ΕΛΛΑΔΑ

ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΗΣ ΡΩΞΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Δ;

Μπροστά σε μια μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη πιθανόν να βρίσκονται τα συνεργεία της ΚΗ’ Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Σερρών..... Μετά από έρευνες ετών και αξιοποιώντας την ιστοριογραφία και τις προφορικές παραδόσεις της περιοχής, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν σε μία «τούμπα» σε αγροτική περιοχή του Δήμου Αμφίπολης.

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Πολλοί φίλοι και φίλες μου έχουν ζητήσει να γράψω ένα αρθρο με "Οδηγίες Επιβίωσης",γιατί μπορεί σύντομα να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις που να οφείλονται σε διάφορους λόγους,όπως πτώχευση και στάση πληρωμών,περίεργα και πρωτόγνωρα γεωφυσικά φαινόμενα και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 16/10/1912

Το έργο της απελευθέρωσης της Κατερίνης ανατέθηκε στην 7η Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλονίκης, που είχε διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Κλεομένη Κλεομένους. Στις.. 15 Οκτωβρίου 1912 εκδόθηκε η Διαταγή των Επιχειρήσεων.

ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος είναι 8. Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας. Και έχουνε όλοι αρχαία ελληνικά ονόματα προς τιμήν των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων που θεμελίωσαν την αστρονομία. Ας γνωρίσουμε λοιπόν τα μυθικά πρόσωπα των οποίων τα ονόματα πήραν οι πλανήτες.

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Αν καλούσαμε στις μέρες μας σ’ ένα γεύμα κάποιους αρχαίους Έλληνες όπως τον... Ηρόδοτο, τον Ηρακλή ή τον Αριστοφάνη..

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

ΠΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ ΣΥΜΒΟΛΑ


ΑΘΕΟΙ, ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΟΙ Ή ΚΡΥΦΟΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ;

Επί μεγάλο χρονικό διάστημα, υφιστάμεθα μία απίστευτη προπαγάνδα εναντίον των ιερών και των οσίων του έθνους και της πατρίδας μας. Δυστυχώς, στο ανθελληνικό αυτό μέτωπο έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, εκτός από τα ξένα κέντρα, και πολλοί συμπατριώτες μας.

Λένε να καταργήσουμε τις παρελάσεις, για να μη νιώθουν άσχημα οι αλλοδαποί.
Λένε να βγάλουμε το σταυρό από τη σημαία και να αποκαθηλώσουμε τις θρησκευτικές εικόνες από τα σχολεία, τα δικαστήρια και τα υπόλοιπα δημόσια κτίρια, για να μη νιώθουν άσχημα οι αλλόθρησκοι.
Λένε να καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος όπου υπάρχει, καθώς και να εφαρμοστεί ο χωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος, δήθεν στα πλαίσια της ανεξιθρησκίας.

Όποιον αντιστέκεται σε αυτές τις διαθέσεις τους, οι ψευτοπροοδευτικοί τον χαρακτηρίζουν «εθνικιστή», «πατριδοκάπηλο», «συντηρητικό», «ξενόφοβο», «ρατσιστή» κλπ. Είναι όμως οι ίδιοι που δικαιολογούν τα πάντα στους άλλους λαούς. Δικαιολογούν τον πραγματικό εθνικισμό των Τούρκων, των Σκοπιανών και των Αλβανών, εις βάρος της Ελλάδας. Δικαιολογούν τα επεισόδια των λαθρομεταναστών εις βάρος των Ελλήνων. Δικαιολογούν τα τζαμιά, τις μαντίλες, τις μπούργκες, δείχνουν ευαισθησία και φτιάχνουν σικέ ιστορίες για τα κοράνια κλπ.

Την αγάπη για την πατρίδα, την πίστη και τις παραδόσεις που κατηγορούν και θέλουν να ξεριζώσουν από τους Έλληνες, τις δικαιολογούν και τις σέβονται για τους αλλοδαπούς και τους αλλόθρησκους.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι: Όλοι αυτοί οι θολοκουλτουριαραίοι συμπατριώτες μας είναι πράγματι άθεοι ή ανεξίθρησκοι, όπως παρουσιάζονται, ή αντίθετα είναι κρυφομουσουλμάνοι που θέλουν σε πρώτη φάση να αποδυναμώσουν τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία και σε δεύτερη φάση, αν τους βγει και με τη βοήθεια της λαθρομετανάστευσης οι αλλοδαποί γίνουν πλειοψηφία στην Ελλάδα, τότε θα θυμηθούν την αρχή της πλειοψηφίας και θα θελήσουν να επιβάλουν τον ισλαμισμό ως επίσημη θρησκεία και σύστημα της χώρας μας;

ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΕΦΙΑΛΤΗΣ


ΕΘΝΟΣ-ΠΑΤΡΙΔΑ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ-ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΑΠΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ Η κ. Άννα Φραγκουδάκη στο άρθρο της, στα «ΝΕΑ» του προπερασμένου Σαββάτου, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου. Θύμωσε μάλιστα πολύ διαβάζοντας πως ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Γαλλίας Ζοσπέν επικαλείται την ιδέα της πατρίδας και προτρέπει τους Γάλλους να προσέλθουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τις ακμαίες παραδόσεις του έθνους τους.
Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό και έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και, σχεδόν, φασιστική πολιτική.

Επειδή η ορθή αντιμετώπιση ανάλογων κινδύνων και στον τόπο μας έχει ανάγκη από τέτοιες επισημάνσεις και επειδή η πρόληψη είναι η αρίστη μέθοδος, κάνω έκκληση στους υπεύθυνους πολιτικούς, κρατικούς, δημοτικούς φορείς και στα κέντρα αποφάσεων να σπεύσουν να προλάβουν κάθε ενέργεια, κίνηση, συνωμοσία που σκοπεύει στην πατριωτική και εθνική έξαρση που μπορεί στα ξαφνικά να μας προκύψει.

Έτσι, καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν με θετικούς χαρακτηρισμούς τις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Έτσι θα χρειαστεί να σβήσουν από τους «Πέρσες» του Αισχύλου οι στίχοι από τον παιάνα της Σαλαμίνας «Ίτε παίδες Ελλήνων, ελευθερούτε πατρίδα... κτλ.». Η μελέτη τέτοιων φανατικών ιδεοληψιών είναι δυνατόν να οδηγήσει τους ανώριμους μαθητές σε τίποτε κουτουράδες, και να θολώσει το μυαλό τους και να αρρωστήσουν από την ασθένεια του πατριωτισμού.

Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολωμού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνον εις την Ελευθερίαν» στις έννοιες Πατρίδα και Έθνος. Είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει πάραυτα ο Ζακύνθιος ποιητής να μην προσφωνείται Εθνικός. Αν δεν γίνεται αλλιώς, να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του ελληνικού έθνους» του Παπαρρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί.

Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και, μάλιστα δημοσίως, το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελιστούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες», εκτός αν τον παμπόνηρο αυτόν γέροντα τον σώσει η κραυγή του Γύφτου του «Γιούχα και πάλι γιούχα των πατρίδων».

Η κ. Φραγκουδάκη δεν είναι ούτε μόνη ούτε πρώτη. Έχουν ήδη προηγηθεί δύο άλλοι επίσης πανεπιστημιακοί, οι οποίοι σε βιβλία και άρθρα τους χαρακτηρίζουν φασίστες τον Ελύτη, τον Εγγονόπουλο και τον Εμπειρίκο γιατί μιλούν για πατρίδα και ελληνική γλώσσα και εθνικιστή τον Σεφέρη!

Επειδή όμως η λέξη έθνος, αυτή η βόμβα στα θεμέλια του Λαού, υπάρχει, δυστυχώς, στο πρώτο άρθρο του Συντάγματος θα πρέπει, νομίζω, να προβλεφθεί η εξάλειψή του κατά την προσεχή αναθεώρηση του θεμελιώδους Νόμου της Πολιτείας.

Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή και για να προληφθούν παγκόσμια δεινά ο «Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών»!

Αλλά και οι φίλοι μας Γάλλοι, αν πληροφορηθούν την οργή της κ. Φραγκουδάκη, οφείλουν αμέσως να διορθώσουν τον πρώτο στίχο του «Εθνικού» τους Ύμνου, που ένας φανατικός επαναστάτης και φασίστας εθνικιστής συνέθεσε μέσα στα χαρακώματα της Γαλλικής Επανάστασης: «Αλόνζανφαν ντε λα πατρί»!

Οι προειδοποιήσεις της κ. Φραγκουδάκη θα πρέπει να φθάσουν και στα αυτιά ορισμένων παρασυρμένων αριστερών και σοσιαλιστών, οι οποίοι συμπαραστέκονται στους Κούρδους και τους Παλαιστίνιους οι οποίοι, θύματα εθνικιστικών φανατισμών, επιμένουν να διεκδικούν μια πατρίδα εν ονόματι της εθνικής τους ιδιαιτερότητας.

Πάντως, η κ. Φραγκουδάκη θα πρέπει με συνεχή τεκμηριωμένα άρθρα να ενημερώσει τους παραπλανημένους Γάλλους, Γερμανούς, Άγγλους, Ιταλούς κ.ά. σοσιαλιστές που κυβερνούν στη χώρα τους πως δεν φθάνει να μην επικαλούνται πατρίδες, έθνη και άλλα ηχηρά παρόμοια, όσο συνεχίζουν να μιλούν και να γράφουν τη γλώσσα τους και να έχουν όνομα. Είναι άκρως επικίνδυνο να είναι κανείς Γάλλος, Γερμανός, Έλληνας, Ισπανός, γιατί και μόνο η εκφώνηση του ονόματος προκαλεί εθνικά ρίγη. Οφείλω, πάντως, να ομολογήσω πως διαπιστώνω και κάποιες αντιφάσεις στα πολιτικώς ορθά άρθρα της κ. Φραγκουδάκη. Ενώ κόπτεται, εν ονόματι του δικαιώματος κάθε λαού να επιλέγει ελεύθερα το όνομά του, να ονομάζονται Μακεδόνες οι Σκοπιανοί και Τούρκοι οι Μουσουλμάνοι της Θράκης, αρνείται στον Γάλλο πρωθυπουργό να ονομάζει έθνος τη χώρα του και πατρίδα την επικράτειά του.

Πληροφορούμαι, εξάλλου, πως η κ. Φραγκουδάκη επιδοτείται με 1 δισ. 750 εκατ. δρχ. για να εκπονήσει μαζί με τους συνεργάτες της πρόγραμμα εκμαθήσεως της ελληνικής γλώσσας για τους Μουσουλμάνους της Θράκης. Αυτό που ομοϊδεάτες της κ. Φραγκουδάκη, όταν έγινε για τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας, το ονόμαζαν εκστρατεία εξελληνισμού των μειονοτήτων.

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΜΦΗΣΒΗΤΗΣEI ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ;


Μετά τα "gia soy Yiorgo" τις επισκέψεις και τις επιθέσεις "φιλίας".Σαν κεραυνός έπεσε η ξαφνική έκδοση ΝΟΤΑΜ απο πλευράς Αγκυρας με την οποία ξεκάθαρα ζητά επαναχάραξη συνόρων. Με αφορμή μία άσκηση έρευνας-διάσωσης στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, αρνείται την ελληνική αρμοδιότητα για αποστολές Έρευνας-Διάσωσης στην περιοχή διότι όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι "δεν υπάρχει αναγνώριση από την Τουρκία των ορίων του FIR Αθηνών μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου που σημαίνει ότι δεν είναι αρμοδιότητα της Αθήνας οι αποστολές Έρευνας και διάσωσης στην περιοχή".
Προσθέτουν μάλιστα ότι δεν υπάρχει καμία συμφωνία οριοθέτησης των ορίων-συνόρων των δύο πλευρών η οποία να προσδιορίζει τις αρμοδιότητες Έρευνεας-Διάσωσης! Για την Τουρκία το Καστελλόριζο είναι η "πέτρα του σκανδάλου" γιατί λόγω και της υφαλοκρηπίδας του κόβει στα δύο τις περιοχές πετρελαϊκών ερευνών της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Και σε ότι αφορά το θέμα που εγείρεται σήμερα αναφορικά με τις αποστολές έρευνας-διάσωσης, δημιουργεί ένα τεράστιο μπλοκ ελληνικού FIR το οποίο διεισδύει βαθιά στην Ανατολική Μεσόγειο. Αμφισβήτηση των περιοχών του FIR μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, σημαίνει και επερχόμενη αμφισβήτηση και άλλων περιοχών των Δωδεκανήσων, όπου δεν υπάρχει διμερής συμφωνία οριοθέτησης ορίων και συνόρων μεταξύ των δύο πλευρών.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο σε ότι αφορά την συγκεκριμένη άσκηση: Γίνεται την τελευταία ημέρα της τουρκοαιγυπτιακής άσκησης "Θάλασσα Φιλίας-2009", όπου θα συμμετέχει μεγάλος αριθμός μονάδων του τουρκικού Ναυτικού.Η θαλάσσια περιοχή που θα διεξαχθεί η τουρκοαιγυπτιακή άσκηση συνορεύει με την περιοχή που θα διεξαχθεί η άσκηση έρευνας-διάσωσης σε δύο ημέρες. Αυτό σημαίνει ότι "συμπτωματικα" θα έχουν και τα μέσα για να προστατέψουν οποιαδήποτε κίνησή τους.Το θέμα είναι πως θα αντιδράσει η ελληνική πλευρά. Κανονικά θα πρέπει να παρεμποδιστεί η άσκηση. Άλλωστε η αντιNOTAM που εξέδωσε η ΥΠΑ είναι σαφής: Δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν τέτοια άσκηση.
Θα τολμήσουν άραγε να υπερασπιστούν εμπράκτως αυτή τη φορα τα εθνικά σύνορα;ή μήπως θα εμφανιστεί ξανά ο απο μηχανής.....Αμερικανός;

ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΟΡΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ


Σκληραίνει τη στάση της η κυβέρνηση των Σκοπίων, επαναφέροντας τη θέση της περί "διπλής ονομασίας", σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης της γειτονικής χώρας.

Γεγονός είναι ότι η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ, όσο πλησιάζει ο Δεκέμβριος, οπότε θα συζητηθεί η ημερομηνία έναρξης της ενταξιακής διαδικασίας στην Ε.Ε., θα προσπαθήσει να κερδίσει έστω τις εντυπώσεις στο εσωτερικό της, ανεβάζοντας τους τόνους και επιρρίπτοντας την ευθύνη για τυχόν αδιέξοδο στην αδιαλλαξία της Ελλάδας.
Τα μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων μεταδίδουν ότι "η Ελλάδα, κατά την πρόσφατη συνάντηση που είχε ο εκπρόσωπός της Αδαμάντιος Βασιλάκης με τον Μάθιου Νίμιτς, σκλήρυνε στο έπακρο τη θέση της".
Να σημειωθεί ότι ο κ. Βασιλάκης μετέφερε στον κ. Νίμιτς την πάγια θέση της χώρας μας, ότι "δεν μπορεί να υπάρξει έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας με την Ε.Ε. χωρίς την επίλυση του χρονίζοντος προβλήματος".
Επιπλέον διεμήνυσε στον κ. Νίμιτς ότι η θέση της Ελλάδας για "μία ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων, erga omnes, παραμένει σταθερή".

ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΣ Ο ΓΚΡΟΥΕΦΣΚΙ
Ακόμη και με διακοπή των διαπραγματεύσεων απειλεί ο σκοπιανός πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι, ο οποίος χαρακτηρίζει "μαξιμαλιστική" τη θέση της Ελλάδας στη διαπραγματευτική διαδικασία για την εκκρεμότητα της ονομασίας. Κληθείς να σχολιάσει το περιεχόμενο και τις συνομιλίες που είχε τις προηγούμενες ημέρες στη Νέα Υόρκη ο μεσολαβητής του ΟΗΕ για το θέμα της ονομασίας Μάθιου Νίμιτς με τους εκπροσώπους της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ, ο κ. Γκρούεφσκι ανέφερε: "Επιτρέψτε μου, προς το συμφέρον της διαδικασίας, να μη σχολιάσω τις μαξιμαλιστικές θέσεις της Ελλάδας. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η Δημοκρατία της Μακεδονίας θα παραμείνει προσηλωμένη στη διαδικασία εξεύρεσης λύσης, για να εκλείψει πλέον το ζήτημα αυτό".

ΞΑΝΑ Η ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Την ενδιάμεση συμφωνία του 1995 επικαλέστηκε ο σκοπιανός διαπραγματευτής Ζόραν Γιόλεφσκι στη συνάντηση που είχε με τον μεσολαβητή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, καλώντας τη χώρα μας να τη σεβαστεί, στο τμήμα που αφορά την ενσωμάτωση της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας" στις ευρωατλαντικές δομές.
Συγχρόνως δήλωσε στον κ. Νίμιτς ότι "η χώρα του επιθυμεί να συμμετάσχει ενεργά και εποικοδομητικά, καθώς και να συζητήσει εντατικά, με στόχο την εξεύρεση λύσης στην εκκρεμότητα της ονομασίας", τονίζοντας ωστόσο ότι "η κυβέρνηση της χώρας του επιδιώκει μία αμοιβαία αποδεκτή λύση, η οποία όμως θα διαφυλάττει την ταυτότητα, την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα των μακεδόνων πολιτών, η οποία θα βασίζεται στις αρχές του διεθνούς δικαίου και των ευρωατλαντικών αξιών".
* Γ. Πεταλωτής: Δεν υποχωρούμε από την "κόκκινη γραμμή". Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων, αν η χώρα μας είναι αισιόδοξη για την επίλυση του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ μετά και τις τελευταίες δηλώσεις του Γκρούεφσκι, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής ξεκαθάρισε: "Έχουμε μια συγκεκριμένη μεθοδολογία ως χώρα και εδώ και χρόνια ακολουθούμε μια συγκεκριμένη τακτική διαπραγματεύσεων και υπάρχει και μια εθνική 'κόκκινη γραμμή' από την οποία δεν υποχωρούμε και δεν υπαναχωρούμε με τίποτα, ανεξάρτητα από το ποιες απόψεις εκφράζονται από τη γείτονα χώρα και οποιονδήποτε άλλο".

ΟΤΑΝ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΑΙΤΕΙ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΕΙΔΟΥ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΑΡΧΗΓΟΙ

ΜΕ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο Γ.Γ ΤΟΥ ΝΑΤΟ: ΚΑΘΗΣΤΕ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΤΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ



Πλήρη υιοθέτηση από πλευράς ΝΑΤΟ, δια του Γ.Γ. Φόεγκ Ρανσμούσεν, των τουρκικών επιδιώξεων για συνολική επαναδιαπραγμάτευση Αιγαίου και Κυπριακού και κλήση της Ελλάδας, να καθίσει στο τραπέζι για να αντιμετωπίσει τις διαφορές της με την Τουρκία, δηλαδή να συζητήσει τις απαιτήσεις της Τουρκίας, αφού η Ελλάδα "δεν διεκκδικεί τίποτα" ως γνωστόν, είχαμε στη κοινή Σύνοδο υπουργών Άμυνας ΝΑΤΟ και Ε.Ε.. Αφορμή γι αυτή την εξέλιξη, ήταν το τουρκικό βέτο που έχει ασκηθεί στη σύναψη σχέσεων μεταξύ ΝΑΤΟ και Ε.Ε. λόγω της Κύπρου, μπλοκάρει την αποστολή στο Αφγανιστάν Ευρωπαίων εκπαιδευτών για την αφγανική αστυνομία, αφού δεν επιτρέπεται στο ΝΑΤΟ να προστατεύει, λόγω του τουρκικού βέτο τους Ευρωπαίους εκπαιδευτές!
Το αποτέλεσμα ήταν να υιοθετήσει πλήρως τις τουρκικές επιδιώξεις ο, έτσι ή αλλιώς φιλότουρκος, ΓΓ του ΝΑΤΟ, Φόεγκ Ρασμούνσεν και να καλέσει την Αθήνα να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να λύσει τις διαφορές της με την Τουρκία στο Αιγαίο και την Κύπρο (!) για να σταματήσει η δημιουργία προβλημάτων στην Συμμαχία και μάλιστα ζήτησε για τον σκοπό αυτό να συμβάλλουν ενεργά και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη του βορειοατλαντικού συμφώνου. Παρών στη Σύνοδο και ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ε.Βενιζέλος. Το ερώτημα είναι πως αντέδρασε η ελληνική πλευρά....Αφορμή για τη δήλωση-βόμβα του πολιτικού ηγέτη του ΝΑΤΟ χθες αργά το βράδυ, αποτέλεσε το γεγονός πως η Τουρκία έχει προβάλει βέτο στη σύναψη σχέσεων μεταξύ της στρατιωτικής επιτροπής της συμμαχίας και της αντίστοιχης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με αποτέλεσμα να μην έχουν το δικαίωμα οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ να προστατεύσουν την αποστολή των εκπαιδευτών της αφγανικής αστυνομίας που έχει αποστείλει εκεί η Ευρωπαϊκή Ενωση!
Οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ παρέχουν την απαιτούμενη ασφάλεια στις μετακινήσεις τους, αλλά αυτή γίνεται “ad hoc” (για αυτό μόνο το λόγο) από το στρατόπεδό τους προς τα κέντρα εκπαιδεύσεως των Αφγανών αστυνομικών.
Φυσικά, ο λόγος για τον οποίο η Τουρκία το έχει πράξει αυτό είναι σχετικά απλός: Η Αγκυρα αναγνωρίζοντας αυτή συμφωνία θα αναγνωρίσει de jure (νομικά) και την Κυπριακή Δημοκρατία η οποία συμμετέχει στην εν λόγω επιτροπή.
Κάτι τέτοιο εκτός από την αναγνώριση της Κύπρου, θα άνοιγε και το δρόμο για την υποψηφιότητα της Λευκωσίας ως μέλος του ΝΑΤΟ, δεδομένο που για την γείτονα θεωρείται “αδύνατον” αν πρώτα δεν υπάρξει αναγνώριση του τουρκοκυπριακού “ψευδοκράτους” ή “συνομοσπονδιακής” επίλυσης του Κυπριακού.
Όλα τα παραπάνω έρχονται σε δεύτερη μοίρα, συγκριτικά με την "απαίτηση" του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ να καθίσει η Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να συζητήσει τις τουρκικές απαιτήσεις. Όπως άλλωστε ζητούσε και με την επιστολή του προς τον Γ.Παπανδρέου, ο Ταγίπ Ερντογάν.

Ο ΣΟΦΟΚΛΗΣ

Ο ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΦΑΡΜΑΚΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ

Το Πεντάγωνο ανέθεσε σε ανεξάρτητο θίασο να παρουσιάσει τραγωδίες σε 50 στρατιωτικές βάσεις
ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ
Το πρόσφατο λουτρό αίματος της 5ης Νοεμβρίου στη βάση Φορτ Χουντ του Τέξας, όπου ο στρατιωτικός ψυχίατρος Μαλίκ Χασάν σκότωσε 13 ανθρώπους και τραυμάτισε 30, φαίνεται να στοιχειώνει το υπουργείο Αμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις τραγωδίες του αρχαίου έλληνα τραγικού ποιητή Σοφοκλή ως «ίαμα ψυχής» για τους στρατιώτες που επιστρέφουν από τους πολέμους πάσχοντας από μετατραυματικό στρες, κατάθλιψη και άλλες ασθένειες.
Ετσι το Πεντάγωνο ανέθεσε σε έναν ανεξάρτητο θίασο, ονόματι «Το Θέατρο του Πολέμου», να ανεβάσει ως το καλοκαίρι του 2010 δύο έργα του Σοφοκλή, τον «Αίαντα» και τον «Φιλοκτήτη», σε 50 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Οι τραγωδίες αυτές θεωρούνται από τους επιιτελείς του Πενταγώνου φάρμακο απέναντι στην παράνοια την οποία μπορεί να φουντώσει ο πόλεμος στο μυαλό ενός στρατιώτη.
«Αυτά τα έργα ασχολούνται τόσο πολύ με τις ψυχολογικές επιπτώσεις του πολέμου επάνω στον ανθρώπινο νουώστε είναι ακόμη επίκαιρα, 2.500 χρόνια μετά την αρχική τους σύλληψη» δήλωσε ο επικεφαλής του θιάσου, ηθοποιός Ντέιβιντ Στράθερν, γνωστός από τον ρόλο του στην ταινία «Καληνύχτα, και καλή τύχη».
Ενδεικτικό του πόσο πολύ υπολογίζει το Πεντάγωνο σε αυτές τις παραστάσεις είναι το γεγονός ότι διασφάλισε κονδύλι ύψους 3,7 εκατ. δολαρίων για τη χρηματοδότησή τους.
«Στόχος μας είναι να προσφέρουμε υλικό για σκέψη και περισυλλογή σε όσους από τους στρατιώτες μας νιώθουν άβολα να εξωτερικεύσουν τέτοιες σκέψεις» τόνισε ο ιδρυτής της συγκεκριμένης θεατρικής ομάδας Μπράιαν Ντέρις. Ο ψυχολόγος Μάικλ Κρέιμερ πιστεύει ότι υπάρχει άρρηκτη σχέση ανάμεσα στα ψυχικά τραύματα για τα οποία μιλάει ο Σοφοκλής στις τραγωδίες του «με όλα αυτά που διαβάζουμε να συμβαίνουν στις εφημερίδες» .
«Το έργο αυτό με βοήθησε πολύ γιατί μπορούσα να ταυτιστώ με τους χαρακτήρες του» δήλωσε έπειτα από μια παράσταση του «Αίαντα» ο λοχίας Ντάνιελ Γουίλκς, ο οποίος υπηρέτησε στο Ιράκ το 2004, αποδεικνύοντας πως, αν μη τι άλλο, οι Ερινύες είναι διαχρονικές.


ΦΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΧΩΡΙΣΤΕΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΣΤΑ ΔΥΟ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΤΟ ΠΡΑΞΕΙ;

Με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ

Γη και ύδωρ στις τουρκικές επιδιώξεις δίνει δια στόματος του ίδιου του Γενικού Γραμματέα Φ. Ράσμουσεν το ΝΑΤΟ, καλώντας την Αθήνα να μοιράσει το Αιγαίο στα δύο προκειμένου να αποδειχθεί επιτυχές το εγχείρημα επιβολής ειρήνης στο Αφγανιστάν!
Την ίδια ώρα που ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ από τις Βρυξέλλες αξίωνε από την ελληνική κυβέρνηση να καθίσει στο τραπέζι με την Τουρκία για την επίλυση όλων όσων εκείνη επιμένει να αξιολογεί και να προπαγανδίζει ως διμερείς διαφορές μεταξύ των δύο χωρών, η Άγκυρα κλιμάκωνε επικίνδυνα τις προκλήσεις της θέτοντας μέσω σχετικής ΝΟΤΑΜ, που εξέδωσε, ευθέως θέμα επαναχάραξης των συνόρων!
Με αφορμή ή πρόσχημα άσκηση έρευνας – διάσωσης στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, αρνείται την αρμοδιότητα της χώρας μας για αποστολές έρευνας – διάσωσης, διότι «δεν υπάρχει αναγνώριση από την Τουρκία των ορίων του FIR Αθηνών μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, που σημαίνει ότι δεν είναι αρμοδιότητα της Αθήνας οι αποστολές έρευνας και διάσωσης στην περιοχή».
Η διόλου τυχαία αμφισβήτηση των περιοχών του FIR μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, υπαινίσσεται και αμφισβήτηση άλλων περιοχών των Δωδεκανήσων, όπου δεν υπάρχει διμερής συμφωνία οριοθέτησης ορίων και συνόρων μεταξύ των δύο πλευρών…
Υπάρχει όμως και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο σε ότι αφορά την συγκεκριμένη άσκηση: Γίνεται την τελευταία ημέρα της τουρκο-αιγυπτιακής άσκησης «Θάλασσα Φιλίας 2009», όπου θα συμμετάσχει μεγάλος αριθμός μονάδων του τουρκικού ναυτικού (δύο φρεγάτες, δύο καταδρομικά, ένα υποβρύχιο, μία κορβέτα, ένα ρυμουλκό στόχου, δύο περιπολικά σκάφη, μία ομάδα ειδικών αποστολών SAT), καθώς και αεροσκάφη της αεροπορίας. Η θαλάσσια περιοχή που θα διεξαχθεί η τουρκο-αιγυπτιακή άσκηση συνορεύει με την περιοχή που θα διεξαχθεί η άσκηση συνορεύει με την περιοχή που θα διεξαχθεί η άσκηση έρευνας – διάσωσης.
Σημειώνεται πως το Καστελόριζο για την Τουρκία έχει πολύ μεγάλη σημασία αφενός γιατί δημιουργεί ένα τεράστιο μπλοκ ελληνικού FIR το οποίο διεισδύει βαθιά στην ανατολική Μεσόγειο και αφ' ετέρου λόγω της υφαλοκρηπίδας αφού κόβει στα δύο τις περιοχές πετρελαϊκών ερευνών της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΑΛΑΣ

ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Οι Αμερικανοί σχεδίαζαν μία προβοκάτσια που θα οδηγούσε σε εμπλοκή της χώρας με τα Σκόπια. Ο Λάλας το γνώριζε. Όμως το έμαθαν και λάθος άνθρωποι.
Για τη CIA, ο Στηβ Λάλας, πρώην υπάλληλός της σε εμπιστευτικές θέσεις, είναι ένας προδότης. Για τους Έλληνες, ένας πατριώτης που κατάφερε να κατασκοπεύει την πιο ισχυρή μυστική υπηρεσία του κόσμου.
Η ιστορία του Λάλα δεν είναι μια ιστορία κατασκοπίας μόνο. Είναι αυταπάρνησης, πατριωτισμού και μαζί ντροπής και προδοσίας. Τα δύο πρώτα ανήκουν αποκλειστικά στον ΣΤΑΥΡΟ. Τα υπόλοιπα ανήκουν σε μια χούφτα Κυπατζήδων, πολιτικών και επαγγελματιών της υποτέλειας. Το τραγικό για τον Σταύρο Λάλα είναι πως πλήρωσε για όλα.
Το 1993, είδα για πρώτη φορά το πρόσωπο του Σταύρου Λάλα. Η εκδικητική αμερικανική κρατική μηχανή, για παραδειγματισμό, άφησε να κάνουν το γύρο του κόσμου τα πλάνα με ένα μικρόσωμο άντρα, δεμένο με αλυσίδες, ανάμεσα σε πράκτορες του FBI. Ο Λάλας είχε συλληφθεί για κατασκοπία υπέρ της Ελλάδας. Οι αμερικανικές Αρχές, στο κατηγορητήριό τους, του χρέωναν πάνω από 700 απόρρητα σήματα που είχε διοχετεύσει στις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Αν η τραγική φυσιογνωμία του αλυσοδεμένου Σταύρου δεν ήταν τόσο πραγματικά συγκλονιστική, η είδηση της σύλληψής του θα έμοιαζε απλώς με ανέκδοτο: «Ένας Έλληνας πράκτορας στην καρδιά της CIA». Ο Σταύρος έμεινε 12 χρόνια και 4 μήνες σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Αρκετά για να γίνω από νεαρός δημοσιογράφος, που έβλεπε απλώς με απορία εκείνες τις σκληρές εικόνες, ένας δημοσιογράφος που προσπαθούσε να απαντήσει στις απορίες για τη σύλληψή του. Πριν από χρόνια κατάφερα να έχω μια τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του, όταν ήταν υπό κράτηση. Δεν έλυσα πολλές από τις απορίες μου τότε, αλλά έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Σταύρο, που μέσα από τη φυλακή, σε ομηρία, τολμούν να λένε: «Πες στους Έλληνες πως θα το ξανάκανα. Όπως όλοι σας». Όταν το Νοέμβριο του 2007 η αμερικανική κυβέρνηση επέτρεψε στον Λάλα να πετάξει προς την ελευθερία και την Ελλάδα, συναντηθήκαμε στη Χρυσούπολη. Ο Σταύρος για πρώτη φορά έβλεπε το γιο του, μετά τη γέννησή του, έφηβο. Και τον άλλο του γιο, με ειδικές ανάγκες, και τη γυναίκα του Μαρία μετά από 15 χρόνια. Ο Σταύρος προσπαθεί ακόμη να συνειδητοποιήσει την αγάπη του κόσμου. Ψάχνει όλα όσα του έχουν διαφύγει, και κυρίως τη ζωή. Πατέρας, σύζυγος, ελεύθερος άνθρωπος, με καθυστέρηση. Έζησε 30 χρόνια περισσότερο με τις αποφάσεις του παρά με τους συνανθρώπους του. Ανησυχεί για πολλά, αλλά είναι σίγουρος για ένα: «Με πρόδωσαν αυτοί που εξυπηρετήθηκαν από μένα και μετά με εγκατέλειψαν. Αλλά αν χρειαζόταν θα έκανα και πάλι τα ίδια».
Η στρατολόγηση από Έλληνα πράκτορα
Ο Σταύρος γεννήθηκε στην Αμερική. Γιος μετανάστη, μετά τον ελληνικό Εμφύλιο. Μεγάλωσε με την ένταση της πατρικής νοσταλγίας για την πατρίδα και τις διηγήσεις για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η πατρίδα ήταν γι' αυτόν Κολοκοτρώνηδες, κατορθώματα, νικηφόρες μάχες με τους Γερμανούς και μια γλυκιά προσμονή. Αργότερα θα ανακάλυπτε πως ήταν και προδότες.
«Μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, πώς να σου πω. Πειθαρχία, θα σέβεσαι, θα ακούς… Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός, Θεός σχωρέσ' τον. Ήρθε στην Ελλάδα 8 χρονών από τη Μικρά Ασία, με την καταστροφή εκεί πέρα, στη Σμύρνη, και πήγε στην Κρήτη. Και ήταν στο στρατό εδώ πέρα, στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και πάλι, στον πόλεμο, στο αντάρτικο, τον Εμφύλιο Πόλεμο, δυστυχώς, που είχαμε. Ύστερα, τέλη '49-'50, πήγε Αμερική. Εκεί πέρα γεννήθηκα εγώ και ο αδερφός μου και ξέραμε: σχολείο, εκκλησία… Ωραία χρόνια. Ο πατέρας μου, και πιο πολύ ο παππούς μου, που έχω και το όνομά του, Σταύρο τον λέγανε, μου έλεγε για τη Μικρά Ασία. Μου έλεγε για το χωριό μας, λεγόταν Κάτω Παναγία. Ύστερα, οι Τούρκοι, που πήρανε τα μέρη, Αλάτσικα το βγάλανε. Και μου έλεγε. Μας λέγανε για την Ελλάδα πάντοτε. Συγγενείς που είχαμε, φωτογραφίες. Και μικρός, 16 χρονών, με έστειλε ο πατέρας μου στην Ελλάδα. Και γνώρισα συγγενείς μου και από του πατέρα μου το σόι και από της μητέρας μου την οικογένεια. Ήταν πολύ όμορφο αυτό το ταξίδι, είχα άγχος γιατί δεν ήξερα κανέναν, αλλά οι συγγενείς με έκαναν και αισθάνθηκα όμορφα. Μετά έφυγα στον πόλεμο, στο Βιετνάμ. Είχα μείνει πίσω στα μαθήματα και θα με παίρνανε φαντάρο, γιατί παίρνανε με κλήρους τότε. Και εγώ άργησα. Θα με παίρνανε. Αποφάσισα και ο πατέρας μου λέει, τότε ήταν και πόλεμος, φασαρίες… Η μητέρα μου ήθελε να με στείλει εδώ πέρα, αλλά ο πατέρας μου είπε όχι, γιατί θα ήμουν λιποτάκτης. Δεν θα μπορώ να ξαναγυρίσω. Πήγα στο στρατό, παιδεύτηκα και από εκεί και πέρα…»
«ΕΚΑΝΑ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ»
Ο Σταύρος υπηρέτησε στο Βιετνάμ, στο Λάος και στην Καμπότζη την εποχή των μυστικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ. Τραυματίστηκε στο Λάος. Από κει στρατολογήθηκε στη CIA, στάλθηκε στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Και στις παλιές διηγήσεις του παππού για τη Μικρά Ασία. Εκεί γνωρίστηκε με κάποιον Έλληνα που δούλευε στην ελληνική πρεσβεία. Στην πραγματικότητα, ήταν πράκτορας των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών με διπλωματική κάλυψη. Ο Σταύρος θυμάται μάλλον ρομαντικά εκείνη την επαφή που οδήγησε στη στρατολόγησή του το 1977.
«Αυτός ο άνθρωπος ζει ακόμη και θα ήθελα πολύ να τον συναντήσω. Με είχε πλησιάσει τότε και μου λέει: "Είσαι Έλληνας, θέλουμε να μας βοηθήσεις, δεν βλέπεις τι έχει γίνει στην Κύπρο; Θέλουμε να μας δώσεις πληροφορίες". Ήθελα και εγώ να βοηθήσω την πατρίδα μου και άρχισα να δίνω πληροφορίες για τις τουρκικές δυνάμεις. Δεν έβλαπτα την Αμερική, απλώς υπηρετούσα τη χώρα μου».
Ο Σταύρος Λάλας δεν θέλει να επεκταθεί σε λεπτομέρειες για τις πληροφορίες που έδωσε. Τα κατηγορητήρια εναντίον του στις ΗΠΑ είναι ακόμη ανοιχτά. Στελέχη των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών υποστηρίζουν πως ο Λάλας υπήρξε ο σημαντικότερος Έλληνας πράκτορας μετά τον πόλεμο. Έδωσε πληροφορίες για τη διάταξη του τουρκικού στρατού, τις αποβατικές δυνάμεις, τον εξοπλισμό από το ΝΑΤΟ. Όσα δεν μπορούσε να δώσει ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτόρων. Το επόμενο πόστο του Σταύρου Λάλα θα είναι στην αμερικανική πρεσβεία στο Βελιγράδι. Είναι λίγο πριν τη δίνη του πολέμου στα Βαλκάνια, αλλά και την προσωπική του. Εκεί θα ζήσει στη δίνη του έρωτα με μια Ελληνίδα φοιτήτρια τη Μαρία Μαιδανού την οποία και θα παντρευτεί.
Ο σταύρος υπηρέτησε στο βιετνάμ, στο λάος και στην καμπότζη την εποχή των μυστικών επιχειρήσεων των ηπα. τραυματίστηκε στο λάος. Από κει στρατολογήθηκε στη CIA, στάλθηκε στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Εκεί γνωρίστηκε με κάποιον έλληνα που δούλευε στην ελληνική πρεσβεία. στην πραγματικότητα ήταν πράκτορας των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών με διπλωματική κάλυψη.
Επόμενο πόστο, η Κωνσταντινούπολη. «Έκανα ό,τι μπορούσα για την πατρίδα. Περνούσα κρυφά τον Έβρο και έδινα πληροφορίες σε κάποιον που τον έλεγαν Γιώργο. Όσους συναντούσα τους έλεγαν Γιώργο. Ήταν σε εξέλιξη τότε μεγάλα γεγονότα και χρειαζόταν η πατρίδα αυτές τις πληροφορίες».
Η συμβολή του Λάλα ήταν μεγάλη στην υπόθεση της ελληνοτουρκικής κρίσης το Μάρτιο του 1987. Τα στοιχεία που έδωσε ήταν καθοριστικά για τις ελληνικές διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου και στην επιτυχή έκβαση για την Ελλάδα. Το 1989 όμως ο Λάλας παίρνει μετάθεση για Ταϊβάν. Η περίοδος είναι πολύ κρίσιμη για το Σκοπιανό, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης χρειαζόταν πληροφορίες για τους χειρισμούς στο Σκοπιανό και ο «χρυσός» πράκτορας πιεζόταν να ζητήσει μετάθεση σε πιο χρήσιμο για την Ελλάδα πόστο. Καταφέρνει τελικώς να μετατεθεί στην Αθήνα ως υπεύθυνος για τη μετάδοση σημάτων από τον κλωβό ασφαλείας επικοινωνιών της αμερικανικής πρεσβείας. Όλα τα πολύ σημαντικά σήματα περνούν από τα χέρια του και δίνονται σε Έλληνες πράκτορες.
«Τα σήματα μετά τη μετάδοσή τους έπρεπε να τα καταστρέφω. Εγώ τα έβαζα στην τσέπη μου και τα έδινα σε κάποιον. Τον συναντούσα σε ένα πάρκο και σε μια γκαρσονιέρα. Ήταν σήματα για τα Βαλκάνια. Πάρα πολύ σημαντικά, που βοήθησαν την κυβέρνηση να κάνει διπλωματικούς ελιγμούς. Νόμιζα πως ήμουν προστατευμένος, αλλά δεν ίσχυε. Κάποια στιγμή, τον Απρίλιο του 1993, έφτασε σήμα για να πάω στην Αμερική για κάποια σεμινάρια. Η γυναίκα μου ήταν έγκυος και το χρησιμοποίησα για να μην πάω. Κάτι μου έλεγε το ένστικτό μου. Μου είπαν πως ήταν για τρεις μέρες. Μόλις έφτασα στην Ουάσιγκτον, έμεινα δύο μέρες σε ένα ξενοδοχείο και είχα αντιληφθεί πως κάποιοι με παρακολουθούσαν. Την τρίτη ημέρα με συνέλαβαν. Μου έδειξαν βίντεο και φωτογραφίες την ώρα που έκλεβα τα έγγραφα. Πράκτορες του FBI είχαν παγιδεύσει την πρεσβεία με κάμερες και τα είχαν καταγράψει όλα. Επίσης, με παρακολουθούσαν όταν πήγα να παραδώσω τα έγγραφα. Με πέρασαν από ανιχνευτή ψεύδους. Δεν μπορούσα να αρνηθώ. Πέρασα δεκατρία χρόνια στη φυλακή και άλλα δύο σε περιορισμό. Έμεινα ξεχασμένος στη φυλακή, απέκτησα προβλήματα υγείας και έπρεπε να μάθω να επιβιώνω. Μόνο το 2002 ο Γιώργος Παπανδρέου, ως υπουργός Εξωτερικών, μου έστειλε μέσω ενός άλλου φυλακισμένου, του Λέστερ Μπέλιν, ένα γράμμα συμπαράστασης. Ήξερα πως με είχαν προδώσει και οι προδότες δεν έπαθαν τίποτα από το ελληνικό κράτος. Εγώ, αντιθέτως, σάπιζα στη φυλακή».
Οι προδότες και η παγίδα
Το ερωτήματα που συνοδεύουν την προδοσία δεν μπορεί να τα απαντήσει ο ίδιος ο Σταύρος Λάλας. Μπορεί όμως η έρευνα. Μέχρι το 1989, τον πράκτορα Σταύρο Λάλα είχε στην ευθύνη του αποκλειστικά ο κάθε διοικητής της ΕΥΠ. Όταν στις εκλογές του 1989 δεν μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση, ο τότε διοικητής της ΕΥΠ Κώστας Τσίμας παρέδωσε την ευθύνη χειρισμού του πράκτορα σε ένα στέλεχος της κατασκοπίας, με τη συμβουλή να ενημερώσει το διοικητή που θα έμπαινε στην ΕΥΠ μετά τις αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες. Αυτός όμως δεν το έκανε. Παρέδωσε το χειρισμό Λάλα στο διευθυντή κατασκοπίας και όχι στο διοικητή. Ο κύκλος όσων γνωρίζουν για τον πολύτιμο πράκτορα διευρύνεται. Οι πληροφορίες για το πώς χειρίστηκαν τον Σταύρο Λάλα είναι συγκλονιστικές. Μετά την επιπολαιότητα θα έρθει και η προδοσία.
Ο χειριστής του Λάλα τον συναντά σε μια γκαρσονιέρα στου Ζωγράφου. Η γκαρσονιέρα δεν είναι και τόσο κρυφή, αφού ο πράκτορας της ΕΥΠ τη χρησιμοποιεί και ως ερωτική φωλιά όπου συναντά μια συνάδελφό του. Είναι τέτοια η επιπολαιότητα, που ο ερωτύλος της ΕΥΠ παραβαίνει κάθε μέτρο ασφάλειας και συναντά τον Λάλα στο σπίτι του!
«Ναι, δεν ξέρω για τα υπόλοιπα, αυτό ισχύει. Όπως ισχύει πως δεν υπήρχε και κανένα μέτρο αντικατασκοπίας για την προστασία μου. Οι πράκτορες του FBI με ακολούθησαν, όταν παρέδιδα έγγραφα, αλλά κανένας δεν τους εντόπισε», λέει με απογοήτευση σήμερα ο Σταύρος Λάλας.
Το χειρότερο θα έρθει αργότερα. Ο πράκτορας της ΕΥΠ, όταν παίρνει ένα πολύ σοβαρό σήμα από τον Λάλα, δεν το πάει στην ΕΥΠ, ώστε αυτό να περάσει από τη διεύθυνση χειρισμού πληροφοριών. Στο τμήμα αυτό, οι πληροφορίες πριν δοθούν για χρήση από την πολιτική ηγεσία φιλτράρονται, ώστε να μην αποκαλυφθεί η πηγή πληροφόρησης και πράγματα που δεν πρέπει να γίνουν γνωστά. Ο πράκτορας όμως θέλει να πουλήσει πολιτική εκδούλευση και το διοχετεύει –χωρίς να πει πως δεν υπάρχει επεξεργασία– στην υφυπουργό Εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού. Η υφυπουργός, λόγω της σοβαρότητας του σήματος, ενημερώνει την πρεσβεία στην Ουάσιγκτον να κάνει διάβημα στους Αμερικανούς. Ο Έλληνας πρέσβης το κάνει, αλλά ο συνομιλητής του καταλαβαίνει πως οι Έλληνες μαθαίνουν πληροφορίες από κάποιον στην πρεσβεία στην Αθήνα. Έτσι στέλνουν τους πράκτορες και εντοπίζουν από τις κάμερες τον Λάλα.
Τον έμαθαν μέχρι και οι μεταφραστές
Ένα άλλο σενάριο προδοσίας δίνει υψηλό στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών εκείνη την εποχή. Η επιπολαιότητα με την οποία αντιμετώπισαν τον Λάλα τον αποκάλυψε στους Αμερικανούς, ανεξάρτητα από τη δράση του ερωτύλου πράκτορα. Για κάποιο λόγο που δεν αποκλείεται να ήταν μόνο και μόνο για να αποκαλυφθεί ο Λάλας, ξαφνικά, το 1992, τα σήματά του άρχισαν να μοιράζονται πέραν του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών. Πέντε έξι ακόμη υπουργοί προστέθηκαν στους αποδέκτες των σημάτων. Κάποιοι απ' αυτούς δεν ήξεραν αγγλικά. Έτσι ζητούσαν από μεταφραστές να τους μεταφράσουν το περιεχόμενό τους. Έως το 1993 ένας κύκλος 25 ατόμων γνώριζε την ύπαρξη κάποιου υπερπράκτορα στις γραμμές της CIA. Οι Αμερικανοί το έμαθαν και τον παγίδευσαν, στέλνοντας ένα σήμα με αποστολέα τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους και αποδέκτη τον Αμερικανό πρέσβη Μάικλ Σωτήρχο. Γνώστες του σήματος, μαζί με τον Λάλα, ήταν τρεις. Έτσι κατάλαβαν ποια ήταν η διαρροή.
Ο Σταύρος Λάλας αποφεύγει να μιλά για την προδοσία του: «Όποιος ή όποιοι το έκαναν έστειλαν έναν Έλληνα πατριώτη στη φυλακή. Η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να βρει ποιοι ήταν. Δεν το έκανε. Εντάξει, εγώ ήμουν απώλεια, αλλά αυτοί που την προκάλεσαν τι έγιναν; Δεν έπαθαν τίποτα. Ποιος λοιπόν να μας σεβαστεί και γιατί ως χώρα;».
ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
Στηβ Λάλας. Ένας απλός άνθρωπος. Κανένας δεν υποψιάζεται πως δουλεύει για τη CIA. Πολύ περισσότερο πως είναι διπλός πράκτορας.
Ο Λάλας δεν απαντά στο ερώτημα ποιο ήταν το περιεχόμενο του σήματος που προκάλεσε υποψίες στους Αμερικανούς και την παγίδευσή του. Κάποιος από τους διπλωμάτες που ασχολήθηκαν με τη διαμαρτυρία προς τους Αμερικανούς μετά το σήμα Λάλα υποστηρίζουν πως ήταν ένα πολύ σοβαρό σήμα που αποκάλυπτε πως οι Αμερικανοί σχεδίαζαν μια προβοκάτσια που θα οδηγούσε σε εμπλοκή μας με τα Σκόπια. Απώτερος σκοπός, η πλήρης αποσταθεροποίηση στην περιοχή και η επαναδιαμόρφωσή της με βάση τους μακροπρόθεσμους αμερικανικούς γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς. Το σήμα έλεγε πως έπρεπε να δημιουργηθεί ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών μετά από αιματηρή ενέργεια. Αντίστοιχη ενέργεια είχε γίνει στα ελληνοαλβανικά σύνορα με επίθεση μελών της οργάνωσης ΜΑΒΗ σε αλβανικό φυλάκιο και την εκτέλεση στρατιωτών. Δεν αποδείχτηκε κάποια εμπλοκή των Αμερικανών, αλλά δεν αναζητήθηκε στα σοβαρά και ποτέ. Παρότι η τακτική αυτή της CIA είναι αρκετά συνηθισμένη και πολλές φορές εκτός πολιτικού ελέγχου από την επίσημη κυβέρνηση, το θέμα είναι όχι αν αυτό ήταν το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος (γιατί επιμένουν πως ήταν), αλλά αν ήταν αληθινό. Δηλαδή, αν δινόταν στ' αλήθεια μια εντολή προβοκάτσιας ή αν το έκαναν ώστε να αναγκάσουν τον Λάλα, λόγω της σοβαρότητας του θέματος, να κινηθεί για να συναντήσει τους ανθρώπους της ΕΥΠ. Είναι κάτι που ίσως να μάθουμε σε 30 χρόνια, όταν θα ελευθερωθούν τα αμερικανικά αρχεία.
Η ελληνική πλευρά «έριξε» το θέμα για να μην εξοργίσει την αμερικανική πλευρά. Ο Σταύρος Λάλας έμεινε μόνος και απροστάτευτος στις φυλακές. Μοναδικός συμπαραστάτης του, ο φίλος του Μιχάλης Κυπριανού. Τα τελευταία χρόνια, όπως λέει, πριν την αποφυλάκισή του, «ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης, η Μπακογιάννη, ο Σαμαράς, ο Μολυβιάτης, ο Παπαληγούρας ενδιαφέρθηκαν. Μοναδική ίσως εξαίρεση ο Σημίτης» .
Μαζί με τα χρόνια της φυλακής, ο Σταύρος αφιέρωσε 30 χρόνια σε αυτό που πίστευε. Οι δυσκολίες της κατασκοπευτικής δράσης ίσως δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτές που τον περίμεναν με την επιστροφή του.
«Όταν μπήκα στο αεροπλάνο για την Ελλάδα, ήταν σαν να ξαναγεννιόμουνα. Είχα σηκωθεί όρθιος πριν την προσγείωση και προσπαθούσαν οι αεροσυνοδοί να με πείσουν να κάτσω κάτω. Όταν πάτησα το πόδι μου, ήταν σαν να αγκάλιαζα τη μάνα μου. Τους αγκάλιασα όλους, είχα ξεχάσει πώς είναι. Έπρεπε να μιλήσω στο γιο που δεν είχα γνωρίσει. Έλεγε η μαμά του πως όταν τους έβαλε η δασκάλα να ζωγραφίσουν το επάγγελμα του μπαμπά τα παιδιά, ο Παναγιώτης με ζωγράφισε πίσω απ' τα κάγκελα. Δεν καταλάβαινε. Έπρεπε να ξαναμάθω να ζω με μια γυναίκα που πέρασε τα πάνδεινα. Προσπάθησαν να τη φέρουν στην Αμερική ως συνεργάτρια. Στην πρεσβεία την πέρασαν από τον ανιχνευτή ψεύδους. Την τελευταία στιγμή πήγε στο αεροδρόμιο και, αντί να πετάξει για Αμερική, ήρθε στην Καβάλα. Ανέθρεψε δουλεύοντας δυο βάρδιες τα παιδιά. Το μεγάλο έχει προβλήματα. Προσπαθούμε να χτίσουμε ένα σπίτι, μας βοηθά και ο δήμαρχος ο Σάββας Μιχαηλίδης και ο νομάρχης ο Θεόφιλος Καλατζής. Δεν λέω, με συγκινούν πολλοί άνθρωποι απλοί. Και άνθρωποι όπως ο Εμφιετζόγλου που μοιάζει πολύ με τον παππού μου. Οι γιατροί στη Θεσσαλονίκη που ανάλαβαν να με ξανακάνουν άνθρωπο. Τους ευχαριστώ. Λέω πως ό,τι έκανα δεν πήγε χαμένο. Μου αρέσει στην πατρίδα. Είμαστε λίγο κακομαθημένοι, αλλά είναι η πατρίδα και ανησυχώ γι' αυτή. Και για την Κύπρο και για τη Θράκη. Ακούω αυτά που λένε για τη Θράκη. Μακάρι να ζούσαν παντού έτσι οι μειονότητες. Και στην Κύπρο πρέπει να δώσουν λύση. Δεν λέω για τους Τούρκους που γεννήθηκαν στο νησί, αυτοί είναι Κύπριοι. Λέω για τα στρατεύματα κατοχής, πρέπει να φύγουν. Αυτό είναι πολιτισμός».
Ο Σταύρος Λάλας ανησυχεί για όλα. Για τη χώρα, για την οικογένειά του, ακόμη και για να μην ξεχάσει να ευχαριστήσει κάποιον που τον βοήθησε. Με έναν τρόπο που μοιάζουν να μπερδεύονται η υπευθυνότητά του με τη φύση του. Αυτή η φύση του ανθρώπου που έμαθε να κρύβει μια πλευρά του στο σκοτάδι και να ανησυχεί. Ίσως αυτοί που τον πρόδωσαν (πλούσιοι πια, λένε οι πληροφορίες) να τον θεωρούν παράπλευρη απώλεια στο σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών. Μπορεί να τον αποκαλούν θύμα που πίστεψε πως μπορεί η σύγχρονη Ελλάδα να είναι απέναντί του όπως ίδιος ήθελε και φανταζόταν. Η αλήθεια είναι πως η ιστορία έχει τα θύματά της. Δεν μπορεί όμως κάποιος που γράφει ιστορία να είναι θύμα.

ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;


Συμφέροντα, τα οποία είδαμε πώς λειτουργούν στα πρόσφατα γεγονότα της Αθήνας, όπου ξεπεράστηκαν όλα τα γνωστά ρεκόρ υποκρισίας και αθλιότητας. Συμφέροντα, τα οποία καταπίνουν την καμήλα και διυλίζουν το κουνούπι. Συμφέροντα με μαντικές ικανότητες, εφόσον κατέλαβαν θέσεις στην Αθήνα πριν ακόμα συμβεί η δολοφονία του παιδιού. Συμφέροντα με κληρονομικό “χάρισμα”, εφόσον από την πρώτη μέρα των ταραχών προέβλεπαν “συνέχεια”. Αυτά τα συμφέροντα έχουν στοχοποιήσει την Ελλάδα. Με όπλο τους τα διεθνή ΜΜΕ προσπαθούν να της προκαλέσουν ζημιά σε όλους τους τομείς. Βυθίζεται στην άβυσσο η θηριώδης οικονομία των ΗΠΑ και αυτά τα ΜΜΕ ασχολούνται με την ασήμαντη ελληνική οικονομία. Μπαγκλαντές θυμίζει η Βρετανία της λίρας και αυτά τα ΜΜΕ ανησυχούν για την τύχη του Ευρώ, το οποίο απειλεί η οικονομία της Ελλάδας.Οτιδήποτε αφορά την Ελλάδα και τη θίγει, κάνει μέσα σε λίγες ώρες τον γύρο του κόσμου.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα εθνικά της θέματα. Σε βρετανικό τηλεπαιχνίδι γνώσης θεωρήθηκε λάθος η απάντηση που θεωρούσε τον Αλέξανδρο Έλληνα. Τον γύρο του κόσμου κάνουν ειδήσεις, οι οποίες αφορούν εκδηλώσεις μειονοτικών που αντιδρούν στην ελληνική κατοχή και “καταπίεση”. Όπου δεν υπάρχουν προβλήματα, φροντίζουν οι ίδιοι να τα δημιουργούν, ακόμα κι αν κινδυνεύουν να εμφανιστούν ως γελοίοι. Ποιος ξεχνάει αυτά τα ΜΜΕ, που ανακάλυψαν έναν ηλίθιο Κερκυραίο και πρόβαλαν τις “αυτονομιστικές” του απόψεις, παρουσιάζοντάς τες λίγο έως πολύ σαν κίνημα που ταλανίζει την Κέρκυρα; Αυτοί, που μέσα στην πατρίδα τους αντιμετωπίζουν έναν οπλισμένο IRA, “συγκλονίστηκαν” από την “αντίσταση” του Κερκυραίου.
Κλονίζεται η γερμανική οικονομία και αυτά τα ΜΜΕ ασχολούνται με τα χρέη του ελληνικού κράτους. Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Όπου μπορούν να “χτυπήσουν” την Ελλάδα, το κάνουν. Τη “χτυπούν” σε ένα φάσμα τεράστιο. Από ασήμαντα οικονομικά θέματα μέχρι πολύ λεπτές εθνικές ευαισθησίες.
Την ίδια τακτική υπερπροβολής των αρνητικών γεγονότων ακολουθούν και στην Κρήτη. Οτιδήποτε τους επιτρέπει να κατηγορούν την Κρήτη και ειδικά τους Έλληνες Κρητικούς, προβάλλεται παγκοσμίως. Ποιος ξεχνάει για παράδειγμα εκείνους τους ευαίσθητους ξένους “Νεοκρητικούς”, οι οποίοι “συγκλονισμένοι” αποκάλυψαν στο παγκόσμιο κοινό τις “ανοσιότητες” που συμβαίνουν στο νησί; Που βγήκαν και κατηγόρησαν τους Κρητικούς για βαρβαρότητα, εξαιτίας του βασανισμού ενός σκύλου; Μήπως κάποιοι “χτίζουν” διαφοροποιήσεις μεταξύ κοινοτήτων πάνω στο νησί; Μήπως κάποιοι δημιουργούν τεχνητά κάποια συλλογικά συμφέροντα, για να προκαλούν κατά παραγγελίαν συλλογικές αντιδράσεις; Μήπως αυτοί οι οποίοι κατηγόρησαν τους Κρητικούς για “βαρβαρότητα” ήταν οι ίδιοι που σκότωσαν τον σκύλο, ακριβώς για να τους κατηγορήσουν;
Ακόμα και η “επιτυχία” του Ηρακλείου να έχει δύο ομάδες στην Α’ Εθνική στην παρούσα φάση δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητη. Γιατί; Γιατί στην “παράγκα”, που λέγεται “ελληνικό ποδόσφαιρο” και την οποία ελέγχει απόλυτα το παρακράτος, τίποτε δεν γίνεται τυχαία. Αν κάποιοι μεθοδεύουν μελλοντικές κοινωνικές συγκρούσεις, γνωρίζουν ότι οι αθλητικοί σύλλογοι μπορούν να γίνουν εύκολα “πόλοι” έκφρασης τέτοιων εντάσεων. Ο εμφύλιος στη Γιουγκοσλαβία ξεκίνησε πρώτα στα στάδια του Βελιγραδίου και κατόπιν έφτασε στις γειτονιές της. Γιατί στο Ηράκλειο τη δεδομένη στιγμή δημιουργούνται δυνάμει “πόλοι” εσωτερικών συγκρούσεων; Είναι τυχαία η επιλογή του τίτλου “Γ.Σ. Εργοτέλης, Διεθνής Ένωσις, ΠΑΕ” ή μήπως αυτή βόλευε ιδανικά; Τα χρώματά του είναι τα αρχικά της ιδρύσεως ή πρέπει να μας παραπέμψουν σε άλλα “κίτρινα” παραδείγματα εντός και εκτός Ελλάδας;
Γιατί μας προβληματίζει τόσο η περίπτωσή του; Γιατί στις κερκίδες του Εργοτέλη κάποιοι έβαλαν τη σημαία της “ανεξάρτητης” Κρήτης και κάποιοι άλλοι προφανώς δεν ενοχλήθηκαν ως Κρητικοί, ώστε ν’ αντιδράσουν άμεσα. Άγνωστοι την τοποθέτησαν, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των καναλιών της διαπλοκής. Άγνωστοι στο Ηράκλειο; Αυτό είναι το όλο θέμα. Αυτό φοβόμαστε. Απέναντι στον προβοκάτορα, που τοποθέτησε αυτήν τη σημαία της “ανεξαρτησίας” στο γήπεδο του Εργοτέλη, θα βρεθεί κάποιος άλλος επίσης προβοκάτορας να τοποθετήσει μια ελληνική σημαία της “κατοχής” στο γήπεδο του ΟΦΗ. Τότε θ’ αρχίσουν τα πράγματα να γίνονται επικίνδυνα, γιατί στις κερκίδες θα γίνονται συσπειρώσεις και αντισυσπειρώσεις, οι οποίες δεν θα έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο.
Γι’ αυτόν τον λόγο αναρωτιόμαστε για μερικά βασικά θέματα. Ο “Εργοτέλης” τι ακριβώς αντιπροσωπεύει στο κοινωνικό σύνολο του Ηρακλείου; Ποιο ακριβώς είναι το “προφίλ” που δείχνει προς τα έξω και σε ποιους απευθύνεται; Από πού προσπαθεί να “μαζέψει” φιλάθλους και συμπάθεια; Μήπως “ψαρεύει” ανάμεσα στους “πολιτισμένους” ξένους, οι οποίοι λυπήθηκαν τον σκύλο και κατηγόρησαν τους Κρητικούς για “βαρβαρότητα”;
Όλα αυτά όμως δεν γίνονται από μόνα τους. Δεν μπορούν να γίνουν από μόνα τους. Απαιτείται συνέργεια υψηλά ισταμένων προσώπων. Τι είναι αυτό που κατά την άποψή μας συμβαίνει σήμερα στην Κρήτη; Αυτές οι εντολές δόθηκαν στους προδότες και αυτές εκτελούνται. Δεν είναι κάτι το παράλογο γι’ αυτούς. Αρκεί που εξυπηρετούν τα δικά τους ιδιωτικά συμφέροντα. Συμφέροντα, τα οποία δεν απειλούνται, επειδή τα “αφεντικά” αποφάσισαν να χωρίσουν μια σημερινή ενιαία επιχείρηση σε δύο αυτόνομες “θυγατρικές”. Λύσεις υπάρχουν για κάποιους και είναι εύκολες. Οι ίδιοι θα είναι και πάλι κυρίαρχοι και στις δύο “θυγατρικές”. Η οικογένεια Μητσοτάκη, για παράδειγμα, δεν έχει πρόβλημα από ένα απλό “σπάσιμο” της επιχείρησης που λέγεται Ελλάδα. Οι μισοί απ’ αυτούς στο “νησί” και οι άλλοι μισοί στο “Καρπενήσι”. Οι μισοί θα παραμείνουν κυρίαρχοι στην Κρήτη ως Χανιώτες και οι άλλοι μισοί θα παραμείνουν κυρίαρχοι στην Ελλάδα, παριστάνοντας τους “Καρπενησιώτες”.
Αναφερόμαστε σ’ αυτές τις ισχυρές οικογένειες εξουσίας, γιατί αυτές ελέγχουν το ελληνικό παρακράτος. Όμως, για να υπάρξει παρακράτος, πρέπει να υπάρχει έλεγχος του δικαστικού συστήματος. Το πρόβλημα αυτήν τη στιγμή στην Κρήτη έχει τη γενεσιουργό του αιτία στο δικαστικό σύστημα. Το δικαστικό σύστημα στην Κρήτη έχει πρόβλημα γιατί κάποιους τους βολεύει να έχει πρόβλημα. Κάποιοι αυτήν τη στιγμή “τσουβαλιάζουν” την κρητική οικονομία και την παραδίδουν σε χέρια συγκεκριμένων ανθρώπων. Κάποιοι σήμερα γίνονται με παράνομα μέσα κυρίαρχοι της κρητικής οικονομίας και αυτοί είναι επικίνδυνοι. Κάποιοι σήμερα λεηλατούν το δημόσιο κεφάλαιο και πλούτο της Κρήτης και αυτοί είναι επικίνδυνοι. Γιατί; Γιατί ακριβώς, επειδή είναι παράνομοι, εκβιάζονται από αυτούς που τους παρέχουν ατιμωρησία.
Αυτή η “χαλαρότητα” του νόμου στην Κρήτη είναι εσκεμμένη, γιατί κάποιοι θέλουν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις που ευνοούν επικίνδυνους σχεδιασμούς. Αυτή η “χαλαρότητα” προκάλεσε τα επεισόδια στα Ζωνιανά. Αυτή η “χαλαρότητα” επιτρέπει σε κάποιους να ζουν στην εποχή των αρματολών και των κλεφτών και να σηκώνουν όπλα εναντίον όποιου στέκεται εμπόδιο στην “πρόοδό” τους. Αυτή η “χαλαρότητα” επιτρέπει σε κάποιους άλλους να πηγαίνουν στα αστυνομικά τμήματα και να “απελευθερώνουν” τους βοσκούς τους. Αυτή η “χαλαρότητα” είναι εσκεμμένη, γιατί συνδέει ανθρώπους με μικροσυμφέροντα της πλάκας με άλλους ανθρώπους, οι οποίοι εξυπηρετούν επικίνδυνα και μεγάλα συμφέροντα. “Χαλαρότητα”, η οποία δεν συναντάται σε κανένα άλλο μέρος της χώρας.
Αυτή η “χαλαρότητα” αποδεικνύει ότι στην Κρήτη υπάρχει παραδικαστικό σύστημα, το οποίο λειτουργεί μακράν χειρότερα από το κύκλωμα που υπάρχει στην υπόλοιπη χώρα. Όμως, όπου υπάρχει παραδικαστικό κύκλωμα, ποιον αναζητούμε; Τον Μητσοτάκη. Ποιον άλλο θα αναζητούσαμε; Τον παπά της ενορίας της Αγίας Παρασκευής; Αναζητούμε τον αποστάτη, που μας βύθισε στη Χούντα. Αυτόν, που έθεσε τα θεμέλια για το σύγχρονο μακεδονικό πρόβλημα. Αυτόν, που “πλημμύρισε” τη χώρα με Αλβανούς. Αυτόν, που βλέπει με κατανόηση τις “εθνικές” ευαισθησίες των μουσουλμάνων της Θράκης. Αυτόν, που πίεσε τους Κυπρίους να ψηφίσουν το σχέδιο Ανάν και απείλησε με ανατροπή τον πρόεδρο του ΟΧΙ. Αυτόν, που επιχείρησε να μας μπλέξει σε θρησκευτικό πόλεμο, βάζοντας την Εκκλησία της Ελλάδας απέναντι στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Αυτόν, που ξεκίνησε το εγκληματικό ξεπούλημα του δημοσίου κεφαλαίου της χώρας. Αυτόν, που χάρισε δημόσια περιουσία στον “τέως”. Αυτόν, που “νομοθέτησε”, για να οδηγήσει τους Έλληνες στη “σφαγή” του χρηματιστηρίου. Αυτόν, που, όπως δείχνουν τα πράγματα, ούτε ο θάνατος τον θέλει μαζί του.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΓΕΝΝΙΤΣΑΡΟΙ

Τα "τύμπανα" του εκτουρκισμού χτυπούν και στο Διδυμότειχο


Οι παρακάτω διαπιστώσεις δεν αποτελούν δείγματα ρατσισμού, ούτε εθνικισμού ή πατριδοκαπηλίας, ούτε φυσικά αποτελούν κινδυνολογία. Πηγάζουν μονάχα από το φυσικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης για τον τόπο που γεννηθήκαμε και ζούμε. Μεγάλη ανησυχία προκαλούν τον τελευταίο καιρό στην πόλη του Διδυμοτείχου, οι συντονισμένες και ύπουλες προσπάθειες παραγόντων του Τουρκικού Προξενείου, που προσπαθούν να παρασύρουν στην αγκαλιά τους, και τους γηγενείς κατσίβελους-Ρομά του Διδυμοτείχου, με την βοήθεια υλικών ανταλλαγμάτων και υποσχέσεων προστασίας. Αφού έχει εξασφαλισθεί εδώ και καιρό η τηλεοπτική τουρκική προπαγάνδα μέσω των εκατοντάδων δορυφορικών «πιάτων», που έχουν εγκατασταθεί στα σπίτια των γηγενών Ρομά, (ακόμα και τα λυόμενα, έχουν δορυφορικά «πιάτα» ενώ δεν έχουν ύδρευση και αποχέτευση), τελευταία έχει ξεκινήσει και η άμεση προπαγάνδα με τις συχνές επισκέψεις και κατηχήσεις στο μικρό Τζαμί της πόλης, όπου συγκεντρώσεις δεν γίνονται μόνο, για καθαρά θρησκευτικούς λόγους. Το Τουρκικό Προξενείο ελπίζει να ακολουθήσει και στο Διδυμότειχο ( με τους γηγενείς κατσίβελους) την ίδια πετυχημένη πολιτική εκτουρκισμού, που ασκεί τα τελευταία χρόνια στον ορεινό όγκο του Δερείου με τους Πομάκους. Δηλαδή, όσοι Πομάκοι δηλώνουν Τούρκοι και συντάσσονται με τις απαιτήσεις και τις επιταγές του Τουρκικού Προξενείου, δέχονται χρηματικές διευκολύνσεις για την αγορά ακίνητων και κτημάτων στην εν λόγω περιοχή ενώ απολαμβάνουν και άλλων προνομίων. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ενίσχυσης του τουρκικού αισθήματος μερικών υποταγμένων-εξαγορασμένων Πομάκων, εντάσσεται η πληθώρα επισκέψεων πολλών Τούρκων αξιωματούχων το πρόσφατο καλοκαίρι. Να θυμίσουμε την επίσκεψη 50 Τούρκων βουλευτών για το μνημόσυνο του Σαδίκ, την αντίστοιχη παρουσία άλλων βουλευτών στην Γιορτή του «Χίλια» με τις προκλητικές δηλώσεις τους, ακόμα και την διαμάχη-κυνηγητό του Τουρκικού Προξενείου προς τη δασκάλα του Μεγάλου Δερείου. Να θυμίσουμε ότι την τελευταία συγκέντρωση –«Ιερά εξέταση» στην πλατεία του χωριού, όπου μαινόμενοι και χειραγωγούμενοι πολίτες απαιτούσαν την απομάκρυνση της δασκάλας, την κάλυπτε τηλεοπτικά το τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι TRT.

Έτσι λοιπόν παρατηρείται σημαντική και ανεξέλεγκτη ανοικοδόμηση τα τελευταία χρόνια στην περιοχή του Δερείου με πολλαπλά κέρδη για τον ντόπιο Κατασκευαστικό Τομέα με τις ισχυρές οικονομικές ενέσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής μέσω του Προξενείου.
Ο ίδιος μηχανισμός προσέλκυσης-εκτουρκισμού των ντόπιων κατσίβελων –Ρομά, επιχειρείται και στο Διδυμότειχο. Το δέλεαρ για τους φτωχούς μουσουλμάνους συμπολίτες μας, είναι οι χρηματικές διευκολύνσεις, η οικονομική υποστήριξη για τα τρέχοντα έξοδα επιβίωσης, η προστασία από κάθε είδους παραβάσεις (π.χ.από τους αστυνομικούς του Διδυμοτείχου που αναγκάζονται να κάνουν τα στραβά μάτια σε τροχαίες παρανομίες, διπλώματα οδήγησης που ελάχιστοι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας διαθέτουν, όλοι όμως κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα κ.λ.π.) και τελευταία, η υπόσχεση οικονομικής ενίσχυσης για την αγορά ακινήτων δηλ. μόνιμων κατοικιών εντός του ιστού της πόλης.
Με το πρόσχημα των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την στήριξη και αποκατάσταση των κοινωνικά ευπαθών ομάδων-Ρομά, στην περιοχή του Βορείου Έβρου, το Τούρκικο Προξενείο επιχειρεί με πλάγιους τρόπους σε δαιδαλώδεις διαδρόμους, να εξασφαλίσει ουσιαστικά όσο το δυνατόν περισσότερη ακίνητη περιουσία εντός των πόλεων και του Βόρειου Έβρου (Διδυμότειχο) σε εκλεκτούς υποτακτικούς των κελευσμάτων του, που πολλοί από εμάς φοβούνται ότι θα αποτελέσουν μία εν δυνάμει «Πέμπτη φάλαγγα» για την Θράκη.
Μέσα στα πλαίσια αυτά με πρόσχημα την αποκατάσταση των ντόπιων ευπαθών κοινωνικών ομάδων, που διαμένουν σε λυόμενα, πιθανόν εντάσσεται και η προσπάθεια εύρεσης άδειων οικοδομήσιμων χώρων εντός της πόλης του Διδυμοτείχου για ανέγερση κατοικιών.

Ερώτηση:
Η τελευταία εθιμοτυπική επίσκεψη αποχώρησης του Τούρκου Πρόξενου Αχμέτ Ριζά Ντεμιρέρ, στο Διδυμότειχο την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008, πέρα από την επαφή του με τα Οθωμανικά Μνημεία της πόλης, δηλ. το Τέμενος του Βαγιαζήτ, το Μαυσωλείο του Ουρούτς Πασά , μήπως ήταν ένα είδος κατόπτευσης της πόλης και ιδίως των παραποτάμιων αστικών περιοχών του Ερυθροποτάμου, για τον ιδανικότερο χώρο επένδυσης του Τουρκικού Προξενείου σε ακίνητη περιουσία μέσω των παραπάνω μηχανισμών (αποκατάστασης των ευπαθών ομάδων);;;
Σε όλη αυτή την προσπάθεια εκτουρκισμού που ολοκληρώνεται εν μέρει στον ορεινό όγκο του Δερείου και προχωρά αργά αλλά σταθερά και στο Διδυμότειχο, παρατηρείται μία πλήρης αδράνεια του ελληνικού κράτους και παντελής έλλειψη επιχειρησιακού σχεδίου. Αντίθετα αφήνεται ανενόχλητος ο κάθε φλύαρος τοπικός παράγοντας (με προσωπικά ανταλλάγματα ή άλλου είδους ατομικές διευκολύνσεις) να εξασκεί ερασιτεχνικά και ασύστολα υποβαθμισμένη εξωτερική πολιτική, πιστεύοντας ότι προσφέρει σημαντικές εθνικές υπηρεσίες και ότι γνωρίζει τα τεκταινόμενα καλύτερα από οποιονδήποτε. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν γνωρίζει ότι απλά και μόνο, αντιπροσωπεύει «την βλακεία του πιονιού που νομίζει ότι ηγεμονεύει, σε μια σημαδεμένη παρτίδα Σκακιού όπου άλλοι κινούν τα νήματα».
Η τοπική κοινωνία του Διδυμότειχου και οι επικεφαλής της δεν αντιδρούν, γιατί έχουν όλα τα γνωρίσματα της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας της Περιφέρειας. Μία παρακμή διαπερνά όλο το σώμα της τοπικής κοινωνίας και αυτό εκδηλώνεται σε κάθε σημαντικό τοπικό γεγονός, όπως το πρόσφατο του εκτουρκισμού των γηγενών μουσουλμάνων.
Από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τη ζωή μέχρι τον τρόπο με τον οποίο τοποθετεί τον εαυτό της στον τόπο και στην Ιστορία , η τοπική κοινωνία του Διδυμοτείχου, το μόνο που φαντασιώνεται είναι η άπληστη συσσώρευση χρημάτων ανεξαρτήτως τιμήματος. Δυστυχώς όμως κάποτε η συλλογική εκούσια τύφλωση, ο στρουθοκαμηλισμός και ο ωχαδερφισμός οδηγούν αργά –αργά στον συλλογικό αφανισμό.

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ


Το κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής γλώσσας, η πλαστικότητά της, αποκαλύπτεται ήδη από την τάση των Αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι, ενώ δεν έδιναν στους ανθρώπους ονόματα θεών, τους καλούσαν πάντως με σύνθετα, όπως Απολλόδωρος, Ζηνόδοτος, Διοτίμα, που ήταν πάντοτε νοηματοφόρα. Στα νεότερα χρόνια, θεματοφύλακες της ελληνικότητας, οι Μικρασιάτες Έλληνες αντλούσαν από αυτόν τον θησαυρό και ονομάτιζαν τις γυναίκες με ονόματα-σήματα, όπως Ευδοκία, Τιμοθέα, Ελπινίκη, Πολυξένη, Ευθυμία, Αλεξάνδρα, Ανθίππη, Δωροθέα, Ευπραξία, Ανδρονίκη, Νικομάχη, Φερενίκη, Θεοδώρα, Χαρίκλεια, Ευθαλία, Καλλιόπη, Ευφροσύνη, Πολύμνια κ.ά. (βλ. Άννα Κελεσίδου, Ένα σεντούκι λέξεις, Αθήνα: εκδ. Eunomia Verlag, 2004, σελ. 9).

Και ο Νεοέλληνας ποιητής, κι αυτός, όπως γενικώς οι ποιητές-ιεροφάντες της γλώσσας, ονόμαζε την μέρα «λιόχαρη και λιοπερίχυτη», ενώ η ίδια η νεο-ελληνική κράτησε το προνόμιο να μετατρέπει εκφράσεις σε κύρια ονόματα, να λέει για παράδειγμα το «με-γάλη η χάρη της» «Μεγαλόχαρη»...

Το δεύτερο χαρακτηριστικό της ελληνικής γλώσσας, η διάρκειά της, θα μπορούσε να δειχθεί σύντομα με δύο φράσεις, ανάμεσα στις τόσες, που λέγονται ακόμη και σήμερα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: η πρώτη, μιας απλής αγρότισσας κοντά στο Ρέθυμνο, η οποία, για να βεβαιώσει τις αλήθειες της, έλεγε: «Νη Δία, λέγω σου»· η δεύτερη, ενός βοσκού της Ικαρίας που «ρουρτούσε» τον σύντροφό του: «Εώρακας τας φαιάς αίγας;»

Στην σύντομη αυτή αναφορά («καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια»), θα περιοριστώ σε δύο επισημάνσεις που στοιχειοθετούν τους λόγους της θεώρησης της ελληνικής γλώσσας ως παλινάγρετου θησαυρού.
Το θέμα σχετίζεται με την κατανόηση της ελληνικότητας, η οποία, όπως επανειλημμένα έχουμε αναφέρει, είναι η ελληνικότητα της ουσίας. Με άλλα λόγια, είναι οι πανανθρώπινες αξίες που καθιστούν την ζωή βίον, δηλαδή ποιοτικό μέγεθος, όπως τον όρισαν οι Τραγικοί, ο Πλάτων, ο Δημόκριτος, ο Αριστοτέλης, τρόπο ανάληψης της ζωής από τον άνθρωπο, επιδίωξη της ανόδου από το ζην στο ευ ζην μέσα από την ανάπτυξη της γλώσσας, των γνώσεων, του ήθους. Ο ελληνικός όρος παιδεία, συνώνυμος, κατά τον Γέγκερ, με την «μόρφωση του Έλληνος ανθρώπου» και περιεκτικός πολλών άλλων περιοριστικών ονομασιών, όπως του πολιτισμού, της παράδοσης, της εκπαίδευσης, της «κουλτούρας», δηλώνει την τέχνη της πολιτειακής όρθωσης, αφού στον αρχαιοελληνικό στοχασμό παιδαγωγική, πολιτική, επιστήμη και αρετή είναι ομόλογα. Ελληνικά πεπαιδευμένος είναι εκείνος που θεωρεί την παιδεία τρόπο αυθυπέρβασης με αντικειμενικές αξίες, οι οποίες ισχύουν για όλα τα έλλογα όντα και προάγουν την ζωή της έλλογης κοινωνίας σε βίον καλοκαγαθίας.

Μέσα στην διαδρομή της Ιστορίας, συνέλληνες υπήρξαν «οι της –ελληνικής– παιδείας μετέχοντες», όσοι θεωρούσαν την ελληνική ως ακριβή και σαφή τρόπο απόδοσης υψηλών νοημάτων. Για τον λόγο αυτόν, η ελληνικότητα είναι ο σεβασμός της ελληνικής γλώσσας ως ενιαίου θησαυρού επικοινωνίας, ως μέσου απόδοσης όχι μόνο των συμβαινόντων, αλλά, κυρίως, των νοημάτων τους. Τούτο αποδεικνύεται από την διάρκεια ελληνικών «σημάτων» στις γλώσσες του σύγχρονου κόσμου, όπως: Λόγος (λόγος, λογική, ομιλία, μέτρον κ.ά.), κόσμος (φύσις που φύει και αυξάνει, αλλά και κόσμημα), φιλοσοφία (σοφία και φρόνηση), δημοκρατία.

Το ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων για την προετοιμασία της Σικελικής Εκστρατείας (415 π.Χ.)

Το ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων για την προετοιμασία της Σικελικής Εκστρατείας (415 π.Χ.)
Επάνω αριστερά: Τμήμα από την επιγραφή της Γόρτυνας, η οποία είναι γραμμένη βουστροφηδόν (μία φορά από δεξιά προς τα αριστερά και μία φορά από τα αριστερά προς τα δεξιά)

Για την δυναμική της αρχαίας ελληνικής θα αρκούσαν δύο παραδείγματα από τα πάμπολλα που υπάρχουν: ο Πλάτων ονομάζει οικειοπραγία την ενασχόληση με το οικείο έργο και την αντιδιαστέλλει από την πολυπραγμοσύνη· ο Πλωτίνος δηλώνει την σχέση της ψυχής με τον θεό με το εκπληκτικό ρήμα αμφαγαπάζεσθαι (αυτό το αγνοούν όσοι κάνουν λόγο για άγνοια του όρου «αγάπη» από την αρχαιο-ελληνική πραγματικότητα). Τα δύο αυτά σήματα θα μπο-ρούσαν να είναι παραδείγματα για τον χαρακτηρισμό της γλώσσας από τον Σιμωνίδη ως ζωγραφικής που μιλάει ή των λέξεων από τον Δημόκριτο ως αγαλμάτων φωνηέντων.

Αν ελληνικότητα είναι η ανύψωση του κάλλους σε αισθητό ιδανικό και δέον, με την σύλληψη του ωραίου ως ήθους, η ελληνική είναι ηθοποιητική και εκπολιτιστική – ως ιδεοποιητική, για να χρησιμοποιήσω έναν όρο του οποίου το επίθετο έπλασε ένας μεγάλος θεατράνθρωπος για τον εαυτό του γιατί στοχεύει στο υψηλόν μέσα από την σύζευξη μορφής και περιεχομένου. Αυτό διατυπώνει ο συγγραφέας του Περί ύψους με την προσταγή: «επιτηδεύοντας παρ' όλον τον βίον θαυμαστόν και του παντός αιώνος εξενεγκείν άριστον».

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ




Στις μέρες μας όπου αμφισβητούνται ακόμα και τα αυτονόητα, έχει αρχίσει να ακούγεται η άποψη ότι δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες γλώσσες, αλλά ότι όλες έχουν την ίδια αξία. Αυτό είναι τόσο παράλογο να το πιστεύει κανείς, όσο το να πιστεύει ότι μπορούν σε έναν αγώνα δρόμου όλοι οι δρομείς να τερματίσουν ταυτόχρονα. Κάτι τέτοιο είναι απλά αδύνατον. Το συγκεκριμένο παράδειγμα είναι κάτι πολύ απλό, πόσο μάλλον όταν έχουμε να κάνουμε με κάτι τόσο πολύπλοκο όσο η γλώσσα. Δηλαδή μπορεί μια γλώσσα πρωτόγονου επιπέδου με 10 διαφορετικές λέξεις να έχει την ίδια αξία με μια γλώσσα τόσο σύνθετη όσο οι σημερινές; Ποιός λογικός άνθρωπος μπορεί να το δεχτεί αυτό; Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι οι χιμπατζήδες χρησιμοποιούν μια «γλώσσα» με ένα λεξιλόγιο από τριάντα λέξεις-κραυγές.

Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι να υποβαθμίσει κάποιες γλώσσες, αλλά να αποδείξει με αντικειμενικά κριτήρια ότι δεν έχουν όλες οι γλώσσες την ίδια αξία (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κάθε γλώσσα δεν έχει την αξία της). Υπάρχουν σήμερα περίπου 3.000 διαφορετικές γλώσσες (η πλειοψηφία των οποίων δεν έχει σύστημα γραφής). Είναι σίγουρο ότι κάθε γλώσσα έχει την δική της αξία και πρέπει να αγωνιζόμαστε όλοι ώστε όλες οι γλώσσες να επιβιώσουν. Δυστυχώς πολλές γλώσσες έχουν ήδη εκλείψει και θα εκλείψουν και στο μέλλον, και αυτό είναι πραγματικά μια αμαρτία. Όσο αμαρτία είναι όταν εξαφανίζεται ένα είδος ζώου διότι και η γλώσσα κάτι τέτοιο είναι, ένας «ζωντανός» οργανισμός που εξελίσσεται και είτε επιβιώνει είτε χάνεται. Πρακτική δυστυχώς συνέπεια αυτού είναι να χάνονται σημαντικά κομμάτια της εξέλιξης της ανθρώπινης πορείας, για την οποία δεν έχουμε ιδιαίτερα πολλές γνώσεις.

Για πολλούς μη-Έλληνες γλωσσολόγους και ανθρώπους του πνεύματος, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Ελληνική γλώσσα (ιδιαιτέρως τα Αρχαία Ελληνικά) είναι η ανώτερη μορφή γλώσσας που έχει επινοήσει ποτέ το ανθρώπινο πνεύμα. Οι απόψεις αυτές δεν είναι αυθαίρετες, αλλά βασίζονται σε κριτήρια αντικειμενικά σχετικά με την αξιολόγηση μιας γλώσσας. Παρακάτω θα περιγράψουμε μία σειρά από ιδιότητες τις Ελληνικής γλώσσας και θα αντιπαραβάλουμε κάποιες ξένες γλώσσες (συνήθως την Αγγλική, καθώς αυτή είναι η πιο διαδεδομένη) πρός σύγκριση.


ΠΛΟΥΤΟΣ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ

Είναι γνωστή η έκφραση που χρησιμοποιούν οι Άγγλοαμερικάνοι όταν ψάχνουν να βρούν την κατάλληλη λέξη για κάποια έννοια «Οι Έλληνες θα έχουν μια λέξη για αυτό». Φράση την οποίαν πρώτος είχε γράψει ο καθηγητής Όλιβερ Τάπλιν στο βιβλίο του «Ελληνικό πυρ».

Ενώ η Αγγλική γλώσσα έχει, βάση του μεγάλου Αμερικανικού λεξικού Merriam-Webster, περίπου 166.724 λεξίτυπους (σύμφωνα με το ίδιο λεξικό 41.214 από αυτές τις λέξεις είναι αμιγώς Ελληνικές, χωρίς να υπολογίζουμε τις σύνθετες και τις Ελληνογενείς), η Ελληνική γλώσσα περιλαμβάνει ήδη, στην καταγραφή μέχρι λίγο πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, 1.200.000 λεξίτυπους. Το εντυπωσιακό αυτό νούμερο προκύπτει από το έγκριτο TLG (Θησαυρός Ελληνικής Γλώσσης) το οποίο ακόμα δεν έχει τελειώσει την καταγραφή όλων των Ελληνικών κειμένων. Εκτιμάται μάλιστα από την διευθύντρια του TLG, κα Μαρία Παντελιά, ότι μόλις τελειώσει η καταγραφή θα έχουν αποθησαυριστεί ίσως μέχρι και 2.000.000 λεξίτυποι.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον κ Α. Κωσταντινίδη συγγραφέα των βιβλίων «Οι Ελληνικές λέξεις στην Αγγλική γλώσσα» και «Η οικουμενική διάσταση της Ελληνικής γλώσσης», πολλά λεξικά σταματούν την ετυμολογία της λέξης στην Λατινική ρίζα αγνοώντας το γεγονός ότι η πλειονότης των ίδιων των Λατινικών λέξεων έχουν Ελληνική ρίζα.

Πολλές Ομηρικές λέξεις σώζονται ακόμα και σήμερα στις Ευρωπαϊκές γλώσσες, και αυτές οι πάμπολλες λέξεις φυσικά δεν εμπίπτουν στην κατηγορία των «αμιγώς Ελληνικών» που αναφέραμε νωρίτερα. Μία από αυτές τις λέξεις είναι το γνωστό «kiss». Ακούγεται αστεία σαν δήλωση ότι είναι στην ουσία Ελληνική λέξη ε; Και όμως, στα Αρχαία Ελληνικά, το «φιλώ» είναι «κυνέω / κυνώ», εξ’ού και το προσκυνώ (σημαίνει κάνω ένα βήμα μπροστά και δίνω ένα φιλί). Στην προστακτική το ρήμα γίνεται «κύσον με», δηλαδή «φίλησε με», όπως θα είπε και η Πηνελόπη στον Οδυσσέα όταν τον είδε να επιστρέφει στην Ιθάκη. Στα Αγγλικά θα λέγαμε «kiss me». Ο βαθμός ομοιότητας των δύο φράσεων δεν αφήνει χώρο για αμφιβολίες. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα.


ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΕΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Η δύναμη της Ελληνικής γλώσσας βρίσκεται στην ικανότητά της να πλάθεται όχι μόνο προθεματικά ή καταληκτικά, αλλά διαφοροποιώντας σε μερικές περιπτώσεις μέχρι και την ρίζα της λέξης (π.χ. «τρέχω» και «τροχός» παρόλο που είναι από την ίδια οικογένεια αποκλίνουν ελαφρώς στην ρίζα). Η Ελληνική γλώσσα είναι ειδική στο να δημιουργεί σύνθετες λέξεις με απίστευτων δυνατοτήτων χρήσεις, πολλαπλασιάζοντας το λεξιλόγιο.

Το διεθνές λεξικό Webster’s (Webster’s New International Dictionary) αναφέρει «Η Λατινική και η Ελληνική, ιδίως η Ελληνική, αποτελούν ανεξάντλητη πηγή υλικών για την δημιουργία επιστημονικών όρων», ενώ οι Γάλλοι λεξικογράφοι Jean Bouffartigue και Anne-Marie Delrieu τονίζουν «Η επιστήμη βρίσκει ασταμάτητα νέα αντικείμενα ή έννοιες. Πρέπει να τα ονομάσει. Ο θησαυρός των Ελληνικών ριζών βρίσκεται μπροστά της, αρκεί να αντλήσει από εκεί. Θα ήταν πολύ περίεργο να μην βρεί αυτές που χρειάζεται».

Ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ, έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της Ελληνικής, είχε δηλώσει σχετικώς «Η Ελληνική γλώσσα έχει το χαρακτηριστικό να προσφέρεται θαυμάσια για την έκφραση όλων των ιεραρχιών με μια απλή εναλλαγή του πρώτου συνθετικού. Αρκεί κανείς να βάλει ένα παν- πρώτο- αρχί- υπέρ- ή μια οποιαδήποτε άλλη πρόθεση μπροστά σε ένα θέμα. Κι αν συνδυάσει κανείς μεταξύ τους αυτά τα προθέματα, παίρνει μια ατελείωτη ποικιλία διαβαθμίσεων. Τα προθέματα εγκλείονται τα μεν στα δε σαν μια σημασιολογική κλίμακα, η οποία ορθώνεται πρός τον ουρανό των λέξεων.»

Είναι αλήθεια ότι μπορούμε να βάλουμε και παραπάνω από μια πρόθεση μπροστά απο μία λέξη, ακριβώς όπως περιγράφει ο Γάλλος φίλος μας. Παραδείγματα συνδυασμών πολλαπλών προθέσεων με λέξεις που να δημιουργούν νέες λέξεις υπάρχουν άπειρα. Αντικαταβάλλω, επαναδιατυπώνω, αντιπαρέρχομαι, ανακατασκευάζω κτλ.

Στην Ιλιάδα του Ομήρου η Θέτις θρηνεί για ότι θα πάθει ο υιός της σκοτώνοντας τον Έκτωρα «διό και δυσαριστοτοκείαν αυτήν ονομάζει». Η λέξη αυτή από μόνη της είναι ένα μοιρολόι, δυς + άριστος + τίκτω (=γεννώ) και σημαίνει όπως αναλύει το Ετυμολογικόν το Μέγα «που για κακό γέννησα τον άριστο». Ποιά άλλη γλώσσα στον κόσμο θα μπορούσε να αποδώσει σε μία μόνο λέξη τόσα πολλά και υψηλά νοήματα; Και όπως έλεγαν και οι Αρχαίοι, «το Λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν».

Προ ολίγων ετών κυκλοφόρησε στην Ελβετία το λεξικό ανύπαρκτων λέξεων (Dictionnaire Des Mots Inexistants) όπου προτείνεται να αντικατασταθούν Γαλλικές περιφράσεις με μονολεκτικούς όρους από τα Ελληνικά. Π.χ. androprere, biopaleste, dysparegorete, ecogeniarche, elpidophore, glossoctonie, philomatheem tachymathie, theopempte κλπ, περίπου 2.000 λήμματα με προοπτική περαιτέρω εμπλουτισμού.

Ο Godefroi Herman, ο Γάλλος μεταφραστής των Διονυσιακών του Νόννου, ομολογεί «Πόσες φορές μεταφράζοντας δεν ανέκραξα όπως ο Ρονσάρ: Πόσο είμαι περίλυπος που η γλώσσα η Γαλλική δεν δημιουργεί λέξεις όπως η Ελληνική… ωκύμορος, δύσποτμος, ολιγοφρονείν…».


Η ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΙΑ

Στα Αγγλικά το ρήμα και το ουσιαστικό συχνά χρησιμοποιούν ακριβώς την ίδια λέξη π.χ. «drink» που σημαίνει και «ποτό» και «πίνω». Επιπλέον τα ονόματα δεν έχουν κλίσεις, για παράδειγμα στα Ελληνικά λέμε «Ο Θεός, του Θεού, τω Θεώ, τον Θεό, ω Θεέ» ενώ στα Αγγλικά έχουμε μια μόνο λέξη για όλες αυτές τις έννοιες, το «God». Είναι προφανές λοιπόν, ότι τουλάχιστον όσον αφορά την ακριβολογία, γλώσσες όπως τα Ελληνικά υπερτερούν σαφώς σε σχέση με γλώσσες σαν τα Αγγλικά. Είναι λογικό άλλωστε αν κάτσει να το σκεφτεί κανείς, ότι μπορεί πολύ πιο εύκολα να καθιερωθεί μια γλώσσα διεθνής όταν είναι πιο εύκολη στην εκμάθηση, από τη άλλη όμως μια τέτοια γλώσσα εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι τόσο ποιοτική.

Συνέπεια των παραπάνω είναι ότι η Αγγλική γλώσσα δεν μπορεί να είναι λακωνική όπως είναι η Ελληνική, καθώς για να μην είναι διφορούμενο το νόημα της εκάστοτε φράσης, πρέπει να χρησιμοποιηθούν επιπλέον λέξεις. Για παράδειγμα η λέξη «drink» σαν αυτοτελής φράση δεν υφίσταται στα Αγγλικά, καθώς μπορεί να σημαίνει «ποτό», «πίνω», «πιές» κτλ. Αντιθέτως στα Ελληνικά η φράση «πιές» βγάζει νόημα, χωρίς να χρειάζεται να βασιστείς στα συμφραζόμενα για να καταλάβεις το νόημά της.

Παρένθεση: Να θυμίσουμε εδώ ότι στα Αρχαία Ελληνικά εκτός από Ενικός και Πληθυντικός αριθμός, υπήρχε και Δυϊκός αριθμός. Υπάρχει στα Ελληνικά και η Δοτική πτώση εκτός από τις υπόλοιπες 4 πτώσεις ονομαστική, γενική, αιτιατική και κλιτική. Η Δοτική χρησιμοποιείται συνεχώς στον καθημερινό μας λόγο (π.χ. Βάσει των μετρήσεων, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι…) και είναι πραγματικά άξιον λόγου το γιατί εκδιώχθηκε βίαια από την νεοελληνική γλώσσα. Ακόμα παλαιότερα, εκτός από την εξορισμένη αλλά ζωντανή Δοτική υπήρχαν και άλλες τρείς επιπλέον πτώσεις οι οποίες όμως χάθηκαν.

Το ίδιο πρόβλημα, σε πολύ πιο έντονο φυσικά βαθμό, έχει και η Κινεζική γλώσσα. Όπως μας λέει και ο Κρητικός δημοσιογράφος Α. Κρασανάκης «Επειδή οι απλές λέξεις είναι λίγες, έχουν αποκτήσει πάρα πολλές έννοιες, για να καλύψουν τις ανάγκες της έκφρασης, πρβλ π.χ.: “σι” = γνωρίζω, είμαι, ισχύς, κόσμος, όρκος, αφήνω, θέτω, αγαπώ, βλέπω, φροντίζω, περπατώ, σπίτι κ.τ.λ., «πα» = μπαλέτο, οκτώ, κλέφτης, κλέβω… «πάϊ» = άσπρο, εκατό, εκατοστό, χάνω….» [1]. Ίσως να υπάρχει ελαφρά διαφορά στον τονισμό, αλλά δύσκολα μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσαν να υπάρχουν δεκάδες διαφορετικοί τονισμοί για μία μονοσύλλαβη λέξη, ώστε να διαχωρίσουν φωνητικά όλες οι πιθανές της έννοιες. Αλλά ακόμα και να υπάρχει, πως είναι δυνατόν να καταστήσεις ένα σημαντικό κείμενο (π.χ. συμβόλαιο) ξεκάθαρο;


Η ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ

Στην Ελληνική γλώσσα ουσιαστικά δεν υπάρχουν συνώνυμα, καθώς όλες οι λέξεις έχουν λεπτές εννοιολογικές διαφορές μεταξύ τους. Για παράδειγμα η λέξη «λωποδύτης» χρησιμοποιείται για αυτόν που βυθίζει το χέρι του στο ρούχο (=λωπή) μας και μας κλέβει, κρυφά δηλαδή, ενώ ο «ληστής» είναι αυτός που μας κλέβει φανερά, μπροστά στα μάτια μας. Επίσης το «άγειν» και το «φέρειν» έχουν την ίδια έννοια. Όμως το πρώτο χρησιμοποιείται για έμψυχα όντα, ενώ το δεύτερο για τα άψυχα.

Στα Ελληνικά έχουμε τις λέξεις «κεράννυμι», «μίγνυμι» και «φύρω» που όλες έχουν το νόημα του «ανακατεύω». Όταν ανακατεύουμε δύο στερεά ή δύο υγρά μεταξύ τους αλλά χωρίς να συνεπάγεται νέα ένωση (π.χ. λάδι με νερό), τότε χρησιμοποιούμε την λέξη «μειγνύω» ενώ όταν ανακατεύουμε υγρό με στερεό τότε λέμε «φύρω». Εξ’ού και η λέξη «αιμόφυρτος» που όλοι γνωρίζουμε αλλά δεν συνειδητοποιούμε τι σημαίνει. Όταν οι Αρχαίοι Έλληνες πληγωνόντουσαν στην μάχη, έτρεχε τότε το αίμα και ανακατευόταν με την σκόνη και το χώμα. Το κεράννυμι σημαίνει ανακατεύω δύο υγρά και φτιάχνω ένα νέο, όπως για παράδειγμα ο οίνος και το νερό. Εξ ου και ο «άκρατος» (δηλαδή καθαρός) οίνος που λέγαν οι Αρχαίοι όταν δεν ήταν ανακατεμένος (κεκραμμένος) με νερό.

Τέλος η λέξη «παντρεμένος» έχει διαφορετικό νόημα από την λέξη «νυμφευμένος», διαφορά που περιγράφουν οι ίδιες οι λέξεις για όποιον τους δώσει λίγη σημασία. Η λέξη παντρεμένος προέρχεται από το ρήμα υπανδρεύομαι και σημαίνει τίθεμαι υπό την εξουσία του ανδρός ενώ ο άνδρας νυμφεύεται, δηλαδή παίρνει νύφη. Γνωρίζοντας τέτοιου είδους λεπτές εννοιολογικές διαφορές, είναι πραγματικά πολύ αστεία μερικά από τα πράγματα που ακούμε στην καθημερινή – συχνά λαθεμένη – ομιλία (π.χ. «ο Χ παντρεύτηκε»).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει την ζωή από τον βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.


ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πως να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε. Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άπειρα παραδείγματα τέτοιου είδους υπάρχουν, σχεδόν ολόκληρο το λεξικό της Ελληνικής.

Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας. Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης.

Η ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε και εμπρός να είναι έτσι. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Για αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πεί «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στη λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο.»

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γή (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γή / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για την σκέψη. Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει σαν ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και φυσικά όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει πως το λέμε; Μα φυσικά «άφθονο».

Έχουμε την λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έρθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι ένα φρούτο ούτε άγουρο ούτε σαπισμένο, και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις την δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία…

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και ιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με την σωματική μας υγεία. Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο…

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που άλλο από Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε σαν λέξη, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Μια και αναφέραμε τα Λατινικά, ας κάνουμε άλλη μια σύγκριση. Ο «άνθρωπος στα Ελληνικά ετυμολογείται ώς το όν που κυττάει προς τα πάνω (άνω + θρώσκω). Πόσο σημαντική και συναρπαστική ετυμολογία που μπορεί να αποτελέσει βάση ατελείωτων φιλοσοφικών συζητήσεων. Αντίθετα στα Λατινικά ο άνθρωπος είναι «Homo» που ετυμολογείται από το χώμα. Το όν που κοιτάει ψηλά στον ουρανό λοιπόν για τους Έλληνες, σκέτο χώμα για τους Λατίνους… Υπάρχουν και άλλα παρόμοια παραδείγματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν εδώ. Είναι λογικό στο κάτω κάτω ότι μια γλώσσα που βασίστηκε στην Ελληνική αντιγράφοντάς την, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να έχει τα ίδια υψηλά νοήματα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με την σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις. «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση» έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μιλάς σωστά σημαίνει να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Όπως σημειώνει και ο «δικός μας» Κωνσταντίνος Τσάτσος, πρώην Υπουργός, πρώην Πρόεδρος Δημοκρατίας και συγγραφέας, «Όσο πιό προηγμένος είναι ο πολιτισμός ενός έθνους, τόσο πιό πλούσιες σε προϊστορία, και συνεπώς και σε ουσία, είναι οι λέξεις της γλώσσας… Με την γλώσσα μεταδίδομε λογικούς συνειρμούς και διεγείρομε συναισθήματα… Κάθε λαός έχει την γλώσσα που του αξίζει. Στην γλώσσα, όπως και στα τραγούδια του, εναποθηκεύεται ο πολιτισμός του… είναι ο πιό αδιάψευστος μάρτυρας της ιστορικής του συνείδησης και της ιστορικής του συνέχειας.»


Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία, προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:

«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς
θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα
ποταμάκι που μουρμουρίζει.
Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα
στους γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω αγγέλους, θα τους
μιλήσω Ελληνικά, επειδή
δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε
Μεταξύ τους με μουσική.»

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε έναν άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πεί ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει.»

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν απο την παραφωνία μια γλώσσα κατ’εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες» όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου Ευσταθίου.

Είναι γνωστό εξ’άλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να αποθαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας τους οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ότι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επεβλήθη αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα». Και δεν είναι τυχαίο που απομνημονεύουμε ευκολότερα ένα ποίημα παρά μια σελίδα πεζογραφήματος. Και όπως ακριβώς έλεγαν και οι ίδιοι οι Ρωμαίοι, η Ελληνική γλώσσα θα παραμένει «η ευπρεπεστάτη των γλωσσών και η γλυκυτέρα είς μουσικότητα».

Άλλος ξένος καθηγητής, ο Στέφεν Ντόιτς, διαπιστώνει έκθαμβος ότι μέσα από τους στίχους του Ομήρου αναδύεται μουσική «Είναι τόσο έντεχνα συντεθειμένοι, ώστε απολαμβάνοντας την ανάγνωση απολαμβάνεις και την μουσική.». Και ο Ζάκ Μπουσάρ, Καναδός καθηγητής γράφει ότι «Η απαγγελία σέβεται τα μακρά και τα βραχέα φωνήεντα, δηλαδή το καλούπι του εξαμέτρου», και αναλύει «πως η ψιλή και η δασεία, η περισπωμένη και η οξεία, η μακρόχρονη λήγουσα και τα βραχύχρονα φωνήεντα… γίνονται νότες».


ΑΥΤΟΦΩΤΗ ΓΛΩΣΣΑ

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι Ευρωπαϊκές γλώσσες έχουν τις ρίζες τους στα Λατινικά. Αυτό που ίσως μερικοί να αγνοούν είναι ότι τα ίδια τα Λατινικά έχουν βασιστεί πάνω στα Ελληνικά. Από το ίδιο το αλφάβητο (οι Ρωμαίοι πήραν αυτούσιο και απαράλλακτο το Χαλκιδικό αλφάβητο) μέχρι και την πλειοψηφία του λεξιλογίου.

Πριν ο Κικέρων, ο δημιουργός ουσιαστικά της Λατινικής γλώσσας, έρθει στην Ελλάδα για να σπουδάσει, οι Ρωμαίοι είχαν μερικές εκατοντάδες μόνο λέξεις με αγροτικό, οικογενειακό και στρατιωτικό περιεχόμενο. Όταν επέστρεψε στην Ρώμη, πήρε μαζί του κάποιες χιλιάδες Ελληνικές λέξεις δηλωτικές πολιτισμού και ένα «κλειδί» με το οποίο πολλαπλασίασε την αξία και την σημασία τους. Το «κλειδί» αυτό ήταν οι προθέσεις.

Για του λόγου το αληθές, να αναφέρουμε ότι το ιστορικό αυτό γεγονός το έχει τονίσει και ο διάσημος Γάλλος γλωσσολόγος Meillet «Τα Λατινικά ως λόγια γλώσσα, είναι ανάτυπο των Ελληνικών. Ο Κικέρων μεταφέρει στην Λατινική, την Ελληνική ρητορική και φιλοσοφία. Ο Χριστιανισμός ακολούθως συνετέλεσε και αυτός στην επίδραση των Ελληνικών επί των Λατινικών. Το Λατινικό λεξιλόγιο είναι μετάφραση του αντιστοίχου Ελληνικού, και για αυτό τα Λατινικά δεν παραμέρισαν τα Ελληνικά στην Ανατολή. Διότι η μίμηση δεν είχε αρκετό γόητρο ώστε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο».

Μόνο και μόνο όσον αφορά τους επιστημονικούς όρους, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των λέξεων είναι Ελληνικές, οι ξένες γλώσσες στην κυριολεξία θα κατέρρεαν χωρίς την Ελληνική. Η Ελληνική είναι η μοναδική γλώσσα η οποία είναι πραγματικά αυτόφωτη χωρίς να εξαρτάται από καμία άλλη. Δύο εκ του πλήθους ξένων επιστημόνων που το έχουν διαπιστώσει αυτό είναι οι Jean Bouffartigue και Anne-Marie Delrieu. Στο βιβλίο τους «Οι Ελληνικές ρίζες στην Γαλλική γλώσσα» διαβάζουμε «Η κατανόηση της δικής μας γλώσσης, η εκ νέου ανακάλυψη της ουσίας της – να ποιά είναι η χρησιμότητα του να γνωρίζει κανείς τις Ελληνικές ρίζες. Οι Ελληνικές ρίζες δίνουν στην Γαλλική το πιο βαθύ στήριγμά της και συγχρόνως της παρέχουν την πιο υψηλή δυνατότητα για αφαίρεση. Μακρινή πηγή του πολιτισμού μας, η Ελλάδα βρίσκεται ζωντανή μέσα στις λέξεις που λέμε. Σχηματίζει κάθε μέρα την γλώσσα μας».

Υπάρχουν ακόμα σοβαρές απόψεις έγκριτων ξένων επιστημόνων, που υποστηρίζουν ότι μέχρι και τα Σανσκριτικά (αρχαία Ινδικά) προέρχονται από τα Ελληνικά. «Ο πρώτος ο οποίος παρετήρησε αυτήν την ομοιότητα των ριζών είναι ο Φ. Μπάγιερ (1690-1738), καθηγητής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αγ. Πετρουπόλεως, καταλήγοντας στα συμπέρασμα ότι τα σανσκριτικά προέρχονται από τα Ελληνικά», συμπέρασμα στο οποίο είχε καταλήξει στα τέλη του περασμένου αιώνος και ο Γερμανός Βορρ. Η συντακτική ομάδα του περιοδικού «Halcon – Ιέραξ» μας λέει «Συγκρίνοντας καλά την Σανσκριτική με την αρχαία Ελληνική, εύκολα αντιλαμβανόμεθα ότι η Ελληνική όχι μόνο είναι πιο αρχαία, αλλά και ότι επί πλέον όλοι οι συντακτικοί και γραμματικοί τύποι της είναι ανώτεροι και μεγαλυτέρας γλωσσικής αξίας. Η δε σύνταξις καθ’υπόταξιν είναι καθαρά Ελληνική».

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος προσπάθησε με την εκστρατεία του, εκτός όλων των άλλων, και να «συναγωνιστεί» τους Έλληνες που είχαν εκστρατεύσει στην Ανατολή πρίν από αυτόν, τον Ηρακλή και τον Διόνυσο δηλαδή. Τα «Διονυσιακά» του Νόννου, έπος το οποίο περιγράφει την εκστρατεία του Διονύσου στις Ινδίες (αντίστοιχο με αυτά του Ομήρου), σώζεται μέχρι σήμερα. Ακόμα και κατά την διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξανδρου στην Ινδία, διασώζονται απο του ιστορικούς της εποχής στοιχεία που επαληθεύουν την πανάρχαια παρουσία των Ελλήνων στις Ινδίες.

Επειδή μπορεί κάποιος να σκεφτεί σε αυτό το σημείο ότι το Ελληνικό αλφάβητο είναι Φοινικικής προελεύσεως, να αναφέρουμε απλά ότι τέτοιες αντιεπιστημονικές θεωρίες είναι προ πολλού ξεπερασμένες καθώς η αξιοπιστία τους έχει κλονιστεί σοβαρά από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα. Απορίας άξιον είναι το γεγονός ότι η ύπαρξη των ευρημάτων αυτών δεν αναφέρεται πουθενά στα Ελληνικά (;) σχολεία, όπου προβάλλεται ως δεδομένη και αδιαμφισβήτητη η θεωρία της Φοινικικής προελεύσεως. Ένα από τα καρφιά στο φέρετρο της θεωρίας αυτής είναι και το κεραμικό θραύσμα που βρέθηκε στην νησίδα «Γιούρα» των Βορείων Σποράδων από τον Αρχαιολόγο Α. Σαμψών.

Χρονολογήθηκε το 5.500-6.000 π.Χ. και φέρει καθαρά πάνω του εγχάρακτα τα γράμματα Α, Δ και Υ. Να σημειώσουμε εδώ ότι οι Φοίνικες προτοεμφανίστηκαν στην ιστορία το 1.300 π.Χ. Και αυτό το εύρημα δεν είναι «μόνο» του. Τα γράμματα Μ, Ν, Κ, Χ, Ξ, Π, Ο, και Ε διακρίνουμε σε πρωτοκυκλαδικά αγγεία της Μήλου τα οποία είναι της 3 π.Χ. χιλιετίας. Επιπλέον υπάρχει και η λίθινη σφραγίδα των Γιαννιτσών που ανακαλύφθηκε από τον αρχαιολόγο Π. Χρυσοστόμου η οποία χρονολογείται την 5 π.Χ. χιλιετία. Ακόμη η επιγραφή του Δισπηλιού που ανεσύρθη από τον καθηγητή Γ. Χουρμουζιάδη χαρακτηρίστηκε ως η πρώτη γραφή του κόσμου, αφού χρονολογήθηκε από τον «Δημόκριτο» βάσει της μεθόδου του «άνθρακα 14» με απόλυτη ακρίβεια στο 5.250 π.Χ. Τέλος να αναφέρουμε τον δίσκο της Φαιστού ο οποίος χρονολογείται (με τις πιο συντηρητικές απόψεις) στο 1.700 π.Χ. και φέρει σύμβολα τα οποία όμως είναι τυπωμένα με κινητά στοιχεία (σφραγίδες), και για αυτόν τον λόγο το εύρημα αυτό αποτελεί το αρχαιότερο δείγμα τυπογραφίας του κόσμου. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε πηλός εξαιρετικής ποιότητος είς τον οποίον αφού απετυπώθησαν οι χαρακτήρες ο δίσκος εψήθη.

Το 1989, στο υπ αρίθμ. 16 τεύχος του αρχαιολογικού περιοδικού «NESTOR», το οποίο εκδίδει το πανεπιστήμιο της Ινδιάνας, ο καθηγητής Πώλ Φώρ ανακοινώνει ότι στην Ιθάκη του 2.700 π.Χ. μιλούσαν και έγραφαν Ελληνικά. Με την βοήθεια χαραγμένης εικόνας πλοίου επάνω στο όστρακο και σε σύγκριση με την ήδη αποκρυπτογραφημένη Γραμμική Γραφή Β’ ο καθηγητής Φώρ κατώρθωσε να διαβάσει «Νύμφη με έσωσε». Εδιάβασε ακόμα, αναγνωρίζοντας αριθμητικά και συλλαβές «Ιδού εγώ ο Αρεάδης δίδω είς την άνασσα Θεά Ρέα 100 αίγες, 10 πρόβατα…». Σημειωτέον ότι ακόμα και σήμερα διδάσκεται στα Ελληνικά σχολεία η άποψη ότι στα χρόνια του Ομήρου δεν υπήρχε γραφή και συνεπώς τα δύο έπη (Ιλιάδα και Οδύσσεια) μεταφέρονταν από γενεά σε γενεά προφορικώς (κάτι το οποίο ούτως ή άλλως μόνο και μόνο βάσει της κοινής λογικής είναι αδύνατον).

Εις την Ελληνικήν γλώσσα τέλος παρατηρούνται όλα τα γλωσσολογικά φαινόμενα, πχ. αφομοίωση (είς φθόγγος γίνεται όμοιος με άλλον), εναλλαγή (χρησιμοποίηση άλλου φθόγγου αντ’άλλου), συγχώνευση (ενοποίηση πολλών φθόγγων), ανομοίωση (αποβολή του ενός εκ των δύο ομοίων φθόγγων της ιδίας λέξεως), ανταλλαγή (αμοιβαία αλλαγή φθόγγων) κλπ κλπ.

Ορισμένοι μάλιστα ήχοι όπως το Γ το Δ το Θ το Χ και το Ψ αποτελούν πολύ μεταγενέστερη και αποκλειστικά Ελληνική επινόηση, αφού δεν τους συναντάμε σε άλλη γλώσσα έστω και αν περιέχονται στις δανεισμένες Ελληνικές λέξεις.


ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Τα Ελληνικά είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που ομιλείται και γράφεται συνεχώς επί 4.000 τουλάχιστον συναπτά έτη, καθώς ο Arthur Evans διέκρινε τρείς φάσεις στην ιστορία της Μηνωικής γραφής, εκ των οποίων η πρώτη απο το 2000 π.Χ. ώς το 1650 π.Χ. Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει και να πεί ότι τα Αρχαία και τα Νέα Ελληνικά είναι διαφορετικές γλώσσες, αλλά κάτι τέτοιο φυσικά και είναι τελείως αναληθές.

Ο ίδιος ο Οδυσσέας Ελύτης είπε «Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία Ελληνική γλώσσα. Το να λέει ο Έλληνας ποιητής, ακόμα και σήμερα, ο ουρανός, η θάλασσα, ο ήλιος, η σελήνη, ο άνεμος, όπως το έλεγαν η Σαπφώ και ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πολύ σπουδαίο. Επικοινωνούμε κάθε στιγμή μιλώντας με τις ρίζες που βρίσκονται εκεί. Στα Αρχαία.». Ο μεγάλος διδάσκαλος του γένους Αδαμάντιος Κοραής είχε πεί «Όποιος χωρίς την γνώση της Αρχαίας επιχειρεί να μελετήσει και να ερμηνεύση την Νέαν, ή απατάται ή απατά.». Ενώ ο Γιώργος Σεφέρης γράφει «Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε την ίδια γλώσσα».

Παρ' όλο που πέρασαν χιλιάδες χρόνια, όλες οι Ομηρικές λέξεις έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Μπορεί να μην διατηρήθηκαν ατόφιες, άλλα έχουν μείνει στην γλώσσα μας μέσω των παραγώγων τους. Μπορεί να λέμε νερό αντί για ύδωρ αλλά λέμε υδροφόρα, υδραγωγείο και αφυδάτωση. Μπορεί να μη χρησιμοποιούμε το ρήμα δέρκομαι (βλέπω) αλλά χρησιμοποιούμε την λέξη οξυδερκής. Μπορεί να μην χρησιμοποιούμε την λέξη αυδή (φωνή) αλλά παρόλα αυτά λέμε άναυδος και απήυδησα. Τα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε εδώ είναι πραγματικά αμέτρητα.

Η Γραμμική Β’ είναι και αυτή καθαρά Ελληνική, γνήσιος πρόγονος της Αρχαίας Ελληνικής. Ο Άγγλος αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις αποκρυπτογράφησε βάση κάποιων ευρημάτων την γραφή αυτή και απέδειξε την Ελληνικότητά της. Μέχρι τότε φυσικά όλοι αγνοούσαν πεισματικά έστω και το ενδεχόμενο να ήταν Ελληνική. Το γεγονός αυτό έχει τεράστια σημασία καθώς πάει τα Ελληνικά αρκετούς αιώνες ακόμα πιο πίσω στα βάθη της ιστορίας. Αυτή η γραφή σίγουρα ξενίζει, καθώς τα σύμβολα που χρησιμοποιεί είναι πολύ διαφορετικά από το σημερινό Αλφάβητο. Παρόλα αυτά η προφορά είναι παραπλήσια, ακόμα και με τα Νέα Ελληνικά. Για παράδειγμα η λέξη «TOKOSOTA» σημαίνει «Τοξότα» (κλητική). Είναι γνωστό ότι «κ» και «σ» στα Ελληνικά μας κάνει «ξ» και με μια απλή επιμεριστική ιδιότητα όπως κάνουμε και στα μαθηματικά βλέπουμε ότι η λέξη αυτή εδώ και τόσες χιλιετίες δεν άλλαξε καθόλου. Ακόμα πιο κοντά στην Νεοελληνική, ο «άνεμος», που στην Γραμμική Β’ γράφεται «ANEMO», καθώς και «ράπτης», «έρημος» και «τέμενος» που είναι αντίστοιχα στην Γραμμική Β’ «RAPTE», «EREMO», «TEMENO», και πολλά άλλα παραδείγματα.

Ένα μικρό πείραμα:
Ο γνωστός τραγουδιστής Διονύσης Σαββόπουλος έχει διαπιστώσει ότι η προφορά των μακρών και των βραχέων φωνηέντων είναι εγγενής και αυθύπαρκτη στην Ελληνική γλώσσα, παρά την κακοποίηση που έχει υποστεί αυτή με την κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων. Όπως περιγράφει και ο ίδιος:
«Έδωσα σε έναν ανύποπτο νέο που παρευρίσκετο στο στούντιο να διαβάσει λίγες φράσεις. Εκεί μέσα είχα βάλει σκοπίμως την ίδια λέξη ως επίθετο και ώς επίρρημα, διότι είχα πάντα την περιέργεια να διαπιστώσω αν προφέρουμε διαφορετικά το ωμέγα από το όμικρον. Μαγνητοφωνήσαμε τις φράσεις 1. Είναι ακριβός αυτός ο αναπτήρας και 2. Ναί, ακριβώς αυτό ήθελα να πώ. Ελάχιστη διαφορά στο αυτί, ο ηχολήπτης μόνο επέμενε ότι το δεύτερο ήταν κάπως πιο φαρδύ. Τότε συνδέσαμε τον παλμογράφο. Το διάγραμμα του επιρρήματος που γράφεται με ωμέγα είναι πολύ πλουσιότερο. Καταπληκτικό! Ο παλμογράφος μου φάνηκε σαν μια σκαπάνη που κάτω από το έδαφος της καθημερινής ομιλίας ανακαλύπτει αυτό που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, έστω μέσα σε χειμερία νάρκη, αυτό που συνειδητοποίησαν και προσπάθησαν να μνημειώσουν οι Αλεξανδρινοί 2.300 χρόνια πριν. Τίποτε δεν χάθηκε. Όλα υπάρχουν.»

Άλλωστε η ίδια η γλώσσα είναι ξεκάθαρη. Το «όμικρον» είναι «ο» αλλά μικρό, ενώ το «ωμέγα» είναι και αυτό μεν «ο», είναι μέγα όμως, σαν δύο όμικρον μαζί, και ακόμα και το σύμβολό του είναι πραγματικά σαν δύο όμικρον κολλημένα. Μέγα και σε διάρκεια λοιπόν. Για αυτό όταν θέλουμε να γράψουμε το επιφώνημα θαυμασμού «πω πω» χρησιμοποιούμε ενστικτωδώς το ωμέγα και όχι το όμικρον. Γραμμένο με όμικρον φαίνεται γελοίο.

Πολλοί ίσως να μην καταλαβαίνουν την τεράστια σημασία του πειράματος αυτού. Είναι εκτός όλων των άλλων και μια τρανταχτή απόδειξη για την συνέχεια της Ελληνικής φυλής, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να παραμείνει στην γλώσσα μόνο περνώντας την γλώσσα από τον γονέα στο παιδί, σε αντίθετη περίπτωση θα είχε χαθεί.

Υπολογίζοντας όμως έστω και με τις συμβατικές χρονολογίες, οι οποίες τοποθετούν τον Όμηρο γύρω στο 1.000 π.Χ., έχουμε το δικαίωμα να ρωτήσουμε: Πόσες χιλιετίες χρειάστηκε η γλώσσα μας από την εποχή που οι άνθρωποι των σπηλαίων του Ελληνικού χώρου την πρωτοάρθρωσαν με μονοσύλλαβους φθόγγους μέχρι να φτάσει στην εκπληκτική τελειότητα της Ομηρικής επικής διαλέκτου, με λέξεις όπως «ροδοδάκτυλος», «λευκώλενος», «ωκύμορος», κτλ; Ο Πλούταρχος στο «Περί Σωκράτους δαιμονίου» μας πληροφορεί ότι ο Αγησίλαος ανεκάλυψε στην Αλίαρτο τον τάφο της Αλκμήνης, της μητέρας του Ηρακλέους, ο οποίος τάφος είχε ως αφιέρωμα «πίνακα χαλκούν έχοντα γράμματα πολλά θαυμαστά, παμπάλαια…». Φανταστείτε περί πόσο παλαιάς γραφής πρόκειται, αφού οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες την χαρακτηρίζουν «αρχαία»…

Φυσικά δε γίνεται ξαφνικά, «από το πουθενά» να εμφανιστεί ένας Όμηρος και να γράψει δύο λογοτεχνικά αριστουργήματα, είναι προφανές ότι από πολύ πιο πρίν πρέπει να υπήρχε γλώσσα (και γραφή) υψηλού επιπέδου. Πράγματι, απο την αρχαία Ελληνική Γραμματεία γνωρίζουμε ότι ο Όμηρος δεν υπήρξε ο πρώτος, αλλά ο τελευταίος και διασημότερος μιάς μεγάλης σειράς επικών ποιητών, των οποίων τα ονόματα έχουν διασωθεί (Κρεώφυλος, Πρόδικος, Αρκτίνος, Αντίμαχος, Κιναίθων, Καλλίμαχος) καθώς και τα ονόματα των έργων τους (Φορωνίς, Φωκαϊς, Δαναϊς, Αιθιοπίς, Επίγονοι, Οιδιπόδεια, Θήβαις…) δεν έχουν όμως διασωθεί τα ίδια τα έργα τους.


Η ΕΥΛΥΓΙΣΙΑ

Στα Ελληνικά υπάρχει μία μεγάλη ελευθερία ως προς τον σχηματισμό προτάσεων. Για παράδειγμα η φράση «Ο κλέφτης άρπαξε την τσάντα» μπορεί να διατυπωθεί με τους εξής 6 διαφορετικούς τρόπους:
Ο κλέφτης άρπαξε την τσάντα
Ο κλέφτης την τσάντα άρπαξε
Άρπαξε την τσάντα ο κλέφτης
Άρπαξε ο κλέφτης την τσάντα
Την τσάντα άρπαξε ο κλέφτης
Την τσάντα ο κλέφτης άρπαξε

Η σημασία αυτού δεν είναι καθόλου μικρή. Πρώτα από όλα μπορούμε με τις ίδιες ακριβώς λέξεις να τονίσουμε διαφορετικά πράγματα, αποδίδοντας πιό ακριβείς έννοιες / νοήματα. Για παράδειγμα όταν ξεκινάμε την φράση με την λέξη «άρπαξε» τότε δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην πράξη, ενώ αν ξεκινήσουμε με την λέξη «την τσάντα» τότε δίνουμε έμφαση στο αντικείμενο. Μπορούμε να εκφράσουμε καλύτερα τις σκέψεις μας και τον ψυχικό μας κόσμο. Έχουμε πολύ μεγαλύτερη επιλογή, δεν μας περιορίζει η γλώσσα βάζοντάς μας σε καλούπια.

Δεύτερον, μπορούμε να μεταβάλλουμε την ηχητική εκφορά της κάθε φράσεως, ανάλογα ίσως και με τα συμφραζόμενα, ώστε να παράγεται κάθε φορά το πιό επιθυμητό αποτέλεσμα. Αυτή η ιδιότητα της γλώσσας, έχει άμεση επίδραση σε κάτι που αναφέραμε νωρίτερα, στην μουσικότητά της.


ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΑΣ

Αυτό που οι Έλληνες και ο Όμηρος εγνώριζαν πρό αμνημονεύτων ετών, έρχεται να το επιβεβαιώσει η σημερινή επιστήμη. Η εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» δημοσιεύει άρθρο με τον τίτλο «Ο Όμηρος κάνει καλό στην… καρδιά». Δηλαδή αυτό που καταγράφει ο Ιάμβλιχος «Χρήσθαι δέ και Ομήρου και Ησιόδου λέξεσιν εξειλεγμέναις πρός επανόρθωσιν» και ο Πλούταρχος στο «Δια μουσικής ιάσασθαι». Η έρευνα αυτή, η οποία υποστηρίζει ότι το να απαγγέλει κανείς στίχους του Ομήρου κάνει καλό στην καρδιά, έχει δημοσιευτεί από τα έγκριτα ξένα περιοδικά «American Journal of Physiology», «Scientific American» και «Time».

Εκτός από την καρδιά, τα αρχαία Ελληνικά φαίνεται να κάνουν καλό και στις περιπτώσεις δυσμάθειας, όπως διαβάζουμε στο άρθρο τηε εφημερίδας «Καθημερινή». Στο άρθρο υπάρχει βέβαια ένα λάθος που επισημαίνεται απο δελτίο τύπου του «Ανοικτού Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου»: τα αποτελέσματα της έρευνας δεν αφορούν δυσλεξία αλλά δυσμάθεια. Τριετής ερευνα που διεξήχθη από το «Ανοικτό Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο» δείχνει ότι τα παιδιά που μαθαίνουν αρχαία Ελληνικά έχουν σημαντική βελτίωση σε σχέση με τα άλλα παιδιά όσον αφορά δοκιμασίες στην αντιγραφή σχημάτων, διάκριση γραφημάτων, μνήμη σχημάτων, μνήμη εικόνων και συναρμολόγηση αντικειμένων. Τα παιδιά και των δύο ομάδων αξιολογήθηκαν με τις ίδιες δοκιμασίες τόσο πριν όσο και μετά από τα μαθήματα των αρχαίων Ελληνικών.


ΕΙΔΗ ΓΡΑΦΗΣ

Σήμερα είναι γνωστές τρείς κατηγορίες γραφής, στις οποίες μπορούν να υπαχθούν όλες οι γνωστές γλώσσες του κόσμου. Η ιερογλυφική, η συλλαβική και η αλφαβητική. Μιλάμε πάντα για γλώσσες γραφής και ομιλίας και όχι για νοηματικές, οι οποίες και δεν ενδιαφέρουν το παρόν κείμενο.

• Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι ιερογλυφικές. Είναι οι γραφές στις οποίες κάθε λέξη είναι και ένα ιδεόγραμμα. Είναι προφανές ότι αποτελούν την απλούστερη μορφή γραφής, χρειάζεται όμως να επινοηθεί ένα σύμβολο για κάθε έννοια. Για τον λόγο αυτό οι ιερογλυφική είναι η πρώτη γραφή που επινόησε ο άνθρωπος.
• Στη δεύτερη ανήκουν οι συλλαβικές γραφές, στις οποίες υπάρχει ένα σύνολο από συλλαβές οι οποίες και αποτελούν τις λέξεις. Παράδειγμα τέτοιας γραφής είναι η περίφημη Γραμμική Β΄, όπου κάθε συλλαβή αποτυπώνεται με ένα διαφορετικό σημείο-σύμβολο (88 συνολικά σημεία). Οι συλλαβικές γραφές ήταν το επόμενο βήμα στην εξέλιξη της γλώσσας. Αποτέλεσε σαφή βελτίωση αυτής των ιδεογραμμάτων και πρόδρομος της αλφαβητικής γραφής.
• Τέλος έχουμε την Τρίτη κατηγορία, την αλφαβητική / φθογγική γραφή, την οποία χρησιμοποιούμε και σήμερα. Η ευελιξία και ακρίβεια τούτης στην απόδοση των νοημάτων, σε σχέση με τις δύο προαναφερθείσες κατηγορίες, είναι χαρακτηριστική. Σε όλες τις γραφές τέτοιου τύπου χρειάζονται το πολύ 30 γράμματα, συνδυασμοί των οποίων μπορούν να αποτυπώσουν την οποιαδήποτε λέξη και έννοια.
Μπορεί κάποιος σε αυτό το σημείο να αναρωτηθεί, λοιπόν, για ποιόν λόγο αναφέρουμε την γραφή ενώ το θέμα μας είναι η γλώσσα. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Το σύστημα γραφής έχει άμεση επίδραση στην ίδια την γλώσσα. Για παράδειγμα όταν στην Κινεζική αντιστοιχεί ένα μόνο σύμβολο σε πολλές έννοιες (π.χ. «σι» μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε από τις ακόλουθες λέξεις «γνωρίζω, είμαι, ισχύς, κόσμος, όρκος, αφήνω, θέτω, αγαπώ, βλέπω, φροντίζω, περπατώ, σπίτι κ.τ.λ.»), αυτό έχει ως συνέπεια να επηρεάζεται και ο προφορικός λόγος. Μια γλώσσα για να θεωρείται σημαντική θα πρέπει να χαρακτηρίζεται εκτός των άλλων και από ακριβολογία. Δεν μπορεί να αφήνει χώρο για παρερμηνείες, ούτε και να παραπέμπει αυτόν που τη χρησιμοποιεί στα συμφραζόμενα μιάς λέξης για να καταλάβει το νόημά της.

Έχοντας λοιπόν υπόψιν όλα αυτά, μπορούμε αμέσως να διαπιστώσουμε ότι μια γλώσσα σαν την παραδοσιακή Κινεζική, είναι σαφώς μικρότερης γλωσσικής αξίας από τις υπόλοιπες γλώσσες του πολιτισμένου κόσμου. Ιδιαίτερα η έλλειψη της πρακτικότητάς της έχει γίνει φανερή και στους ίδιους τους Κινέζους που την χρησιμοποιούν. Το ότι η κάθε λέξη είναι ένα ιδεόγραμμα, σημαίνει ότι υπάρχουν 50.000 ιδεογράμματα τα οποία είναι παντελώς αδύνατον να μάθει κανείς. Ακόμα και οι πιο επιφανείς Κινέζοι ακαδημαϊκοί δεν γνωρίζουν όλα τα ιδεογράμματα της γλώσσας τους. Αντίθετα μια γλώσσα σαν την δική μας μπορεί να αποτυπώσει κάθε πιθανή λέξη χρησιμοποιώντας συνδυασμούς μόλις 24 συμβόλων. Επιπλέον η γλώσσα αυτή καταντάει ένα εξοντωτικό τέστ μνήμης, αντί σαν τις Ευρωπαϊκές να είναι ένα εργαλείο που να ακονίζει το μυαλό.

Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι μόνο η Ελληνική γλώσσα έχει περάσει και από τα τρία αυτά στάδια στην μακραίωνη πορεία της. Αυτό το γεγονός από μόνο του λέει πολλά. Και αυτό διότι αναγκάστηκε να εξελιχθεί από μόνη της, χωρίς βοήθεια από κάποια άλλη γλώσσα, αφού δεν υπήρχε ισάξια ή ανώτερη γλώσσα από την οποία να μπορεί να δανειστεί στοιχεία.


ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Στην παρούσα μελέτη, έχουν αναφερθεί σχόλια για την γλώσσα μας κυρίως (για ευνόητους λόγους) ξένων συγγραφέων. Είναι κρίμα που δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σχόλια από ένα σωρό Έλληνες συγγραφείς καθώς αμέσως το κείμενο θα χαρακτηριστεί ρατσιστικό, φασιστικό, ή οτιδήποτε άλλο. Πρέπει κάποια στιγμή αυτή η ξενομανία να σταματήσει. Αν πει κάτι πρώτα Έλληνας δεν του δίνουμε σημασία, ενώ αν πει το ίδιο ακριβώς πράγμα ξένος τότε αλλάζει το πράγμα και ναί, να το πάρουμε στα σοβαρά. Τέλος, αν κάποιος επιθυμεί να αντικρούσει ή να υποβαθμίσει τη μελέτη αυτή, τότε να ξέρει πως θα πρέπει πρώτα να το κάνει για τον Γκαίτε, τον Βολταίρο και ένα σωρό παγκοσμίως αναγνωρισμένα πνεύματα.

Αναρωτηθείτε το εξής: Εκείνοι τι λόγο έχουν για να εκθειάσουν τη δική μας γλώσσα;

ΔΙΕΔΩΣΕ ΤΟ

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More