ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ: ΟΡΘΟΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΝΙΚΟΝ

"Στο έργο αυτό, παρατίθενται διάφορες πρακτικές διδαχές του Ισοκράτη προς κάποιον Δημόνικο για το πως θα πρέπει να είναι ένας ορθός και ηθικός τρόπος ζωής."

Κανένα να μη κάνεις φίλον πρότου εξετάσης πώς έχει συμπεριφερθή προς τους παλαιούς του φίλους· διότι πρέπει να προβλέπης ότι θα συμπεριφερθή και προς σε, όπως συμπεριεφέρθη προς εκείνους. Να γίνεσαι μεν βραδέως φίλος, αφού δε γίνης φίλος να μένης πιστός εις την φιλίαν. Διότι είναι εξ ίσου απρεπές να μη έχης κανένα φίλον και να αλλάζης πολλούς φίλους συχνά. Να μη δοκιμάζης τους φίλους σου κατά τοιούτον τρόπον ώστε εκ της δοκιμής ταύτης να προέρχεται διά σε ζημία, μήτε όμως να θέλης να έχης τους φίλους σου αδοκιμάστους. Τούτο δε θα κατορθώσης, αν προσποιείσαι ενώπιον αυτών ότι έχεις ανάγκας τας οποίας δεν έχεις· [25] να ανακοινώνης εις αυτούς ζητήματα, τα οποία δύνανται να κοινολογηθούν, παρουσιάζων αυτά ως μυστικά· αν διαψευσθής εις τας ελπίδας σου, δεν θα υποστής εκ τούτου καμμίαν ζημίαν, εάν δε αι ελπίδες σου επιβεβαιωθούν, θα έχης ασφαλεστέραν γνώσιν του χαρακτήρος των φίλων σου. Να δοκιμάζης τους φίλους εις τας δυστυχίας και εις τους κοινούς κινδύνους· διότι τον μεν χρυσόν δοκιμάζομεν εις το πυρ, τους δε φίλους διακρίνομεν εις τας ατυχίας. Θα τηρήσης την αρίστην στάσιν απέναντι των φίλων σου, αν δεν περιμένης ούτοι να σου γνωρίσουν τας ανάγκας των, αλλ' αν αυθορμήτως έλθης εις βοήθειάν των, όταν αι περιστάσεις το επιβάλλουν. [26] Να νομίζης ότι είναι εξ ίσου επαίσχυντον να νικάσαι υπό των εχθρών σου εις το κακόν και να φαίνεσαι κατώτερος των φίλων σου εις τας ευεργεσίας που σου κάμνουν. Να θεωρής ως αληθείς φίλους όχι μόνον εκείνους που λυπούνται διά τας δυστυχίας σου, αλλά και εκείνους οι οποίοι δεν σε φθονούν διά την ευτυχίαν σου· διότι πολλοί λυπούνται μεν μαζί με τους φίλους των διά τας ατυχίας των, αλλά τους φθονούν, όταν ευτυχούν. Να ενθυμήσαι τους απόντας φίλους σου ενώπιον των παρόντων, διά να φαίνεσαι ότι ουδέ τούτους λησμονείς, όταν είναι απόντες. [27] Να θέλης να είσαι όσον αφορά την ενδυμασίαν σου φιλόκαλος και όχι καλλωπιστής. Είναι δε ίδιον γνώρισμα του μεν φιλοκάλου η μεγαλοπρέπεια, του δε καλλωπιστού το εξεζητημένον (η επίδειξις, ίνα κινηθή η περιέργεια των άλλων). Να αγαπάς ουχί την υπερβολικήν αύξησιν των υπαρχόντων αγαθών, αλλά την μετρίαν απόλαυσιν τούτων. Να καταφρονής τους φιλοχρημάτους, οι οποίοι ζητούν να συσσωρεύουν θησαυρούς και δεν γνωρίζουν να απολαύσουν εκείνους που έχουν· διότι ούτοι πάσχουν κάτι παρόμοιον με εκείνους οι οποίοι αγοράζουν ωραίον ίππον, ενώ γνωρίζουν να ιππεύουν κακώς. [28] Προσπάθει να καθιστάς τον πλούτον σου προσοδοφόρον και χρήσιμον· είναι δε ο πλούτος χρήσιμος μεν εις τους επιθυμούντας να μεταχειρίζωνται τούτον ελευθερίως, προσοδοφόρος δε εις τους δυναμένους να αποκτούν κτήματα προσοδοφόρα. Να εκτιμάς την υπάρχουσαν περιουσίαν διά δύο λόγους, και διά να δύνασαι να πληρώσης μέγα πρόστιμον και διά να βοηθής χρηστόν φίλον όταν δυστυχή· διά τας άλλας δε ανάγκας της ζωής σου να μη προσκολλάσαι εις αυτήν υπερβολικά, αλλά να την αγαπάς με μέτρον.

Πρωτότυπο Κείμενο

Μηδένα φίλον ποιοῦ, πρὶν ἂν ἐξετάσῃς πῶς κέχρηται τοῖς πρότερον φίλοις· ἔλπιζε γὰρ αὐτὸν καὶ περὶ σὲ γενέσθαι τοιοῦτον, οἷος καὶ περὶ ἐκείνους γέγονε. βραδέως μὲν φίλος γίγνου, γενόμενος δὲ πειρῶ διαμένειν· ὁμοίως γὰρ αἰσχρὸν μηδένα φίλον ἔχειν καὶ πολλοὺς ἑταίρους μεταλλάττειν. μήτε μετὰ βλάβης πειρῶ τῶν φίλων, μήτ’ ἄπειρος εἶναι τῶν ἑταίρων θέλε. τοῦτο δὲ ποιήσεις, ἐὰν μὴ δεόμενος τὸ δεῖσθαι προσποιῇ. [25] περὶ τῶν ῥητῶν ὡς ἀπορρήτων ἀνακοινοῦ· μὴ τυχὼν μὲν γὰρ οὐδὲν βλαβήσει, τυχὼν δὲ μᾶλλον αὐτῶν τὸν τρόπον ἐπιστήσει. δοκίμαζε τοὺς φίλους ἔκ τε τῆς περὶ τὸν βίον ἀτυχίας καὶ τῆς ἐν τοῖς κινδύνοις κοινωνίας· τὸ μὲν γὰρ χρυσίον ἐν τῷ πυρὶ βασανίζομεν, τοὺς δὲ φίλους ἐν ταῖς ἀτυχίαις διαγιγνώσκομεν. οὕτως ἄριστα χρήσει τοῖς φίλοις, ἐὰν μὴ προσμένῃς τὰς παρ’ ἐκείνων δεήσεις, ἀλλ’ αὐτεπάγγελτος αὐτοῖς ἐν τοῖς καιροῖς βοηθῇς. [26] ὁμοίως αἰσχρὸν εἶναι νόμιζε τῶν ἐχθρῶν νικᾶσθαι ταῖς κακοποιίαις καὶ τῶν φίλων ἡττᾶσθαι ταῖς εὐεργεσίαις. ἀποδέχου τῶν ἑταίρων μὴ μόνον τοὺς ἐπὶ τοῖς κακοῖς δυσχεραίνοντας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς μὴ φθονοῦντας· πολλοὶ γὰρ ἀτυχοῦσι μὲν τοῖς φίλοις συνάχθονται, καλῶς δὲ πράττουσι φθονοῦσι. τῶν ἀπόντων φίλων μέμνησο πρὸς τοὺς παρόντας, ἵνα δοκῇς μηδὲ τούτων ἀπόντων ὀλιγωρεῖν. [27] Εἶναι βούλου τὰ περὶ τὴν ἐσθῆτα φιλόκαλος, ἀλλὰ μὴ καλλωπιστής. ἔστι δὲ φιλοκάλου μὲν τὸ μεγαλοπρεπές, καλλωπιστοῦ δὲ τὸ περίεργον. Ἀγάπα τῶν ὑπαρχόντων ἀγαθῶν μὴ τὴν ὑπερβάλλουσαν κτῆσιν ἀλλὰ τὴν μετρίαν ἀπόλαυσιν. καταφρόνει τῶν περὶ τὸν πλοῦτον σπουδαζόντων μέν, χρῆσθαι δὲ τοῖς ὑπάρχουσι μὴ δυναμένων· παραπλήσιον γὰρ οἱ τοιοῦτοι πάσχουσιν, ὥσπερ ἂν εἴ τις ἵππον κτήσαιτο καλὸν κακῶς ἱππεύειν ἐπιστάμενος. [28] πειρῶ τὸν πλοῦτον χρήματα καὶ κτήματα κατασκευάζειν. ἔστι δὲ χρήματα μὲν τοῖς ἀπολαύειν ἐπισταμένοις, κτήματα δὲ τοῖς κτᾶσθαι δυναμένοις. τίμα τὴν ὑπάρχουσαν οὐσίαν δυοῖν ἕνεκεν, τοῦ τε ζημίαν μεγάλην ἐκτῖσαι δύνασθαι, καὶ τοῦ φίλῳ σπουδαίῳ δυστυχοῦντι βοηθῆσαι· πρὸς δὲ τὸν ἄλλον βίον μηδὲν ὑπερβαλλόντως ἀλλὰ μετρίως αὐτὴν ἀγάπα. Μτφρ. Κ.Θ. Αραπόπουλος. 1950. Ισοκράτους Προς Δημόνικον, Προς Νικοκλέα, Νικοκλής ή Κύπριοι. Αρχαίον κείμενον, εισαγωγή, μετάφρασις, σημειώσεις. Αθήνα: Πάπυρος.

Read More

ΤΕΛΙΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΟΥΡΚΙΚΑ

Σύμφωνα με την Todays zaman: Η Τουρκία και η Ελλάδα θα συνεργαστούν σε δύο νέες τηλεοπτικές εκπομπές, με στόχο την ενθάρρυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Δύο τηλεοπτικά προγράμματα που υποστηρίζονται από τα υπουργεία πολιτισμού Τουρκίας και Ελλάδας είναι καθ΄οδόν. Το ένα από αυτά έχει τίτλο “Muhtesem Yolculuk” (The Amazing Journey) και θα είναι ένα δεκατριών επεισοδίων ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε κατά μήκος των ακτών του Αιγαίου. Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στην Κωνσταντινούπολη και θα ολοκληρωθούν στην Αθήνα. Το όνομα της άλλης τηλεοπτικής εκπομπής…δεν έχει ακόμη αποφασιστεί. Το ” The Amazing Journey “κατά πάσα πιθανότητα θα είναι παίζεται στο τουρκικό κρατικό κανάλι TRT.


Ο Aktas, ο οποίος θα διευθύνει τη σειρά, είπε: «Εμείς θα ξεκινήσουμε από την Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια να πλεύσουμε κατά μήκος της ακτής του Αιγαίου, και στη συνέχεια θα επισκεφθούμε τα ελληνικά νησιά.
Μπορούμε επίσης να καλέσουμε αυτό το πρόγραμμα ένα ταξίδι στο Αιγαίο. “Ένα ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι θα μεταδίδει επίσης τη σειρά, την ίδια στιγμή με το TRT. Τα γυρίσματα θα αρχίσουν στις 10 Σεπτεμβρίου για το “The Amazing Journey”.

Στη σειρά θα εμφανίζονται ελληνικές και τουρκικές διασημότητες, παρουσιάζοντας ιστορίες της ελληνικής και της τουρκικής φιλίας. Το πλήρωμα θα ταξιδέψει σε οκτώ ή εννέα πόλεις της Τουρκίας, πριν την μετάβαση προς την Ελλάδα. “Εμείς θα τονίσουμε τις κοινές αξίες και τα αξιοθέατα των δύο χωρών. Στην σειρά θα θα φιλοξενηθούν τραγουδιστές όπως η Sertap Erener και Sezen Aksu. Υπάρχει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον να παρουσιασθεί και η παλιά ηθοποιός Turkan Soray.

Λόγω των πρόσφατων τουρκικών σήριαλ που προβλήθηκαν στην Ελλάδα, υπάρχει επίσης ένα μεγάλο ενδιαφέρον, για τους ηθοποιούς της σειράς Ezel και Gumus [Silver].

Read More

18 ΧΡΟΝΩΝ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΟΣ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ ΤΟΥ ΛΕΥΚΩΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΦΕΡΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ 18 ΧΡΟΝΟ ΣΤΕΦΑΝΟ ΤΥΡΟ ΒΕΒΑΙΑ ΖΗΤΑΜΕ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Αν και είναι μόλις 18 χρόνων, ο Καλαματιανός Στέφανος Τύρος...
διακρίνεται στην αστροφυσική. Μάλιστα συμμετέχει σε ολυμπιάδες αστροφυσικής. Όμως θα πάει για σπουδές στο εξωτερικό και δεν σκέπτεται να γυρίσει στην Ελλάδα...Λέει ο ίδιος: "Το πρόγραμμα για την αστρονομία που παρακολούθησα στο σχολείο μου ήταν αρκετό για να με "παρασύρει" στον μαγικό της κόσμο. Άρχισα να διαβάζω σχετικά βιβλία και να παρατηρώ τον μαγικό κόσμο των αστεριών. Περισσότερο, όμως, με ενδιαφέρει η Αστροφυσική. Τον Σεπτέμβριο αναχωρώ για την Αγγλία, για να φοιτήσω σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια, που με δέχτηκε, βεβαίως, χωρίς εξετάσεις. Στο εξωτερικό, τα πράγματα είναι πιο οργανωμένα. Εκεί αν προσπαθήσεις, είναι πιο εύκολο να διακριθείς".

Read More

ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΡΟΔΟ

Μετά τη Θράκη όπου οι προκλήσεις της Άγκυρας,μέσω των οργάνων της είναι πλέον καθημερινές κι αφόρητες “άρχισαν τα όργανα” και στη Ρόδο! Δημοσίευμα της εφημερίδας Zaman που “αλιεύσαμε” από τα tourkikanea.gr , κάνει λόγο για “τα παιδιά της χαμένης γενιάς στη Ρόδο”,που μαθααίνουν τουρκικά. “Οι 3.500 Τούρκοι που ζούνε στην νήσο Ρόδο της Ελλάδας αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να χάσουν την γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Η Τουρκική μειονότητα που επί 37 χρόνια δεν μαθαίνουν την γλώσσα τους, καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια να διδάξουν τα τουρκικά στα παιδιά τους, τα οποία μεταξύ τους συνεννοούνται στα ελληνικά”,γράφει η Zaman στο ρεπορτάζ της το οποίο συνεχίζει: “Ναζιφέ, Γκιουνάι, Σουχεϊλά, Γκιουλέρ…Και ακόμη εκατοντάδες παιδιά…Τα ονόματα τους τουρκικά, αλλά μεταξύ τους μόνο στα ελληνικά μπορούνε να συνεννοηθούνε. Είναι η χαμένη γενιά της Ρόδου, του νησιού με τον μεγαλύτερο τουρκικό πληθυσμό ανάμεσα στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Ο Σύλλογος Αδελφότητας και Πολιτισμού Μουσουλμάνων Ρόδου κάνει σημαντικές προσπάθειες για τους 3.500 χιλιάδες Τούρκους που μετά την Επιχείρηση Ειρήνης στην Κύπρο το 1974 στερήθηκαν την εκπαίδευση στην μητρική τους γλώσσα, καθώς έκλεισαν τα σχολεία τους. Ο σύλλογος προσπαθώντας να αποτρέψει την εξαφάνιση των τουρκικών από το νησί, άρχισε φροντιστήριο για να μπορέσουν τα παιδιά να μάθουν την μητρική τους γλώσσα. Τα μαθήματα που άρχισαν πριν από δύο χρόνια τα παραδίδει ο Ιλτέρ Μέτσο-ιμάμης του τζαμιού Ιμπραήμ Πασά. Διδάσκει στα παιδιά τα τουρκικά και το πως προσεύχονται. Η Ρόδος το μεγαλύτερο από τα Δωδεκάνησα που βρίσκονται στο ΝΑ Αιγαίο, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πέρασε στον έλεγχο της Ελλάδας. Από τότε οι Τούρκοι που ζούνε στο νησί υπόκεινται σε διαφόρων ειδών πιέσεις. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης κατά την εποχή της Επιχείρησης Ειρήνης στην Κύπρο να κλείσει τα μειονοτικά σχολεία, δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο τον αγώνα επιβίωσης της γλώσσας, τη θρησκείας και του πολιτισμού των Τούρκων. Τα παιδιά των Τούρκων που ζούνε στο νησί έφτασαν να μην μπορούνε να διαβάσουν και να γράψουν την γλώσσα τους. Χάρη στα μαθήματα τουρκικών που άρχισε πριν δύο χρόνια ο Σύλλογος Αδελφότητας και Πολιτισμού Μουσουλμάνων Ρόδου, η νέα γενιά άρχισε να μαθαίνει την μητρική της γλώσσα. Οι νέοι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τα μαθήματα γλώσσας που παραδίδονται από τον ιμάμη Ιλτέρ Μέτσο που τοποθετήθηκε εκεί από την μουφτεία Ξάνθης. Ο δάσκαλος Ιλτέρ έχει 50 μαθητές και τους χειμερινούς μήνες οργανώνει και μαθήματα Τουρκικών-Οθωμανικών για τους γονείς των παιδιών. Ο Ιλτέρ Μέτσο παράλληλα με τα τουρκικά παραδίδει και μαθήματα ηθικής. Ο Μέτσο αναφέρει πως για να αποβούν επιτυχείς οι εθελοντικές και δωρεάν υπηρεσίες του, έχουν ανάγκη στήριξης, και ζητά να τον στηρίξουν. Ο Μέτσο λέει πως το πρώτο από τα προβλήματα των Τούρκων της Ρόδου είναι η στέρηση της εκπαίδευσης στα τουρκικά. Τονίζει πως οι Τούρκοι της Ρόδου περιμένουν ένα άνοιγμα στο θέμα αυτό από την Ελλάδα και δηλώνει πως ¨Από τότε που τελείωσε το 1972 η εκπαίδευση στα τουρκικά έως τώρα οι Τούρκοι της Ρόδου δεν δύνανται να μάθουν την γλώσσα τους. Προσπαθούμε μόνοι μας να λύσουμε αυτό το θέμα παραδίδοντας μαθήματα τουρκικών. Μαθαίνουμε στα παιδιά μας να προσεύχονται, όμως αυτό είναι ανεπαρκές. Έχουμε ανάγκη μεγαλύτερης στήριξης¨. ¨Παρακολουθούμε τα τουρκικά σίριαλ μέσω των ελληνικών υπότιτλων” Το πλέον απτό παράδειγμα της τραγικής κατάστασης των ομογενών στο νησί, είναι η κατάσταση του προέδρου του Συλλόγου Αδελφότητας και Πολιτισμού Μουσουλμάνων Ρόδου Μεχμέτ Ζαμαντάκι που ξέρει πολύ λίγα τουρκικά. Ο Ζαμαντάκι αναφέρει πως η νέα γενιά κοντεύει να ξεχάσει την μητρική της γλώσσα και δηλώνει : ¨Πόσο πικρό να πρέπει να διαβάζουμε τους ελληνικούς υπότιτλους για να καταλαβαίνουμε τα τουρκικά σίριαλ στην τηλεόραση¨. Τα τουρκάκια στα κρατικά σχολεία εξαιρούνται από το μάθημα των θρησκευτικών και δεν εκπαιδεύονται στα τουρκικά. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν ούτε τουρκικά ούτε για την θρησκεία στην οποία είναι μέλη”. Να θυμήσουμε μόνο ότι όταν ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας ,είχε επισκεφθεί τη Ρόδο, πριν πάει στο ραντεβού που είχε με τον τότε ΥΠΕΞ, Δημήτρη Δρούτσα, είχε σπέυσει ...να επιθεωρήσει με συνοδεία κάμερας τζαμί της πόλης!
Και ο Μάντατζη στη Ρόδο! Ο βουλευτής Ξάνθης Τσετίν Μάντατζη έκανε την πρώτη προσευχή του μήνα του Ραμαζανιού στην Ρόδο όπου είχε πάει για επίσκεψη. Ο βουλευτής βρέθηκε εκεί 31-7 με 2-8, συναντήθηκε με τους εκεί Τουρκομουσουλμάνους, και επισκέφτηκε τα τζαμιά και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μουσουλμάνων. Ο βουλευτής συναντήθηκε με τις οικογένειες των μαθητών των μαθημάτων Κορανίου και με την διοίκηση του συλλόγου, και είχε την ευκαιρία να συζητήσει με τον καθένα ξεχωριστά. Ο βουλευτής αντάλλαξε απόψεις με την διοίκηση του συλλόγου και με τους ομογενείς που συναντήθηκε και άκουσε τα προβλήματα τους από κοντά.
Ο βουλευτής Τσετίν Μάντατζη στα πλαίσια της επίσκεψης του στην Ρόδο, συναντήθηκε με τον φίλο του βουλευτή Ρόδου Νίκο Ζωίδη και με τον δήμαρχο Ρόδου Στάθη Κουσουρνά. Στο ΠΑΣΟΚ προφανώς και εγκρίνουν τις δραστηριότητες του βουλευτή τους,αφού κανείς δεν τον ενοχλεί.

Read More

ΑΤΜΟΠΛΟΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1912

Με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ φέρονταν ελληνικό ατμόπλοιο επιβατηγό ναυπήγησης 1912 που έλαβε μέρος στον Ά Βαλκανικό Πόλεμο ως επίτακτο βοηθητικό εύδρομο,οπλιταγωγό και πλωτό νοσοκομείο. Ανήκε στη ναυτιλιακή εταιρεία «Εθνική Ατμοπλοΐα της Ελλάδος».

Το Α/Π – Υ/Κ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ναυπηγήθηκε το 1912 στα αγγλικά ναυπηγεία των James Laing & Sons Ltd στο Σάντερλαντ της Αγγλίας, για λογαριασμό της «Εθνικής Ατμοπλοΐας της Ελλάδος. Είχε εκτόπισμα 6.333 γκρός τον, με ολικό μήκος 422 πόδια και μέγιστο πλάτος 51 πόδια. Ήταν ατμοκίνητο διπλέλικο, έφερε δύο μεγάλους ιστούς , δύο καπνοδόχους με διώροφη υπερκατασκευή όπου επί του άνω καταστρώματός της έφερε εννέα σωσίβιες λέμβους ανά πλευρά. Η ταχύτητά του έφθανε τους 17 κόμβους.

Το πρώτο του (παρθενικό) ταξίδι μετά την ύψωση της ελληνικής σημαίας έκανε στις 5 Απριλίου του 1912, στη γραμμή Πειραιώς-Πατρών-Μασσαλίας-Κάδιξ-Νέας Υόρκης μεταφέροντας μετανάστες, ήταν ένα από τα πρώτα ελληνικά υπερωκεάνεια.

Μετά από κάποια ταξίδια και την έναρξη στο μεταξύ του Α’ Βαλκανικού πολέμου η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε την επίταξή του το οποίο και εξόπλισε ως βοηθητικό καταδρομικό (εύδρομο) και οπλιταγωγό υπό κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Π. Τσουκαλά. Στη συνέχεια υπάχθηκε στη ναυτική μοίρα των ευδρόμων, του τότε Βασιλικού Ναυτικού υπό τον διοικητή μοίραρχο, πλοίαρχο Ι. Δαμιανό.

Στις 10:30 ώρα της 3 Ιανουαρίου του 1913 βρισκόμενο στον λιμένα της Σύρου και συγκεκριμένα στη προκυμαία «ψαράδικα», που είχε καταπλεύσει δύο ημέρες πριν, και έχοντας «κεκαλυμμένα πυρά» δέχθηκε καταιγιστικό πυρ από τα πυροβόλα του τουρκικού ΧΑΜΗΔΙΕ που είχε καταπλεύσει από τη νύκτα έξω από τον λιμένα της Ερμούπολης.

Το ΧΑΜΗΔΙΕ, με κυβερνήτη τον Χουσείν Ραούφ Μπέη είχε καταφέρει να εισέλθει στο Αιγαίο χωρίς να γίνει αντιληπτό από τον ναύαρχο Π. Κουντουριώτη ο οποίος παρά τις κατ΄ επανάληψη εντολές της κυβέρνησης για καταδίωξή δεν εκτέλεσε προκειμένου ν΄ αντιμετωπίσει όλη τη δύναμη του τουρκικού στόλου κατά την έξοδό του από τα Δαρδανέλια.

Από το τουρκικό αυτό βομβαρδισμό προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές και πυρκαγιές οι οποίες και με το άνοιγμα των κρουνών κατάκλισης το πλοίο βυθίστηκε. Σημειώνεται ότι το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ δεν ανταπέδωσε πυρά στον άνισο εκείνο αγώνα προκειμένου να επισπευσθεί η προσβολή χωρίς να κινδυνέψει ο λιμένας και δημιουργηθούν θύματα στον άμαχο πληθυσμό της Ερμούπολης.

Μετά από ένα δεκαήμερο το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ανελκύθηκε με δικά του μέσα με απάντληση κυτών και επισκευάστηκε προσωρινά, με έξοδα της κυβέρνησης, και δύο χρόνια αργότερα πουλήθηκε σε ολλανδική εταιρεία όπου και ύψωσε ολλανδική σημαία. Οι νέοι ιδιοκτήτες διατήρησαν το ίδιο όνομα όπου και ταξίδευε μέχρι το 1921. Το έτος εκείνο αγοράστηκε από την εταιρεία Λόυδ Λατίνο όπου έλαβε το όνομα Pinzio”. Παρέμεινε έτσι σε ενέργεια μέχρι το 1932 όπου και δόθηκε προς διάλυση.

Read More

ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

Read More

ΑΤΜΟΤΗΛΕΒΟΛΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΗΔΗ

Aτμοτηλεβόλο του Aρχιμήδη: Πολεμικό όπλο που εκτόξευε μπάλες βάρους ενός ταλάντου (περίπου 23 χλγμ.) σε απόσταση 6 σταδίων (περίπου 1.100 μ.). Λειτουργούσε με την ατμοσυμπίεση. Είναι το πρώτο παγκοσμίως όπλο που λειτουργούσε με ατμό. Το εφεύρε ο Αρχιμήδης στη διάρκεια της πολιορκίας των Συρακουσών από τους Ρωμαίους (213-211 π.Χ.). Με το όπλο ασχολήθηκε και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, που το ονόμασε αρχιτρόνιτο (από τις λέξεις Αρχιμήδης και τρώννυμι) και έκανε τα πρώτα κατασκευαστικά σχέδια του όπλου. Ο έλληνας μηχανικός Ιωάννης Σακάς, που πειραματίστηκε πολύ με τα έργα του Αρχιμήδη, έκανε την ανακατασκευή του όπλου για πρώτη φορά. Το όπλο είναι λειτουργικό και εξακοντίζει μπάλες βάρους 2-2,5 κιλών σε απόσταση 350-400 μ
Οι μοναδικές ιστορικές μαρτυρίες που έχουμε για το ατμοτηλεβόλο (ή ατμοπυροβόλο) του Αρχιμήδη προέρχονται από τον Ιταλό ποιητή Φραγκίσκο Πετράρχη (1304 – 1374) και τον περίφημο μηχανικό και ζωγράφο Λεονάρντο Ντα Βίντσι (1452- 1519), ο οποίος όπως αναφέρει, κατασκεύασε το ατμοτηλεβόλο.
Αμέσως παρακάτω παρατίθεται η μαρτυρία του Φ. Πετράρχη:
«Έχω αναρίθμητες μηχανές και βαλλιστικά μηχανήματα (καταπέλτες). Και θα ήταν αξιοθαύμαστο αν δεν είχα και χάλκινες σφαίρες (σφαιρικά χάλκινα βλήματα), τα οποία εκσφενδονίζονται μέσω προκαλούμενων φλογών με τρομερό θόρυβο. Δεν αρκούσε η εκ του ουρανού βροντερή οργή του Δία, πανάθλιο ανθρωπάριο, εάν δεν προερχόταν (η ωμότητα συνδυασμένη με την αλαζονεία) και από την πυρπόληση της Γης. Το μη δεκτικό μίμησης κεραυνό, όπως λέει και ο Βεργίλιος (Αινειάς VI 590), μιμήθηκε η ανθρώπινη λύσσα, και εκείνο το οποίο από τα σύννεφα του ουρανού εξακοντίζεται συνήθως, μέσω κάνης από σκληρό ξύλο βέβαια, αλλά φονικού οργάνου εκσφενδονίζεται, το οποίο μερικοί νομίζουν ότι εφηύρε ο Αρχιμήδης, κατά την διάρκεια που ο Μάρκελλος πολιορκούσε τις Συρακούσες. Αλλά εκείνος (ο Αρχιμήδης) εφηύρε τούτο, για να διαφυλάξει την ελευθερία των συμπολιτών του και για να αποτρέψει ή να αναβάλει την καταστροφή της πατρίδας του. Τούτο το χρησιμοποιείτε εσείς για να καταπιέσετε ελεύθερους λαούς με την δουλεία ή την εξολόθρευση. Η καταστροφή μέχρι πρότινος ήταν σπάνια, ώστε να γίνεται γνωστή με υπέρμετρο θαυμασμό, τώρα όμως οι ψυχές είναι δεκτικές στο να διδάσκονται τα χείριστα των πραγμάτων, διότι το ολέθριο αυτό μηχάνημα (το τηλεβόλο του Αρχιμήδους) έγινε γνωστό, όπως οποιοδήποτε άλλο είδος όπλου»

Παράθεση: ο Πετράρχης δεν αρνείται την πατρότητα του ατμοτηλεβόλου από τον Αρχιμήδη, απλώς αναφέρει ότι ο Αρχιμήδης το κατασκεύασε ως αμυντικό κι όχι ως επιθετικό όπλο. Λόγω της μετέπειτα χρήσης του, όμως, ως επιθετικού όπλου από τους σύγχρονους του Αρχιμήδη, έγινε γνωστό ως επιθετικό όπλο, όπλο καταστροφής.

Την πληροφορία του Πετράρχη, ο οποίος δεν προχώρησε στην τεχνική περιγραφή του μηχανισμού αυτού, θεώρησε αληθινή ο Γερμανός ιστορικός Diels, που την ενσωμάτωσε στην δική του εργασία. Απ΄αυτό προκύπτει, επίσης, το συμπέρασμα ότι η ανακάλυψη του ατμού δεν ανήκει στον Ήρωνα τον Αλεξανδρέα, που κατασκεύασε την περίφημη «αιολοπύλη» και έκανε εκτεταμένη αναφορά στη δύναμη και την χρήση του ατμού, αλλά στον Αρχιμήδη.
Με άλλα λόγια, η μηχανή που χρησιμοποιεί ατμό, μια πρόδρομη μορφή της γνωστής ατμομηχανής, είναι μια ελληνική ανακάλυψη της πρώιμης ελληνιστικής περιόδου, που σαφέστατα αποδίδεται στον Αρχιμήδη από τον περίφημο καλλιτέχνη και μηχανικό της Αναγέννησης, τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Read More

150 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το Αιγαίο είναι γεμάτο από πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Με βάση έρευνες που έχει κάνει η Γαλλική εταιρία Βeicip και οι οποίες έχουν ως αφετηρία τουλάχιστον δύο διδακτορικά σε Γαλλικά Παν/μια, προκύπτει ότι στο Αιγαίο και ειδικά στην θαλάσσια περιοχή της Κύπρου υπάρχει άφθονο πετρέλαιο, όπως και φυσικό αέριο! που παραδέχονται την ύπαρξη πετρελαίων στο Καστελόριζο και Δυτικά της Ρόδου. Τονίζεται ότι μία από τις γεωλογικές προϋποθέσεις για την ύπαρξη...κοιτασμάτων πετρελαίου είναι η ύπαρξη ιζηματογενών πετρωμάτων. Στην περίπτωση του Αιγαίου, τα πετρώματα αυτά άρχισαν να σχηματίζονται πριν 150 εκατομμύρια χρόνια, όταν στη θέση της Ελλάδος υπήρχε θάλασσα. Σταδιακά, μέχρι πριν 13 εκατομμύρια χρόνια, αναδύθηκε η Αιγαϊδα, μια τεράστια χερσόνησος που ένωνε την Ελλάδα με τη Μικρά Ασία. Πριν από 5 εκατ χρόνια, λόγω των τεκτονικών ανακατατάξεων, η Μεσόγειος χώρισε τη γη στα δύο.

Read More

ΠΛΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Η Εθνική συνείδηση είναι η γνώση και το βίωμα της ιδιαίτερης φύσης του Έθνους στο οποίο ανήκουμε,

η συνείδηση όλων των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων που αποτελούν το Έθνος,

η γνώση του λαϊκού και φυλετικού χαρακτήρα,

του πολιτισμού και της ιστορίας του, επιπλέον η συνείδηση του ότι ανήκουμε στο ίδιο Έθνος και των υποχρεώσεών μας προς αυτό.

Η Εθνική συνείδηση των Ελλήνων παρουσιάζεται πολύ πριν τους Περσικούς πολέμους, που αποτελούν ορόσημο στην εξέλιξής της.

Πριν από τον 7ο π.Χ. αιώνα οι Έλληνες είχαν χαράξει γύρω τους ένα τείχος, που ξεχώριζε αυτό από τους άλλους λαούς, τους '‘βαρβάρους” όπως τους ονομάζανε.

Στην αφύπνιση του κοινού Ελληνικού αισθήματος συνετέλεσε και η επαφή των Ελλήνων μέσω των αποικιών, με άλλους λαούς, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν συνειδητά τα γνωρίσματα της φυλής τους, κοινά σ’ αυτούς και ξένα στους αλλόφυλους. Επίσης οι Πανελλήνιοι Αγώνες, Πύθια, Νέμεα, Ίσθμια, ιδιαίτερα δε τα Ολύμπια, από τους οποίους αποκείονταν οι βάρβαροι, συνέβαλαν στην τόνωση της Πανελλήνιας συνειδήσεως. Αλλά η Πανελλήνια αυτή Εθνική συνείδηση δεν επέδρασε στην πολιτική ζωή των Ελλήνων, ο πολιτικός τοπικισμός τους δεν υποχώρησε. Η πόλις – κράτος, το κατ’ εξοχήν Ελληνικό πολιτικό πρότυπο, παραμένει ακλόνητο, ως την μεγάλη στιγμή της Μακεδονικής Ορμής.

Πάντως το βίωμα των Περσικών πολέμων τόνωσε την συνείδηση των Ελλήνων και δημιούργησε τάσεις πανελλήνιας Εθνικής πολιτικής.

Οι τάσεις αυτές απέβλεπαν στην κατάπαυση των εμφυλίων ερίδων, που μάστιζαν την Ελλάδα και την ανάληψη του Εθνικού πολέμου εναντίον των Περσών (Κίμων – Καλλικρατίδας). Δυστυχώς, η διαρχία Σπάρτης – Αθήνας έσυρε την Ελλάδα στον καταστρεπτικό Πελοποννησιακό πόλεμο. Η επαίσχυντος όμως Ανταλκίδειος ειρήνη, συνετέλεσε στην αναβίωση του ιδεώδους των Πανελλήνων. Ο Γοργίας στην Ολυμπία διακήρυξε την ανάληψη κοινού απελευθερωτικού Αγώνα κατά των Περσών, ο Ισοκράτης με Εθνικό παλμό ωθεί την Αθήνα και την Σπάρτη να συνδιαλλαγούν, για προπαρασκευή Πανελλήνιας στρατιάς “υπ’ Αθηναίων μεν και Λακεδαιμονίων στρατηγουμένης, υπέρ δε των συμμάχων ελευθερίας αθροιζομένης, υπό δε της Ελλάδος απάσης εκπεμπομένης, επί δε την των βαρβάρων τιμωρίαν πορευομένης” (Πανηγ. 185). Ήταν ευτύχημα το γεγονός ότι η πνευματική ηγεσία του Ελληνισμού είχε συναίσθηση της Εθνικής της συνειδήσεως. Η Εθνική συνείδηση του Αριστοτέλη δεν δημιούργησε τον πολιτικό, τον στρατηλάτη Αλέξανδρο; Άς ασχοληθούμε όμως τώρα με την Εθνική συνείδηση του Πλάτωνα. Ο Πλάτων πιστεύει στην κοινή καταγωγή των Ελλήνων. Οι Έλληνες μεταξύ τους λέει, είναι οικείοι και συγγενείς, ενώ με τους βαρβάρους είναι άσχετοι και ξένοι “φημί γαρ το μεν Ελληνικόν γένος αυτό αυτώ οικείον είναι και συγγενές, τω δε βαρβαρικώ οθνείον τε αλλότριον” (Πολιτεία 470γ). Αρρώστεια είναι για τον Πλάτωνα, οι εμφύλιοι σπαραγμοι, γι’ αυτό τις συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων τις ονομάζει “στάσεις”, ενώ τις συγκρούσεις Ελλήνων βαρβάρων τις αποκαλεί “πολέμους”, μια και οι Έλληνες, όπως λέει, είναι φυσικοί πολέμιοι των βαρβάρων. Και συνεχίζει, όσον αφορά την στάση:

“Όπου τύχη να ξεσπάση και χωριστή σε δύο η πόλη, αν αρχίσουν να καταστρέφουν ο ένας του άλλου τα κτήματα και βάζουν φωτιά στα σπίτια, τι αποτρόπαιο πράγμα που φαίνεται να είναι και πόσο αφιλοπάτριδες οι δύο μερίδες.

Γιατί αλλιώς ποτέ δεν θα τολμούσαν να ρημάζουν έτσι την μητέρα που τους γέννησε και τους ανέστησε” (Πολ. 470 δ,ε) και πιό πάνω (470 α) σημειώνει ότι αποτελεί βεβήλωση να προσφέρουμε στα ιερά μας, λάφυρα Ελλήνων. Για τον Πλάτωνα δεν είναι δίκαιο οι Έλληνες να εξανδραποδίζουν πόλεις Ελληνικές, απεναντίας μάλιστα “του Ελληνικού γένους φείδεσθαι”. Ομοίως δεν επιτρέπει στους Έλληνες να έχουν Έλληνα δούλο. Την αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων περί διαχωρισμού τους απ’ τους βαρβάρους αποδέχεται και ο Πλάτων.

Δύο χαρακτηριστικά χωρία όπου η παραδοχή αυτή είναι σαφής: “Δια πάντων ανθρώπων Ελλήνων τε και βαρβάρων” (Επιστ. Ζ 335 α) και “εν ανθρώποις πάσι και Ελλήσι και βαρβάροις” (Νόμοι Γ 687 α). Ο Πλάτων θεωρούσε τους Έλληνες, ως λαό του λόγου και ουσιώδες γνώρισμα του Ελληνικού ανθρωπίνου τύπου το φιλομαθές και το φιλόσοφο, αντίθετα γνώρισμα των βαρβάρων το θυμοειδές, το επιθυμητικό και το φιλοχρήματο, γνωρίσματα κατά τον ίδιον κατώτερα.

Ο Πλάτων υπερτάσσει το κοινό συμφέρον ολόκληρης της Ελλάδας, από εκείνο των πόλεων – κρατών, ακριβώς λόγω της βαθειάς Εθνικής του συνειδήσεως.

Να και η θέση του σ’ ένα διαχρονικό πρόβλημα του Ελληνισμού : Στην Η’ επιστολή (353 ε) εκφράζει έντονα τον φόβο του για την απειλουμένη έκλειψη της Ελληνικής γλώσσας στην Σικελία. Αλήθεια, σήμερα ποιός πνευματικός άνθρωπος ανησύχησε για τον ίδιο ακριβώς κίνδυνο, που και σήμερα υφίσταται, σε μεγαλύτερο μάλιστα βαθμό, στην Ν. Ιταλία και στην Σικελία; Ο Πλάτων μάλιστα υποδεικνύει το καθήκον των ομογλώσσων και ομοφύλων “τούτων δε χρή πάση προθυμία πάντας τους Έλληνας τέμνειν φάρμακον”. Την Εθνική συνείδηση του Πλάτωνα μαρτυρά και η προσήλωσή του στην Ελληνική παράδοση. Αναφερόμενος στα Τρωϊκά, όπως και ο Όμηρος, αποκαλεί τους Έλληνες Αχαιούς, σέβεται το Μαντείο των Δελφών, της Δωδώνης και τον “πάτριον θεόν”. Γνήσια Ελληνικός είναι και ο Νόμος του περί συμμετοχής στους Τέσσερις Πανελλήνιους Αγώνες, που θα αποτελούσαν και σοβαρούς παράγοντες της ηθικής συνοχής του Ελληνισμού. Αλλά η τρανοτέρα εκδήλωση της Εθνικής συνειδήσεως του Πλάτωνος, είναι η παραδοχή του ότι η υπό ίδρυση ιδεώδης ΠΟΛΙΤΕΙΑ του θα είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ: ” Ην συ πόλιν οικίζεις, ούχ Ελληνίς έσται; Δεί γι’ αυτήν, έφη” (Πολ.470 ε).

Read More

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΩΣ ΑΡΡΩΣΤΙΑ!

Είναι ο καρκίνος ασθένεια της σύγχρονης εποχής; Δεν υπήρχε παλιά; Η έρευνα καταλήγει στο ότι ο καρκίνος δεν υπήρχε στα αρχαία χρόνια. Είναι πιθανό να είναι προϊόν της σύγχρονης εποχής. Η άποψη αυτής έχει πολλούς υπερασπιστές αλλά και πολλούς πολέμιους.....

Η καθηγήτρια Ροζαλί Ντέηβιντ και η ομάδα της στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ όπως και ο καθηγητής Ζίμερμαν του Πανεπιστημίου Βιλανόβα εκτιμούν ότι ο καρκίνος είναι νόσος που έχει να κάνει με το σύγχρονο τρόπο ζωής.

Ισχυρίζονται ότι στην αρχαιότητα δεν υπήρχει καμία γενεσιουργός αιτία για τον καρκίνο. Η νόσος οφείλεται στη διατροφή, στις συνήθειες και στο περιβάλλον.

Σε μούμιες 3000 χρόνων σπάνια βρίσκονται ίχνη όγκων και μάλιστα πρόκειται για καλoήθεις όγκους. Το επιχείρημα ότι το προσδόκιμο της ζωής των αρχαίων ήταν μικρότερο, αποκρούστηκε από το γεγονός ότι το διάστημα από 25 μέχρι 50 χρόνων είναι αρκετό για να εμφανιστεί καρκίνος.

Ερευνώντας το θέμα ανακαλύπτουμε ότι οι πρώτες μορφές π.χ του καρκίνου του μαστού εμφανίζονται μετά τον 17ο αιώνα. Η στατιστική βέβαια λέει ότι το 90% των ανθρώπων που πεθαίνουν από καρκίνο είναι πάνω από 50 χρονών, οπότε εξετάζοντας τους κανείς πριν από τα 50 δε θα έβρισκε ίχνη της νόσου.

Τα συμπεράσματα δικά σας, καθώς υπάρχουν οι παράγοντες της κληρονομικότητας, της ηλιακής ακτινοβολίας ή της ραδιενέργειας.

Read More

ΕΓΚΟΙΜΗΣΗ:ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ

Εγκοίμηση ήταν όλη η διαδικασία του να κοιμηθεί κανείς σ' έναν ιερό χώρο, ώστε να δεχτεί ένα αποκαλυπτικό όνειρο είτε για θεραπευτικούς σκοπούς, είτε για να μάθει για το μέλλον του.

Εγκοιμητικά μαντεία υπήρξαν σε όλα τα μέρη του αρχαίου κόσμου. Το ίδιο αρκετά υπήρξαν τα ιερά όπου ο θεραπευτικός χαρακτήρας προεξείχε. Οπωσδήποτε τέτοιο ρόλο έπαιξαν όλα τα Ασκληπιεία αλλά και άλλα ιερά. Η Εγκοίμηση ή Εγκοιμητήριο ήταν ο χώρος όπου ο πιστός ή οι πιστοί έπρεπε να πάνε να κοιμηθούν. Η πίστη οπωσδήποτε έπαιζε σημαντικό ρόλο. Εδώ ας θυμηθούμε και τα λόγια του ίδιου του Χριστού σε ασθενή που θεράπευσε: «Πήγαινε, η πίστη σου σ' έσωσε» (κατά Λουκάν 17,19). Η σύγχρονη ιατρική επιστήμη έχει εντάξει αυτό το μυστήριο κάτω από τον όρο PLACEBO (http://psi-gr.tripod.com/placebo.html) , αλλά αδυνατεί να εξηγήσει ακριβώς με ποιο τρόπο ο εγκέφαλος επιβάλλεται στο σώμα.

Στην Ελλάδα οι πιο διάσημοι ιεροί χώροι όπου λειτούργησαν εγκοιμητήρια για θεραπευτικούς σκοπούς ήταν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου, το Αμφιαράειο του Ωρωπού και το Τροφώνιο Άντρο στη Λιβαδειά. Από όλα τα μέρη της Ελλάδας ασθενείς συνέρεαν στα ιερά αυτά να θεραπευτούν με τη συνδρομή της θεότητας. Έτσι βλέπουμε να υπάρχουν εκεί ερείπια, κυρίως στην Επίδαυρο και στο Αμφιαράειο, τα οποία μαρτυρούν το μεγαλείο που είχαν στην ακμή τους που διάρκεσε αιώνες. Και σήμερα άλλωστε υπάρχουν ναοί όπου κατ' εξοχήν ο κόσμος πηγαίνει για θεραπεία, όπως η Παναγία της Τήνου και η Παναγία της Λούρδης στη Γαλλία.

Αφού έφτανε ο ενδιαφερόμενος στον ιερό χώρο, γινόταν δεκτός από τους ανθρώπους και τους ιερείς του θεραπευτηρίου, στους οποίους ήταν μοιρασμένοι οι ρόλοι των διαφόρων λειτουργημάτων του ιερού. Φαίνεται ότι οι ιερείς ήταν γνώστες των διαφόρων περιπτώσεων ασθενειών, αλλά γενικά, αφού γινόταν μια πρώτη εξέταση του πάσχοντα, οι γενικές κατευθύνσεις ήταν παρόμοιες: Αρχικά μια σωστή δίαιτα ή και νηστείες, παραμονή και περίπατοι μέσα στους ιερούς χώρους, οι οποίοι ήταν διαμορφωμένοι κατάλληλα ώστε να ξεκουράζουν το πνεύμα των ασθενών. Επαφή με τους λειτουργούς του ναού θεραπευτηρίου οι οποίοι οδηγούσαν την ψυχή και το νου σε μια ανάταση και ψυχική θεώρηση των πραγμάτων. Γίνονταν εξαγνιστικά λουτρά με κρύο και θερμό νερό.

Η χρήση του νερού και μάλιστα τρεχούμενου ήταν πολύ βασική. Έτσι βλέπουμε να υπάρχουν σε όλα τα ιερά πηγές, ειδικές εγκαταστάσεις, και ό,τι άλλο ήταν απαραίτητο για τη χρήση του νερού. Ακόμη φαίνεται ότι υπήρχε πρόγραμμα με ασκήσεις γυμναστικής και γίνονταν μαλάξεις και επαλείψεις με λάδι του σώματος των ασθενών. Επίσης έπιναν τσάι από διάφορα βότανα αλλά και διάφορα θεραπευτικά μείγματα, τα οποία οπωσδήποτε είχαν θεραπευτική και κυρίως κατευναστική δραστηριότητα, γιατί όλα αυτά προηγούνταν της εγκοίμησης. Μάλιστα μερικές φορές ο άρρωστος γινόταν καλά πριν χρειαστεί να ακολουθήσει η υπόλοιπη διαδικασία.

Αυτές οι ουσίες πού έπιναν, δεν ήταν γνωστές παρά μόνο στους μυημένους ιερείς. Ωστόσο μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιες ήταν δραστικές ψυχότροπες ουσίες. Για τα Ελευσίνια Μυστήρια πιθανολογούμε ότι έπιναν τον κυκεώνα, που είχε και βρασμένο σταρόζουμο από τα στάχια του Θριάσιου Πεδίου. Αλλά από αναλύσεις πού έχουν γίνει, γνωρίζουμε (1978, The Road to Eleusis, Unveiling the Secret of the Mysteries, R. Gordon Wasson, Albert Hofmann που ανακάλυψε το LSD), Carl A. P. Ruck) ότι στα στάχυα παρασιτούσε ένας κοινός μύκητας, η Ερυσιβώδης Ολύρα (Claviceps purpurea). Ο βρασμός αυτού του μύκητα εμφανίζει ένα παράγωγο του λυσεργικού οξέως συγγενές με το γνωστό παραισθησιογόνο LSD. Όποιος έπινε λοιπόν τέτοιο χυμό, θα έβλεπε και θα άκουγε σίγουρα « μεταφυσικές εμπειρίες ». Ο Robert Graves πρότεινε για κύριο στοιχείο του κυκεώνα ένα μύκητα της οικογένειας Panaeolus ο οποίος περιέχει ψιλοκυβίνη και άλλα παρόμοια στοιχεία.Σε αυτό συμφωνούν και άλλοι νεώτεροι ερευνητές, όπως ο T. McKenna. Η χρήση παραισθησιογόνων σε θρησκευτικές τελετές είναι επίσης γνωστή και σε άλλους πολιτισμούς (Το περίφημο psilocybe Mexicana που βρίσκεται στο Μεξικό και περιέχει ψιλοκυβίνη, ο κάκτος πεγιότε που φυτρώνει στις ερήμους της κεντρικής, κυρίως, Αμερικής και περιέχει μεσκαλίνη, Amanita muscaria, στο Βεδικό (Vedic) Soma κλπ).

Όπως και να έχει η αλήθεια, η θεραπεία με τη μέθοδο placebo απαιτεί καλό σκηνοθέτη και έντονο σενάριο! Έτσι λοιπόν, το τελετουργικό στην Αρχαία Ελλάδα ήταν καλά σχεδιασμένο.

Αφού λοιπόν είχε προετοιμαστεί κατάλληλα ο άρρωστος και οι ιερείς, εξετάζοντας τα σπλάχνα των ζώων από ορισμένες θυσίες, αποφαίνονταν ότι ο θεός ενέκρινε τη συνέχιση της διαδικασίας, τότε προχωρούσαν παρακάτω. Ο ασθενής έπρεπε να θυσιάσει ένα ζώο και να κοιμηθεί το βράδυ πάνω στο δέρμα του. Η όλη διαδικασία με νηστείες, διαλογισμούς, καθάρσεις, σωστό προσανατολισμό και ψυχής και πνεύματος και ακόμη με συνοδό την πίστη του ασθενή και τις οδηγίες των ιερέων, οδηγούσε τη νύχτα σε ένα αποκαλυπτικό όνειρο. Με διάφορους τρόπους ο θεός, ο οποίος μπορεί και να εμφανιζόταν στο όνειρο του ασθενή, έδειχνε στον ασθενή τον τρόπο και το είδος θεραπείας που έπρεπε να ακολουθήσει. Το πρωί ο άρρωστος έλεγε το όνειρο στους ιερείς και αυτοί το αποκρυπτογραφούσαν. Κατόπιν έφευγε, αφού έκανε μια ευχαριστήρια προσφορά στο θεό. Η θεραπεία γινόταν δωρεάν όμως οι ασθενείς συνήθιζαν να προσφέρουν αφιερώματα ή αναθήματα από χρυσό ή ασήμι που αναπαριστούσαν το θεραπευμένο μέλος τους. Αυτή η συνήθεια συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τα λεγόμενα "τάματα" που αφήνουν οι πιστοί σε "θαυματουργές εικόνες".

Οι περιπτώσεις θεραπείας φαίνεται ήταν πάμπολλες και γι' αυτό επί αιώνες τα ιερά άκμαζαν και χιλιάδες αφιερώματα πιστών υπήρχαν σ' αυτά. Συνήθως ήταν ομοιώματα των μελών του σώματος που θεραπεύτηκαν, κάτι που γίνεται και σήμερα στις εκκλησίες μπροστά στις θαυματουργές εικόνες. Στα ιερά αυτά θεραπευτήρια υπήρχαν ναοί του Ασκληπιού ή όποιας άλλης θεότητας ή ήρωα θεραπευτή ήταν αφιερωμένοι - διάφορα κτίσματα με μορφή ξενώνων, κρήνες, άλση, θέατρα, λουτρά και άλλα. Το εγκοιμητήριο ήταν ένα συγκεκριμένο κτίσμα μέσα στο οποίο γίνονταν οι εγκοιμήσεις των ασθενών. Σε κάθε ιερό βέβαια υπήρχαν κάποιες ιδιαιτερότητες. Έτσι στην Επίδαυρο, σύμφωνα με μία εκδοχή, ο άρρωστος περνούσε μέσα σε ένα σπειροειδή, υπόγειο διάδρομο κάτω από τον περίφημο θόλο. Δεν είναι γνωστά αυτά τα οποία διαδραματίζονταν εκεί. Στο Τροφώνιο Άντρο ο ασθενής έπρεπε να περάσει μέσα από μία μικρή οπή στο βάθος του άντρου, κρατώντας προσφορές στα χέρια του. Λέγεται ότι μετά του ήταν πολύ δύσκολο να διηγηθεί την εμπειρία του.

Όμως παρά τις ιδιαιτερότητες, όπου υπήρχαν ιερά θεραπείας με εγκοίμηση, ο άξονας ήταν ο ίδιος: ύπνος με στόχο ένα αποκαλυπτικό όνειρο. Ο ύπνος λοιπόν και το όνειρο ήταν το μέσον για τη θεραπεία. Πολλές φορές στα αρχαία μυστήρια ο ύπνος ήταν μέσα στο τυπικό και αποτελούσε ένα είδος συμβολικού προσωρινού θανάτου, κατά τη διάρκεια του οποίου ο μυούμενος περνούσε σημαντικές εμπειρίες και μετά επέστρεφε ανανεωμένος, ξαναγεννημένος. Μάλιστα ο μυητικός ύπνος λάβαινε χώρα δίπλα σε πηγές, ποτάμια και γενικά τρεχούμενα νερά, κάτι που το συναντούμε και στα εγκοιμητήρια. Οι εγκοιμήσεις λοιπόν δεν ήταν κάτι τυχαίο, αλλά ένα τμήμα της μυστηριακής γνώσης που χρησιμοποιούνταν προς όφελος του λαού, ο οποίος ενδιαφερόταν να γίνει καλά από τις αρρώστιες.

Έτσι καταλαβαίνουμε ότι οι μυστηριακές γνώσεις - και εδώ συγκεκριμένα όσες είχαν σχέση με την απόκρυφη τότε επιστήμη της Θεραπευτικής- δεν ήταν τόσο αποκομμένες από τον απλό κόσμο, αλλά ήταν στη διάθεση όσων ζητούσαν θεραπεία. Για όσους ήθελαν να προχωρήσουν πιο πέρα, πίσω από τα κατά τόπους ιερά υπήρχαν τα Μυστήρια, τα οποία πρόσφεραν σ' έναν πυρήνα ανθρώπων τη δυνατότητα της Μύησης, δηλαδή του περάσματος σ' ένα ανώτερο επίπεδο συνείδησης, όπως αυτό στο οποίο είχαν φτάσει οι μεγάλοι φιλόσοφοι, τραγικοί ποιητές, πολιτικοί και άλλοι σημαντικοί άνθρωποι της προ-κλασσικής και κλασσικής αρχαιότητας. Η εγκοίμηση λοιπόν ήταν ένας μυητικός τρόπος θεραπείας που εφαρμοζόταν με αρκετή επιτυχία στα αρχαία θεραπευτήρια.

Η σύγχρονη ψυχοθεραπεία βέβαια, μπορεί να αξιολογεί το ονειρικό υλικό σε τελείως διαφορετικά πλαίσια (πχ. ασυνείδητες – υποσυνείδητες ενδοψυχικές συγκρούσεις εγώ – υπερεγώ), δεν παύει ωστόσο να προεκτείνει τους ορίζοντες που άνοιξαν οι Αρχαίοι μας πρόγονοι. Τα όνειρα όμως παραμένουν τα ίδια, κυριαρχώντας στη ζωή μας όπως πάντοτε.

Read More

ΟΙΚΟ-ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Οι ειδικοί της τεχνολογίας και οι νέοι αρχιτέκτονες έχουν αρχίσει παγκοσµίως να πειραµατίζονται µε σχέδια και προτάσεις που ρεαλιστικά θα δίνουν απάντηση στο εάν ο άνθρωπος µπορεί - και πώς - να επιβιώσει σε συνθήκες ακραίας κλιματικής αλλαγής.

Ως υπόθεση εργασίας σχεδιάζουν και συνδυάζουν όλες τις διαθέσιµες τεχνολογίες που θα μπορέσουν ίσως κάποτε στο µέλλον να απευθυνθούν σε όσους θα έχουν επιζήσει από τις δραματικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και θα πρέπει να συνεχίσουν το υπόλοιπο της ζωής τους - για όσο βέβαια αντέξουν - µέσα σε κτήρια που θα τους προσφέρουν τα απολύτως απαραίτητα εφόδια για να ζήσουν, δηλαδή νερό και τροφή. Ένα παράδειγµα αυτής της νέας «εξερεύνησης» που κάνουν πολλοί αρχιτέκτονες είναι ο οικο-ουρανοξύστης (Eco-Skyscraper) του Ινδού αρχιτέκτονα Vikas Pawar, ο οποίος, µάλιστα, βιάζεται να τον κτίσει στην πόλη Noida, πριν η κλιµατική αλλαγή του αλλάξει και τα σχέδια.

Καταφύγιο… στο µέλλον

Οι οικο-ουρανοξύστης θα µπορεί να εξασφαλίσει τροφή στους ενοίκους του, αφού θα διαθέτει εσωτερικές «κρεμαστές» - κάθετες φάρµες για την παραγωγή γεωργικών προϊόντων. Τα προϊόντα θα καλλιεργούνται µε τη µέθοδο της υδροπονικής, σύστηµα καλλιέργειας χωρίς τη χρήση χώµατος αλλά και µε πολύ λιγότερες ποσότητες νερού από ό,τι χρειάζεται µια συµβατική καλλιέργεια. Τα αποτελέσματα, µάλιστα, θεωρείται ότι είναι πολλαπλάσια όσον αφορά τις σοδειές. Το πόσιμο νερό θα εξασφαλίζεται μέσω ειδικής τεχνολογίας, που θα «εκμεταλλεύεται» την υγρασία. Το όραμα του Ινδού αρχιτέκτονα έχει μηδενικό ανθρακικό αποτύπωμα, αφού στον οικο-ουρανοξύστη θα εφαρμοστούν όλα τα σύγχρονα συστήματα παραγωγής και εξοικονόμησης ενέργειας, ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά συστήματα, που θα έχουν ως αποτέλεσμα να μην εκπέμπεται καθόλου διοξείδιο του άνθρακα.

Το φουτουριστικό «καταφύγιο» δεν θα παράγει απόβλητα, αφού θα ανακυκλώνει τα πάντα και μόνον τα υπολείμματα των οργανικών αποβλήτων θα γίνονται κομπόστ ώστε να χρησιμοποιούνται στις «κρεμαστές» φάρμες.
Το κτήριο είναι 54.000 τετραγωνικά μέτρα και θα φιλοξενεί κατοικίες ή για άλλους εξοχικά, εμπορικά κέντρα, γραφεία, εστιατόρια και εκθεσιακά κέντρα. Ο ίδιος ο Vikas Pawar περιγράφει τον εαυτό του ως έναν νεωτεριστή αρχιτέκτονα που έχει ως στόχο να αφιερώσει τις δυνάμεις του στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Ο Vikas, αν και αποφοίτησε μόλις φέτος από τη Σχολή Μηχανικών Χωροταξίας Πολεοδομίας και Αρχιτεκτονικής του Νέου Δελχί, κατάφερε με την πρότασή του και τα σχέδιά του να γίνει γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο, προκαλώντας ποικίλα σχόλια. Όπως λέει ο ίδιος, θέλει να εργαστεί για την ανάπτυξη μιας νέας αρχιτεκτονικής, η οποία όχι μόνο θα «διατηρηθεί», αλλά θα «επιβιώσει» από την κλιματική αλλαγή, κάνοντας ακόμα ένα βήμα μπροστά στην έννοια της αειφόρου ανάπτυξης.

Read More

ΕΥΓΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΣΠΟΤΑΚΗ

Εἶναι ἕνα κείμενον ποὺ ἔλαβε τὸ τρίτο βραβεῖο στὸν διεθνὴ διαγωνισμὸ τοῦ ΝΟΣΤΟΣ, μὲ ἕδρα τὴν Ἀργεντινή καὶ θέμα τὰ κλαπέντα ὑπό τοῦ Ἔλγιν μάρμαρα.

Εὖγε Δημήτρη καὶ σὲ εὐχαριστοῦμε πάρα πολύ. Πάρα πάρα πολύ.

1. Εἶμαι ὁ Τόμας Μπροὺς, ἕβδομος κόμης τοῦἜλγιν. Γεννήθηκα εἰς τὴν Σκωτίαν τὸ 1776 μέσα εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ σκότους καὶὀρκίσθηκα ἐχθρὸς τοῦ Φωτὸς. Πέθανα εἰς τὸ Παρίσι τὸ 1841, μὴ μπορῶντας ν’ ἀντέξω τὸν ἐφιάλτην ποὺ καθημερινῶς βίαζε τὸ μυαλὸ μου !!! Θὲλησα νὰ γράψω Ἱστορία,ἀλλὰ δὲν ἤμουν Ἥρως ποτὲ, καὶ τὸ χειρότερον, δὲν ἤμουν Ἕλλην…δὲν ἤμουν κἄν Φιλέλλην…ἤμουν βάρβαρον γέννημα…

Δῶστε μου λίγον ἀπ’ τὸν χρόνον σας, διὰ νὰ σᾶς διηγηθῶ τὴν περιπλάνησιν τῆς σαρκὸς καὶ τὴν ἀνήθικον πορείαν τοῦ νοὸς μου, ἕως τὴν ἐσχάτην τῆς παραλογίας…τότε ποὺ βρέθηκα εἰς τὴν Ἀθήνα…

…ξύπνησα ἀπὸ τὴν ἀποπνυκτικὴν σκόνην καὶ ὑγρασία…γεμάτο τὸ κορμὶ μου μὲ σαπισμένον ἀέρα…δεκαπέντε ἡμέρες τώρα φτύνω χῶμα διαβολεμένο, ὅπου τὸ φυτεύει ὁ ὑϊὸς τοῦ Αἰόλου εἰς τὰ πνεμόνια μου μὲ τόσον θυμὸν θαρρεῖς, λὲς καὶ θέλει νὰ θάψῃ τὰ σπλάχνα μου μέσα εἰς τὸν σάρκινον τάφον μου…

Τὰ μάτια μου γεμάτα μ’ ἀνταύγιες τῆς φωτιᾶς…κόκκινος ἀπεσπερίτης, χαμένος εἰς τὸ κυνήγι τῆς Γλαυκώπιδος θεᾶς προστάτιδος τοῦ Παρθενῶνος Ἀθηνᾶς…τῶν Ἑλλήνων αὐτό…κάτι εἰς τὸ παρελθὸν ἦταν….

Ἀπορῶ ἀκόμη πῶς δέχθηκα νὰ βρεθῶ σὲ αὐτὸν τὸν τελειωμένον χῶρο…ἐδῶ ὁπου οἱ ἄνθρωποι ἀνακατεύονται μερικὲς φορὲς μὲ τοὺς Θεοὺς, ἀγνοοῦν τὸ θέλημὰ τους καὶ ἡ Ἱστορία τρομάζει νὰ τοὺς ἐπιτρέψῃ εἰς τὰ κιτάπια της νὰ περιπλανηθοῦν. Κι’ ὅμως εἶμαι ἐδῶ !!! Ἐδῶ ὅπου ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς Μητέρας Παγγαίας θέλουν νὰ προσκυνήσουν, μὰ μόλις πλησιάσουν γίνονται ὀχτροί καὶ θέλουν τὴν καταδίκην του…

Μοὔλεγε ἕνας Ἕλληνας πρὶν λίγες ἡμέρες, λίγες μονάχα στιγμὲς πρὶν τὸν πλακώσῃ τὸ μάρμαρον τῆς Γλαυκώπιδος Θεᾶς καὶ ὁδηγήσῃ τὴν ψυχὴν του χωρὶς πεντάρα, ναυαγὸ εἰς τὰς ὄχθας τοῦ Ἀχέροντος, πὼς ὅλα τὰ μαγικὰ τῆς γῆς αὐτῆς, ἕνωσαν τὰ χώματα καὶ τὰ χρώματα…ἔφτιαξαν φίλτρον μαγικὸν καλὸν καὶ ῥάντισαν τῶν Ἑλλήνων τὸν τόπο!!! Κατάρα ἦταν μεγίστη !!! Ἔπεσε ὁ Ἕλλην Ἀνέρας…ἀντράκι ἔγινε μικρόν…ἀπὸ Φειδίας, Ἱκτίνος, Καλλικράτης…ἔμπορος τῶν μαρμάρων ἔγινε !!!

Ἡ ἀνατριχίλα σκλαβώνει τὸν νοῦ μου καθὼς άνηφορίζω τὰ χώματα ὅπου ἔπρεπε νὰ φιλῶ, ἀλλὰ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ ὡς ὁ τελευταῖος βάρβαρος…ἡ ὑστατος γροθιὰ θανάτου εἰς τὸ διασυμπαντικὸν κόσμημα, τὴν διάκοσμον πέτραν φωτὸς, ἐρωμένην τοῦ Δηλίου γεννήματος, τὴν παγκόσμιον ἕριδα…

Εἶναι ἐμπρὸς μου ὁ ἐρωτικὸς ὁ πρὸς τὸ Σῦμπαν ναός καὶ τὸ ἀπόλυτον παγκόσμιον Τίποτα, ἐγώ, τόλμησα νὰ κουβαλήσω τὰ σχεδὸν ὀγδόντα μου κιλά κρέας ἐδῶ !!!

Οἱ Ἀργοναῦτες ἔγραψαν Ἱστορία…τὸ ἔκαμαν καὶ οἰ Ἀχαοί…

Ὁ Ἀχιλλεύς ἀνέβηκε εἰς τὴν πρώτην παγκόσμιον Ἱστορικὴν δοξασίαν!!!

Τὰ ἔργα τοῦ Σοφοκλέους παίζονται 2,500 χρόνια!!!

Ὁ Παρθενὼν ἔλαμπε καὶ θὰ λάμπῃ ὅσο ὑπάρχῃ ὁ Ἥλιος…

……ἐκτὸς….ἐκτὸς καὶ ἐὰν….

…ἐγὼ, ὁ ὑϊὸς τοῦ παγκοσμίου τίποτα, ὁ Τόμας Μπροὺς ἕβδομος κόμης τοῦ Ἕλγιν…

…τὸν καταστρέψω !!!… ναὶ θὰ τὸ κάμω…θὰ ζήσω εἰς τὸ ἀπέναντι στερέωμα τ’ οὐρανοῦ, ἔναντι τῶν ἡρώων !!! Θὰ φτύσω τὸν Ἡρακλέα καὶ τὸν Θησέα, τὸν Ἀείμνηστον καὶ τὸν Λεωνίδα, θὰ γελάσω μὲ τὸν πόνον τους βλέποντας πὼς δὲν ὑπάρχει πλέον Φῶς σὲ τοῦτον τὸν καταραμένο βράχο !!! Καὶ θὰ τὸ κάμω μὲ χέρια ποὺ γέννησαν αὐτὰ τὰ χώματα…Ἑλληνικά, πεινασμένα, δύσμοιρα, μὲ σκλαβωμένην καρδιὰ καὶ ἁλυσσοδεμένον μυαλὸ, μὲ βουλοκέρι σφραγίζοντας τὴν σπηλιὰ, ὅπου μέσα της ζεῖ ἡ Ἑλληνικὴ Ἐλευθερία !!!

2.. ….κάθε σφυριὰ ποὺ ἀντηχεῖ εἰς τὸ μυαλὸ μου, εἶναι ἕνα καρφὶ εἰς τὸν σταυρὸν τῆς Ἑλληνίδος Θεᾶς…κάθε κομμάτι ποὺ πέφτει εἰς τὴν γῆν, βαθειὰ τὴν πληγώνει…αἰσθάνομαι τὸ αἷμα τους νὰ ῥέῃ διάφανον καὶ τὸν πόνο νὰ τσακίζῃ τὴν ψυχὴν τους…καὶ τὰ καλέμια, ἐκπαιδευμένοι δολοφόνοι αὐτοί, τρέχουν δαιμονισμένα, σκοντάπτουν τὸ ἕνα ἐπάνω εἰς τὸ ἄλλο, βρίζονται μὲ ἀτσαλένιες ματιές, λὲς καὶ ἡ γῆ θὰ φύγῃ, λὲς καὶ δὲν θὰ προλάβουν νὰ τὴν σκοτώσουν…

Μὰ ποιὸς ἔχει πιότερη χαρὰν σὲ τοῦτον τὸν τόπο;

Τὰ μαγεμένα καλέμια, ὁ αἰώνιος σκλάβος, οἱ ἀμέτρητοι ἐφιάλτες, οἱ πουλημένοι μὲ μαῦρα ντυμένοι, ἡ Βολὴ τῶν Ἑλλήνων…ἤ ἐγὼ;

Γυρίζω τὸ βλέμμα μου τριγύρω καὶ γεμίζω δυνάμεις !!! Δὲν εἶμαι μόνος !!!

Πιότερον δάκρυα χαρᾶς ποτίζουν τὴν Πόρνην Γῆν τῶν Ἑλλήνων, παρὰ ἡ κραυγὴ τοῦ μαρμάρου σὰν κλέβω τὴν πέτρινην καρδιὰν του…

Πιότερον κρασὶ καὶ μέθη χαίρονται οἱ κασμάδες, παρὰ ὁ πόνος τῆς πέτρας…

Κι’ ὅταν ἔρχεται τὸ ἅρωμα τῆς βροχῆς νὰ μὲ σταματήσῃ, τοῦ Διὸς ἡ κραυγὴ σκίζει τοὺς οὐρανούς, προσπαθῶντας ν’ ἁπαλύνῃ τὸν πόνο τῆς κόρης του θεᾶς…

Καὶ τὰ μάρμαρα ὡδύνη μυρίζουν καὶ χῶμα καὶ ἱδρῶτα γεμάτα ἀπὸ τὴν πίκρα…διότι αὐτὰ δὲν μισοῦν…εἶναι τῆς θεᾶς τὰ μάρμαρα, μὲ ἦθος σκληρόν, μὲ χρῶμα γαλάζιον καὶ ἁγνὸν, λευκὴν μυρωδιὰ καλὴν μόνον, γνωρίζουν τὸ Φῶς καὶ τὸ χαμόγελον τοῦ ἑξαμήνου βρέφους ποὺ φωλιάζει εἰς τὴν ἀγκάλην τῆς μητρὸς του !!!

Βραδυάζει… καὶ οἱ σφυριὲς ἑνώνουν τὶς δυνάμεις τους…κάνουν κλοιὸν γύρω ἀπὸ τὸ μυαλὸ μου…ἐτοιμάζουν τὴν ἀποψινὴν μου κόλασιν…ὄνειρο θὰ γίνουν καὶ πέλαγο ἀγριεμμένον…θὰ μὲ πλημυρίσουν καὶ ἀργὰ ἀργά, ἀπελπιστικὰ ἀργά, θὰ θελήσουν νὰ πάρουν κάθε στάλα ζωῆς ποὺ ὑπάρχει μέσα μου…μὰ σὰν ὁ Χάροντας ἐπικεφαλὴς αὐτῶν φέρῃ τὴν βάρκα, ἡ ἴδια ἡ θεὰ σταλμένη ἀπὸ τὴν γλῦκα καὶ τὴν καλοσύνην τῶν μαρμάρων, τὴν ἀνάσαν μου ξανὰ ἀγγίζοντας τὰ χείλη μου θὰ μοῦ δώσῃ…ἀνανεώνοντας τὸ ῥαντεβοῦ μὲ τὴν κόλασιν γιὰ τὴν ἐπομένην !!! Καὶ κάθε φορὰ μοῦ εὔχεται δύναμιν νὰ ἔχω Καλήν, διότι ὁ πόνος τοῦ μαρμάρου εἶναι ἀκριβός !!!Τὸν ἀγοράζω δυανύοντας τὴν ἀπόστασιν μεταξὺ θανάτου καὶ ἀθανασίας καθημερινῶς !!!!

Ὅπως καὶ νἆναι, αὐτὸ ποὺ θὰ μετρήσῃ εἰς τὸ τέλος, θἆναι ἡ νίκη μου !!! Ἡ παράλογος ἐπιβολὴ τοῦ ἀσχήμου ἐπὶ τοῦ ὡραίου !!! Ἡ ὑποχώρησις τῆς εὐμόρφου ἀρετῆς, ἐμπρὸς εἰς τὸν ἀνήθικον τρόπον !!! Ἠ διὰ τῆς βίας εἰσχώρησις τῆς ἠθικῆς, εἰς τὰ διαμερίσματα διαμονῆς τῆς ντροπῆς !!!

….λίγα μέτρα μὲ χωρίζουν μόνον…σύρω τὰ πόδια μου μὲ κόπον νὰ πλησιάσουν τὴν τελειότητα…ἀπερίγραπτον συναίσθημα…τὸ μυαλὸ μου δηλώνει ὑποτέλειαν καὶ τὰ γόνατὰ μου θαρρεῖς γεμάτα μολύβια καὶ μαγνῆτες, καταβάλλουν μεγάλην προσπάθεια νὰ μὴν ἀγγίξουν τὴν γῆν…νὰ μὴν γίνουν ἕνα μὲ τὸ θνητὸν της χῶμα…

Νεραϊδόμορφον χορὸν ἐδῶ στημένον ἔχουν ὅλες οἱ ὀμορφιές…νά…νά…νά…κυττάξτε ὅλοι σας!!! Δυὸ χέρια πέτρινα μαρμαρένια κι’ ἀόρατα, ὁδηγοῦν τὰ καταραμένα μου μάτια, τ’ ἀδέλφια τοῦ σκότους τὸ Φῶς ν’ ἀντικρύσουν !!!…χορεύουν ἀγκαλιὰ μὲ τὸ Φῶς, περιφρόνησιν γιὰ ἐμένα γεμάτες…ἡ Γεωμετρία φιλάρεσκα ἀναπαύεται, ῥουφῶντας τὰ χάδια τοῦ Φίλου Ἡλίου…ἡ Φυσικὴ καὶ τὰ Μαθηματικὰ λικνίζονται εἰς τὸν ῥυθμὸν τῆς δροσιᾶς τῶν μαρμάρων…μὰ ἐπάνω εἰς τὸ Φῶς τῶν Γραμμῶν, τὰ μάτια τῶν θνητῶν παγώνουν !!! Διότι ὁ χορὸς τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς,εἶναι ῥυθμὸς Θεῶν καὶ Θεαινῶν…πιασμένη εἶναι ἀπ’ τὸ χέρι τῆς Ἁρμονίας τοῦ Σύμπαντος Κόσμου καὶ παρασύρει κάθε ὀμορφιὰν τοῦ χώρου σὲ ταξιδεμένους ῥυθμούς…τὰ βήματα ἁπλά…

3. Ὀκτὼ κολῶνες ἐμπρὸς…δεκαεπτὰ εἰς τὸ πλάϊ…ἐννενήντα δύο μετῶπες…τὰ μάτια τοῦ ναοῦ κρυμμένα πίσω ἀπὸ τὴν εὐμορφίαν, παρακολουθοῦν κάθε βῆμα μου…γνωρίζουν τὸν σκοπὸν μου, μὰ ἔχουν ἐντολὴν νὰ παραδοθοῦν…

Ἁπλώνω τὸ χέρι μου καὶ ἀγγίζω Κίονα !!! Ἔρωτας !!! Ἔρωτας μοναδικὸς σταλμένος μὲ ἅρμα θεϊκόν, μέσα ἀπὸ ἀνέμους καὶ θύελλες καὶ ἀγριεμένα πέλαγα καὶ ποταμοὺς θυμωμένους καὶ μυρωδάτες βρόχινες νῦκτες καὶ ζηλόφθονες θηλυκὲς κραυγές…Ἔρωτας πέτρινος μὲ παγερὸν χᾶδι καὶ χέρια παιδιοῦ ὀρφανοῦ καὶ μητρὸς νεκρῆς καὶ δάκρυα ποῦ ἐμπνέουν ποιητὰς ἔπη νὰ χρωματίσουν…Ἔρωτας ….ὅπου ὁ θάνατος τοῖχος γίνεται…κρίμα…ἄνθρωποι δὲν θὰ τὸν γνωρίσουν ποτέ…τὸ χάδι τῆς Θεᾶς ποτὲ δὲν θὰ ἀγγίξῃ τὶς σάρκες τους….

Μούσκεψαν τὰ χέρια μου ἀπὸ τὰ δάκρυα τῶν μουσῶν, τῶν νεκρῶν Ἱερειῶν τοῦ ναοῦ. Ποτίζουν τὸ κορμὶ μου καὶ κάθε πέτρα γύρω μου γίνεται λίμνη γαλάζια μὲ Ξανθὸν τὸ χέρι ποὺ θέλει θαρρεῖς νὰ μὲ πάρῃ μέσα της…

Ἡ πρώτη κραυγὴ ἔπνιξε τὰ στήθη μου !!! Ἡ ἀδελφὴ τοῦ Φωτὸς καὶ τῆς Παιδείας, κόρη τῆς παιγχνιδιάρας Άρχιτεκτονικῆς Μετώπη, ἀναπαύεται εἰς τὴν ἀγκαλιὰν τῆς Παγγαίας Μητρὸς της ντυμένη εἰς τὰ κόκκινα, μὲ πορφυροῦν στέμμα καὶ ξανθὸν τοῦ Ἡλίου Φιλί. Δυὸ ἐργάτες..Ἔλληνες…δὲν ἄντεξαν τὸ βάρος της καὶ τὰ κορμιὰ τους στρῶμα ἔγιναν νὰ ξαπλώσῃ καὶ νὰ ἀποθέσῃ τὴν ἀπαρηγόρητον μαρμαρένια της ψυχήν.

Ἀναρωτιέμαι χαζεύοντας τὴν ἐνδεδυμένη πορφυροῦν καὶ ξανθὸν Μετώπην…

Προσπέρασε τὸν Ξέρξην…

Δὲν ἐπέτρεψε εἰς τὸν Βρέννον κἄν νὰ πλησιάσῃ…

Τρόμαξε ὁ Ἀλάριχος…

Τόλμησε ὁ Μοροζίνι…

Τὴν βίασαν Τουρκαλβανοί…

…κι’ ἔρχομαι Ἐγὼ !!!!

Ὁ Τόμας Μπροὺς ἕβδομος κόμης τοῦ Ἐλγιν τῆς χώρας τοῦ σκότους Σκωτίας, νὰ δρέψω τὶς δάφνες !!! Αἰσθάνομαι τὴν διάφανον Ψυχὴν της νὰ χαμογελᾶ, καὶ μέσα ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ μαρμάρου καὶ τῆς τέχνης, μέσα ἀπὸ τὸν χορὸν τῆς Γεωμετρίας καὶ τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς, μέσα ἀπ’ τῶν Μαθηματικῶν καὶ τῆς Ἀστρονομίας τὸν Ἔρωτα…ψίθυρος γίνεται κραυγὴ π’ ἀγγίζει τὸν νοῦ μου…

–Τόμας Μπρούς…θέλω καὶ πέφτω !!!

Σοῦ χαρίζω τὴν Δόξαν τῆς Ντροπῆς !!!

Κάποτε οἱ λαοὶ τῆς Γῆς θὰ φτύνουν εἰς τὸ ἄκουσμα τοῦ ὀνόματὸς σου!!!

Βιάζεις Βάρβαρε Φονιά, τοῦ Φωτὸς τὴν Ἐρωμένην…τῆς Σοφίας τὸ Μνημεῖον !!!

Τὸ χάρισμα τῆς Γνώσεως προσφορὰν εἰς τὴν Ἀνθρωπότητα !!!

–Τόμας Μπρούς…ἕβδομε κόμη τοῦ Ἕλγιν…

Ἐγὼ ἡ Μετώπη τοῦ Φωτὸς, Ἀνεμοκονίαμμα τοῦ μαρμάρου… σὲ ὁρίζω …

Καταραμένος νὰ εἶσαι !!!

Νὰ δέρνεται ἡ ψυχὴ σου ἀλύπητα εἰς τὸ Σῦμπαν, ἕως κάποτε ἐσὺ ἐπιστρέψῃς καὶ νὰ εἶσαι αὐτὸς ὅπου εὐλαβικὰ γονυπετής, θὰ ξαναστήσῃς πέτρα ἐπάνω σὲ πέτρα !!!

Νὰ καίῃ τὸ Φῶς τὰ μάτια σου, νὰ ζῇς αἰωνίως εἰς τὸ σκότος, ἕως ἐσὺ μὲ τὰ χέρια σου σπογγίσῃς τὸ αἷμα ἀπὸ ἐπάνω μου !!!

Ἕως ἐσὺ χύσῃς τὸ ἰδικὸν σου διὰ νὰ προστατέψῃς ὅ,τι ἀπομείνῃ ἀπὸ τὴν σκοτεινὴν ὁργὴν καὶ τὸν ἀρρωστημμένον νόαν σου !!!

4. Ἡ Μάνα Παγγαία νὰ δέρνῃ τὶς σάρκες σου, ὅπως τὰ ἀγριεμμένα πέλαγα τοὺς βράχους κτυποῦν, ἕως ἐσὺ Ἱκέτης εἰς τὰ γόνατα ἐδῶ νὰ γυρίσῃς !!!

–Τόμας Μπρούς…ἕβδομε κόμη τοῦ Ἕλγιν !!!

Εὔχομαι εἰς τὰ σπέρματὰ σου καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους αὐτῶν, νὰ μὴν ποτὲ τὴν Γνῶσιν γνωρίσουν καὶ ἡ Μουσικὴ Ἁρμονία νὰ τοὺς ἀποστρέφεται ἐσσαεί…ἡ Σοφία νὰ ζῇ εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ εἰς τοὺς οἴκους σου ἐπισκέπτης νὰ μὴν ἔλθῃ ποτέ !!!!

Τόμας Μπρούς ἕβδομε κόμη τοῦ Ἕλγιν… Ἔλα !!!!

Σοῦ ἐπιτρέπω ὁ βανδαλισμὸς νὰ εἶναι πλέον ὀ σύντροφος τοῦ μυαλοῦ σου…ἕως ὅτου ἡ Νέμεσις στείλῃ τὴν Ἄτη νὰ πάρῃ τὴν θέσιν του !!!

……δὲν ξέρω ἐὰν θέλω νὰ συνεχίσω ἤ νὰ ἐπιστρέψω εἰς τὴν Σκωτίαν…

Ἔχω διαβάσει πολλὰ καὶ ἔχω ἀκούσει ἀκόμη περισσότερα γι’ αὐτὸ τὸ μνημεῖον καὶ γιὰ ὅσους ἐδῶ ἐθυσιάσθησαν…

Ἐδῶ γύρω κάπου θἆναι θαρρῶ καὶ τὸ φάντασμα τῆς Ἀγραύλου….

Οἱ πιὸ γερὲς σφυριές, ἀπὸ χέρια Ἑλλήνων εἶναι…Ἑλλάδα κακομοίρα !!! Μὲ τέτοια παλληκάρια εἰς τὸν κόρφον σου, ποτὲ τὴν Ἐλευθερία δὲν θἄχῃς σύγκοιτη !!!

Ἳδρωμένα κορμιὰ μὲ πανωφόρι τὴν λευκὴν μαρμαρόσκονην κολλημένην ἐπάνω τους, ἀδιάκοπα προσπαθοῦν ὡς μέρμηγκες νὰ μεταφέρουν κάθε κύτταρον τοῦ ναοῦ !!! Καραβάνια ὁλάκερα ὁ θησαυρός, φεύγει ἀπὸ ἐτοῦτον τὸν Ἱερὸν χῶρον ὅπου ἐγεννήθῃ…πλοῦτος καὶ δόξα εἰς τὸν κάτοχὸν του ἡ ἀνταμοιβὴ γιὰ τὸ μακελειό…τὸ φονικὸν τῶν μαρμάρων !!! Αὐτὰ ποὺ νόες μοναδικοὶ εἰς τὴν Ἁρμονίαν, ἐφύσησαν μέσα τους ζωὴν !!!! Ἄραγε οἱ ὑϊοὶ τῶν φονιάδων, οἱ αὐριανοὶ Ἕλληνες, πὼς θὰ μοιράζονται τὸν ἀέρα μὲ τὶς δολοφονημένες ἀπὸ τοὺς προπάτορὲς τους πέτρες; Πὼς τὰ μάτια τους θὰ κυττάξουν εἰς τὸν βράχον ψηλά, χωρὶς ἡ ντροπὴ νὰ τοὺς φτύσῃ κι’ αὐτή !!!

Ξημερώνει…κάθομαι εἰς τὸν λόφον τῶν Μουσῶν, ἀπέναντι τοῦ ναοῦ καὶ ἀνασαίνω…

Ἕνας κατάξανθος ἐρωτῦλος Ἥλιος, χαϊδολογιέται μὲ κάθε γωνιὰ καὶ καμπύλη τοῦ ναοῦ…κάθε μετώπη χαμογελᾶ εἰς τὸ Φῶς μὲ ξεχωριστὸν παιγχνιδιάρικον τρόπον, γνωρίζοντας πὼς μᾶλλον εἶναι τὸ τελευταῖον ἐρωτικὸν του χάδι ποὺ ἐπάνω τους ἀπλώνεται…Κι’ αὐτὸς τολμηρὸς ἐραστής, τρυπώνει μέσα εἰς τὰ κύτταρὰ τους, νὰ τὰ καθηλώσῃ θέλει θαρεῖς, κανεὶς ποτὲ νὰ μὴν τοὺς χωρίσῃ…

Μὲ ἀναγνώρισε, καὶ τὸ φωτεινὸν του χέρι, γεμάτο τῆς φωτιᾶς χρώματα, μὲ ἀρώματα ποὺ φέρνει ἀπὸ πράσινα βουνὰ καὶ γαλάζια νερά, ἐξαγνισμένο σὲ ὕδατα κρυστάλλινα μὲ μαστίχας μυρωδιὲς καὶ φασκομήλου καὶ χαμομηλιοῦ καὶ σκόρπια γύρω του ἄνθη μαβιᾶς μπουκαμβίλιας καὶ καρποὺς ἐλιᾶς τῆς Θεᾶς παιδί , πέφτει ἐπάνω εἰς τὰ μάτια μου μὲ ὁρμήν !!!

Μοῦ ἀπαγορεύει νὰ κυττῶ τὸ Ὡραῖον !!!

Ὑποχρεώνει τὰ μάτια μου, ἐρασταί μόνον τοῦ σκότους νἆναι !!!

Ἀκόμη καὶ οἱ τζίτζικες ἀρνοῦνται νὰ μοῦ τραγωδήσουν !!!

Ἡ ἴδια ἡ φῦσις ἀρνεῖται νὰ ζήσῃ μαζὶ μου !!!

Κι’ αὐτὸς καυτὸς ἐπάνω μου πέφτει !!!

Καὶ ὁ Αἴολος ἄγριος, δυὸ τάγματα ὑδάτων ἁρματωμένα γερὰ σὲ ἐμένα φέρει !!!

Οἱ τοῦ Διὸς ματιὲς, πύρινες αὐτές, ἐπάνω τους πέφτουν, καὶ τὰ νερὰ ξεχύνονται δαιμονισμένα πίσω μου, νὰ μὲ πνίξουν θέλουν…ἕνα μὲ τὸ θνητὸν χῶμα νὰ μὲ κάνουν…

Καὶ ἡ Γῆ ὅμως καὶ αὐτὴ τρυπᾶ τὰ πόδια μου, κάτω μὲ ῥίχνει, ἐκεῖ ὅπου ὁπλισμένος στρατὸς ἀπ΄ ἀγκάθια ὁρμᾶ νὰ μὲ ξεσκίσῃ !!!

Ἀκόμη κι’ ἡ πόρνη ἡ σκόνη τρυπᾶ τὸ μεδούλι μου !!!

Χῶμα φτύνω κι’ αὐτὸ ἀρνεῖται νὰ κάτσῃ εἰς τὴν Γῆν…τὸ παίρνει ὁ ἄνεμος ποὺ καραδοκεῖ πανέτοιμος καὶ μὲ βία ξανὰ τὸ χώνει εἰς τὸ δέρμα μου !!!

5. Ἀκόμη καὶ τὰ χαμόγελα τῶν μαρμάρων, καθὼς σὲ κάρα ἐπάνω περνοῦν μπροστὰ μου ἀποχαιρετῶντας τὸν οἶκον τους, ἀκόμη καὶ αὐτά, μὲ κατάρες γεμίζουν τὸ μέλλον τῶν κυττάρων μου…

Τὶ κάνω;

Τρέχουν τὰ πόδια μου ν’ ἀπομακρυνθοῦν γρήγορα ἀπὸ τὴν κολασμένην Γῆ, ποὺ θέλει νὰ μὲ πάρῃ μέσα της, μὰ κι’ αὐτὰ ἔτοιμα νὰ μὲ προδώσουν εἶναι…

Ἡ μόνη ἀδιάφορος φιγοῦρα, ὁ Ἰμπραήμ, ὁ Αἰγύπτιος ἐπιστάτης, γεροδεμένος καὶ πανύψηλος, κορδώνεται δίπλα εἰς τοὺς κίονες πάντα χαμογελαστός…χαβάκα τὸν φωνάζουν ὅλοι…γλῦκα σημαίνει εἰς τὴν γλῶσσαν του, μᾶλλον ἀπὸ τὴν πολὺ πλαστελίνη ποὺ καπνίζει …ἔτσι λέει τὸ χασίσι ποὺ ἀνακατώνει ὅλη μέρα μὲ τὰ καπνά…

Πάντα χαμογελαστός, ἀκόμη καὶ ὅταν μὲ τὰ τεράστια του χέρια κτυπᾶ κάποιον μεθυσμένον ἐργάτη, ἀκόμη καὶ ὅταν σηκώνῃ τεράστιες πέτρες ποὺ δυὸ ἄνδρες μαζὶ ἀδυνατοῦν νὰ σηκώσουν !!! Σὰν φάντασμα κινεῖται ἀνάμεσα εἰς τὰ γκρεμίσματα τοῦ ναοῦ κι’ αὐτὰ ὅμως ἀδιάφορα εἶναι μὲ αὐτὸν. Τὰ μάτια αὐτοῦ τοῦ βράχου ὑπάρχουν μόνον γιὰ ἐμένα….

Μὰ σὰν βραδυάζῃ, τὸ σκότος σύμμαχος τῆς θεᾶς γίνεται…καθὼς τὰ κρυστάλλινα ποτήρια δέχονται μὲ λαχτάραν τοῦ Διονύσου τὰ δῶρα…καὶ μέσα ἀπὸ τ’ ἀχνὸν Φῶς, μαγεύει μὲ τὰ παιγχνίδια του τὰ μάτια τῶν θνητῶν…ὥσπου τὰ χείλη ἐρωτικὰ ἀγγίξουν ἐπάνω τους. Μόνον τὰ δικὰ μου ἀρνοῦνται νὰ γευθοῦν ἔστω καὶ μίαν γουλιά !!! Θυμᾶμαι πρὶν λίγες ἡμέρες ποὺ τόλμησα, καὶ ξάφνου τὸ κρασὶ ἔγινε μέγας ἀγρὸς γεμάτος μποστάνια μὲ τεράστια τσαμπιά μὲ μαυρισμένες, μὲ ῥοδαλὲς καὶ ἄσπρες καὶ κίτρινες καὶ πράσινες ῥόγες, καὶ ὅλες μαζὶ ἄρχισαν νὰ γελοῦν δυνατά, καθὼς ἤθελαν ὅλες νὰ ξαπλώσουν εἰς τὸν λάρυγγά μου !!!

Τράβηξα μανιασμένα τὸ χρυσοκέντητον χειροποίητον ἀπ’ τὸ τραπέζι γεμάτο παραστάσεις ἀπὸ τὸν ἴδιον βράχο, ὅπου τὸ σῶμα καὶ τὸ μυαλὸ μου ἀργοπεθαίνουν, τραπεζομάνδηλον, μὰ κι’ αὐτὸ μόνον του δὲν θέλησε νὰ χαθῇ…παρέσυρε μαζὶ του τὰ κρύσταλλα, τ’ ἀσήμια καὶ τὰ μαλάματα καὶ τὶς ἄτιμες ῥόγες ποὺ ζητοῦσαν ἡ ψυχὴ μου νὰ ζυμωθῇ μαζὶ τους !!! Μὰ πέφτοντας εἰς τὴν τῶν Ἑλλήνων Πόρνην Γῆν, ἐτυλίχθησαν ἐπάνω μου!!! Τὸ μάλαμα θέλησε εἰς τὸ δέρμα μου να εἶναι ἐραστής, τὰ κύτταρὰ μου νὰ κάμῃ μέταλλον μαλακόν !!! Τ’ ἀσήμια ἀγκιστρώθηκαν εἰς τὶς ἄκρες τῶν δακτύλων μου, θέλοντας νἆναι αὐτὰ ἡ ἀφή μου !!! Τὰ κρύσταλλα κι ’οἱ πορσελάνες, φορτωμένα σχιζοφρένεια θαρρεῖς, αὐτοκτόνησαν, χιλιάδες κομμάτια ἔγιναν προσπαθῶντας νὰ τρυπώσουν μέσα μου !!!

Κἰ ἀπέναντὶ μου ἡ Θεά, ἡ Ἠθονόη…αὐτὴ ἀτάραχη ψιθύριζε σιωπηλά, μὲ τὸ ἴδιον βλέμμα ποὺ γυρνοῦσε μὲ τὴν νίκην ἀπὸ τὶς μὲ τὸν Ἄρη μάχες της, μὲ ὁδηγοῦσε εἰς τὴν παραφροσύνην !!! Θὰ μποροῦσε νὰ μὲ σκοτώσῃ, νὰ τελείωνε τὸ κακὸν ἐδῶ…μὰ ὄχι !!! Διότι πὼς ἡ ἀνάστασις θὰ ἔλθῃ, ἐὰν πρῶτα δὲν ταφῇ τὸ γέννημα τοῦ Φωτός μέσα εἰς τὶς σάρκες τῆς Γῆς, μαζὶ μὲ τὰ κύτταρα τοῦ Ἐλληνισμοῦ …

Ἐκεῖ οἱ ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων νικῶντας τὸν Χάροντα , τοῦ Πλούτωνος θὰ ῥαγίσουν τὴν δύναμιν καὶ κλαίοντας αὐτὸς, τὰ δάκρυὰ του κλειδιὰ τῆς Αὐγῆς εἶναι.

Ξανὰ ἕνα κύτταρον πρῶτα Ἐλληνικὸν,

εἰς τὸ χῶμα αὐτὸ θὰ βλαστήσῃ,

κι’ ἔπειτα τὸ χαμόγελον τῆς Γῆς θὰ ξυπνήσῃ,

τὸν γίγαντα Φῶς, τὸν Ἥλιον Φίλον Θεόν.

Καὶ τότε ξανὰ οἱ πέτρες θὰ λάμψουν,

κι’ ἀπάνω ἡ μία εἰς τὴν ἄλλην θὰ κάτσουν.

Ἡ Φωνὴ τῆς Γλώσσης παντοῦ θᾶ χυθῇ,

6. ἀγκαλιὰ μὲ τὸ Φῶς τοῦ σκότους ὁ πόνος νὰ γίνῃ.

Καὶ μέσα ἀπὸ πέτρα λαμπρὴ,

τὸ κάλλος κι’ ἡ δόξα μου ξανὰ θὰ φανῇ.

Λαμπρὴ μὲ ἔνδυμα ἐλεύθερον εἰς τὸν Ἥλιον ἐμπρὸς,

ξανὰ ὀ ναὸς μου τῶν ναῶν θὰ γίνῃ Θεός.

Τῶν Ἑλλήνων τὸ σκότος θὰ σβήσῃ,

τοῦ κόσμου τὸ Φῶς θ’ ἀναστήσῃ,

ξανθὸν τὸ χρῶμα γαλάζιον τὴν γῆν θὰ γεμίσῃ.

Ἔτσι λοιπὸν ξεκινοῦσε ἡ ἡμέρα, γεμάτη κυνήγι ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν ὅπου κρυβόμουν συνεχῶς, μὴν τὸ μάτι του μὲ βρῇ καὶ τὰ βράδυα τὸ Φῶς ἡ Ἑκάτη ξεκούραζε…Πνιγόμουν ἀργὰ ἀργά. Κἰ ἔπειτα ἐρχόταν ἡ νῦκτα ! Ἔκρυβα τὶς σάρκες μου μέσα εἰς τὰ τῶν κρίνων ἔργα δανδελωτὰ σενδόνια καὶ πολλὲς φορὲς κάτω ἀπὸ τὸ μεγάλο σιδερένιο κρεββάτι…

Ἀχνόφεγγε τὸ λαδόφανον καὶ μοῦ ἔδειχνε τὸν τοῖχον τῆς κάμαρας…οἱ ὁπλισμένες κατάρες τῆς ἡμέρας ὀργάνωναν θέατρον σκιῶν μὲ σκοτεινὸν αἷμα !!!

Ξεχύνονταν μὲ ὁργὴν κατὰ πάνω μου, μὲ μάτια φλογερὰ, παιδιὰ τῆς κολάσεως αὐτά, γεμάτα φθόνους πολλούς, μὲ δίψα καὶ μίσος, σὲ καράβια θεόρατα μὲ μαρμαρένια πανιὰ καὶ κατάρτια γρανίτες, μὲ τιμόνια φτιαγμένα ἀπὸ νῦμφες λιμνῶν, μέσα σὲ θύελες μανιασμένες μ’ ἀγέραν κακόν, μ’ ἀνέραστες βροχὲς κι’ ἐγκυμονοῦσες καταιγίδες, μέσα σὲ Ἥλιους καυτοὺς καὶ Φεγγάρια ἐρωτευμένα μὲ κρυστάλλινα λιμνόγυαλα…

Ἀχνόφεγγε τὸ λαδόφανον…καὶ τὸ ὕπουλον αἷμα νὰ μὲ ξεγελάσῃ ζητοῦσε !!! Κρυμμένον πίσω ἀπὸ σκιὲς καὶ τὸν ἱστὸν τῆς ξεχασμένης εἰς τὴν τοῦ ταβανιοῦ γωνία ἀράχνης, φοροῦσε τὸ νυφικὸν τῆς νεαρῆς λίμνης, μὲ τὰ γαλήνια νούφαρα νὰ ἀπολαμβάνουν τὸν Ἥλιον Φίλον, μὲ γιασεμιὰ κεντημένο καὶ γεράνια, σὲ αὐλὲς λευκὲς μὲ λουλάκι καὶ χαμόμηλα περικυκλωμένον… ἅπλωνα τὸ χέρι ν’ ἀγγίξω τὰ γιασεμιὰ καὶ τότες ἡ Ὁργὴ τοῦ Λόγου καὶ τῆς Ἀθηνᾶς Θεᾶς, πάνοπλος καὶ ἀγκαλιά μὲ τὴν Ἄτη τὶς σάρκες τοῦ μυαλοῦ μου ζητοῦσαν νὰ προσφέρω !!!

Ἀχνόφεγγε τὸ λαδόφανον καὶ τὸ τρέμουλον τοῦ φυτιλιοῦ , ἐπανάστασιν ἐξεσήκωνε. Αὐτὸς ὁ Αἴολος φυσοῦσε κατὰ πῶς αὐτὸ ἤθελε καὶ ὁ καπνὸς του ἐγέμιζε τὴν κάμαρὰ μου…νὰ μὲ πνίξῃ ἤθελε εἰς τὰ πνεμόνια μου μπαίνοντας. Καὶ μέσα εἰς τὸν τρόμον τοῦ πνιγμοῦ, ἡ ἀχνὴ μικρὴ του φλόγα, πυρκαϊὰ πελώώώρια μὲ χρῶμα λευκὸν καὶ λάμψιν ἰδίαν τῶν ματιῶν τῆς Ἠθονόης Θεᾶς, ποὺ τὸν Ἄρχοντα Φίλον Ἥλιον τυφλώνει, εἰς τὰ μάτια μου εἰσβολὴν νὰ κάμῃ θέλει !!! Ἀγκαλιασμένα τὰ στοιχιὰ τῆς Φύσεως ὅλα, μὲ μπροστάρην μονάχα τῆς Ἀθηνᾶς Θεᾶς τὴν μῆνιν, τὸ μυαλὸ μου…ἐβίαζαν…

Ἔτσι περνοῦσαν οἱ νῦκτες εἰς τὸν τόπον τὸν καταραμένον, ὅπου ἡ μοῖρα ὁδήγησε τὴν μικρὴν μου ψυχήν…

Ζητοῦσα τὸ μάλαμα καὶ εἶχα πηγήν !

Ζητοῦσα ἀσήμια καὶ γεννοῦσαν κι’ αὐτά !

Ζητοῦσα φαγὶ καὶ λαρδὶ καὶ θάλασσες εἶχα ἰδικὲς μου !

Ζητοῦσα τὸ Φῶς κι’ ἐρχόταν τὸ σκότος !

Ζητοῦσα τὴν Γνῶσιν μὰ τὸ Χάος κτυποῦσε τὴν πόρτα μου !

Ζητοῦσα Γαλήνην μὰ ὁ Πανικὸς ἐραστὴν μου ἦταν !

Ζητοῦσα τὸν Ἔρωτα καὶ ὁ Πάνας παρὼν χαμογελοῦσε !

Ζητοῦσα Χαρὰν καὶ ὁ Πόνος τὴν άδελφὴν του Θλίψιν εἰς τὸ κρεββάτι μου ἔφερε !

Ζητοῦσα ἐμένα…μὰ πουθενὰ δὲν μὲ βρῆκα….

7. Βρέθηκα εἰς τὸ Παρίσι μὲ αἷμα λευκὸν ἀπὸ τὸν βιασμὸν τῶν μαρμάρων, μὲ σάρκαν ἁμμουδερὴ ἀπὸ τὸ τοῦ Ναοῦ Γαλάζιον, μὲ μάτια τυφλὰ ἀπὸ τοῦ Ἡλίου τὰ χάδια…καὶ ἁπλὰ… πέθανα !

Βρέθηκα εἰς τὸν δρόμον τῶν Ἑλλήνων καὶ κατάφερα τοῦ Ἐφιάλτου χείριστος νὰ γίνω ! Δὲν θὰ πεθάνω ποτὲ….τὸ Φῶς σιγοκαίει τὴν ὕπαρξὶν μου, μέχρι νὰ σβήσῃ Αὐτό….

Εἶμαι ὁ Τόμας Μπρούς, ἕβδομος κόμης τοῦ Ἕλγιν…θέλησα νὰ γράψω Ἱστορία, μὰ δὲν ἤμουν Ἥρως ποτέ καὶ τὸ χείριστον, δὲν ἤμουν Ἕλλην…δὲν ἤμουν κἄν Φιλέλλην ! Ἤμουν βάρβαρον γέννημα τοῦ Μεγάλου Πατρὸς μου Παραλόγου καὶ τῆς Πόρνης Μητρὸς μου Παρανοίας !!! Κατάφερα νὰ γίνω Ἀθάνατος, διότι ἀρνήθηκε ἡ Ἁρμονία τοῦ Σύμπαντος Κόσμου νὰ μὲ δεχθῇ ὡς μέρος αὐτῆς !

Εἶμαι ἡ περιπλάνησις τοῦ Παγκοσμίου Τίποτα, εἰς τὸ ἄπειρον τοῦ δαιμονισμένου σκοτεινοῦ αἵματος, τῶν ἁγνῶν λευκῶν Μαρμάρων τῆς Ἀθηνᾶς Θεᾶς, ποὺ τόλμησα ν’ ἀγγίξω !!!

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

16-11-2010

Read More