ΕΛΛΑΔΑ

ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΗΣ ΡΩΞΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Δ;

Μπροστά σε μια μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη πιθανόν να βρίσκονται τα συνεργεία της ΚΗ’ Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Σερρών..... Μετά από έρευνες ετών και αξιοποιώντας την ιστοριογραφία και τις προφορικές παραδόσεις της περιοχής, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν σε μία «τούμπα» σε αγροτική περιοχή του Δήμου Αμφίπολης.

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Πολλοί φίλοι και φίλες μου έχουν ζητήσει να γράψω ένα αρθρο με "Οδηγίες Επιβίωσης",γιατί μπορεί σύντομα να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις που να οφείλονται σε διάφορους λόγους,όπως πτώχευση και στάση πληρωμών,περίεργα και πρωτόγνωρα γεωφυσικά φαινόμενα και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 16/10/1912

Το έργο της απελευθέρωσης της Κατερίνης ανατέθηκε στην 7η Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλονίκης, που είχε διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Κλεομένη Κλεομένους. Στις.. 15 Οκτωβρίου 1912 εκδόθηκε η Διαταγή των Επιχειρήσεων.

ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος είναι 8. Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας. Και έχουνε όλοι αρχαία ελληνικά ονόματα προς τιμήν των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων που θεμελίωσαν την αστρονομία. Ας γνωρίσουμε λοιπόν τα μυθικά πρόσωπα των οποίων τα ονόματα πήραν οι πλανήτες.

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Αν καλούσαμε στις μέρες μας σ’ ένα γεύμα κάποιους αρχαίους Έλληνες όπως τον... Ηρόδοτο, τον Ηρακλή ή τον Αριστοφάνη..

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

ΟΛΥΜΠΟΣ


του Γιώργου Κόκουβα
Μπορεί ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος να μαλώνανε σύμφωνα με την παράδοση, αλλά κρυφά μέσα μας όλοι ξέρουμε ποιος βγήκε νικητής. Με υψόμετρο που βλέπει όλη την υπόλοιπη Ελλάδα αφ’ υψηλού, με μονίμως χιονισμένες κορυφές και φαράγγια που κόβουν την ανάσα, με κατάφυτες πλαγιές, μικρά παραδεισένια χωριουδάκια και, φυσικά, με τον μύθο του θεϊκού νέκταρ που έρρεε στα παλάτια του άφθονο όχι για έναν αλλά για δώδεκα θεούς, ο Κίσσαβος δεν έχει καμία τύχη. Ταξιδέψαμε στις καλύτερες γωνιές του ψηλότερου ελληνικού βουνού, ρωτήσαμε τους ντόπιους για τις διαδρομές, τις γεύσεις και τις ενδιαφέρουσες ιστορίες που κρύβει ο Όλυμπος και μοιραζόμαστε μαζί σας τα –στην κυριολεξία- κορυφαία μυστικά… ολύμπιων προδιαγραφών.
Ένας γίγαντας… 200 εκατομμυρίων ετών
Κι όμως, η παραπάνω ηλικία κατατάσσει τον Όλυμπο στο πιο… νεαρό βουνό της Ελλάδας. Διαμορφωμένες από προϊστορικούς παγετώνες, οι κορυφογραμμές του ορεινού του όγκου τον φέρνουν στο «πάνθεον» των ψηλότερων σημείων της Ευρώπης. Δεν είναι να απορεί κανείς επομένως που οι αρχαίοι Έλληνες θεώρησαν το συγκεκριμένο βουνό ικανό να φιλοξενήσει Θεούς. Μάλιστα, οι μύθοι και το δέος του δωδεκάθεου κατάφεραν να κρατήσουν τον άνθρωπο μακριά από τις δύο ψηλότερες κορυφές του μέχρι το 1913, οπότε πάτησε για πρώτη φορά «θνητό» πόδι στον Μύτικα. Η συγκεκριμένη κορυφή ονομαζόταν στην αρχαιότητα «Πάνθεον» και εκεί συγκεντρωνόταν… μια ντουζίνα θεότητες, αφήνοντας τα παλάτια τους στις χαράδρες, για να ορίσουν την τύχη των Ελλήνων. Η δεύτερη κορυφή, το Στεφάνι ονομαζόταν «Θρόνος Διός» και αποτελούσε σύμφωνα με τους Αρχαίους το μέρος από όπου ο Δίας εξαπέλυε τους κεραυνούς του. Μπορεί ο Ζευς και η αθάνατη παρέα του να ανήκουν στην σφαίρα της μυθολογίας, ωστόσο ο Όλυμπος δεν παύει να είναι ένα ευλογημένο μέρος της Ελλάδας, όπου συγκεντρώνεται περήφανα το 25% των ειδών της ελληνικής χλωρίδας, «πασπαλισμένη» σε σμιλεμένες πλαγιές, απότομα φαράγγια, γραφικά χωριά και αλπικά λιβάδια. Με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, ο Όλυμπος δεν άφηνε άλλη επιλογή στους ιθύνοντες: Έγινε ο πρώτος επίσημος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδας, με ένα πάρκο που απλώνεται πλέον σε 234.000 «πλούσια» στρέμματα. Από αυτές τις κατάφυτες πλαγιές μέχρι τα πιο όμορφα ορεινά χωριά και από τις πεζοπορικές και ορειβατικές διαδρομές μέχρι το Αιγαίο που βρέχει σχεδόν τα πόδια του βουνού, ακολουθούν τα αγαπημένα μας ολύμπια «βήματα» για την απόλυτη ορεινή απόδραση.

Από χωριό σε χωριό - Ο Όλυμπος συναντά το Αιγαίο:
Κλασική βάση για εξερεύνηση του αθάνατου βουνού αποτελεί το Λιτόχωρο, στους πρόποδες της ανατολικής πλευράς του. Είναι το ιδανικό μέρος για τους τολμηρούς, που θέλουν να συνδυάσουν βουνό και θάλασσα: Βουτιές στις ολυμπιακές ακτές της Πιερίας (προλαβαίνετε όσο ακόμη ο καιρός το επιτρέπει, αρκεί να διαβάσετε το σχετικό αφιέρωμα του in2life) και αναβάσεις προς τις πιο απόκρημνες γωνιές του Ολύμπου. Στο Λιτόχωρο καταλήγει το φαράγγι του Ενιπέα, που σκίζει στα δύο τον ορεινό όγκο, ενώ πολύ κοντά βρίσκεται το Αρχαίο Δίον, η ιερή πόλη των Μακεδόνων όπου η σκαπάνη αποκάλυψε 2.000 στρέμματα ευρημάτων, τα οποία πλέον αποτελούν αρχαιολογικό πάρκο.

ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ


Η μισή αλήθεια είναι αυτή που παρουσιάζουν οι δανειστές...
μας για να “τρομάξουμε” με το ενδεχόμενο να μην εκταμιευτεί η έκτη δόση. Όλη αυτή η ιστορία με τα 8 δισ. που αναλογούν στην έκτη δόση, κρύβει την άλλη μισή αλήθεια. Τα 6 περίπου δισ. από τα 8 που είναι να λάβουμε, αν και όποτε τα λάβουμε, θα πάνε υπέρ… τοκοχρεολυσίων, και τα υπόλοιπα 2 δισ. στην ουσία προορίζονται για εσωτερική κατανάλωση. Αυτό όμως που πρέπει να έχουμε στο νου μας είναι η μεγάλη απάτη των δανειστών με το αγγλικό δίκαιο στο οποίο υπάγονται οι νέες δανειακές συμβάσεις.
Η πρώτη δανειακή που αφορούσε σχεδόν 110 δισ. ευρώ προέβλεπε ότι θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο. Μετατράπηκε με αυτόν τον τρόπο το 1/3 του ελληνικού χρέους, σε “άλλο” χρέος και υπάγεται στο αγγλικό δίκαιο, ενώ υπάρχει πάντα και η παράγραφος για την άρση ασυλίας επί της εθνικής κυριαρχίας σε περίπτωση που δεν μπορούμε να το αποπληρώσουμε. Αυτό επιχειρούν τώρα και τη νέα δανειακή σύμβαση, ώστε να υπόκειται πλέον το 100% του χρέους στο αγγλικό δίκαιο. Τώρα μας απειλούν ότι δε θα πάρουμε την έκτη δόση, ενώ μένει ακόμη στον αέρα και η νέα δανειακή σύμβαση που “συνδέεται” με την πορεία της διαπραγμάτευσης για την ανταλλαγή των ομολόγων.
Όσο εκβιάζουν την Ελλάδα με τη μη εκταμίευση της έκτης δόσης, πιέζουν και τα spreads των ισπανικών και των πορτογαλικών ομολόγων, από τη στιγμή που οι δικές τους τράπεζες δεν θα μπορέσουν να “εισπράξουν” τα τοκοχρεολύσια. Το ντόμινο αυτό απειλεί να τινάξει στον αέρα όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Τόσο για μας, όσο και για τους δανειστές μας!


ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΡΗ


ΤΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΗ*

Η ομιλία του νέου πρωθυπουργού στη Βουλή σχετικά με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης δεν προκάλεσε καμία έκπληξη. Άλλωστε όλη η κοινωνία γνωρίζει πως η επιλογή ενός προσώπου σαν τον Λουκά Παπαδήμο προσιδιάζει στην επιλογή του κατάλληλου προσώπου για την αποτελεσματική διεκπεραίωση ενός project. Όμως η προγραμματική του ομιλία περιείχε διάφορα σημεία στα οποία αξίζει να επιστήσουμε την προσοχή. Ένα από αυτά είναι η επίκληση από τα χείλη του πρωθυπουργού της υποχρέωσης του ελληνικού λαού να ανταποκριθεί στην αλληλεγγύη που του επιδεικνύουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, μέσω της αποδοχής της ασκούμενης πολιτικής λιτότητας και της συναίνεσης στην υπαναχώρηση από τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν κληθεί να συνδράμουν με σημαντικά ποσά τους Μηχανισμούς Στήριξης της Ελλάδας, αλλά και της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Το ερώτημα όμως στο οποίο πρέπει να απαντήσει ο κ. Παπαδήμος είναι το κατά πόσον αυτά τα βάρη των Ευρωπαίων φορολογουμένων ανακουφίζουν τους ώμους του ελληνικού λαού, από τον οποίο ο νέος πρωθυπουργός ζητάει υπευθυνότητα απέναντι «στην αλληλεγγύη που δέχεται».

Η απάντηση που θα δίναμε εμείς είναι εύκολη. Τα χρήματα που καλούνται να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, εν μέσω λιτότητας και στις χώρες τους, ανακουφίζουν τους εγχώριους και διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας, δηλαδή το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, και σε καμία περίπτωση δεν κατευθύνονται στον ελληνικό λαό. Επομένως, ο κ. Παπαδήμος ας αναζητήσει την υπευθυνότητα, από αυτούς που κερδίζουν από τα βάρη των Ευρωπαίων φορολογουμένων, δηλαδή τους μέχρι πρότινος συναδέλφους του.

Στο σημείο αυτό θα επικαλεστούμε τα στοιχεία ενός πίνακα από την Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού του 2012 (σελ. 59), που αναφέρεται στις χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου για το 2012, ο οποίος επιβεβαιώνει πλήρως τα παραπάνω.

Στον πίνακα των χρηματοδοτικών αναγκών του νέου Προϋπολογισμού φαίνεται ότι, για το 2012, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι και το ΔΝΤ θα δανείσουν 106 δισ. ευρώ στον «ελληνικό λαό» (όπως λέει και ο κ. Παπαδήμος). Μια καλύτερη ανάγνωση του πίνακα όμως αποκαλύπτει ότι τα χρήματα αυτά όχι απλώς δεν διοχετεύονται στο ελληνικό λαό, αλλά κατευθύνονται πολύ συγκεκριμένα στους πιστωτές μας! Πιο συγκεκριμένα, τα 13,3 δισ. αφορούν την κάλυψη του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού. Όμως αυτό το ποσό, από τη στιγμή που θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, αφορά αποκλειστικά τόκους προς τους δανειστές μας και σε καμία περίπτωση πρωτογενείς δαπάνες! Ομοίως και οι υπόλοιπες χρηματοδοτικές ανάγκες επιμερίζονται στην υπηρέτηση του μεσο-μακροπρόθεσμου ομολογιακού δανεισμού (41,9 δισ.) και των βραχυπρόθεσμων εντόκων γραμματίων (25 δισ.), καθώς επίσης και τα 30 δισ. που αφορούν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Και όλα αυτά χωρίς να υπολογίζουμε τους τόκους που θα κληθεί το ελληνικό Δημόσιο να καταβάλει για τα 106 δισ. που θα δανειστεί το 2012 από τον Μηχανισμό Στήριξης.

Επομένως, η επίκληση του κ. Παπαδήμου για «υπευθυνότητα απέναντι στην αλληλεγγύη των Ευρωπαίων φορολογουμένων» απευθύνεται σε λάθος αποδέκτη: Θα έπρεπε να απευθύνεται στους πιστωτές και όχι στον ελληνικό λαό. Αυτός ο πίνακας, επιπλέον, δίνει και απάντηση στον μόνιμο εκβιασμό σχετικά με το τι θα γίνει με τους μισθούς και τις συντάξεις αν δεν λάβουμε κάποια από τις περίφημες δόσεις. Ο πίνακας αυτός σε συνδυασμό με μια κυβέρνηση που θέλει να συγκρουστεί με το τραπεζικό κατεστημένο οδηγεί στην άμεση απάντηση: Δεν θα εισπράξουν οι τράπεζες τα λεφτά που υπολόγιζαν ότι θα εισπράξουν, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις θα πληρωθούν κανονικά.

Ένα δεύτερο σημείο που έχει σημασία να τονίσουμε είναι τι έχουν πληρώσει οι Έλληνες φορολογούμενοι για το εγχώριο και ξένο τραπεζικό σύστημα τα τελευταία χρόνια, έτσι ώστε να διαπιστώσουμε πόσο μεγάλη αλληλεγγύη έχουν επιδείξει οι ελληνικές κυβερνήσεις σε αυτή την ηγεμονική μερίδα του κεφαλαίου.
Στον πίνακα των τοκοχρεωλυσίων παρουσιάζονται τα τοκοχρεωλύσια που έχουν πληρώσει οι Έλληνες φορολογούμενοι από το 1995 μέχρι το 2010.

Τα χρεωλύσια αναφέρονται στα ποσά που έχουμε δανειστεί στο παρελθόν, ενώ οι τόκοι αποτελούν το καθαρό κέρδος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Ο λόγος που έχει πολιτική σημασία να αναφερόμαστε στο άθροισμα των τοκοχρεωλυσίων είναι ότι αποτελούν δαπάνες του ελληνικού λαού, για να καλυφθούν τα ελλείμματα των κρατικών προϋπολογισμών. Συνολικά λοιπόν τα τελευταία 15 χρόνια έχουμε πληρώσει 265 δισ. ευρώ σε χρεωλύσια και 156 δισ. σε τόκους, σύνολο 422 δισ.! Όπως επανειλημμένα και τεκμηριωμένα έχει υποστηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ, τα δημοσιονομικά ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας οφείλονται πρωτίστως στα χαμηλά φορολογικά έσοδα και όχι στις υψηλές δημόσιες δαπάνες. Όμως αυτοί που, ως γνωστόν, χρηματοδοτούν τα φορολογικά έσοδα του ελληνικού Δημοσίου, δεν είναι οι «Έλληνες πολίτες» γενικά και αόριστα, αλλά οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Εν ολίγοις, ένας από τους βασικούς παράγοντες για τις δημοσιονομικές ανισορροπίες είναι ότι το μεγάλο κεφάλαιο (αλλά και πλήθος ελεύθερων επαγγελματιών) δεν πληρώνουν τους φόρους που τους αναλογούν. Πώς καλύπτονται αυτές οι ανισορροπίες; Μα φυσικά με τον παραπάνω δανεισμό μέσω ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου. Ποιοι κερδίζουν από τον δανεισμό αυτόν; Οι πιστωτές, οι οποίοι κερδίζουν σημαντικά ποσά εκμεταλλευόμενοι τα υψηλά επιτόκια δανεισμού. Και, τέλος, ποιοι πληρώνουν για την εξυπηρέτηση των δανείων αυτών; Μα προφανώς οι συνεπείς φορολογούμενοι, δηλαδή οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφής ο ταξικός χαρακτήρας του δανεισμού με βάση το ποιος ωφελείται και το ποιος καλείται να πληρώσει. Φυσικά όταν ο δανεισμός λαμβάνει χώρα σε μια οικονομία με δίκαιο φορολογικό σύστημα και χρησιμοποιείται σε σκοπούς ανταποδοτικούς προς αυτούς που σηκώνουν το βάρος του, τα αποτελέσματα του δανεισμού είναι θετικά. Η ελληνική οικονομία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες δεν αποτελεί τέτοια περίπτωση.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι οφείλουν να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους Ευρωπαίους φορολογούμενους, όχι γιατί καλούνται να πληρώσουν γι' αυτούς, αλλά γιατί και αυτοί δέχονται σκληρότατη επίθεση. Οι πρόσφατες εξελίξεις με τη σκλήρυνση της πολιτικής λιτότητας σε Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία δημιουργούν νέους όρους, πολύ πιο ελπιδοφόρους αυτή τη φορά, για την ταξική πάλη στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Ένα από τα μεγαλύτερα καθήκοντα της αριστεράς στην πιο κρίσιμη στιγμή της είναι να πείσει ότι, όπως οι οικονομίες είναι αλληλένδετες στην Ευρωζώνη, το ίδιο αλληλένδετες είναι και οι μοίρες των εργαζομένων στην Ευρωζώνη. Και αυτό τον αγώνα είτε θα τον κερδίσουν όλοι οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι είτε κανείς τους

ΔΥΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΜΙΑ ΧΡΗΣΗ


Μία περίπλοκη αλλά λειτουργική λύση για την κρίση χρέους στην ευρωζώνη προτείνει η Wall Street Journal: ένα διπλό νόμισμα για την Ελλάδα και έναν μηχανισμό πολλαπλών συναλλαγματικών ισοτιμιών για την ευρωζώνη ως σύνολο. Ο συντάκτης εκτιμά ότι υπάρχουν δυο λόγοι για να προχωρήσει....

κάτι τέτοιο. Ο πρώτος και πιο πιεστικός είναι η εκτόνωση της κρίσης σε επίπεδο εμπορικών ισοζυγίων αλλά και η επαναφορά της ροής κεφαλαίων. Ο δεύτερος είναι να ελεγχθεί ο εκτροχιασμός του πληθωρισμού που συνήθως ακολουθεί μια υποτίμηση νομίσματος.

Κατά το άρθρο αυτό θα λειτουργεί ως εξής: η Αθήνα θα εισάγει μια δραχμή που θα υπόκειται σε συναλλαγματική διαπραγμάτευση, για τις συναλλαγές τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Όλες οι χρηματοπιστωτικές συναλλαγές θα γίνονται σε μια δραχμή δημοσιονομικού τύπου, ένα νόμισμα που δεν θα υπάρχει σε απτή μορφή αλλά θα ρυθμιστεί σε αυξημένη και σταθερή ισοτιμία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τόσο το ελληνικό κράτος όσο και οι πιστωτές του θα μπορούν να μετατρέπουν το πρώτο νόμισμα, στο δεύτερο οικονομικό μέγεθος για να εξυπηρετηθούν τα χρέη της χώρας σε ευρώ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ


Εγκληματικές» χαρακτηρίζει ο επιφανής οικονομολόγος Τζέιμς Κ. Γκαλμπρέιθ τις βίαιες πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει η Ε.Ε. και το ΔΝΤ στην Ελλάδα, και ληστρικές τις φοροεπιδρομές. Γιος ενός από τους τιτάνες οικονομολόγους του 20ού αιώνα, ο Τζέιμι, όπως είναι γνωστός σε φίλους και συναδέλφους, δεν έχει συνηθίσει να μασάει τα λόγια του. Η «Κ.Ε.» συνομίλησε μαζί του πρόσφατα για την κρίση στην Ελλάδα και την ευρωζώνη γενικότερα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ησασταν σχετικά πρόσφατα στην Ελλάδα, οπότε θα ήθελα τις εκτιμήσεις σας για το τι συμβαίνει στη χώρα.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Ελλάδα καταστρέφεται. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Καταστρέφεται εσκεμμένα και μεθοδευμένα. Αυτή είναι η εγκληματική πολιτική της Ε.Ε. και του ΔΝΤ απέναντι σε μια χώρα που έχασε τον έλεγχο της δημοσιονομικής της κατάστασης. Τα μέτρα που εφαρμόζονται δεν στοχεύουν σε μεταρρύθμιση της οικονομίας (αφελής, τουλάχιστον, όποιος πιστεύει σε κάτι τέτοιο) αλλά σε παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών στην Ε.Ε. που αντιμετωπίζουν προβλήματα χρέους, όπως η Ιταλία. Οι δε φοροεπιδρομές είναι ληστρικές και οδηγούν στην εξαθλίωση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Χαρακτηρίσατε τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα ως μια πολιτική συλλογικής τιμωρίας. Από πότε μετετράπη σε πολιτική η τιμωρία;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ακριβώς. Αυτό είναι που προσπαθώ να πω. Οτι τα μέτρα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα δεν έχουν να κάνουν με καμιά προφανή οικονομική πολιτική. Αντιθέτως, στοχεύουν στην κατάρρευση της οικονομίας ως τιμωρία για το ότι η χώρα προκάλεσε πρόβλημα στην Ε.Ε. και για να δουν χώρες όπως η Ιταλία αυτή τη στιγμή, τι τους περιμένει σε περίπτωση που δεν προχωρήσουν σε «εξυγίανση» των δημόσιων οικονομικών τους. Η Ε.Ε. και η Γερμανία κυρίως δεν ενδιαφέρονται στο ελάχιστο πού θα καταλήξει η Ελλάδα. Αλλά στην Ελλάδα έχει ήδη ξεκινήσει μια βαθιά διαδικασία κοινωνικής αποσύνθεσης, που αδυνατώ να δω πώς θα τελειώσει.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Πώς ακριβώς αντιλαμβανόσαστε την κρίση στην ευρωζώνη;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κρίση στην ευρωζώνη είναι μια τραπεζική κρίση που «ποζάρει» ως μια σειρά κρίσεων εθνικού χρέους και έχει γίνει περίπλοκη εξαιτίας αντιδραστικών οικονομικών ιδεών, μιας ελαττωματικής χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής και ενός τοξικού πολιτικού περιβάλλοντος, κυρίως στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ελλάδα.
Οπως και στις ΗΠΑ, η ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση είναι το προϊόν υπερδανεισμού σε αδύναμους δανειολήπτες, συμπεριλαμβανομένης της στεγαστικής αγοράς στην Ισπανία, της εμπορικής κτηματομεσιτικής αγοράς στην Ιρλανδία και του δημόσιου τομέα (εν μέρει για υποδομές) στην Ελλάδα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες μόχλευσαν για να αγοράσουν τοξικές αμερικανικές υποθήκες και όταν αυτές κατέρρευσαν άρχισαν να ξεφορτώνουν τα αδύναμα κρατικά ομόλογα και να αγοράζουν ισχυρά κρατικά ομόλογα, ανεβάζοντας τις αποδόσεις και οδηγώντας τελικά όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια σε κρίση. Η Ελλάδα ήταν απλά το πρώτο ντόμινο στη γραμμή.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Η οικονομία της Ελλάδας βυθίζεται κυριολεκτικά. Είναι η έξοδος από το ευρώ μια αληθινά βιώσιμη εναλλακτική λύση;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αρχικά η λύση σε όλη την ευρωζώνη θα μπορούσε να λυθεί με μια κίνηση από την ΕΚΤ, αγοράζοντας ομόλογα από τις αδύναμες χώρες και αναχρηματοδοτώντας τα στη συνέχεια. Το επιχείρημα ενάντια σε αυτή την κίνηση λέγεται «ηθικός κίνδυνος», που ενισχύεται από παραδοσιακούς φόβους για πληθωρισμό, αλλά το πραγματικό ζήτημα είναι ότι αν γινόταν αυτό θα συνεπαγόταν απώλεια ελέγχου της κεντρικής τράπεζας από τους πιστωτές. Δράσεις ανάλογες με αυτές που έλαβε η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ -εθνικοποιώντας όλη την αγορά χαρτονομισμάτων, για παράδειγμα- θα ήταν αποκρουστικές για την ΕΚΤ, αν και αγοράζει κρατικά ομόλογα όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Αντ' αυτού, η ευρωζώνη κινήθηκε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός τοξικού CDO που αποκαλείται Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας. Η Ελλάδα θα έπρεπε προ πολλού να έχει απαιτήσει μια τελική λύση του προβλήματός της. Τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα έχουν βυθίσει τη χώρα σε μια κατάσταση που είναι δύσκολο να δει κανείς πώς μπορεί να υπάρξει ελπίδα για το μέλλον. Η νέα συμφωνία θα διατηρήσει την ύφεση για τουλάχιστον μια δεκαετία, ή και περισσότερο, αν αντέξει και δεν έχει εκραγεί έως τότε η χώρα. Εάν υπήρχε μια εύκολη έξοδος από το ευρώ, η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε ήδη φύγει. Αλλά η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή να εξάγει σόγια και πετρέλαιο στην Κίνα, και μια νόμιμη έξοδος από το ευρώ θα σήμαινε και έξοδος από την Ε.Ε. Αυτή είναι μια επιλογή που μόνο η Γερμανία μπορεί να κάνει. Για τους άλλους, εάν δεν υπάρξει μια μεταμόρφωση στη Βόρεια Ευρώπη, η επιλογή είναι ανάμεσα σε καρκίνο και ανακοπή καρδιάς.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Στο ενδιάμεσο, τι μπορεί να γίνει με εκείνες τις ελληνικές τράπεζες που ίσως καταρρεύσουν εξαιτίας του υψηλού κουρέματος στο χρέος των κρατικών ομολόγων;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κρατικοποίηση είναι μια λύση, αλλά το ερώτημα που τίθεται είναι από πού θα βρει τα κεφάλαια για τη συντήρησή τους η κυβέρνηση μιας χρεοκοπημένης χώρας. Δυστυχώς, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και όλες οι στρατηγικές συνοδεύονται από υψηλό κόστος. Μια άλλη λύση θα ήταν η ευρωπαϊκοποίησή τους. Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα έχει ήδη χάσει σημαντικό μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, αλλά αυτό φαίνεται να είναι το μέλλον στην ευρωχώρα, εφόσον φυσικά δεν καταρρεύσει όλη η οντότητα. Με μεσοβέζικες λύσεις δεν υπάρχει μέλλον για το συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα της Ε.Ε.

ΚΑΛΩΣ ΝΑ ΟΡΙΣΟΥΝ


Ένα κολοσσιαίο στράτευμα, του οποίου όμως η ποιότητα και το βάθος δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ανταποκρίνονται στο ποσοτικό του μέγεθος, αποτελούν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσαν για πρώτη φορά στην δημοσιότητα τα τουρκικά επιτελεία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό στις ένοπλες δυνάμεις της γειτονικής χώρας ανέρχεται στα 720.000, ένας αριθμός κατά τι μικρότερος από τους ελληνικούς υπολογισμούς που αναφέρονταν σε 740.00 στράτευμα.

Αναλυτικά, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν 365 στρατηγούς, 39.975 αξιωματικοί, 95.824 υπαξιωματικοί, το επαγγελματικό προσωπικό ανέρχεται στους 201.379, οι κληρωτοί στους 465.197, ενώ απασχολείται πολιτικό προσωπικό 53.424 εργαζομένων.

Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το τουρκικό Γενικό Επιτελείο έχουν ως
εξής:

Στρατηγοί: 365 (!)

  • Αξιωματικοί: 39.975
  • Υπαξιωματικοί: 95.824
  • Επαγγελματικό προσωπικό Χωροφυλακής: 24.700
  • Επαγγελματίες στρατιώτες: 40.515
  • Σύνολο επαγγελματικού στρατιωτικού προσωπικού: 201379
  • Έφεδροι αξιωματικοί: 6.829
  • Οπλίτες: 458.368
  • Κληρωτοί: 465.197
  • Σύνολο στρατιωτικού προσωπικού: 666.576
  • Πολιτικό προσωπικό: 53.424
  • Γενικό σύνολο: 720.000

Η ορθότητα πάντως των στοιχείων αυτών δεν μπορεί να διασταυρωθεί από άλλες ανεξάρτητες πηγές. Οι έως τώρα εκτιμήσεις αμυντικών αναλυτών για το μέγεθος των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων κυμαίνονταν από 600 χιλιάδες έως 750 χιλιάδες άνδρες.

Σημειώνεται ότι στον αριθμό αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται οι πολιτοφύλακες, που επιστρατεύονται από τον τοπικό πληθυσμό στην ανατολική Τουρκία και πολεμούν στο πλευρό του στρατού κατά των Κούρδων ανταρτών.

Δεν συμπεριλαμβάνεται επίσης η Αστυνομία, που είναι παραστρατιωτικό σώμα. Αντιθέτως συνυπολογίζεται η Στρατοχωροφυλακή, επισήμως επίσης παραστρατιωτικό σώμα, το οποίο όμως εντάσσεται απ’ ευθείας στο οργανόγραμμα και στην ιεραρχία των ενόπλων δυνάμεων, όπως και η Ακτοφυλακή.

Ο τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του ΝΑΤΟ, μετά τον αμερικανικό Στρατό.

ΤΕΛΟΣ Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ;


Ζήτημα εβδομάδων θεωρεί τη διάλυση της ευρωζώνης ο καθηγητής Κ. Λαπαβίτσας και προτείνει ως μόνη εναλλακτική λύση την αθέτηση πληρωμών και έξοδο από την ΟΝΕ. Αναλυτικά:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Βρισκόμαστε μπροστά στη διάλυση της ευρωζώνης;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η διαδικασία διάλυσης είναι ήδη πολύ προχωρημένη. Η ΟΝΕ πάσχει από τεράστιες ανισορροπίες, όπου τα πλεονάσματα του κέντρου, κυρίως της Γερμανίας, αντιστοιχούν με ελλείμματα της περιφέρειας. Το χρέος που πνίγει την περιφέρεια είναι απόρροια αυτών των ανισορροπιών. Η λιτότητα κάνει τα πράγματα χειρότερα γιατί φέρνει ύφεση. Ακόμη και τα κράτη του κέντρου θα έχουν πλέον μεγάλα προβλήματα στην εξυπηρέτηση του χρέους τους. Για το λόγο αυτό οι χρηματοπιστωτικές αγορές ξεφορτώνονται τα ομόλογα άλλων χωρών και αγοράζουν γερμανικά που τα θεωρούν τα μόνα ασφαλή. Τις πρόσφατες μέρες ανέβηκαν τα σπρεντ της Ιταλίας, της Ισπανίας, του Βελγίου, αλλά και της Γαλλίας. Οσο ανεβαίνουν τα σπρεντ, τόσο ευνοείται η κερδοσκοπία και στην ουσία καταρρέει η αγορά κρατικών ομολόγων της Ευρώπης. Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, η διάλυση είναι θέμα εβδομάδων.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι τράπεζες κέντρου και περιφέρειας που είναι εκτεθειμένες στο κρατικό χρέος. Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι γαλλικές τράπεζες, που και μόνο η έκθεσή τους στα ιταλικά ομόλογα ίσως να ξεπερνάει τα 300 δισ. Πιθανή καταρρεύση των τραπεζών θα μας οδηγήσει σε πανευρωπαϊκή κρίση χωρίς προηγούμενο.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Υπάρχει τρόπος θεσμικής παρέμβασης για διάσωση του ευρώ; Είναι δυνατή μια παρεμβατική κεϊνσιανή πολιτική;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο μόνος διαθέσιμος μηχανισμός είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ήδη παρεμβαίνει αγοράζοντας ιταλικά και ισπανικά ομόλογα. Πιέζεται να γιγαντώσει τις αγορές της διαθέτοντας ίσως και πάνω από 2 τρισ. και υπερδιπλασιάζοντας τον ισολογισμό της. Αντιδρά όμως η Γερμανία που έχει σοβαρούς λόγους από τη δική της σκοπιά. Πρώτον, η παρέμβαση της ΕΚΤ θα ήταν απλώς παράταση χρόνου που από μόνη της δεν θα μπορούσε να λύσει τις βασικές ανισορροπίες της ΟΝΕ. Δεύτερον, ο δανεισμός θα έθετε σε κίνδυνο την αξιοπιστία της ΕΚΤ και άρα το ίδιο το ευρώ. Κεϊνσιανή λύση είναι εξαιρετικά δύσκολη διότι το ευρώ φτιάχτηκε για να προωθήσει τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών, των μεγάλων επιχειρήσεων και των χωρών του κέντρου. Αν υπάρξει δομική λύση, αυτή θα έχει «γερμανικά» χαρακτηριστικά, δηλαδή δημοσιονομικό έλεγχο από το Βερολίνο, κυρώσεις για τους «άτακτους» και τεράστια πίεση στους εργαζόμενους για να ανεβεί η ανταγωνιστικότητα.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε κάνει αθέτηση πληρωμών στο δημόσιο χρέος και έξοδο από την ΟΝΕ με δικιά της πρωτοβουλία και συντεταγμένα ήδη από τις αρχές του 2010. Θα είχαμε αποφύγει την τραγική καταστροφή που ζούμε από το μνημόνιο και μετά, με συρρίκνωση του ΑΕΠ ίσως και 7% μόνο το 2011, επίσημη ανεργία πάνω από 18%, απόλυτη κατάρρευση των επενδύσεων και δημόσιο χρέος εκτός ελέγχου. Δεν βλέπω τι θα αλλάξει με τη νέα κυβέρνηση, αφού ο κ. Παπαδήμος δήλωσε ξεκάθαρα ότι θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική. Πρόκειται για κοινωνική και εθνική αυτοχειρία. Η Ελλάδα θα φτάσει και πάλι στην αθέτηση πληρωμών και την έξοδο από την ΟΝΕ, αλλά με γονατισμένη οικονομία και διαλυμένη κοινωνία. Είναι ανάγκη να υπάρξει μετωπική συστράτευση, με παράλληλη κοινωνική αλλαγή υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, για να αποφευχθεί η καταστροφή.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοι είναι οι κίνδυνοι αυτής της επιλογής;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Υπάρχουν τρεις μεγάλοι κίνδυνοι, όλοι αντιμετωπίσιμοι. Πρώτον, εμφάνιση τραπεζικής κρίσης κυρίως λόγω της αθέτησης πληρωμών. Να σημειωθεί ότι και με τη σημερινή πολιτική οι ελληνικές τράπεζες είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες και ίσως βρεθούν σε ξένα χέρια. Η λύση είναι να περάσουν σε δημόσια ιδιοκτησία. Η τελική κατάληξη πρέπει να είναι μικρότερες τράπεζες, εστιασμένες στην εγχώρια οικονομία, που θα στηρίζουν την παραγωγή και την απασχόληση. Δεύτερον, κρίση νομισματικής κυκλοφορίας λόγω της αλλαγής νομίσματος. Παρά τα όσα έχουν ακουστεί, πρόκειται για το μικρότερο από τα προβλήματα. Η αλλαγή πρέπει να γίνει ξαφνικά και γρήγορα, με δημόσια εγγύηση των καταθέσεων. Αν το κράτος δείξει αποφασιστικότητα, η κυκλοφορία θα προσαρμοστεί σύντομα. Προσφέρει επίσης τη δυνατότητα αναδιανεμητικής πολιτικής διότι η αλλαγή στη νέα δραχμή μπορεί να γίνει με ευνοϊκότερους όρους για τους μικροκαταθέτες. Τρίτον, συναλλαγματική κρίση διότι η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί. Βραχυπρόθεσμα θα υπάρξουν δυσκολίες στα καύσιμα, στα τρόφιμα, στα φάρμακα. Θα χρειαστεί να γίνουν διμερείς συμφωνίες και να εφαρμοστούν διοικητικά μέτρα για να στηριχτούν τα φτωχότερα στρώματα. Μεσοπρόθεσμα το αποτέλεσμα θα είναι θετικό διότι θα πάρει ανάσα η εγχώρια παραγωγή και θα τονωθούν οι εξαγωγές. Το λαϊκό εισόδημα θα μειωθεί διότι θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα, όπως τα αυτοκίνητα, αλλά και θα βελτιωθεί διότι θα φτηνύνουν εγχώρια προϊόντα, όπως τα τρόφιμα. Το μεγάλο κέρδος θα είναι η δυνατότητα να προστατευτεί η απασχόληση, αφού θα γίνει ανάκτηση κυριαρχίας στην οικονομική πολιτική.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δεν θα είναι απομονωμένη και αδύναμη εκτός ευρώ η Ελλάδα;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κάθε άλλο. Η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει ανοιχτή χώρα, με λιγότερη ανισότητα και βελτίωση του εισοδήματος, χωρίς τον χυδαίο νεοπλουτισμό της εποχής του ευρώ. Τα λαϊκά και εργατικά στρώματα μπορούν να προστατεύσουν την εθνική κυριαρχία και να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον ελληνικό λαό. Πάνω απ’ όλα, μπορούν να υπερασπιστούν τη δημοκρατία που πλέον καταρρακώνεται μέσα στην ΟΝΕ. Οσο γρηγορότερα γίνει η αλλαγή τόσο το καλύτερο για όλους μας.

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΜΑΘΗΤΗ ΑΠΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΙΕΡΙΑΣ


Για δεύτερη σχολική χρονιά το 2ο Γενικό Λύκειο Κατερίνης βραβεύθηκε από μεγάλη τράπεζα με τιμητική πλακέτα, καθώς και ο μαθητής Μπίντας Χρήστος, πρωτοετής σήμερα φοιτητής της Ιατρικής με χρηματικό ποσό 1000 ευρώ, διότι κατά το σχολικό έτος 2010-11 πρώτευσε μεταξύ όλων των μαθητών των Λυκείων του Νομού μας.

Συγχαρητήρια στον ίδιο, τους γονείς του και τους καθηγητές/τριες του σχολείου διότι με την προσπάθειά τους και τα επιτεύγματά τους προβάλλουν θετικά το σχολείο.
Η βράβευση έγινε στο πολιτιστικό κέντρο Βέροιας και το βραβείο εκ μέρους του 2ου Γενικού Λυκείου πήρε η υποδιευθύντρια κ. Αναγνώστη Δήμητρα.
Αρκετοί καθηγητές/τριες του σχολείου μας, τη φετινή δύσκολη χρονιά, διδάσκουν χωρίς αμοιβή μετά το πέρας των μαθημάτων, μαθητές /τριες που δεν έχουν οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν φροντιστηριακά μαθήματα. Είναι η αθέατη πλευρά των εκπαιδευτικών που δυστυχώς δεν προβάλλεται καθόλου.
Σας ευχόμαστε ίδιες και μεγαλύτερες επιτυχίες.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Με συνεχή άρθρα μου κατά το παρελθόν (“οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Εμείς;”, “χτυπώντας την πόρτα μιας κουφής Κυβέρνησης”, “υπάρχει πεπειραμένος χειρουργός για την Ελλάδα μας”) προσπαθούσα να ενημερώσω όλους εκείνους που με διαβάζουν, πως η οικονομική κρίση της Ελλάδος δεν είναι φαινόμενο Ελληνικό, όπως πολλοί καιροσκόποι και εθελοτυφλούντες θέλουν να παρουσιάζουν, αλλά πρόκειται για μια Ευρωπαϊκή, αν όχι παγκόσμια οικονομικοπολιτική κρίση.

Επίσης, ανέλυα πως η μόνη λύση για την Ελλάδα μας θα ήταν η σκληρή διαπραγματευτική πολιτική από την πλευρά της Κυβέρνησης Παπανδρέου με τους εταίρους μας, επενδύοντας στον φόβο των Ευρωπαίων για τη διάλυση της Ευρωζώνης από μια πιθανή πτώχευση της Ελλάδος.

Αυτό, επίσης, προέκυπτε από έγκριτους οικονομολόγους της Ευρώπης και των ΗΠΑ, οι οποίοι διατύπωναν και εξακολουθούν να διατυπώνουν πως η κρίση αφορά σε όλη την Ευρωζώνη και η πιθανή πτώχευση της Ελλάδος θα λειτουργούσε ως ντόμινο και για άλλες χώρες, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και πιθανότατα η Ιταλία και η Γαλλία. Την διάλυση, δηλαδή, της Ευρωζώνης.

Όμως, η μειοδοτική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου δεν αφουγκραζόταν τις πολιτικές εξελίξεις, ούτε βεβαίως άκουγε τις ανησυχίες που διατυπώνονταν πανταχόθεν γιατί ενεργούσε βάσει σχεδίου, εκπορευόμενο από ξένα κέντρα αποφάσεως και συνειδητά εξαθλίωσε τον λαό της χώρας και απεμπόλησε τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Επί πλέον, διατύπωνα την άποψη πως απέναντι στο τεράστιο οικονομικοπολιτικό μας πρόβλημα μοναδική διέξοδος θα ήταν: α) η ουσιαστική και πραγματική περικοπή κατά 50% του χρέους μας, από την στιγμή που επί της ουσίας είναι ακόμη λιγότερο, μιας και έχει εξοφληθεί μέσω των εξοπλιστικών προγραμμάτων αγοράς πολεμικού υλικού από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Αυτό το υλικό είναι τα υποβρύχια που γέρνουν και τα τανκς που μπαίνουν στο νερό και βουλιάζουν (χωρίς να υπολογίζονται οι μίζες των αγορών σε διαφόρους τρίτους και οι κατοχικές αποζημιώσεις που ουδέποτε διεκδικήθηκαν). β) η όποια δανειοδότηση να γίνεται με συμβολικό επιτόκιο τουλάχιστον της τάξεως του 1%, γιατί η Ελληνική οικονομία δεν μπορεί να αντέξει το βάρος επιτοκίων της τάξεως 5%-8% και γ) η διεκδίκηση τριετούς έως πενταετούς χάριτος αποπληρωμής των χρεών μας, προκειμένου να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης στη χώρα. Τα παραπάνω, λοιπόν, θα απέτρεπαν από την χρεοκοπία όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη!!

Η κρίση αυτή, αναπτύχτηκε το 2008 κυρίως από τα παγκόσμια κερδοσκοπικά κυκλώματα και τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, που συνηθίζω να αποκαλώ, διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποιήσεως και έχει εξαπλωθεί πλέον, υπό μορφή πανώλης σε όλο τον κόσμο. Οι ελαττωματικοί και χαμηλοϋψείς ηγέτες της Ευρωζώνης χρησιμοποίησαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο στην κρίση, την μεταχειρίστηκαν ως δανειολήπτη και όχι ως εταίρο και την μετέτρεψαν σε αδύναμο κρίκο της κρίσεως.

Σήμερα, η οικονομική ανισορροπία στην ΕΕ γενικεύεται και η ύφεση είναι συνεχώς αυξανόμενη και βαθύτερη.

Στην Ιταλία ήδη παραιτήθηκε η Κυβέρνηση Μπερλουσκόνι και το επιτόκιο των ιταλικών ομολόγων έχει φθάσει σε μνημονιακά επίπεδα της τάξεως του 7%. Το πολιτικό σύστημα στην Ισπανία κλυδωνίζεται από το υπέρογκο δημόσιο χρέος, την συνεχώς αυξανόμενη ανεργία και τις τεράστιες συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων πολιτών ενώ ήδη δανείζεται με 7%. Μεγάλα προβλήματα υπάρχουν και στο Βέλγιο και στην Αυστρία εκτός βέβαια των ήδη μνημονιακών Ιρλανδίας και Πορτογαλίας. Η Γαλλία προωθεί περικοπές στις δημόσιες δαπάνες 100 δις ευρώ έως το έτος 2016.

Δεν είναι, λοιπόν καθόλου δύσκολο να προβλέψουμε πως η Ευρωζώνη με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται στην διάλυσή της. Και δυστυχώς ο κ. Σαρκοζί βλέπει την επερχόμενη διάλυση της Ευρωζώνης μέσω της καταστροφικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής της κ. Μέρκελ, πιστής στο δόγμα, Deutschland uber alles και σφυρίζει αδιάφορα υποτασσόμενος στην Ευρωκυριαρχία της Γερμανίας, μη μπορώντας να καταλάβει τι παιχνίδι παίζεται. Έτσι εν αγνοία του συνηγορεί στα κυριαρχικά πολιτικά παιχνίδια της κ. Μέρκελ που πιθανώς δεν χρειάζεται πλέον την Ευρωζώνη και την οδηγεί στο τέλος της. Αυτή είναι μια άποψη που δεν έχει διατυπωθεί από κανένα μέχρι σήμερα και πιστεύω πως θα ωριμάσει το επόμενο χρονικό διάστημα.

Τώρα, από την δική μας πλευρά, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Έχουμε δηλαδή επί της ουσίας μια νέα κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου που άλλαξε μερικώς στο όνομα του Πρωθυπουργού. Ο κ. Παπαδήμος ήταν τραγικός στις προγραμματικές του δηλώσεις, δίνοντας υποσχέσεις τηρήσεως μόνο των συμφωνηθέντων στην σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης την 27η Οκτωβρίου 2011. Δεν δεσμεύθηκε, όμως, ή έστω δεν ανέφερε τίποτα για την καταπολέμηση του δημοσιονομικού ελλείμματος και των παθογενειών που το γεννούν, από την στιγμή που αυτό αυξάνεται ραγδαία, μιας και τα έσοδα του δημοσίου περιορίζονται λόγω διάλυσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Επίσης, δεν έκανε καμία αναφορά, έστω από ευαισθησία, για τον πολλαπλώς δοκιμαζόμενο Ελληνικό λαό. Αυτές οι προγραμματικές δηλώσεις δεν ήταν δηλώσεις Πρωθυπουργού των Ελλήνων αλλά ήταν δηλώσεις διευθυντικού στελέχους του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.

Θα περιμένω με αγωνία να διαπιστώσω την υλοποίηση του «κουρέματος» του χρέους των ομολόγων και να δούμε εάν τα επιτόκια δανεισμού θα είναι της τάξεως του 7%-8% που σήμερα συζητιέται από την ηγεσία των τροικανών. Γιατί σε αυτή την περίπτωση το πολυθρυλούμενο «κούρεμα» θα είναι δώρο άδωρο για την Ελληνική οικονομία.

Θα περιμένω να διαπιστώσω εάν η σύμπραξη στη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, θα φέρει μια διεκδικητική πολιτική έναντι των Ευρωπαίων «εταίρων» μας για πιο αποτελεσματική και ουσιαστική αντιμετώπιση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων της χώρας.

Θα περιμένω να διαπιστώσω εάν ο κ. Σαμαράς μετέχοντας στην τρικομματική κυβέρνηση θα υλοποιήσει την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου, όπως πολλές φορές έχει διακηρύξει πριν από την συμμετοχή του σ΄ αυτή την κυβέρνηση.

Θα περιμένω να διαπιστώσω εάν ο κ. Καρατζαφέρης θα υλοποιήσει την άποψη που επανειλημμένα διατύπωσε σε τηλεοπτικά κανάλια για πενταετή χάρη εξοφλήσεως του χρέους προς του δανειστές μας.

Θα ήθελα να πιστεύω πως η σύμπραξη των τριών κομμάτων στην εξουσία, όμως, ερήμην του Ελληνικού λαού, θα μπορούσε τελικά να φέρει καλύτερα αποτελέσματα για την Ελλάδα και τον λαό της, από ότι η μειοδοτική, αναιμική και αναποτελεσματική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου.

Ωστόσο, έχουν την τόλμη και την παρρησία για να αποδείξουν πως η σύσταση της τρικομματικής κυβέρνησης έγινε για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Ελληνικού λαού και της πατρίδος ή σχηματίστηκε για να εξασφαλιστούν πιο σίγουρα και πιο εύκολα τα χρήματα των δανειστών μας;
Παναγιώτης Αποστόλου – Οικονομολόγος

ΔΙΕΔΩΣΕ ΤΟ

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More