ΕΛΛΑΔΑ

ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΗΣ ΡΩΞΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Δ;

Μπροστά σε μια μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη πιθανόν να βρίσκονται τα συνεργεία της ΚΗ’ Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Σερρών..... Μετά από έρευνες ετών και αξιοποιώντας την ιστοριογραφία και τις προφορικές παραδόσεις της περιοχής, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν σε μία «τούμπα» σε αγροτική περιοχή του Δήμου Αμφίπολης.

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Πολλοί φίλοι και φίλες μου έχουν ζητήσει να γράψω ένα αρθρο με "Οδηγίες Επιβίωσης",γιατί μπορεί σύντομα να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις που να οφείλονται σε διάφορους λόγους,όπως πτώχευση και στάση πληρωμών,περίεργα και πρωτόγνωρα γεωφυσικά φαινόμενα και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 16/10/1912

Το έργο της απελευθέρωσης της Κατερίνης ανατέθηκε στην 7η Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλονίκης, που είχε διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Κλεομένη Κλεομένους. Στις.. 15 Οκτωβρίου 1912 εκδόθηκε η Διαταγή των Επιχειρήσεων.

ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος είναι 8. Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας. Και έχουνε όλοι αρχαία ελληνικά ονόματα προς τιμήν των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων που θεμελίωσαν την αστρονομία. Ας γνωρίσουμε λοιπόν τα μυθικά πρόσωπα των οποίων τα ονόματα πήραν οι πλανήτες.

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Αν καλούσαμε στις μέρες μας σ’ ένα γεύμα κάποιους αρχαίους Έλληνες όπως τον... Ηρόδοτο, τον Ηρακλή ή τον Αριστοφάνη..

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Μυστικά ντοκουμέντα αποκαλύπτουν ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε


Πρόσφατα, στις 29.12.2005, η ΠΡΑΒΔΑ, με αφορμή την 126η επέτειο από τη γέννηση του Στάλιν, δημοσίευσε ένα άρθρο βασισμένο σε μια μελέτη του ιστορικού και εκδότη Νικολάι Dobryukha ο οποίος μελέτησε τα ιατρικά αρχεία του Στάλιν και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Στάλιν τελικά δολοφονήθηκε με δηλητήριο που του χορηγήθηκε.
Το άρθρο αυτό δεν είναι το πρώτο που ασχολείται με το θέμα της δολοφονίας του Στάλιν. Στο ίδιο συμπέρασμα έχουν καταλήξει ακόμα και αντισταλινικοί επιστήμονες όπως για παράδειγμα ο πολιτικός επιστήμονας Abdurakhman Avtorkhanov όπου το 1975 έγραψε ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε.
Η δολοφονία του Στάλιν αναφέρεται και στα πολιτικά απομνημονεύματα του Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ που κυκλοφόρησαν το 1993.
Τα τελευταία χρόνια, καθώς κείμενα του Κρεμλίνου δίνονται πλέον στη δημοσιότητα, τα στοιχεία πληθαίνουν. Με αφορμή τα 50 χρόνια από το θάνατο του Στάλιν, η εφημερίδα New York Times (NYT) είχε κεντρικό άρθρο στις 5.3.2004 στη σελίδα Α3 κείμενο βασισμένο σε αρχεία του Κρεμλίνου που αναφέρονταν στη δολοφονία του Στάλιν. Τα στοιχεία βασίστηκαν σε μια μελέτη του ρώσου ιστορικού Βλαντιμίρ Ναούμοβ και του αμερικάνου Τζόναθαν Μπρεντ.
Το κείμενο των NYT αναφέρει ως πιθανή αιτία θανάτου την δηλητηρίαση από βαρφαρίνη (warfarin), ένα άχρωμο και άοσμο δηλητήριο που χρησιμοποιείται και για να σκοτώνει ποντίκια. Ως βασικό στοιχείο του συμπεράσματός τους ήταν ότι η αρχική αναφορά των γιατρών κάνει λόγο για στομαχική αιμορραγία λίγο πριν το θάνατο του Στάλιν. Μια αναφορά που δεν υπάρχει στην 20σέλιδη ιατρική αναφορά για το θάνατο του, η οποία δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1953, περισσότερο από τρεις μήνες μετά το θάνατό του.
Το κείμενο της Πράβδα είναι αναλυτικότερο και περισσότερο εμπεριστατωμένο αφού κάνει χρήση όλων των ιατρικών αρχείων της εποχής και το παραθέτουμε μεταφρασμένο από τα αγγλικά όπου το βρήκαμε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, μόνο για πληροφόρηση, χωρίς να υιοθετούμε τα περί «σωσία» κλπ. και τις κατηγορίες σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Πρόκειται απλά για εκδοχή, ανεξακρίβωτη ιστορικά. Ωστόσο, η δηλητηρίαση του Στάλιν από τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές αποτελεί ιστορική πραγματικότητα.

ΠΡΑΒΔΑ 29 Δεκέμβρη 2005
Μυστικά ντοκουμέντα αποκαλύπτουν ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε
Στις 21 Δεκεμβρίου ήταν η 126η επέτειος της γέννησης του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν. Ο ιστορικός και εκδότης Νικολάι Dobryukha λέει ότι αρχεία του Κρεμλίνου περιέχουν στοιχεία ντοκουμέντα που αποδεικνύουν ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε.
Τα ντοκουμέντα που βρέθηκαν απορρίπτουν πλήρως όλες τις διαπιστεύσεις ότι ο Στάλιν πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία που προκλήθηκε από την αδύναμη υγεία του. Τα ντοκουμέντα είναι οι φάκελοι με τις ιατρικές εξετάσεις του Στάλιν σε μια περίοδο 30 χρόνων. Τα ντοκουμέντα επίσης αποδεικνύουν ότι ο Στάλιν δεν ήταν καθόλου ανήσυχος με τις ιατρικές του εξετάσεις και δεν φοβόνταν τη χορήγηση φαρμάκων όπως φημολογούνταν. Λεγόταν επίσης ότι ο Στάλιν από φόβο να επισκεφτεί τους γιατρούς κατέφευγε στο να χορηγεί ο ίδιος φάρμακα στον εαυτό του. Στην πραγματικότητα πολύ έμπειροι γιατροί καλούνταν ακόμα και με την παραμικρή αδιαθεσία του Στάλιν. Μάλιστα είχε στενή ιατρική παρακολούθηση από ειδικευμένο προσωπικό όλη τη μέρα.
Αρχεία που δημιουργήθηκαν το Σεπτέμβρη του 1947 φανερώνουν ότι ο Ιωσήφ Στάλιν είχε μια υπέρταση στο αρχικό της στάδιο, χρόνιους αρθριτικούς ρευματισμούς και υπερκόπωση. Ο Δρ. Κιρίλοφ (Kirrilov) κατέγραψε την πίεση του Στάλιν και την βρήκε 14.5 με 8.5 –η οποία ήταν εξαιρετική για την ηλικία των 67 που ήταν εκείνη την εποχή.
Στην ηλικία των 70 η πίεση του Στάλιν ήταν 14 με 8 και ο παλμός του στους 74 χτύπους το λεπτό πριν κάνει μπάνιο. Μετά το μπάνιο, η πίεση έπεφτε στο 13.8 με 7.5 και ο παλμός του στους 68 χτύπους το λεπτό. Ο Σοβιετικός ηγέτης δεν παραπονέθηκε ποτέ για κακό ύπνο, αφόδευε φυσιολογικά και γενικά ήταν καλά. Τα ιατρικά αρχεία δείχνουν ότι ο Στάλιν στα 72 είχε πίεση 14 με 8 και παλμό 70 χτύπους το λεπτό. Η τελευταία μέτρηση έγινε όταν ο Στάλιν είχε γρίπη και πυρετό. Είναι μάλλον απίθανο νεότεροι και πιο υγιείς άνθρωποι να μπορούν να πετύχουν μια παρόμοια εικόνα. Και είναι εκπληκτικό ότι κανένα άλλο ιατρικό αρχείο δεν αναφέρει την αρχικού σταδίου υπέρταση του Στάλιν.
Δεν είναι αλήθεια αυτό που έλεγαν μερικοί ότι «ο Στάλιν ήταν σοβαρά άρρωστος, κυρίως μετά το μεγάλο άγχος που του δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ». Τέτοιες αναφορές για την υγεία του Στάλιν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά μετά τις 4 Μαρτίου του 1953. Αυτά τα επίσημα δελτία γράφουν ότι τη νύχτα της 2ας Μαρτίου ο Ιωσήφ Στάλιν είχε εγκεφαλική αιμορραγία που προκλήθηκε από την υπέρταση και την αρτηριοσκλήρωσή του.
Οι ψευδείς αναφορές προωθήθηκαν από τον Λαυρέντι Μπέρια και τους διαδόχους του Μαλένκοφ και Χρουστσόφ μόλις έγιναν ηγέτες της χώρας.
Τα ντοκουμέντα που βρέθηκαν αποκαλύπτουν ότι ο Σοβιετικός ηγέτης δηλητηριάστηκε στο διάστημα μεταξύ 28 Φλεβάρη – 1 Μάρτη 1953, μεταξύ Σάββατου βράδυ και Δευτέρας, διάστημα κατά το οποίο η πλειοψηφία των γιατρών βρισκόταν σε άδεια και δεν θα μπορούσε να βοηθήσει. Αυτό έγινε εσκεμμένα ώστε το δηλητήριο να έχει αρκετό χρόνο να δράσει.
Αλλά δεν αποκλείεται μάλιστα οι συνωμότες να δηλητηρίασαν όχι μόνο το Στάλιν αλλά και το σωσία του. Στην πραγματικότητα, ο Μπέρια δεν περίμενε ότι το δηλητήριο θα επιδρούσε για αυτό ήταν νευρικός. Στις 4 Μαρτίου, οι εφημερίδες που ελέγχονταν από τον Μπέρια έγραφαν ότι «ο Στάλιν λόγω εγκεφαλικής αιμορραγίας έμεινε στο διαμέρισμά του στη Μόσχα τη νύχτα της 2ας Μαρτίου» το οποίο είναι ψέμα γιατί ο Στάλιν πέθανε στο εξοχικό του. Γιατί χρειαζόταν ο Μπέρια να αναφέρει ότι ο Στάλιν πέθανε στο διαμέρισμά του στη Μόσχα; Πιθανόν να διέδωσε ψεύτικες πληροφορίες για να χρησιμοποιήσει το σωσία του Στάλιν: ίσως ο Στάλιν να πέθανε αμέσως μόλις δηλητηριάστηκε στο εξοχικό του ενώ ο σωσίας του «αδιαθέτησε» κάποια στιγμή στο Κρεμλίνο και τη νύχτα της 2ας Μαρτίου μετακινήθηκε στο εξοχικό για να αντικαταστήσει τον ήδη νεκρό Στάλιν. Για να σιγουρευτεί ότι είναι ασφαλής, μόλις ανακοινώθηκε ο θάνατος του Στάλιν, ο Μπέρια συνέλαβε τον προϊστάμενο του εργαστηρίου που έφτιαχνε δηλητήρια.
Πολλοί ήξεραν ότι ο Μπέρια ετοιμάζονταν να διεξάγει πόλεμο ενάντια στο Στάλιν. Ο γιος του Σέργκο είπε ότι ο πατέρας του είναι πολύ πιθανό να ετοίμαζε κάτι ενάντια στον Στάλιν με τη βοήθεια των υποστηριχτών του στα κλιμάκια της δικαιοσύνης και ότι τα δικά του κλιμάκια δεν ελέγχονταν από τα κλιμάκια της κυβέρνησης.
Οι σωματοφύλακες του Στάλιν λένε ότι ο ηγέτης δηλητηριάστηκε αμέσως αφού ήπιε μεταλλικό νερό. Πράγματι, ο Στάλιν βρέθηκε να κείτεται νεκρός δίπλα σε ένα τραπέζι το οποίο είχε πάνω ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό και ένα ποτήρι. Το δηλητήριο έδρασε άμεσα. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι έπεσε νεκρός και κάποιες άλλες αναίσθητος.
Η μελέτη των αρχείων δείχνει ότι στις 8 Νοεμβρίου 1953 το υγειονομικό τμήμα του Κρεμλίνου ήθελε να εξετάσει «φάρμακα και τρία άδεια μπουκάλια μεταλλικού νερού» από το Μουσείο Στάλιν. Αλλά για κάποιο λόγο δόθηκαν στο τμήμα μόνο δύο μπουκάλια από το Μουσείο στις 9 Νοεμβρίου. Ποιο ήταν το μυστικό του τρίτου μπουκαλιού που χάθηκε;
Το ημερολόγιο που κρατούσαν οι γιατροί που κούραραν τον Στάλιν δεν θυμίζει σε τίποτα τις αναμνήσεις και τις έρευνες για την τελευταία ασθένεια του Στάλιν και το θάνατό του. Όπως φαίνεται από τις καταγραφές στο ημερολόγιο, οι γιατροί προφανώς κατάλαβαν ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε. Αυτό φαίνεται από τις συνταγές που έφτιαξαν: επάλειψη πάγου στο κεφάλι, γλυκό τσάι με λεμόνι, κάθαρση με θειούχο οξείδιο μαγνησίου (sulfur-acid magnesia) κλπ.
Όταν οι γιατροί εξέτασαν τον Στάλιν στις 7 π.μ. στις 2 Μαρτίου βρήκαν τον ασθενή να κείτεται σε ένα καναπέ ανάσκελα με το κεφάλι γυρισμένο προς τα αριστερά και με τα μάτια κλειστά. Η υπεραιμία του προσώπου ήταν μέτρια, η αναπνοή δεν ήταν διαταραγμένη. Ο σφυγμός ήταν στους 78 χτύπους το λεπτό, οι ήχοι της καρδιάς ήταν πνιχτοί. Η πίεση του αίματος ήταν 19 με 11. Το στομάχι ήταν μαλακό και το συκώτι εξείχε 3-4 εκατοστά κάτω από την άκρη των πλευρών. Ο Στάλιν ήταν αναίσθητος, η κατάστασή του ανησυχητική.
Ο δρ. Lukomsky ανακάλυψε ότι το δεξί χέρι του Στάλιν και το πόδι είχαν παραλύσει. Από καιρό σε καιρό το αριστερό του πόδι κινούνταν λίγο. Από τα ιατρικά αρχεία φαίνεται ότι οι γιατροί έκαναν το καλύτερο δυνατό για να θεραπεύσουν τον ηγέτη από τη δηλητηρίαση και από τις συνέπειές της, αναταραχή στην κυκλοφορία του αίματος και προσβολή, την ίδια στιγμή. Αλλά καμία δεν αποφάνθηκε ότι ήταν δηλητηρίαση.
Ήταν 3 Μάρτη ότι οι γιατροί του Στάλιν βεβαιώθηκαν ότι η κατάσταση του ασθενή γινόταν ολοένα και χειρότερη και η καρδιακή δραστηριότητα ασθενούσε. Την επόμενη μέρα, 4 Μάρτη, η κατάσταση του ασθενή έγινε εξαιρετικά άσχημη λόγω συχνών αναπνευστικών σταματημάτων. Ξαφνικά, το δέρμα του προσώπου, τα πόδια και τα χέρια έγιναν μπλε το οποίο είναι αρκετά συνηθισμένο σε δηλητηριάσεις με κάποια δηλητήρια. Όταν ο ανθρώπινος οργανισμός δηλητηριαστεί με ανιλίνη, νιτριβενζένιο και άλλα, η αιμοσφαιρίνη μετατρέπεται σε μεθαιμοσφερίνη μετατρέπονται σε η οποία έχει σκούρο χρώμα. Δεν είναι εξακριβωμένο αν ο Στάλιν δηλητηριάστηκε με μείγμα από διαφορετικά δηλητήρια.
Τη νύχτα της 5ης Μάρτη, οι γιατροί είχαν αποτελέσματα από τις αιματολογικές και ουρολογικές εξετάσεις του Στάλιν οι οποίες έδειχναν ότι ο ασθενής υπέφερε από δηλητηρίαση. Αλλά οι γιατροί φοβούνταν να το πουν στον Μπέρια σαν να φοβόνταν ότι θα κατηγορήσει κάποιον από αυτός για την δηλητηρίαση. Το συκώτι του Στάλιν ήταν ακόμα πρησμένο, ένα ακόμα σημάδι δηλητηρίασης.
Νωρίς το πρωί της 5ης Μάρτη, ο Στάλιν είχε αιμοπτύσεις με αποτέλεσμα να μειωθεί ο σφυγμός και η πίεση του αίματος. Οι γιατροί ήταν σε αδυναμία στο πώς να εξηγήσουν το τι συνέβαινε στον ασθενή. Ολόκληρη την ημέρα ο Στάλιν είχε αιμοπτύσεις και κατάρρευσε αρκετές φορές.
Το βράδυ της 5ης Μάρτης, ο Στάλιν ήταν μουσκεμένος από ιδρώτα, ο σφυγμός του ήταν ασταθής και η κυάνωση ήταν οξυμένη. Οι γιατροί έδωσαν στον ασθενή carbogene αρκετές φορές αλλά η κατάστασή του δεν καλυτέρευε. Στις 9:40 μ.μ ο Στάλιν είχε τεχνίτη αναπνοή αλλά ήταν αναποτελεσματική. Ως ώρα θανάτου καταχωρήθηκε η 9:50 μ.μ.
Οι γιατροί άφησαν πολλά ντοκουμέντα, συμπεριλαμβανομένης και της νεκροψίας του Στάλιν, τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τις καταθέσεις αυτόπτων μαρτύρων. Για παράδειγμα, η κόρη του Στάλιν η Σβετλάνα είπε ότι δεν μπορούσε να αναγνωρίζει τον πατέρα της διότι η ασθένειά του τον άλλαξε σε βαθμό που να μην μπορεί να αναγνωριστεί. Είναι πιθανό ότι οι άνθρωποι του Μπέρια αντικατέστησαν τον Στάλιν με τον σωσία του και ακόμα και οι ίδιοι οι συγγενείς του δεν μπορούσαν να τον αναγνωρίσουν;
Ένα από τα αρχεία που σχετίζονται με το θάνατο του Στάλιν και βρέθηκε στα αρχεία του Κρεμλίνου δείχνει ιδιαίτερα μυστήριο. Το αρχείο λέει ότι η νοσοκόμα Moiseyeva έδωσε στον Στάλιν ένεση γλυκονικού ασβεστίου (calcium gluconate) στις 8:45 μ.μ. Ποτέ πριν κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Στάλιν δεν είχε δοθεί τέτοια ένεση. Στις 9:48 μμ, η νοσοκόμα έβαλε την υπογραφή της σε ένα αρχείο που αποκαλύπτει ότι έδωσε στον Στάλιν ένεση 20% καμφορέλαιο (20-percent camphor oil). Τελικά, η γυναίκα έφτιαξε μια ένεση αδρεναλίνης για τον Στάλιν για πρώτη φορά από την έναρξη της ιατρικής παρακολούθησής του και έφτιαξε επίσημο αρχείο με το γεγονός. Λίγο αργότερο ο Σοβιετικός ηγέτης πέθανε. Αυτή η σύμπτωση ενισχύει τις φήμες ότι μια Εβραία εκπαιδεύτηκε από τον Μπέρια να στείλει τον Στάλιν στον άλλο κόσμο δίνοντας του μια ειδική ένεση.
Όταν οι γιατροί εκείνη την περίοδο μελέτησαν τα ιατρικά αρχεία του Στάλιν και τις τελευταίες ώρες της ζωής του ανέφεραν ότι ενέσεις αδρεναλίνης είναι απαγορευμένες για ασθενείς που παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα με αυτά που εμφάνιζε ο Στάλιν.
Παρ’ όλα αυτά είναι γεγονός ότι αμέσως μόλις οι συνάδελφοι του Στάλιν ανέλαβαν καθήκοντα σε μια ειδική διαρκή συνεδρίαση στο Κρεμλίνο, πήγαν στην εξοχική κατοικία του Στάλιν όπου τον βρήκαν ζωντανό και του έκαναν την θανατηφόρα ένεση.

Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010

ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΠΟΥΛΟΣ


Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ή Τουρκοφάγος (1784-1849) γεννήθηκε στη Νέδουσα (Μεγάλη Αναστάσοβα) , ένα μικρό χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του (Ταυγέτου) , 25 χλμ από την πόλη της Καλαμάτας. Καταγόταν από το χωριό Τουρκολέκα, του δήμου Φαλαισίας της Μεγαλόπολης. Ήταν ανηψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη . Υπόγραφε και με το όνομα Τουρκολέκας ή Τουρκολακιώτης και μ΄ αυτό αναφέρεται σε μερικά δημοτικά τραγούδια. Τελικά όμως επικράτησε το επώνυμο Σταματελόπουλος από το βαπτιστικό όνομα του πατέρα του (Σταματέλος).
Υπηρέτησε όπως και ο Κολοκοτρώνης στον αγγλικό στρατό, στα Επτάνησα . Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 . Συντηρούσε δικό του σώμα ενόπλων με άνδρες που προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Με την έκρηξη της Επανάστασης, στην πρώτη μάχη που δόθηκε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας στις 12 - 13 Μαϊου 1821 (είχε προηγηθεί μια συμπλοκή στο Λεβίδι τον Απρίλη), ο Νικηταράς που κρατούσε με 200 άντρες τα Άνω Δολιανά, κατάφερε να αποκρούσει 6.000 Τούρκους που επιτίθεντο με πυροβολικό. Επειδή έπεσαν πολλοί Τούρκοι από το χέρι του σ' εκείνη τη μάχη, οι άντρες του τον ονόμασαν Τουρκοφάγο. Διακρίθηκε και στις μάχες που ακολούθησαν, όπου συνεργάστηκε με τον θείο του, κυρίως δε στην πολιορκία και την άλωση της Τρίπολης.
Όταν η Τρίπολη καταλήφθηκε από τους Έλληνες, δεν ζήτησε κανένα λάφυρο για τον εαυτό του κι όταν τον πρόσφεραν ένα αδαμαντοκόλλητο σπαθί, το έκανε δώρο στην προσωρινή κυβέρνηση. Όταν οι Έλληνες κατέστρεψαν τη στρατιά του Δράμαλη στα στενά των Δερβενακίων, ο Νικηταράς μαζί με τους Δημήτριο Υψηλάντη και Παπαφλέσσα, είχε καταλάβει την χαράδρα γύρω από τον Άγιο Σώστη, απ' όπου θα περνούσαν οι Τούρκοι, τους προκάλεσε δε μεγάλη καταστροφή. Καθώς ο Δράμαλης υποχωρούσε προς το Άργος, ο Νικηταράς κατέλαβε την οχυρή θέση Αγινόρι και σκότωσε πολλούς Τούρκους που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω αυτής. Συνετέλεσε στο να υποχωρήσει τελικά ο Δράμαλης, υφιστάμενος πανωλεθρία. Στην μάχη αυτή πήρε και το όνομα τουρκοφάγος καθώς σύμφωνα με ιστορικές πηγές έσπασε τρεις πάλες με την δύναμη με την οποία χτυπούσε . Στο τέλος της μάχης το χέρι του είχε μαρμαρώσει και δεν μπορούσε να αφήσει την πάλα.(26 - 28 Ιουλίου 1822 ).
Ο Νικηταράς πήρε μέρος σε πολλές ακόμη μάχες μέχρι που απελευθερώθηκε η χώρα. Επί Καποδίστρια και Όθωνα ανήκε στο κόμμα των Ναπαίων (Ρωσόφιλων). Η ελληνική κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το ρωσόφιλο κόμμα επεδίωκε να αντικαταστήσει τον βασιλιά Όθωνα με κάποιον Ρώσο πρίγκιπα, συνέλαβε τον Νικηταρά το 1839 και τον καταδίκασε, αν και παντελώς αθώο, σε ενάμιση χρόνο φυλακή, την οποία εξέτισε στις φυλακές της Αίγινας. Όταν αποφυλακίστηκε ήταν σχεδόν τυφλός. Έζησε λίγα ακόμη χρόνια με μια μικρή σύνταξη και πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 στον Πειραιά.

Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ




Γεννήθηκε το 1790 στην Ιθάκη. Ο πατέρας του,ο οποίος είχε λάβει μέρος στην επανάσταση του Λάμπρου Κατσώνη,αποκεφαλίστηκε από τους Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη με αποτέλεσμα ο μικρός γιος του,Οδυσσέας,να μείνει ορφανός.Η μητέρα του ονομαζόταν Ακριβή Τσαρλαμπά και ήταν από την Πρέβεζα. Το 1778, όταν η πόλη τους έπεσε στα χέρια του Αλή Πασά, η μητέρα του κατόρθωσε να διασωθεί στην Λευκάδα, όπου ο Οδυσσέας έζησε τα παιδικά του χρόνια.Αργότερα επέστρεψε στην Πρέβαζα όπου και έζησε μέχρι το 1806 όταν ο Αλή Πασάς Τεπελενλής, ενθυμούμενος την προσωπική φιλία που είχε ο ίδιος με τον εκλιπόντα πατέρα του Ανδρούτσου, τον αναζήτησε και τον πήρε στην αυλή του στα Ιωάννινα. Εκεί ο Ανδρούτσος φοίτησε στη στρατιωτική σχολή του Αλή Πασά και είχε έναν ταραχώδη βίο, όμως σχεδόν πάντα ο Αλή του συγχωρούσε κάθε παράπτωμα. Δεκαπενταετής κατατάχτηκε από τον Αλή Πασά στην προσωπική σωματοφυλακή του. Επίσης φαίνεται ότι προσήλθε,άγνωστο εάν ήταν επιφανειακά ή συνειδητά, στην μουσουλμανική αίρεση τωνΜπεκτασίδων , στην οποία ανήκε και ο προστάτης του. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και το 1819 διορίστηκε δερβέναγας στην ανατολική Στερεά Ελλάδα

Πήρε μέρος στις μάχες του Βερατίου, Αργυροκάστρου και Γαρδικίου, και για αμοιβή της ανδρείας του, ο Αλή Πασάς του χάρισε ως μνηστή την Ελένη, κόρη του εύπορου και ισχυρού Χρήστου Καρέλου από τους Καλαρρύτες Ιωαννίνων, καθώς και την οπλαρχηγία της Λειβαδιάς.

Το 1820 όταν και επήλθε η ρήξη του Αλή Πασά με την Πύλη, εγκατέλειψε την Λιβαδειά, αφού πρώτα μύησε τον Αθανάσιο Διάκο στην Φιλική εταιρεία και του εμπιστεύθηκε την εξουσία της οπλαρχηγίας του αφήνοντάς τον ως πρωτοπαλίκαρο. Ο ίδιος κατέφυγε στην Αράχωβα όπου προσπάθησε μαζί με άλλους επιφανείς Έλληνες αλλά και με Αλβανούς, που όλοι είχαν μεταξύ τους κοινό την θητεία τους στην αυλή του Αλή,να δημιουργήσει μια ελληνοαλβανική συμμαχία πάντα σύμφωνα με τα σχέδια της Φιλικής Εταιρείας. Το εγχείρημα αυτό όμως απέτυχε καθώς ο Ομέρ Βρυώνης αρνήθηκε να συμμετάσχει. Μετά από αυτή την εξέλιξη ο Ανδρούτσος κατέφυγε δια μέσου της Ακαρνανίας στα Επτάνησα στην Λευκάδα. Εκεί συναντήθηκε στις αρχές του 1821 με τους Καραϊσκάκη, Γεώργιο Βαρνακιώτη, Ζόγγα, Μακρή, Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και άλλους οπλαρχηγούς της Πελοποννήσου και της Στερεάς.

Με το ξέσπασμα της Επανάστασης ο Ανδρούτσος έφυγε από την Λευκάδα και βρέθηκε μέσω της Πάτρας στη Στερεά Ελλάδα, έπεισε τους Γαλαξαδιώτεςνα επαναστατήσουν και έγραψε μία από τις λαμπρότερες σελίδες της Επανάστασης αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τους Τούρκους του Ομέρ Βρυώνη στην μάχη στό Χάνι τής Γραβιάς στις 8 Μαίου του 1821, παίρνοντας παράλληλα εκδίκηση και για τον θάνατο του φίλου του, Αθανάσιου Διάκου στη μάχη τής Αλαμάνας . Κατά τα τέλη του 1821 ανακηρύχθηκε από τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς, αρχιστράτηγος της ανατολικής Στερεάς , τίτλος που του αναγνωρίστηκε το 1822.

Την άνοιξη του 1822 κατηγορήθηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη για συνεργασία με τον εχθρό, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί από το αξίωμα. Όμως παρά την παραίτησή του συνέχισε απτόητος την πολεμική του δράση εναντίον των Τούρκων μέχρι το 1824.

Οι συνεχείς του κόντρες με τους προύχοντες είχαν ως αποτέλεσμα να πέσει σε δυσμένεια και να αρχίσει να συνεννοείται με τους Τούρκους, αντιλαμβανόμενος όμως το λάθος του παραδόθηκε στο πάλαι ποτέ, πρωτοπαλίκαρο του Γκούρα, ο οποίος τον μετέφερε στην Ακρόπολη φυλακίζοντάς τον μέσα στον παλιό φράγκικο πύργο του Γουλά.

Στις 5 Ιουνίου του 1825, θύμα και αυτός του Εμφύλιου πολέμου, δολοφονήθηκε στην Ακρόπολη, όπου είχε φυλακιστεί, ύστερα από εντολή του Γιάννη Γκούρα. Εκτελεστικά όργανα της δολοφονίας ήταν οι Ιωάννης Μαμούρης, Παπακώστας Τζαμάλας, Μήτρος της Τριανταφυλλίνας και ο στρατιώτης Θεοχάρης από το Λιδωρίκι. Στη συνέχεια οι δολοφόνοι έριξαν το πτώμα του στα βράχια της Ακρόπολης για να πιστέψει ο κόσμος ότι ο Ανδρούτσος σκοτώθηκε στην προσπάθεια του να δραπετεύσει. Υπήρξε όμως αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας στο πρόσωπο του στρατιώτη Κωνσταντίνου Καλατζή, ο οποίος εκείνη τη βραδιά φύλαγε σκοπός. Πολλά χρόνια αργότερα αποκάλυψε την αλήθεια στον δικηγόρο Σπύρο Φόρτη και η διήγηση του δημοσιεύτηκε με καθυστέρηση στην εφημερίδα «Καιροί» της Αθήνας το 1898.

Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ(1793/1795-1877)



Κωνσταντίνος Κανάρης (1793 ή 1795 2 Σεπτεμβρίου 1877), Έλληνας επαναστάτης, ναύαρχος και πολιτικός, ήρωας της Επανάστασης του 1821

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΗΡΩΑ
Γεννήθηκε στα Ψαρά γύρω στο 1793. Από μικρός δούλευε σε πλοία συγγενών του, κυρίως σ' αυτό του θειου του Μπουρέκα.
Αρχικα το ονομα του ηταν "Κανάριος" και εντέλει έγινε το Κανάρης. Όταν πέθανε ο θειος του στου οποιο το μικρό εμπορικό πλοίο εργαζόταν, ανέλαβε καπετάνιος του ο ίδιος σε ηλικία είκοσι ετών.
Πήγε στην Οδησσό για πρώτη φορά το 1820. Ήξερε για τη Φιλική Εταιρεία αλλά δεν είχε γίνει μέλος της. Όταν έμαθε ότι ξέσπασε η επανάσταση στις Παραδουνάβειες Ηγεμονίες, γύρισε εσπευσμένα στα Ψαρά.
Ήταν απ' τους πρώτους που κατατάχθηκαν στον στόλο των Ψαριανών. Ναύαρχος ήταν ο Ν. Αποστόλης. Ο Κανάρης έκανε επιδρομές στα μικρασιατικά παράλια ενώ κατόπιν εντάχθηκε στα πυρπολικά. Η ανατίναξη στην Ερεσσό ενός τουρκικού δικρότου τον παρακίνησε να κάνει ένα ανάλογο εγχείρημα.

Η ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ
Τον Ιούνιο του 1822, αφού ο ελληνικός στόλος, στον οποίο συμμετείχε δεν κατάφερε να σώσει τη Χίο από τις τρομερές τουρκικές σφαγές, ο Κανάρης ανέλαβε να βάλει μπουρλότο στην τουρκική ναυαρχίδα του Καπετάν Πασά Καρά Αλή, την επικεφαλής του στόλου που έκαψε το νησί.
Την επιχείρηση θα εκτελούσαν τα πυρπολικά του Κανάρη και του Πιπίνου. Στο εγχείρημα βοήθησαν δύο παράγοντες: αφενός ότι η νύχτα ήταν πολύ σκοτεινή καθώς δεν είχε φεγγάρι και αφετέρου ότι στο κατάφωτο κατάστρωμα της ναυαρχίδας οι Τούρκοι, κάπου δυό χιλιάδες, γιόρταζαν το Μπαϊράμι κι έτσι τα μέτρα φρούρησης ήταν ελλιπή. Η φωτιά απ' το μπουρλότο μεταδόθηκε ταχύτατα στο καράβι.
Πριν προλάβουν να απομακρυνθούν απ' αυτό οι πρώτες σωστικές λέμβοι, η φωτιά έφτασε στην πυριτιδαποθήκη, η οποία ανατινάχθηκε. Ως αποτέλεσμα, τα θύματα ήταν πάρα πολλά. Μεταξύ αυτών ο ναύαρχος Καρά Αλής, οι καλύτεροι αξιωματικοί του και πολλοί ναύτες. Το πυρπολικό του Πιπίνου προσέγγισε την υποναυαρχίδα αλλά δεν κατάφερε να την καταστρέψει. Της προκάλεσε όμως αρκετές ζημιές.
Η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας υπήρξε ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεγονότα του κατά θάλασσαν αγώνα, έκανε δε πολύ μεγάλη εντύπωση στην Ευρώπη. Χρησιμοποιώντας σημερινή ορολογία, θα λέγαμε ότι βοήθησε επικοινωνιακά πολύ την Επανάσταση.
Και μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων και μεταξύ των Ευρωπαίων, ο Κανάρης πλέον ήταν ήρωας. Η δράση του βεβαίως συνεχίσθηκε. Ο Κακλαμάν Πασάς Μεχμέτ τοποθετήθηκε νέος ναύαρχος στη θέση του Καρά Αλή. Τον Οκτώβριο του 1822 βγήκε με το στόλο του στο Αιγαίο για να ανεφοδιάσει τα τουρκικά φρούρια στην Πελοπόννησο και να καταστείλει την Επανάσταση στα νησιά. Αγκυροβόλησε στην Τένεδο. Αλλά στις 29 Οκτωβρίου 1822, ο Κανάρης, συνοδευόμενος από το Βρατσάνο, διείσδυσε ανάμεσα στον τουρκικό στόλο.
Μη μπορώντας να προσεγγίσει το πλοίο του ναυάρχου, την καπουδάνα, πλησίασε το Ριάλα-Γεμισσί, την αντιναυαρχίδα και την πυρπόλησε. Έχασαν τη ζωή τους οκτακόσια μέλη του πληρώματος, Τούρκοι αλλά και Χριστιανοί ναύτες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στόλο. Ο Κακλαμάν Πασάς Μεχμέτ σήκωσε αμέσως άγκυρα και κατέφυγε με τη βοήθεια και ούριου ανέμου, στο Τσανάκ-Καλεσί, στα Δαρδανέλλια.

ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
Τον επόμενο χρόνο, ο Κανάρης πραγματοποίησε επιθέσεις στα μικρασιατικά παράλια, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Δεν μπόρεσε, επίσης, να κάνει τίποτε όταν το 1824 ο Χοσρέφ-Μεχμέτ Πασάς κατέστρεψε τα Ψαρά.
Όμως, τον Αύγουστο του 1824 πυρπόλησε μια μεγάλη φρεγάτα του Χοσρέφ στη Σάμο και μια κορβέττα στη Μυτιλήνη. Η έλλειψη πόρων, ωστόσο, αποσυντόνισε το ναυτικό των Ελλήνων. Οι ναύτες έπαιρναν τα πλοία, σήκωναν όποια σημαία ήθελαν και επιδίδονταν στην πειρατεία. Μόνος ο Κανάρης κατάφερνε να επιβάλλει την πειθαρχία στα δικά του πληρώματα. Αλλά κι αυτός μέσα σ' αυτό το καθεστώς αναρχίας παραλίγο να σκοτωθεί το 1825 στην Αίγινα, την εποχή που η Μπουμπουλίνα έχανε τη ζωή της στις Σπέτσες. Ακατάβλητος, όμως, εισηγήθηκε στη Διοίκηση ένα εξαιρετικά παράτολμο εγχείρημα. Ο Μωχάμετ Άλη είχε συγκεντρώσει στην Αλεξάνδρεια περίπου εξήντα μεγάλα πολεμικά και τριπλάσια φορτηγά πλοία. Μ' αυτά προετοιμαζόταν το καλοκαίρι του 1825 να στείλει στρατό στην επαναστατημένη Ελλάδα (ο οποίος στρατός χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην άλωση του Μεσολογγίου).
Το σχέδιο του Κανάρη προέβλεπε να πάνε κάποια ελληνικά πλοία στην Αλεξάνδρεια και να κάψουν τον αιγυπτιακό στόλο. Έτσι θα σταματούσε και το λαθρεμπόριο που έκαναν Γάλλοι, φίλοι του Μωχάμετ Άλη, σε βάρος του ελληνικού αγώνα. Το σχέδιο εγκρίθηκε και η αρχηγία του ελληνικού στόλου ανατέθηκε στον πλοίαρχο Μανόλη Τομπάζη, άτομο ηλικιωμένο και σώφρον.
Στις 10 Αυγούστου 1825, ο Τομπάζης κι ο Κριεζής, μαζί με τα πυρπολικά του Μιαούλη, του Μπούτη και του Κανάρη, έφθασε έξω από την Αλεξάνδρεια. Την έκτη εσπερινή ώρα που έφθασαν προ της Αλεξάνδρειας, έπλεε μεν ούριος άνεμος αλλά για να μπουν μέσα στο λιμάνι χρειάζονταν κάποιον πιλότο επειδή υπήρχαν πολλοί ύφαλοι. Ο Κανάρης θεώρησε ότι έπρεπε να επιτεθεί άμεσα γιατί ήταν τέτοια η διάταξη των αιγυπτιακών πλοίων που, με τον άνεμο ο οποίος φύσαγε, θα υφίσταντο πανωλεθρία σε μια επίθεση με πυρπολικά. Εξαπατώντας τον πιλότο, ύψωσε ρωσική σημαία και μπήκε μόνος του στο λιμάνι.
Προσπάθησε να πλησιάσει τον εχθρικό στόλο αλλά ο άνεμος έπεσε ξαφνικά, οπότε άρχισε να κόβει βόλτες μέσα στο λιμάνι, προσπαθώντας να φθάσει στον μυχό. Όταν βρέθηκε δίπλα στο γαλλικό πολεμικό "Μέλισσα", κατάλαβε ότι είχε γίνει αντιληπτός. Έβαλε λοιπόν φωτιά στο πυρπολικό, μπήκε με τους ναύτες του στη βάρκα διαφυγής και προσπάθησε να βγει απ' το λιμάνι. Το πλήρωμα της "Μέλισσας" άρχισε να πυροβολεί και το πυρπολικό και τη βάρκα του Κανάρη. Ο άνεμος δυνάμωσε και το πυρπολικό, καιόμενο, πλησίασε τον αιγυπτιακό στόλο απειλητικά.
Ο πλοίαρχος Αργκύς, κυβερνήτης της "Μέλισσας" έγραψε στην έκθεσή του: "Εάν το πλοίον αυτό προσκολλάτε κατά κακήν μοίραν εις την φρεγάταν της πρωτοπορίας, η σύγχυσις ήθελε εμπέσει εις τον υπόλοιπον στόλον, τα δε άλλα δύο πυρπολικά ήθελον προσδράμει, προσβάλλοντα έτερα πλοία. Η καταστροφή θα ήτο τρομερά, ολοκληρωτική δε η νίκη των Ελλήνων. Αλλ' η Μέλισσα κατά κάποιον τρόπο τους παρημπόδισε". Ο Κανάρης, ενώ έβαλλαν εναντίον του και από τα πλοία και από παράκτια πυροβολεία, κατάφερε να διαφύγει και να φθάσει στον ελληνικό στόλο, ο οποίος είχε ήδη υψώσει ελληνική σημαία. Ο Μωχάμετ Άλη, έξαλλος, πήρε μερικά πλοία και κυνήγησε τους Έλληνες μέχρι τις ακτές της Καραμανίας χωρίς αποτέλεσμα. Οι επαναστατημένοι Έλληνες θεώρησαν την πράξη του Κανάρη, πλήρη τόλμης και πατριωτισμού αλλά κάποιοι Ευρωπαίοι δυσαρεστήθηκαν και την είδαν σαν αχαρακτήριστη πειρατική πράξη λόγω της χρησιμοποίησης ξένης σημαίας υπό επισήμου καταδρομέως. Η αγγλόφιλη "Εφημερίς της Ύδρας", σε μια εποχή που υπήρχαν διαμάχες για το ζήτημα της βασιλικής υποψηφιότητας (κάθε μεγάλη δύναμη ήθελε ο νέος βασιλιάς των Ελλλήνων να προέρχεται από τον δικό της βασιλικό οίκο) κατηγόρησε τους Γάλλους επειδή ο φιλοτουρκισμός τους έγινε αιτία να ματαιωθεί ένα μεγάλο απελευθερωτικό εγχείρημα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΤΟΥ
Ο Κανάρης όμως φαίνεται ότι δεν τα είχε με τους Γάλλους καθώς έστειλε τον γιό του Θεμιστοκλή να εκπαιδευθεί στο Παρίσι υπό την επίβλεψη του εκεί Φιλελληνικού Κομιτάτου, το οποίο άλλωστε τον είχε προσκαλέσει.
Το 1826 τοποθετήθηκε κυβερνήτης ενός καινούργιου πλοίου, της "Ελλάδας".
Το 1827 ήταν πληρεξούσιος των Ψαρών στη συνέλευση της Τροιζήνας.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας θα τον διορίσει φρούραρχο της Μονεμβασιάς πρώτα και κατόπιν διοικητή μιας ναυτικής μοίρας που θα πολεμήσει τους αγγλόφιλους και τους αντικυβερνητικούς της Ύδρας.
Στον Κανάρη ανατέθηκε να συλλάβει τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, όταν ο τελευταίος διέφυγε από το Ναύπλιο. Απογοητευμένος, λόγω της δολοφονίας του Καποδίστρια, ο Κανάρης πήγε στη Σύρο όπου ιδιώτευσε για ένα διάστημα.
Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Όθωνας, τον διόρισε καταρχήν πλοίαρχο γ΄ τάξεως (ήταν υψηλός βαθμός) κι έπειτα ναύαρχο, αν και δεν τον συμπαθούσε.
Μετά τη μεταπολίτευση του 1843, ο Κανάρης έγινε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Μεταξά και κατόπιν στην κυβέρνηση Κωλέττη.
Το 1854 έγινε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Παίρνοντας όλο και περισσότερο προοδευτικές θέσεις, για να μπορεί να τις υποστηρίζει, δεν δέχθηκε το 1861 τη σύνταξη που του δώσανε.
Το καλοκαίρι του 1862 ο Όθωνας του ανέθεσε τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Ο Κανάρης πρότεινε έναν κατάλογο με υπουργούς, που όλοι τους είχαν σχεδόν επαναστατικές απόψεις, λέγοντας στον Όθωνα ότι μόνο με τέτοια κυβέρνηση και η μοναρχία θα ήταν δυνατό να σωθεί και να διατηρηθεί η τάξη στη χώρα. Ο Όθωνας δεν δέχθηκε και έδωσε την εντολή στον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Ο Κανάρης πέρασε ανοιχτά στην αντιπολίτευση.
Μετά την έξωση του Όθωνα έγινε μέλος της υπό τον Βούλγαρη τριανδρίας (μαζί και με τον Ρούφο) και πήγε, επικεφαλής επιτροπής, στη Δανία για να προσφέρει τον θρόνο στον μετέπειτα βασιλιά Γεώργιο.
Διετέλεσε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ρούφου, κατόπιν το 1864 σχημάτισε ο ίδιος κυβέρνηση, μετά από ένα μήνα παραιτήθηκε, σχημάτισε και πάλι κυβέρνηση, η οποία παρέμεινε επί ένα χρόνο στην εξουσία.
Παραιτήθηκε τώρα, θέλοντας να αποσυρθεί από τον δημόσιο βίο καθώς είχε υπερβεί τα 75 χρόνια. Το σπίτι όπου έμενε, στην Κυψέλη, έγινε σχεδόν τόπος προσκυνήματος όπου συνέρρεαν πολίτες από παντού για να δουν τον καταδεκτικότατο γέροντα, τον "Ναύαρχο" όπως τον αποκαλούσε όλος ο κόσμος. Το κύρος του ήταν τέτοιο που, με καθολική απαίτηση, το 1877 ετέθη επικεφαλής οικουμενικής κυβέρνησης για να αντιμετωπιστούν οι δύσκολες για την χώρα περιστάσεις που δημιούργησε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1877 πέθανε, όντας εν ενεργεία πρωθυπουργός. Στην τελευταία του κατοικία, δίπλα στην είσοδο του Α΄ Νεκροταφείου τον συνόδευσε όλη η Αθήνα και, νοερά, ολόκληρος ο Ελληνισμός.

Είχε παντρευτεί την Δέσποινα Μανιάτη. Παιδιά τους ήταν:

ο Νικόλαος (γεννήθηκε το 1818, στάλθηκε με ειδική αποστολή στη Βηρυττό, σκοτώθηκε το 1848),
ο Θεμιστοκλής (γεννήθηκε το 1819, στάλθηκε στην Αίγυπτο με ειδική αποστολή, σκοτώθηκε το 1851),
ο Θρασύβουλος (γεννήθηκε το 1820, κατατάχθηκε στο Ναυτικό, έγινε ναύαρχος, πέθανε το 1898),
ο Μιλτιάδης (γεννήθηκε το 1822, κατατάχθηκε στο Ναυτικό όπου διακρίθηκε, έγινε ναύαρχος, έβγαινε πολλά χρόνια βουλευτής, έγινε τρεις φορές υπουργός Ναυτικών το 1864, το 1871 και το 1878, πέθανε το 1899),
ο Λυκούργος (γεννήθηκε το 1826, σπούδασε νομικά, πέθανε το 1865),
η Μαρία (γεννήθηκε το 1828, παντρεύτηκε τον Α. Μπαλαμπάνο, πέθανε το 1847),
ο Αριστείδης (γεννήθηκε το 1831, ήταν αξιωματικός και σκοτώθηκε στις ταραχές του 1863 έξω από τον οικίσκο των ανακτόρων στην οδό Ηρώδου του Αττικού).

ΔΙΕΔΩΣΕ ΤΟ

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More