ΕΛΛΑΔΑ

ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΗΣ ΡΩΞΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Δ;

Μπροστά σε μια μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη πιθανόν να βρίσκονται τα συνεργεία της ΚΗ’ Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Σερρών..... Μετά από έρευνες ετών και αξιοποιώντας την ιστοριογραφία και τις προφορικές παραδόσεις της περιοχής, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν σε μία «τούμπα» σε αγροτική περιοχή του Δήμου Αμφίπολης.

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Πολλοί φίλοι και φίλες μου έχουν ζητήσει να γράψω ένα αρθρο με "Οδηγίες Επιβίωσης",γιατί μπορεί σύντομα να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις που να οφείλονται σε διάφορους λόγους,όπως πτώχευση και στάση πληρωμών,περίεργα και πρωτόγνωρα γεωφυσικά φαινόμενα και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 16/10/1912

Το έργο της απελευθέρωσης της Κατερίνης ανατέθηκε στην 7η Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλονίκης, που είχε διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Κλεομένη Κλεομένους. Στις.. 15 Οκτωβρίου 1912 εκδόθηκε η Διαταγή των Επιχειρήσεων.

ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος είναι 8. Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας. Και έχουνε όλοι αρχαία ελληνικά ονόματα προς τιμήν των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων που θεμελίωσαν την αστρονομία. Ας γνωρίσουμε λοιπόν τα μυθικά πρόσωπα των οποίων τα ονόματα πήραν οι πλανήτες.

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Αν καλούσαμε στις μέρες μας σ’ ένα γεύμα κάποιους αρχαίους Έλληνες όπως τον... Ηρόδοτο, τον Ηρακλή ή τον Αριστοφάνη..

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΤΟΥ 1940



Η συμβολή της Ελληνίδας στον πόλεμο του 1940
Οι Ελληνίδες πολέμησαν σαν αντάξιες κόρες των προγόνων τους, για την ΕΛΛΑΔΑ την ΤΙΜΗ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που ανταποκρίθηκαν οι γυναίκες εκείνης της εποχής στο κάλεσμα της πατρίδας . Οι γυναίκες αυτά τα τρυφερά αδύναμα πλάσματα, εκτός από μανάδες, σύζυγοι και νοικοκυρές ήταν οι αφανείς ηρωϊδες του έπους του ’40.

Στα μετόπισθεν οι γυναίκες αντικαθιστούν τους άντρες που έχουν επιστρατευθεί και πλέκουν μέρα νύχτα χωρίς σταματημό μάλλινα για τους στρατιώτες. Πολλά νεαρά κορίτσια γράφονται εθελόντριες στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και γίνονται νοσοκόμες. Άλλες που βρίσκονται κοντά στην πρώτη γραμμή, οι Ηπειρώτισσες κι οι γυναίκες της Δυτικής Μακεδονίας, μεταφέρουν πολεμοφόδια και τρόφιμα στους στρατιώτες μέσα στα χιόνια, στα δύσβατα μονοπάτια των κακοτράχαλων βουνών, εκεί που τα ζώα αρνούνται να προχωρήσουν, αλύγιστες βουβές, με αδάμαστη θέληση και ηρωϊκή αυτοθυσία. Αργότερα όλος ο κόσμος θα υποκλιθεί μπροστά στην αδάμαστη Ελληνική ψυχή τους!

Οι γυναίκες των πόλεων ανέλαβαν την φροντίδα και την προφύλαξη των αντρών από τα κρυοπαγήματα. Οι Ελληνίδες νοσοκόμες δούλεψαν με ηρωισμό και αυταπάρνηση και πολλές έπεσαν την ώρα του καθήκοντος κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών νοσοκομείων και πλοίων που μετέφεραν τραυματίες. Πολλές εύπορες γυναίκες, έδωσαν χρήματα και κοσμήματα για να βοηθήσουν τον αγώνα του Ελληνικού στρατού.

ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ Η ΠΑΤΡΙΣ...

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ



Παύλος Παλαιολόγος: Προς το καθήκον.

(Από την εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» της 29 ης Οκτωβρίου 1940)

Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα.

Κοιτάζονται οι γείτονες, συνεννοούνται με το βλέμμα, και μένουν σύμφωνοι. Τα πάντα για την τιμή. Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας. Είναι η συναίσθηση της αξιοπρέπειας. Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους, τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται. Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο. Από αγάπη προς αυτή την ειρήνη. Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την ειρήνη χειρότερα από την καλοπροαίρετη διάθεση των λαών να δέχονται ραπίσματα. Κακός είναι ο πόλεμος.

Αλλά υπάρχει κάτι πιο απαίσιο κι απ' αυτόν ακόμα, η λάσπη που πέφτει και κηλιδώνει τις υπολήψεις των λαών όταν θελήσουν να τον αποφύγουν με θυσία της τιμής τους. Τέτοιες κηλίδες τίποτα δεν είναι ικανό να τις καθαρίσει. Ούτε το σβήσιμο της γενεάς που τις έχει προκαλέσει. Οι γενεές φεύγουν, αλλά μένουν οι σελίδες της Ιστορίας, για να θυμίζουν τη ντροπή. Μένουν οι μεταγενέστεροι, και ζητούν ευθύνες από τη στάχτη μας. Στρατιώτες της ειρήνης όσο δεν προσβάλλεται η Ελευθερία και το Δίκαιο. Όταν όμως κινδυνεύουν τα δύο αυτά αγαθά, τότε η εμμονή στην ειρήνη αποτελεί ανανδρία, αναξιοπρέπεια και αφιλοτιμία.

Για όλα μπορούν να μας κατηγορήσουν. Ένα μόνο δεν θα πει κανείς: ότι δεν διατηρήσαμε, μέσα στο πέρασμα των αιώνων, άσπιλη την εθνική μας φιλοτιμία. Έτσι άσπιλη θα την διατηρήσουμε και τώρα. Κοινή είναι η θέληση: Να το ξαναφορέσουμε. Γνώριμη στολή του λαού μας. Τη φόρεσε ο παππούς, τη φόρεσε ο πατέρας, θα τη φορέσει τώρα ο γιος. Και πάντα για τον ίδιο σκοπό. Για την Τιμή και για την Ελευθερία. Για τους ίδιους λόγους καλούμαστε και σήμερα. Το καθήκον υπογράφει τις προσκλήσεις. Η φωνή του είναι η πιο επιβλητική απ' όλες τις φωνές.
Τη δέχεσθε χωρίς υπολογισμούς.

Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση. Δεν μετρά τις δυνάμεις εκείνου που θέλει να την τσαλακώσει. Βαδίζει με το μέτωπο ψηλά στο δρόμο της τιμής. Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα γεωγραφικό σημείο, δεν είναι ένα απλό ιστορικό γεγονός. Είναι ένα σύμβολο. Το σύμβολο αυτό το διατήρησαν ψηλά οι γενεές των Ελλήνων. Από τις Θερμοπύλες ως το 21, και πέρα απ' αυτό, με κλειστό το βιβλίο της αριθμητικής βάδισε το έθνος στους δρόμους των πεπρωμένων του. Με την αριθμητική στο χέρι δούλοι θα είμαστε σήμερα. Στην περιφρόνηση της αριθμητικής οφείλουμε την εθνική μας υπόσταση.

Το 1940 δεν θα κάμει εξαίρεση. Παλιά και πρόσφατη ιστορία δείχνει ποιο κατάντημα περιμένει τους λαούς εκείνους που, με οδηγό τον υπολογισμό, έστερξαν σε ταπεινώσεις και σε διασυρμό της τιμής τους. Η τιμή που σπίλωσαν δεν είναι η μόνη τους θυσία. Μαζί μ' αυτήν έχασαν και τα υλικά αγαθά που πίστεψαν ότι θα εξασφάλιζαν αν δέχονταν τον εξευτελισμό. Καθήκον και συμφέρον είναι η προάσπιση της εθνικής τιμής. Στην εκτέλεση του καθήκοντος καλούνται οι πολίτες.

Καθήκον προς τα μάρμαρα που αποτελούν τη δόξα των περασμένων, προς το βράχο που κοίλαναν ο ιδρώτας και το αίμα των γενεών που προηγήθηκαν, προς εμάς τους ίδιους, προς τους τάφους των πατέρων μας, προς τα λίκνα των παιδιών μας, που θα ντρέπονταν αν μας έβλεπαν απρόθυμους να συνεχίσουμε την εθνική μας παράδοση.
Αλλά τέτοια περίπτωση δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει. Μας το είπε η χθεσινή μέρα. Θα μας το πουν οι επόμενες. Θα μας το λένε όλες οι μέρες, όσο υπάρχει ο γαλάζιος ουρανός μας, όσο υπάρχουν οι αφροί του Αιγαίου μας, για να σχηματίζουν την απέραντη κυανόλευκη, που αγκαλιάζει πέρα ως πέρα τους ελληνικούς ορίζοντες.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ ......ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ


" Το βουλγαρικό κόμμαVMRO πιστεύει ότι είναι βουλγαρικό έδαφος η πΓΔΜ"


‘ Πως οι Βούλγαροι ιστορικοί και διανοούμενοι εκπονούν ειδικές στρατηγικές ώστε να συμβουλεύουν την κυβέρνηση να φροντίσει για την πΓΔΜ’

Γράφει ο Βίκτωρ Σβετανόσκι- εφημερίδα Ούτρινσκι Βέσνικ-Σκόπια

Είκοσι συναπτά έτη η Σόφια προσδοκά να ενδώσει η πΓΔΜ στις πιέσεις της, με την ελπίδα, ότι η χώρα μας θα αποτελέσει τμήμα της Βουλγαρίας.

Σχετικές δημόσιες αναφορές έγιναν στη διάρκεια των συχνών κρίσεων τα Βαλκάνια, όπως για παράδειγμα στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, αργότερα στην επίθεση του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας και στη σύγκρουση που ακολούθησε στην πΓΔΜ.

Και δεν ήταν αναφορές ακραίων βουλγάρων εθνικιστών, όπως ο Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ, αλλά σοβαροί ιστορικοί και διανοούμενοι που ετοίμαζαν ειδικές στρατηγικές για να συμβουλεύσουν την κυβέρνηση πώς να συμπεριφερθεί στην ηγεσία της πΓΔΜ.

Τα πρώτα βήματα τα έκανε το βουλγαρικό κράτος, με έναν λεπτό τρόπο. Άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του Πανεπιστημίου της Σόφιας για τους σλαβομακεδόνες φοιτητές, οι οποίοι τύγχαναν της ίδιας μεταχείρισης με τους βουλγάρους φοιτητές, ενώ οι άλλοι, ξένοι, φοιτητές πλήρωναν διπλά δίδακτρα. Επιπλέον εκείνοι που δήλωναν Βούλγαροι, τους χορηγούσαν υποτροφίες και ταυτόχρονα καταργούσαν τα δίδακτρα για αυτούς.

Γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των ανθρώπων του Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ οι οποίοι επιλέχθηκαν για τον φιλοβουλγαρισμό τους και αυτοί είναι μερικές εκατοντάδες. Αφού τελείωσαν το Πανεπιστήμιο της Σόφιας, απασχολούνται σήμερα στη πΓΔΜ, και ορισμένοι από αυτούς σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις.

Το βουλγαρικό κράτος θεωρεί αυτούς ως πραγματικούς πρεσβευτές του στην πΓΔΜ, και αναμένει «να φέρουν πίσω όλα αυτά που επένδυσε στην εκπαίδευσή τους, μέσω του εκβουλγαρισμού τους.

Εκτός από τις δραστηριότητες των εκβουλγαρισμένων σλαβομακεδόνων, εμφανίστηκε και μια μικρή ομάδα σλαβομακεδόνων, κυρίως αγόρια, που αναζητούσαν βουλγαρικά διαβατήρια για να έχουν εύκολη προσέγγιση στην απασχόληση, στις ευρωπαϊκές χώρες.

Το κίνητρό τους να αποκτήσουν την βουλγαρική υπηκοότητα ήταν, σαφώς, υλικής φύσεως και η Σόφια περηφανεύεται παγκοσμίως ότι οι Σλαβομακεδόνες επιστρέφουν στις ρίζες τους. Καθώς επίσης και ο Μπόζινταρ Ντιμιτρόφ κορδώνεται ότι η Βουλγαρία πήρε τον τρίτο βαλκανικό πόλεμο χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα.

Επισημαίνουμε ότι όλες αυτές οι δηλώσεις δεν είναι ‘γυμνές φράσεις’, έχουμε για αυτές μερικά παραδείγματα.

Μποζιντάρ Ντιμιτρόφ, Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ ,Κρασιμίρ Ουζούνοφ

Στη διάρκεια της σύγκρουσης στην πΓΔΜ, μια ομάδα επιστημόνων πήγε στη Σόφια με ξεχωριστό μνημόνιο: «Η εθνική θέση της Βουλγαρίας για την ένταση των εθνικών συγκρούσεων στο χώρο της πΓΔΜ», σύμφωνα με αυτούς θα έπρεπε το βουλγαρικό κράτος να εφαρμόσει τη συνολική στρατηγική του για τη διαφύλαξη της πΓΔΜ.

«Η προστασία της εδαφικής ενότητας της πΓΔΜ από την βουλγαρική κυβέρνηση πρέπει να νοείται ως προστασία της εδαφικής ενότητας της Βουλγαρίας», επισημαίνεται στο έγγραφο αυτό.

Οι συγγραφείς συνέστησαν τη διαμόρφωση των βουλγαρικών εθνικών συμφερόντων στην πΓΔΜ και αυτά να αποτελούν βάση στα οποία θα οικοδομούνταν μια πολιτική επίλυση της σύγκρουσης. (σ.σ. η αναφορά γίνεται για τα γεγονότα του 2001).

Συζήτησαν μάλιστα για συνομιλίες με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ αλλά προτίμησαν τη βοήθεια της Βουλγαρίας, με το σκεπτικό ότι η χώρα αυτή κατανοεί καλύτερα τα προβλήματα τους από τις χώρες που βρίσκονται στην περιοχή.

Μάλιστα, Βούλγαροι επιστήμονες υπενθύμισαν την ύπαρξη δύο κρατών με ίδια εθνικότητα (Βούλγαροι και Σλαβομακεδόνες), υποστήριζαν, δηλαδή, ότι παλαιότερα οι κάτοικοι της πΓΔΜ ήταν Βούλγαροι και όχι άλλο έθνος, όπως για παράδειγμα η Ελλάδα και Κύπρος, ή η Ρουμανία- Μολδαβία.

Η Βουλγαρία ανησυχούσε σοβαρά για την τύχη της πΓΔΜ, και αυτό παρουσιάζεται από έναν κατάσκοπο της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τον Βελίζαρ Έντσεφ, που πάνω από έξι χρόνια δημιούργησε δίκτυο κατασκόπων στα Σκόπια, Οχρίδα, Στιπ… Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του στο οποίο αναφέρει τις μέρες που έζησε πριν από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της πΓΔΜ και σημειώνει ότι οι ανώτεροί του βρίσκονταν τις ημέρες εκείνες σε επιφυλακή.

Μάλιστα, το μέλος της βουλγαρικής Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ήταν κρυμμένο σε μια μικρή πόλη στα σύνορα της πΓΔΜ, όπου περίμενε την έκθεση της αξιολόγησης, αν δηλαδή, η Σερβία επιτεθεί στην πΓΔΜ, όπως έγινε με την Κροατία και τη Βοσνία.

Τις μεγάλες φιλοδοξίες που έχουν οι Βούλγαροι για την πΓΔΜ μπορεί κανείς να τις δει στις απόψεις της VMRO, απόψεις που λέγονται και από κυβερνητικά στόματα.

Οι εθνικιστές με επικεφαλής τον Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ και τον Μπότζινταρ Ντιμοτρόφ, τον αρμόδιο υπουργό για την βουλγαρική ομογένεια, προσπαθούν συνεχώς να αποδείξουν ότι η πΓΔΜ ήταν κάποτε βουλγαρική χώρα.

Οι απόψεις τους διοχετεύονται καθημερινά μέσω του οργανισμού ‘Focus’, είτε μέσω της ηλεκτρονικής εφημερίδας, είτε μέσω του ραδιοφώνου, που διευθύνονται από τον Κρασιμίρ Ουζούνοφ, άτομο που λόγω των κατασκοπευτικών δραστηριοτήτων του, δεν του επετράπη η είσοδος στα σύνορα.

Μάλιστα, ο αναφερόμενος κυκλοφόρησε έναν τουριστικό οδηγό για την Οχρίδα, την οποία παρουσιάζει ως «Βουλγαρική Ιερουσαλήμ» και στη συνέχεια έκδωσε το βιβλίο «Τα δέκα ψέματα του μακεδονισμού», που μεταφράστηκε στα αγγλικά και το διένειμε στα μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Στη δέκατη επέτειο της ίδρυσης του VMRO (σ.σ. βουλγαρικού κόμματος), ανακοινώθηκε δημόσια η στρατηγική έναντι της πΓΔΜ και των Σλαβομακεδόνων. Όπως αναφέρθηκε, κύριοι στόχοι ήταν να σπάσουν τα ‘ιστορικά ψέματα και τις φαντασιώσεις των Σερβο- μακεδονιστών και να επηρεάσουν για την διαμόρφωση της βουλγαρικής εθνικής αυτογνωσίας, κυρίως μεταξύ των νέων, τόσο στην πΓΔΜ όσο και στη Βουλγαρία.

«Από ότι ακούω διαρκώς σε ορισμένα ετήσια βουλγαρικά φόρουμ που υποστηρίζουν το εθνικό δόγμα «η Βουλγαρία είναι η μοναδική χώρα στο κόσμο που συνορεύει με τον εαυτό της» και ότι «η πΓΔΜ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας μας και δεν μπορούμε να κάνουμε συμβιβασμούς».

Ωστόσο υπάρχουν και τέσσερις πικρές αλήθειες.

Πρώτη. Οι βούλγαροι ιστορικοί διαπίστωσαν ότι η δημιουργία του VMRO προκλήθηκε από την Κομιντέρν και από πράκτορες της Σερβίας και της Ελλάδας.

Δεύτερο. Στην περίοδο 1941-1943 το βουλγαρικό κράτος επένδυσε το 30% των κονδυλίων του προϋπολογισμού του στην «Βαρντάσκα» (σ.σ. πρώην ονομασία της πΓΔΜ).

Τρίτο. Η αναγνώριση του μακεδονικού έθνους από το БКП (Българската комунистическа партия- Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα), μετά το 1944, κάτι που δεν θα μπορούν να του το συγχωρέσουν…

Τέταρτο. Στην πΓΔΜ υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά… Η Βουλγαρία αρνείται την σλαβο-μακεδονική μειονότητα, αλλά στην πρώην Γιουγκοσλαβία αναγνώρισε το ΄μακεδονικό έθνος΄.

Οι Βούλγαροι συγγραφείς γράφουν συνειδητά ότι στη Βουλγαρία δεν ήρθε ποτέ ο φασισμός και ο βασιλιάς τους Μπόρις ΙΙΙ, που συμφώνησε με τον Χίτλερ την κατάληψη της Βαρντάσκα, ήταν μια ειρηνική διευθέτηση των ορίων…

ΠΕΝΤΕ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΟ 1940


Γράφει ο ιστορικός Ιωάννης Κωτούλας. Το κείμενο προέρχεται από την Εισαγωγή του βιβλίου Αδόλφος Χίτλερ, Η εκστρατεία στα Βαλκάνια,εκδόσεις Περίπλους 2009:

Η ιστορική έρευνα θα έπρεπε να είχε διαλύσει προ πολλού ορισμένους μύθους που συντηρούνται ακόμη για την πολεμική συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μύθοι αυτοί είναι άλλοτε ιστοριογραφικοί, δηλαδή αποτέλεσμα ελλειπτικών ερμηνειών των δεδομένων της σύγκρουσης άλλοτε ιδεολογικοί, αφού καθίσταται δυσχερές να αναγνωριστούν με νηφαλιότητα τα ιστορικά δεδομένα, τα οποία συχνά παρουσιάζονται υπό την διαθλασμένη οπτική της πολιτικής τοποθέτησης ή της ιδεοληπτικής συναίνεσης.
Ο πρώτος από αυτούς τους μύθους είναι ότι η ελληνική πλευρά ήταν ανέτοιμη από στρατιωτικής άποψης για το ενδεχόμενο ιταλικής εισβολής. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Το καθεστώς του πρωθυπουργού (1936-41) Ιωάννη Μεταξά (1871-1941) είχε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην στρατιωτική αναβάθμιση της Ελλάδος, διαβλέποντας ορθά τον κίνδυνο από τις ιταλικές νεο-αυτοκρατορικές φιλοδοξίες στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και από την αναθεωρητική στάση της Βουλγαρίας. Ο ελληνικός στρατός είχε αναδιοργανωθεί την περίοδο 1936-40, εκπαιδευτεί άρτια και εξοπλιστεί κατάλληλα, δεδομένα που επαληθεύτηκαν κατά τη σύγκρουση με τους Ιταλούς. (Βλ. ενδεικτικά ΓΕΣ/ΔΙΣ (εκδ.), Η προς πόλεμον προπαρασκευή του ελληνικού στρατού 1923-1940, Αθήναι 1983 [1969]).

Η κατασκευή του πλέγματος αμυντικών οχυρώσεων στην Θράκη, η λεγόμενη «γραμμή Μεταξά» στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, δεν αποτέλεσε λανθασμένη τακτική κίνηση, όπως κρίνουν ορισμένοι συγγραφείς εκ των υστέρων και με βάση απλώς το προτερόχρονο της ιταλικής εισβολής στο μέτωπο της Ηπείρου, αλλά απαραίτητη και συνετή ενέργεια, η οποία διασφάλιζε την ελληνική άμυνα στο ευαίσθητο μέτωπο της Θράκης, όπου εκδηλωνόταν η βουλγαρική απειλή, η κυριότερη στον χώρο της Βαλκανικής έως τουλάχιστον το 1939. Ως τεχνικό δε έργο αποτελούσε σημαντικό επίτευγμα τόσο για τα δεδομένα του ελληνικού κράτους όσο και για την ευρύτερη κατάσταση στην χερσόνησο του Αίμου, παρά βέβαια την εξυπηρέτηση της αναχρονιστικής στατικής μορφής πολέμου που εκπροσωπούσε.

Τέλος, σε επίπεδο στρατηγικής προσέγγισης της επερχόμενης σύγκρουσης, η ελληνική πλευρά ήταν πεπεισμένη για το αναπόφευκτο του ελληνο-ιταλικού πολέμου και είχε προετοιμαστεί από κάθε άποψη για το ενδεχόμενο αυτό, χωρίς να αιφνιδιαστεί από το ιταλικό τελεσίγραφο. Έτσι, άλλωστε, εξηγείται η επιτυχία του ελληνικού στρατού στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, καθώς πρόκειτο για μία σημαντική επιτυχία, ανάλογη, αν και ανώτερη, της αντίστασης της Φινλανδίας στην εισβολή της ΕΣΣΔ, το 1939.

Η άριστη προετοιμασία του ελληνικού στρατού καταδείχθηκε, άλλωστε, από την επιτυχία του συστήματος επιστράτευσης και συγκρότησης μονάδων, οι οποίες προωθήθηκαν σε σύντομο διάστημα στο πολεμικό μέτωπο. Αποτέλεσμα της επιτυχούς επιστράτευσης και γενικής οργάνωσης ήταν η αριθμητική υπεροχή του ελληνικού στρατού στην Βόρειο Ήπειρο έναντι των Ιταλών έως την άνοιξη του 1941, όταν εκδηλώθηκε η ιταλική Εαρινή Επίθεση. Το ελληνικό κράτος, δηλαδή, επέδειξε σαφώς ανώτερες ικανότητες στην αντιμετώπιση της πολεμικής κρίσης απ’ ό,τι συνέβη το 1915 ή και το 1974.

Ο δεύτερος μύθος αφορά την υποτιθέμενη απροθυμία του δικτατορικού καθεστώτος του Μεταξά να διεξάγει ακόμη και αυτόν τον πόλεμο. Με άλλα λόγια η απόρριψη του ιταλικού τελεσιγράφου, η σταθερή απόφαση της ελληνικής πλευράς να πολεμήσει σε περίπτωση εκδήλωσης αναπόδραστης ιταλικής επιθετικότητας, δεν αποτέλεσε ούτε συνέπεια της «πίεσης του ελληνικού λαού» - παράγοντας, άλλωστε, δευτερεύων σε ένα καθεστώς δικτατορικής υφής - ούτε προσαρμογή ενός απρόθυμου να πολεμήσει δικτάτορα στις αγγλικές πιέσεις, αλλά μία καθαρή και ψυχρά υπολογισμένη στρατηγική επιλογή, η οποία είχε ληφθεί πολύ πριν το 1940, στην πραγματικότητα ήδη από το 1936. Η ελληνική εξωτερική πολιτική του καθεστώτος του Μεταξά συνέχιζε αφενός την τακτική διπλωματικής και στρατιωτικής απομόνωσης της Βουλγαρίας που είχε εγκαινιαστεί το 1934 με το Σύμφωνο της Βαλκανικής Συνεννόησης και το παρεπόμενο στρατιωτικό σύμφωνο μεταξύ Ελλάδος, Γιουγκοσλαβίας, Ρουμανίας και Τουρκίας αφετέρου την προσεκτική στάση έναντι της ιταλικής επιθετικότητας, καθώς μάλιστα ανάλογη πολιτική κατευνασμού ακολουθούσε το ισχυρότερο ευρωπαϊκό κράτος, η Βρετανική Αυτοκρατορία.

Οι μάλλον ελλιπείς αυτές αναγνώσεις της σύγκρουσης του 1940 προέρχονται, εκτός από ανεπαρκή κατανόηση του συστήματος των διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής συμπεριφοράς των κρατικών οργανισμών, και από ιδεοληπτικές εμμονές, αλλά και από τη μεταγενέστερη διάκριση μεταξύ του ελληνικού λαού και της πολιτικής του ηγεσίας κατά την διεξαγωγή του ελληνο-ιταλικού πολέμου, σχήμα δυσλειτουργικό έως αδόκιμο, τουλάχιστον έως τον Απρίλιο του 1941.

O τρίτος μύθος είναι η παράβλεψη της συμμετοχής της Αλβανίας στην επίθεση κατά της Ελλάδος, γεγονός που παραβλέπεται ενίοτε και για ιδιότυπους πολιτικούς ή ιδεοληπτικούς λόγους. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα δέχθηκε την επίθεση, από το έδαφος της Βορείου Ηπείρου, όχι μόνο της Ιταλίας, αλλά και της συνενωμένης κάτω από το ίδιο στέμμα Αλβανίας. Στο πλευρό του ιταλικού στρατού μαχόταν τόσο τακτικός αλβανικός στρατός συνολικής δύναμης δεκαπέντε ταγμάτων όσο και παραστρατιωτικές ομάδες, οι οποίες κατά την διάρκεια της Κατοχής ανέλαβαν την τρομοκράτηση του ελληνικού πληθυσμού της Ηπείρου και την αλλοίωση των εθνολογικών δεδομένων. Με κυβερνητικό διάταγμα (Β.Δ. 194/ΦΕΚ 93/10-6-1940) η Αλβανία δεσμευόταν να κηρύξει τον πόλεμο σε όσα κράτη θα ήταν αντιμέτωπα με την Ιταλία, δέσμευση που επικυρώθηκε κατά την εισβολή στην Ελλάδα. Για αυτόν τον λόγο η Αλβανία χαρακτηρίστηκε με ελληνικό Βασιλικό Διάταγμα εμπόλεμο κράτος, χαρακτηρισμός που ήρθη μόλις το 1988. Ώστε, ο πόλεμος του 1940-41 διεξήχθη από το ελληνικό κράτος κατά της Ιταλίας, της Αλβανίας και της Γερμανίας.

Ο τέταρτος μύθος αφορά τον χαρακτήρα του πολέμου, ο οποίος ενίοτε παρουσιάζεται ως πόλεμος κατά του φασισμού, αν και διεξήχθη από ένα δικτατορικό καθεστώς με φασιστικά στοιχεία. Ο μύθος αυτός προέρχεται από δύο πηγές: την βρετανική προπαγάνδα και την κομμουνιστική προπαγάνδα. Η βρετανική προπαγάνδα επεδίωκε να αποδώσει στην ελληνική πολεμική προσπάθεια έναν ιδεολογικό χαρακτήρα, δηλαδή να τον παρουσιάσει ως αγώνα κατά του φασισμού, ενώ η ελληνική κυβέρνηση του Μεταξά να τον εμφανίσει ως αγώνα κατά ενός γεωπολιτικού εχθρού, της Ιταλίας. Είναι ενδιαφέρον ότι λόγω της μεταπολεμικής σύγκλισης σε επίπεδο διεθνών σχέσεων στο πλαίσιο της κυοφορούμενης ευρωπαϊκής ενοποίησης και λόγω της απουσίας εδαφικών διεκδικήσεων γενικά στην Ευρώπη, έχει επικρατήσει στην ιστοριογραφική παραγωγή η αντίληψη του πολέμου του 1940 ως πολέμου κατά του φασισμού, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένα καθεστώς με δικτατορικό χαρακτήρα και κάποια φασιστικά μορφολογικά στοιχεία (η 4η Αυγούστου) που διεξήγαγε τον πόλεμο και μάλιστα χάρισε την πρώτη νίκη στις συμμαχικές δυνάμεις. Αναπαράγονται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, άκριτα τα έντεχνα ιδεολογικά σχήματα της μετά την γερμανική εισβολή ελληνικής κομμουνιστικής προπαγάνδας, που εκπορευόταν από την άλλοτε σύμμαχο του Τρίτου Ράιχ ΕΣΣΔ, για πόλεμο κατά ενός ιδεολογικού αντιπάλου.

Ο πέμπτος μύθος, ο οποίος εν πολλοίς ακόμη ισχύει, είναι αυτός των αγνών προθέσεων της βρετανικής πλευράς έναντι της Ελλάδος. Η επιμονή της Μεγάλης Βρετανίας για ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στο ελληνικό έδαφος αποτελούσε όχι τόσο απόπειρα συμβολής στην αμιγώς πολεμική προσπάθεια του ελληνικού κράτους, αλλά περισσότερο ενέργεια προπαγανδιστικής υφής, ώστε να διατηρηθεί το καταρρακωμένο κύρος της δοκιμαζόμενης Βρετανικής Αυτοκρατορίας, κυρίως έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών, δευτερευόντως δε έναντι της Τουρκίας, που ήλεγχε τα ζωτικής σημασίας Στενά και την διέλευση προς τη Μέση Ανατολή. Ο ίδιος ο Βρετανός πρωθυπουργός (1940-45, 1951-55) Ουίνστον Τσώρτσιλ (Winston Churchill, 1874-1965) σε ομιλία του στις 27 Απριλίου 1941, την ημέρα που η Αθήνα κατελήφθη από τον γερμανικό στρατό, παρουσίαζε την βρετανική επέμβαση στην Ελλάδα ως μία γενναιόφρονα παροχή βοήθειας στην Ελλάδα, αναπαράγοντας το στερεότυπο της ευγενούς αυτοκρατορικής δύναμης που, πιστή σε μία υψηλή ηθική αποστολή, υπαγορευμένη από την παράδοσή της, συνέδραμε τα αδύναμα έθνη απέναντι στην επιθετικότητα της Γερμανίας.

Από αυτήν την άποψη η ιταλική εισβολή στην Ελλάδα αποτέλεσε προφανώς ευτύχημα για τους βρετανικούς υπολογισμούς. Στην έκθεση του Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα (1936-41) Βίκτωρ φον Έρμπαχ (Victor Prinz zu Erbach-Schönberg, 1903-1971), με ημερομηνία 15 Νοεμβρίου 1940, αναφέρεται ότι η ιταλική επίθεση κατ’ ουσίαν εξυπηρετούσε τους βρετανικούς σχεδιασμούς. Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση σε βρετανικό διπλωματικό έγγραφο του υπουργείου Εξωτερικών από τον Ιανουάριο του 1941, όπου είναι εμφανής η προσπάθεια να παρελκυστεί ακόμη πιο ουσιωδώς η Ελλάδα στον πόλεμο και να προκληθεί γερμανική επίθεση κατά του ελληνικού κράτους: «[…] μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο να κάνουμε τους Έλληνες να κηρύξουν τον πόλεμο στη Γερμανία, εάν η Γερμανία πρώτα δεν προβεί σε κάποια επιθετική ενέργεια. Αυτό θα είναι πιθανότερο εάν εδραιωθούμε γερά στην Ελλάδα. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να προχωρήσουμε το ζήτημα των αεροδρομίων (στη βόρειο Ελλάδα) το συντομότερο δυνατόν». Οι Βρετανοί είχαν αποστείλει από τον Νοέμβριο του 1940 στην Ελλάδα μοίρες αεροπορικών δυνάμεων, οι οποίες όμως παρέμεναν στα αεροδρόμια του Τατοΐου και της Ελευσίνας, καθώς η ελληνική ηγεσία δεν επέτρεπε την χρήση των αεροδρομίων της βορείου Ελλάδος, αφού μία τέτοια ενέργεια θα συνιστούσε casus belli για την γερμανική πλευρά, δεδομένου ότι από τα αεροδρόμια αυτά η βρετανική αεροπορία θα μπορούσε να προσβάλει τις πετρελαιοπηγές στο Πλοέστι (Ploesti) της Ρουμανίας, τις μοναδικές πετρελαιοπηγές στον χώρο της ηπειρωτικής Ευρώπης. Συνεπώς, η βρετανική σπουδή για επιχειρησιακή δράση στην βόρειο Ελλάδα ουσιαστικά αποσκοπούσε να εμπλέξει την Ελλάδα στον πόλεμο κατά της Γερμανίας.

Τον Φεβρουάριο του 1941, καθώς πλέον εξέλιπε ο Μεταξάς, ο οποίος σε γενικές γραμμές αντιτασσόταν στην άφιξη βρετανικού εκστρατευτικού σώματος, η βρετανική πλευρά επεδίωξε τη δημιουργία ενός βαλκανικού μετώπου με τη συμμετοχή της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδος και της Τουρκίας, ώστε να δημιουργηθεί μία εστία έντασης στην ηπειρωτική Ευρώπη κατά της Γερμανίας. Στις 22 Φεβρουαρίου κατέφθασε στην Αθήνα ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών (1935-38, 1940-45, 1951-55) Άντονυ Ήντεν (Anthony Eden, 1897-1977) , καθώς και ο στρατηγός Άρτσιμπαλντ Ουέηβελ (Archibald Wavell, 1883-1950), επικεφαλής των βρετανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή (1939-41), μαζί με το επιτελείο τους. Η κίνηση αυτή επεδίωκε να πείσει τις κυβερνήσεις των τριών κρατών να συγκροτήσουν έναν συνασπισμό κατά των Γερμανών, έναν συνασπισμό, ωστόσο, τον οποίον οι Βρετανοί δεν ήταν σε θέση να στηρίξουν με ικανοποιητικό αριθμό δυνάμεων, αφού τελικά διέθεσαν μόλις 57.000 στρατιώτες. Αλλά και όταν συμμετείχαν στις επιχειρήσεις, τον Απρίλιο του 1941, στην ηπειρωτική Ελλάδα, σκοπός τους ήταν η προβολή συμβολικής αντίστασης με την ελάχιστη δυνατή απώλεια Βρετανών στρατιωτών, δεδομένης και της επικείμενης άφιξης πρόσθετων γερμανικών δυνάμεων στο μέτωπο της βορείου Αφρικής.

Μετά την κατάρρευση της αμυντικής διάταξης στη γραμμή του ποταμού Αλιάκμονα και τον εγκλωβισμό του μεγαλύτερου μέρους των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στο μέτωπο της Ηπείρου, η πρωτοβουλία συνθηκολόγησης του αντιστράτηγου Γεώργιου Τσολάκογλου (1886-1948), διοικητή του Γ΄ Σώματος Στρατού (πρώην Σώματος Στρατού Δυτικής Μακεδονίας) στις 20 Απριλίου 1941 – όπως και η προγενέστερη συνθηκολόγηση του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας στις 9 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη - θεωρήθηκε από τον εμπνευστή της ότι αποτελούσε τη σωφρονέστερη επιλογή, διότι με αυτόν τον τρόπο αφενός απετράπη η διάλυση του ελληνικού στρατού αφετέρου αποφεύχθηκε - χάρις στη μεσολάβηση του Χίτλερ στις 2 Μαΐου 1941 - η αιχμαλωσία των Ελλήνων αξιωματικών και στρατιωτών και η μεταφορά τους στη Γερμανία ή στην Ιταλία, όπως λ.χ. είχε συμβεί σε οποιαδήποτε άλλη κατεχόμενη χώρα της Ευρώπης, ακόμη και στον μελλοντικό ευρωπαϊκό εταίρο του Γερμανικού Ράιχ, τη Γαλλία, όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες του γαλλικού στρατού είχαν μεταφερθεί σε γερμανικά στρατόπεδα αιχμαλώτων μετά τον Ιούνιο του 1940. Οι περίπου 270.000 Έλληνες αιχμάλωτοι αφέθησαν ελεύθεροι. Είναι σαφές ότι σε περίπτωση μη συνθηκολόγησης και αιχμαλωσίας των Ελλήνων στρατιωτών είναι πιθανόν ότι δεν θα είχε υπάρξει αντιστασιακή δραστηριότητα στην Ελλάδα επί Κατοχής ούτε αξιόμαχος στρατός μεταπολεμικά.

Η παράταση των πολεμικών επιχειρήσεων εξυπηρετούσε ουσιαστικά μόνον τους Βρετανούς, ώστε να καλυφθεί η υποχώρηση του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος με τη θυσία των τελευταίων δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού. Διαφαίνεται έτσι ότι το ευφυολόγημα ότι η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν αποφασισμένη να πολεμήσει μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματος των Ευρωπαίων δεν στερείτο αντικειμενικής βάσης.
Άλλωστε οι ίδιοι οι απλοί Έλληνες στρατιώτες είχαν αντιληφθεί τη ματαιότητα της συνέχισης του αγώνα κατά της γερμανικής επίθεσης, την οποία επιθυμούσε μόνον η πολιτική ηγεσία, δηλαδή το Παλάτι, για να εξυπηρετήσει τα βρετανικά συμφέροντα με την όσο το δυνατόν αναίμακτη απαγκίστρωση του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος από την ηπειρωτική Ελλάδα. Η αναπόφευκτη από στρατιωτικής άποψης συνθηκολόγηση – καθώς οι γερμανικές μονάδες είχαν σχεδόν αποκλείσει τον ελληνικό στρατό του μετώπου της Ηπείρου, φθάνοντας στα μετόπισθέν του στο Μέτσοβο σε ταχύ διάστημα – υπήρξε μία επιλογή οπωσδήποτε σκληρή, η οποία συγκρούστηκε με δύο παράγοντες. Πρώτον με την πολιτική βούληση για συνέχιση του αγώνα χάριν των βρετανικών συμφερόντων και δεύτερον με την αδιόρατη και αβάσιμη λαϊκή αίσθηση ότι η στρατιωτική ηγεσία συνθηκολογώντας «πρόδωσε» τον αγώνα των απλών στρατιωτών, των ίδιων που είχαν αρχίσει να διαφεύγουν από το μέτωπο παραβιάζοντας τη στρατιωτική πειθαρχία την άνοιξη του 1941 μετά την αποδιοργάνωση των ελληνικών μονάδων. Η μεταπολεμική ιστοριογραφικά προβαλλόμενη ταύτιση των ελληνικών και βρετανικών συμφερόντων, ακριβώς λόγω της συμμαχικής νίκης, αποτελεί μία ανακριβή από ιστορικής πληρότητας εικόνα, διότι προϋποθέτει μία αντίστοιχη ταύτιση στην αντίληψη των κρατικών συμφερόντων της Ελλάδας και της Μεγάλης Βρετανίας, στοιχείο, ωστόσο, το οποίο εκ των πραγμάτων δεν υπήρχε το 1941. Κύριος εχθρός της Ελλάδος τόσο το 1940-41 όσο και αργότερα κατά την διάρκεια της Κατοχής ήταν η Ιταλία λόγω των επεκτατικών της βλέψεων στα Επτάνησα και της κατοχής ελληνικών εδαφών (Δωδεκάνησα) παρά η Γερμανία.

ΟΧΙ


ΜΑΛΙΣΤΑ
ΠΕΡΥΣΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΑΝ ΤΟ 1940 ΣΤΙΣ 28 ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ.
ΦΕΤΟΣ ΛΕΩ ΝΑ.... ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΩ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ Η ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞΥΠΝΟΙ.
ΤΟ ΟΧΙ ΝΑΙ ΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ.
ΤΟ ΕΙΠΕ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑ Η ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΛΕΞΕΙΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΝΔΟΞΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΝΔΟΞΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ.
ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΕΤΟΣ 2010 ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ (70) ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ (ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ)ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ ΜΑΣ.
ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΟΡΤΕΣ,ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ,ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ,ΕΚΠΟΜΠΕΣ,ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ,ΣΕ ΚΑΘΕ ΗΜΕΡΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΑΤΙ ΙΔΕΩΔΕΣ.
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΒΛΕΠΩ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΛΥΠΗ ΟΤΙ ΟΙ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΟΝΟ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ,ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ,ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΝ,ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ,ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ
ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821
Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ(Η ΜΟΝΗ ΚΑΤ ΕΜΕ ΜΑΥΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ)
Η ΣΗΜΑΙΑ
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΜΕΡΟΣ
ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΜΑΣ(ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΧΕ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΟ)
ΟΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΗ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΟ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΑΚΟΥΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΙ
Η ΝΑ ΜΗΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΝΕ Η ΑΝ ΠΑΝΕ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΚΑΦΕ.
ΠΛΕΟΝ ΣΤΑ (ΣΧΟΛΛΕΙΑ) ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑΣ ΩΡΑΣ(ΤΟΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ )
ΕΤΣΙ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ,ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ,ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ,ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ,ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ,ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ,ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ.
ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ 2010 ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 27 ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ( ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΜΑΣ) ΣΤΙΣ 28 ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ,ΣΤΙΣ 19 ΤΟΥ ΜΑΙΗ,ΣΤΙΣ 25 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ
ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΟΡΤΕΣ ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΙΜΩΝ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΧΩΡΙΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ
ΧΩΜΑΤΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΑ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΡΩΩΝ
ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥ ΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΥΘΕΙΑ ΟΧΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟ ΑΣ ΠΑΝΕ ΣΑ ΣΕ ΠΑΡΕΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΟΙΩΣΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΥΠΕΡΗΦΑΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΝΟΙΩΣΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΑΡΕΙΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ
ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΤΟ ΑΠΙΔΙ ΩΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΒΗΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΜΕ
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΛΑ ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΕΧΘΡΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ
ΑΚΟΜΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΖΗΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ ΠΑΝΤΑ ΥΨΩΝΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΕΧΘΡΟ
ΤΗΝ ΖΗΛΕΥΟΥΝ ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ
ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗ

ΓΥΝΑΙΚΑ 2.500 ΕΤΩΝ ΣΕ ΤΑΦΟ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ


Ασύλητος τάφος, ηλικίας 2.500 ετών, στον οποίο βρέθηκαν ο σκελετός μίας γυναίκας και έξι αγγεία, ανακαλύφθηκε στην κοινότητα Ορμήδεια της Λάρνακας, κατά τη διάρκεια εργασιών διαπλάτυνσης δρόμου.
Σύμφωνα με το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου, ο τάφος είναι λαξευτός, θαλαμοειδής και ανάγεται στο τέλος της αρχαϊκής περιόδου, περίπου στο 500 π.Χ.
Τα ευρήματα θεωρούνται τεράστιας σημασίας για τους επιστήμονες, καθώς είναι από τα λίγα που έχουν βρεθεί στην περιοχή.

Όπως ανέφερε επιστήμονας του Τμήματος Αρχαιοτήτων, η περιοχή θεωρείται πλούσια σε αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά ελάχιστα έχουν αποκαλυφθεί εξαιτίας της καταστροφικής δράση του, ιταλικής καταγωγής, πρόξενου των ΗΠΑ Λουίτζι Τσέσνολα, ο οποίος προέβη σε εκτεταμένη τυμβωρυχία και αρχαιοκαπηλία τον 19ο αιώνα.

Πάρα πολλά από τα αρχαιολογικά ευρήματά του Τσένσολα, τα οποία δεν είχαν ανασυρθεί με επιστημονικό τρόπο, βρίσκονται σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης.

ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΥ



Η στιγµή της αποκάλυψης για τη Νίκη του Καλλιµάχου ήρθε χθες στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης – 2.500 χρόνια µετά τη δηµιουργία της – από τον υπουργό Πολιτισµού και Τουρισµού Παύλο Γερουλάνο και τον προεδρο του Νέου Μουσείου Ακρόπολης Δηµήτρη Παντερµαλή
Ο άερας τής παίρνει το φόρεµα καθώς τρέχει να µεταφέρει στους ολύµπιους θεούς το µήνυµα της νίκης των Αθηναίων στον Μαραθώνα.
Μαρµαρωµένη εδώ και 2.500 χρόνια η Νίκη του Καλλιµάχου στέλνει το µήνυµά της πλέον από το Νέο Μουσείο Ακρόπολης
Τρέχει προς τα δεξιά. Το γεµάτο πτυχές φόρεµά της ανεµίζει και ο χιτώνας µπερδεύεται ανάµεσα στα πόδια της, για να δείξουν τη γρήγορη κίνησή της. Εννέα µικρές οπές στον λαιµό της στερέωναν κάποτε το κόσµηµα που φορούσε και στο χέρι της κρατούσε το κηρύκειο του αγγελιαφόρου. Τα κυµατιστά µαλλιά της και το χρώµα, που σώζεται ακόµη και σήµερα στα φτερά της, προκαλούν να την περιεργαστεί ο επισκέπτης ακόµη και από την πίσω όψη της. Είναι η Νίκη του Καλλιµάχου, τµήµατα της οποίας βρέθηκαν κοντά στο Ερέχθειο το 1886. Λίγο αργότερα η αρχαιολογική σκαπάνη εντόπισε τον ιωνικό κίονα πάνω στον οποίο πατούσε. Κοµµένη σε πολλά κοµµάτια, δύο εξ αυτών – τα ανώτερα – είχαν τη θέση τους στο παλιό µουσείο της Ακρόπολης. Ενα τµήµα του κίονα ήταν στο Επιγραφικό Μουσείο. Και το κιονόκρανο µαζί µε το βάθρο στις αποθήκες. Μέχρι που ταυτίστηκαν ως σύνολο από τον αρχιτέκτονα και καθηγητή στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Μανόλη Κορρέ.

Ο δρόµος όµως ώς την ένωσή τους αποδείχτηκε µακρύς. Και ύστερα από ένα χρόνο µελέτης και σχεδίων η πληγωµένη Νίκη κατάφερε να επανενωθεί και να κάνει το ντεµπούτο της ενώπιον των επισκεπτών του Νέου Μουσείου Ακρόπολης. «Πρόκειται για µια τολµηρή παρουσίαση, καθώς δεν συµπληρώνονται τα τµήµατα που λείπουν», εξηγήσε ο πρόεδρος του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, καθηγητής Δηµήτρης Παντερµαλής, για τη Νίκη που στέκει πάνω σε έναν σκελετό από ανοξείδωτο χάλυβα. Και δεν απέκλεισε το ενδεχόµενο σε νέες έρευνες στην Ακρόπολη και ειδικά στο νότιο τείχος να εντοπιστούν κι άλλα τµήµατα του εντυπωσιακού γλυπτού.

Μπροστά από την εντυπωσιακή µεν, αποσπασµατικά δε, σωζόµενη Νίκη, ποζάρει ένα µικρό µοντέλο (σε κλίµακα 1/10) του αγάλµατος που φιλοτεχνήθηκε ειδικά για να επιτρέψει στους επισκέπτες να κατανοήσουν – έστω και κατά προσέγγιση – την πλήρη εικόνα του γλυπτού.


Οι άνθρωποι πίσω από την «ανάσταση»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΖΙΩΤΗΣ
Υπεύθυνος εργαστηρίου συντήρησης γλυπτών Νέου Μουσείου Ακρόπολης
Η µεγαλύτερη δυσκολία ήταν να αποφασίσουµε να στήσουµε τη Νίκη. Από εκεί και πέρα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος που να είναι αναστρέψιµος και ταυτόχρονα αέρινος ώστε να ταιριάζει µε την αισθητική της αίθουσας των αρχαϊκών. Γι’ αυτό και δεν θελήσαµε να γεµίσουµε τα κενά µε γύψο. Το γλυπτό οδηγούσε τα βήµατά µας. Μπαίναµε σε διάλογο µαζί του και να µας έδειχνε τι έπρεπε να κάνουµε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ
Συντηρητής
Μαζί µε τις µελέτες και τα σχέδια δουλέψαµε σχεδόν έναν χρόνο. Υπήρχαν µέρες που δεν κοιµόµασταν από την αγωνία κι άλλες µέρες που ξυπνάγαµε µε µια καινούργια ιδέα και τρέχαµε να δούµε αν µπορεί να εφαρµοστεί. Δεν ήταν µια εύκολη διαδικασία.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Συντηρητής - γλύπτης Δουλέψαµε σχεδόν δέκα µήνες συνολικά µαζί µε τα σχέδια και κάπου δυόµισι µήνες µόνο για να τα µεταφέρουµε στον γύψο, ώστε να φτιάξουµε το µοντέλο. Πρώτα φτιάξαµε ένα πρόπλασµα σε πλαστελίνη, ύστερα το χυτεύσαµε σε γύψο. Κατόπιν φτιάξαµε δεύτερο καλούπι σε λάστιχο και εν συνεχεία πειραµατιστήκαµε στο τελικό υλικό, έως ότου καταλήξουµε σε ένα ειδικό µείγµα γύψου. Το σίγουρο είναι πως δουλέψαµε µε µεράκι και αγάπη.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
Συντηρητής - ζωγράφος Δεν ήταν εύκολο να φτιάξουµε το κεφάλι, δεδοµένου πως δεν έχει σωθεί. Χρειάστηκε να µελετήσουµε αγγεία και γλυπτά της εποχής και να φτιάξουµε µια κεφαλή σε ελεύθερη απόδοση. Σκοπός ήταν να φτιάξουµε ένα µοντέλο για να εξοικειωθεί το κοινό µε το αυθεντικό γλυπτό.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΙΑ


Για μια ακόμη φορά, η μεγαλύτερη ελληνική σημαία ανεμίζει ανήμερα της Εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, στο λιμάνι του Ηρακλείου στο φρούριο του Κούλε, προσελκύοντας χιλιάδες ντόπιους και τουρίστες που τη θαυμάζουν.

Υπεύθυνος για το πατριωτικό αυτό εγχείρημα είναι ο δύτης Μανόλης Βουτσαλάς. Το μέγεθός της σημαίας είναι 745,5 τ.μ., το βάρος της 200 κιλά, ενώ ως ιστός χρησιμοποιήθηκε ένας γερανός.

Η ΧΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40


Ημέρες σαν τη σημερινή αναρωτιέμαι πάντα:Πως να δείξεις σε έναν τυφλό το μεγαλείο του Παρθενώνα για να νιώσει την Ελληνική περηφάνια??..Πως να βάλεις σε έναν κωφό να ακούσει την ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν και να ονειρευτεί?? Πως να μιλήσεις σε έναν ξένο για το Ελληνικό έπος του 1940 για να αντιληφθεί τον ηρωισμό των Ελλήνων??..Γι αυτό και εγώ σήμερα δε θα απευθυνθώ σε κανέναν άλλο παρά μόνο σε αυτούς που η καρδιά τους χτυπά ακόμη Ελληνικά και κυρίως σε εσάς σύγχρονα Ελληνόπουλα, σε εσάς που όλη η Ελλάδα στηρίζει το μέλλον της. Σαν σήμερα λοιπόν πριν από 70 χρόνια ακριβώς ο Έλληνας για μια ακόμη φορά ξύπνησε μέσα του τον Λεωνίδα , μα τότε πιο λακωνικός από ποτέ άλλοτε, έκλεισε το''ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ'' σε τρία γράμματα:

"ΟΧΙ"
Μια άρνηση που ξεκινούσε από την Ελληνική ψυχή του πιο απλού Έλληνα και έφτανε μέχρι τα χείλη του τότε εθνάρχη Ιωάννη Μεταξά.
Πριν από 70 χρόνια δεν υπήρχε κανένας Έλληνας , μεγάλος ή μικρός, νέος ή γέρος, άνδρας ή γυναίκα, που να σκεφτεί αν έπρεπε να κάνει το καθήκον του. Όλοι μαζί ξεκίνησαν για την εθνική αντίσταση: το ξυπόλυτο τάγμα, αποτελούμενο από μικρά παιδιά στην πρώτη γραμμή του αντιπερισπασμού, οι γυναίκες της Πίνδου , αυτές που έκαναν τον στιχουργό να απορήσει και να τις υμνήσει λέγοντας,''γυναίκες ηπειρώτισσες , ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ γιατί δε ρώτησες ποιον πας να πολεμήσεις'' οι υπερήφανοι Έλληνες φαντάροι αυτοί που μόνοι στην πρώτη γραμμή, μα γεμάτοι σθένος πολεμούσαν για εσένα, αυτοί που δάκρυζαν, που πονούσαν , που ακρωτηριάστηκαν, που έχαναν τη ζωή τους , αυτοί που μέχρι και σήμερα τα οστά τους παραμένουν άταφα στα βουνά της σκλαβωμένης Βορείου Ηπείρου..
Τα ιστορικά γεγονότα λίγο πολύ γνωστά :
Προάγγελος του πολέμου η βύθιση του Ελληνικού αντιτορπιλικού ''Έλλη'' στις 15 Αυγούστου του 1940..
Δυο μήνες μετά στις τρεις τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Οκτωβρίου 1940 για τους Ιταλούς η 18η επέτειος από τη φασιστική ''πορεία προς τη Ρώμη'' που έφερε το 1922 τον Μουσολίνι στην εξουσία , ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι επισκέπτεται στην οικία του τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο ζητούσε , εντός τριών ωρών , τη διέλευση και στάθμευση των Ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα.
Με τη γαλλική φράση:'' alors, c'est la guerre'' , που σημαίνει ''πόλεμος λοιπόν'' ο Μεταξάς απορρίπτει το Ιταλικό τελεσίγραφο και απευθύνει διάγγελμα-κατάθεσης και μαρτυρίας Ελληνικής αφοσίωσης προς τον Ελληνικό λαό.
Αρχίζει έτσι η Ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας στο Αλβανικό μέτωπο, την ώρα που ο λαός διαδηλώνοντας στους δρόμους της Αθήνας κατά της Ιταλίας τρέχει με ενθουσιασμό να καταταγεί και να πολεμήσει στο μέτωπο..
Τα γεγονότα που σχετίζονται με αυτόν τον πόλεμο είναι γεγονότα που χτίστηκαν με τον ηρωισμό και την αυτοθυσία όλων των Ελλήνων.
Ενδεικτικό του ηρωικού πνεύματος της εποχής είναι και το διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά προς τους Έλληνες..
Μίλησε με ανδρισμό και άγγιξε κάθε Ελληνική ψυχή ..
Μέχρι και σήμερα μας κάνει να νοιώθουμε πόσο φτωχή είναι η Ελλάδα από κυβερνήτες που ποτέ δε θα διαπραγματεύονταν την τιμή και την αξιοπρέπεια της και δε θα άφηναν κανέναν αέρα να πάρει καμιά Ελληνική σημαία, γιατί στην προκειμένη περίπτωση ο Έλληνας γίνηκε η ιαχή "ΑΕΡΑΣ'' στο σύνθημα που ακόμη αντιλαλεί στα αυτιά μας από το στόμα των στρατιωτών του 1940..Α Ε Ρ Α !!!!!!!
Ο Ιωάννης Μεταξάς λοιπόν στο διάγγελμα του στις 28 Οκτωβρίου του 1940 αναφέρει:
'Η στιγμή έφτασε που θα αγωνισθούμε για την ανεξαρτησία της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμή της. Μολονότι τηρήσαμε την πλέον αυστηρή ουδετερότητα και ίση προς όλους, η Ιταλία χωρίς να αναγνωρίζει σε εμάς το δικαίωμα να ζούμε ως ελεύθεροι Έλληνες, μου ζήτησε σήμερα στις τρεις το πρωί την παράδοση τμημάτων του εθνικού εδάφους, κατά τη δική της βούληση και με σκοπό να καταλάβουν αυτές τις περιοχές. Η κίνηση των στρατευμάτων τους θα άρχιζε στις 6 το πρωί. Απάντησα στον Ιταλό πρέσβη ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθαυτό και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται τούτο ως κήρυξη πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδας.
Τώρα θα αποδείξουμε εάν πράγματι είμαστε άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποία μας εξασφάλισαν οι προπάτορες μας. Όλο το έθνος ας ξεσηκωθεί σύσσωμο.. Αγωνισθήτε για την πατρίδα , τις γυναίκες, τα παιδιά σας και τις ιερές παραδόσεις σας. Ν υ ν υ π ε ρ π α ν τ ω ν ο α γ ω ν" !!
Πόσο μικρός τελικά αποδείχτηκε ο Ιταλός και ο Γερμανός αργότερα μπροστά στον Έλληνα φαντάρο..
Πόσο ανατριχιαστικά επικό ακούγεται στα αυτιά μας το τραγούδι της Σοφίας Βέμπο ''παιδιά της Ελλάδος παιδιά'', που έδινε κουράγιο στον Έλληνα φαντάρο μα και στην Ελληνίδα μάνα του 1940, την οποια προέτρεπε να δείξει ανδρειοσύνη λέγοντας: ''η πίκρα και η τρεμούλα σε μια γνήσια Ελληνοπούλα δεν ταιριάζουνε Ελληνίδες του Ζαλόγγου και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες, όσο κι αν πικρά πονούμε υπερήφανα ας το πούμε σαν Σουλιώτισσες..''
Κανείς δεν έλειπε από τη μάχη!!
Κανείς δε δείλιασε στον πόνο!!
Κανείς δεν καταδέχτηκε να παραδοθεί!!
Γιατί όλοι ήσαν γνήσιοι απόγονοι του Λεωνίδα , του Κολοκοτρώνη, του Κωσταντίνου Παλαιολόγου, και καθε Έλληνα πολεμιστή που άφησε την ψυχή του και έγραψε το όνομα του με αίμα στις σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας!
Σήμερα λοιπόν παιδιά μετά από 70 χρόνια καλούμαστε να θυμηθούμε το Έπος του 1940,όχι γιατί το έχουν τόσο ανάγκη οι ψυχές των ηρώων του τότε..
Αυτοί είναι πλέον αθάνατοι!!
Μα κυρίως γιατί εμείς νοιώθουμε την ανάγκη να πιαστούμε από μεγάλες ιδέες και ιδανικά και ίσως πιο πολύ από ποτέ άλλοτε να υψώσουμε το ανάστημα μας σε κάθε ξένο ή εγχώριο που επιβουλεύεται την εθνική υπόσταση της Ελλάδος και να βροντοφωνάξουμε το Ο Χ Ι.
...Γιατί μπορεί να μένουμε προς το παρόν βουβοί στην άνευ όρων παράδοση της χώρας μας στους ξενόφερτους κατακτητές , μα ας θυμηθούμε όλοι τα λόγια δύο Ελλήνων ποιητών αρχικά του Γιάννη Ρίτσου που μας ψυχογραφεί τονίζοντας:''τούτος ο λαός αφέντη μου δεν ξέρει πολλά λόγια, σωπαίνει, ακούει και όσα του λες τα δένει κομπολόγια.... Κι από τους τάφους ξεκινάν όλοι οι νεκροί του αγώνα και μπαίνουν πάλι στη σειρά με σιδερένιο γόνα.. Και τούτο το περήφανο, το άμετρο ψυχομέτρι, μόνη σημαία το φως κρατεί, μόνο σπαθί τ' αλέτρι!!''
Μα ακόμη πιο χαρακτηριστικά ας μας συντροφεύουν στη σημερινή εθνική επέτειο του 1940 τα λόγια του Κωστή Παλαμά: ''παιδιά μου , ο πόλεμος για εσάς περνάει θριαμβευτής των αδίκων ο πόλεμος δεν είναι εκδικητής. Είναι ο θυμός της άνοιξης και της δημιουργίας. Η Ελλάδα είναι αβασίλευτη , με δάφνες και με κρίνα της νίκης! Παντοδύναμος την έπλασε τεχνίτης. Η δόξα το καμάρι της. Η αλήθεια είναι δική της.. Κι αν είναι και στον πόλεμο μέσα , η ζωή θυσία, ο τάφος είναι πέρασμα προς την αθανασία!!!''
Ε Λ Λ Α Δ Α: Χ ρ ό ν ι α Π ο λ λ ά !
Ομιλία Χαράς Νικοπούλου, Οκτώβριος 2010

ΔΙΕΔΩΣΕ ΤΟ

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More