Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο ήλιος στην Ελλάδα είναι η ελπίδα για να διαλυθεί η κατήφεια της οικονομικής κρίσης...
αναφέρει σημερινό ρεπορτάζ του Sky News.

Ο ρεπόρτερ του βρετανικού καναλιού Alistair Bunkall επισκέφθηκε την Αίγινα και περιέγραψε την καθημερινότητα, τα άγχη, την απογοήτευση αλλά και την ελπίδα των Ελλήνων.

"Η διαδρομή στο πλοίο από την Αθήνα σην Αίγινα δεν ήταν πολύ ευχάριστη. Μουντά σύννεφα είχαν αγκαλιάσει το λόφο... Ένας σερβιτόρος όμως στο νησί μας καθησύχασε "Έρχεται το καλοκαίρι σιγά - σιγά, όλα θα πάνε καλά" είπε". Αυτά είναι τα πρώτα λόγια του δημοσιογράφου στο ρεπορτάζ ο οποίος όπως λέει θαυμάζει την αισιοδοξία του σερβιτόρου και πιστεύει πως ίσως έχει δίκιο. Το καλοκαίρι είναι μια μεγάλη ευκαιρία για τους Έλληνες γιατί καλοκαίρι σημαίνει ήλιος, ήλιος σημαίνει τουρίστες και οι τουρίστες σημαίνουν λεφτά.

Ο δημοσιογράφος μίλησε με ιχθυοκαλλιεργητές του νησιού οι οποίοι ανέφεραν τα προβλήματά τους αλλά και τα παράπονα που έχουν από την κυβέρνηση "Δυστυχώς δεν έχουμε καμία υποστήριξη από την κυβέρνηση. Θα μπορούσαμε να έχουμε κάποιες επιδοτήσεις τα δύο τελευταία χρόνια αλλά τώρα με την οικονομική κρίση δεν γίνεται λόγος" αναφέρει η κυρία Λάγου.

Στην κάμερα του Sky News μίλησε και ο κύριος Χρήστος Σχινοχωρίτης, ξενοδόχος. Η οικογένεια του έχει την επιχείρηση τα τελευταία 42 χρόνια και ποτέ τα πράγματα δεν ήταν τόσο άσχημα όσο σήμερα αναφέρει. Όταν ο δημοσιογράφος τον ρωτά τι θα γίνει αν το καλοκαίρι δεν είναι μια καλή σεζόν απαντά "Αυτό θα είναι καταστροφικό για εμάς".

Η μόνη ελπίδα λοιπόν των Ελλήνων ο ήλιος τους αναφέρει ο δημοσιογράφος και κλείνει: "Αν έαν ο πολιτισμός ενός νησιού δεν σημαίνει τίποτα, στην Ελλάδα είναι περήφανοι γιατί έχουν ένα ολόκληρο έθνος νησιών με χιλιάδες "αυτόνομες οικονομίες" στο άκρο της Ευρώπης αλλά στο κέντρο της θύελλας της"

Read More

ΜΠΟΡΟΥΜΕ

ΚΑΤΕΡΙΝΗ...ΜΠΟΡΟΥΜΕ να διαχειριστούμε μόνοι μας την τύχη των προϊόντων που παράγει ο τόπος μας !!!

Στην Κατερινη, το Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012, από τις 08:00 – 13:30 διατέθηκαν συνολικά 75 τόνοι πατάτας σε 1082 οικογένειες, με απόλυτη τάξη, χωρίς να δημιουργηθούν ουρές, χωρίς να υπάρξει το παραμικρό πρόβλημα!


Εκατό περίπου εθελόντριες και εθελοντές απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο, πως ΜΠΟΡΟΥΜΕ να διαχειριστούμε μόνοι μας την τύχη των προϊόντων που παράγει ο τόπος μας.


Πως είμαστε ένας φιλότιμος και ικανότατος λαός. Πως δεν ξεχάσαμε τι σημαίνει φιλία και αλληλεγγύη. Πως μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια από τον πλούτο της χώρας μας, χωρίς τους μεσάζοντες, τους πολιτικούς τους υπαλλήλους και τους διεστραμμένους επιβήτορες της ζωής των ...
παιδιών μας.


Η παραπάνω εικόνα τα λέει όλα! Όπως και η επιστολή της φίλης από την Πειραιά.


Καλή Κυριακή σε όλους σας! Χαιρετισμούς από την ηλιόλουστη Κατερίνη.



Κάτια Φλισκουνάκη συνταξιούχος δικηγόρος Πειραιά
Η πρωτοβουλία σας δεν μπορεί να σταματήσει, δεν έχετε το δικαίωμα πλέον να σταματήσετε!


Τα μηνύματα που στέλνουν οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας, σε απάντηση της πρότασής σας, είναι κυρίως πολιτικά και απευθύνονται σε όλους εκείνους, εντός και εκτός Ελλάδος, που έχουν οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σ' αυτό το επίπεδο απαξίωσης και μιζέριας.


Ολόκληρη η επιστολή της κυρίας Φλισκουνάκη:


Φίλες και φίλοι της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας χαίρομαι πολύ που επικοινωνώ μαζί σας.
Οι δράσεις που έχετε αναπτύξει για την στήριξη των παραγωγών αποτελεί μια άμεση και έμπρακτη απόδειξη αλληλεγγύης σε μια από τις πολλές ομάδες από συνέλληνες που το πολιτικοοικονομικό σύστημα έχει με σκληρότητα και αδιαφορία ΑΚΥΡΩΣΕΙ σαν ανθρώπους και οικογενειάρχες στο βωμό της μεγιστοποίησης του κέρδους.


Τα μηνύματα που στέλνουν οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας σε απάντηση της πρότασής σας, είναι κυρίως πολιτικά και απευθύνονται σε όλους εκείνους, εντός και εκτός Ελλάδος, που έχουν οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σ' αυτό το επίπεδο απαξίωσης και μιζέριας.
Το καζάνι που έβραζε όλο αυτό το διάστημα από αγανάκτηση για την άδικη, απρόκλητη, αιφνιδιαστική και απροσδόκητη επίθεση που είχαμε δεχθεί, βρήκε μια μικρή διέξοδο διαφυγής με διαδικασία που δικαιώνει την καταγωγή μας από τον πολυμήχανο Οδυσσέα διότι υπήρξε μια απόλυτα ειρηνική πολιτική πράξη σε οικονομικό περιβάλλον, που προκάλεσε άμεση αντίδραση με πανελλαδική συμμετοχή, που εκδηλώθηκε σε μηδενικό χρόνο από τον χρόνο διάχυσης της πληροφορίας, και αυτό τονίζει ακόμη περισσότερο την δυναμική της αντίδρασης εξαιτίας της κατάφορης ψυχολογικής πίεσης που είχαμε δεχθεί.


Πέρα όμως απ' αυτό δημιουργεί ένα πεδίο ελπίδας ότι δεν χάθηκαν όλα, ότι υπάρχει φως στο τούνελ, αλλά και το σημαντικότερο ότι το φώς και η ελπίδα έχουν τα στοιχεία της αλήθειας της εντιμότητας της ειλικρίνειας της καθαρότητας της αγάπης γιατί προέρχεται από την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ, ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΕΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ Της ΣΥΝΑΛΛΗΛΙΑΣ.


Να ξέρετε ότι η πρωτοβουλία δεν μπορεί να σταματήσει, δεν έχετε το δικαίωμα πλέον να σταματήσετε. Τα μάτια των εντός και εκτός Ελλήνων παρακολουθούν με λαχτάρα κουράγιο και αισιοδοξία ότι κάτι αλλάζει, κάτι επιτέλους θα δικαιώσει τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έχουν θυσιαστεί γι αυτή την πατρίδα, για τα παιδία μας για το αύριο.


Σας παρακολουθούμε και συμμετέχουμε. Σας ευχαριστώ και είμαι υπερήφανη που αυτός ο τόπος δεν θα πάψει να γεννά άξιους.
Πειραιάς 3/3/2012


Κάτια Φλισκουνάκη συνταξιούχος δικηγόρος Πειραιά

Read More

ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΗΣ

Ο ημίθεος Ηρακλής έφερε εις πέρας δώδεκα άθλους. Αν υπήρχε σήμερα, ίσως να είχε κληθεί να αναγνωρίσει έναν δέκατο τρίτο: την ολοκλήρωση στα ελληνικά της εξάτομης έκδοσης «Ιστορία του Μακεδονικού Ελληνισμού» του Γερμανού ιστορικού Γιόχαν Γκούσταβ Ντρόιζεν (1808-1884).

Η μεγάλη περιπέτεια στη μετάφραση του έργου του Γιόχαν Γκούσταβ Ντρόιζεν ξεκίνησε από τον Ρένο Αποστολίδη. Το «τιτάνιο» έργο ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία του δεύτερου και τελευταίου τόμου της «Ιστορίας των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου»
Μια μεγάλη περιπέτεια στη μετάφραση και στις χιλιάδες υποσημειώσεις, η οποία ξεκίνησε από την ιερή τρέλα του Ρένου Αποστολίδη (1924-2004), μια σπουδαία περίπτωση, πραγματικά μονάκριβη. Μαζί με τους γιους του, Στάντη και Ηρκο Αποστολίδη, δημιούργησε, από το 1985, μία φιλολογική τριανδρία. Ετσι, έπειτα από είκοσι έξι χρόνια, μπαίνει μία μεγάλη τελεία σε μια μεγάλη μεταφραστική και εκδοτική προσπάθεια. 1.458 σημειώσεις ....
Προσφάτως, το έργο ολοκληρώθηκε, με την κυκλοφορία του δεύτερου τόμου -και τελευταίου του έργου- «Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου» (εκδόσεις Alpha Τράπεζα, α' τόμος: 40,76 ευρώ και β' τόμος: 47,93 ευρώ ). Ενώ ο πρώτος της ενότητας των «Επιγόνων» περιέχει σκέτο και ακέραιο το κείμενο του Ντρόιζεν, ο μόλις κυκλοφορήσας είναι «διάστικτος» από 1.458 σημειώσεις, από τις οποίες οι 100 ανήκουν στον Ρένο και ξεχωρίζουν, καθώς έχουν το διακριτικό μονόγραμμά του. «Γενεαλογικά δέντρα, ευρετήρια, εκτενέστατη βιβλιογραφία, και έγχρωμη εικονογράφηση συνοδεύουν το έργο, που παρ' όλο το σεβασμό στο πρωτότυπο μοιάζει να μην έχει πια καμιά σχεδόν σχέση μαζί του!..», επισημαίνει ο Στάντης Αποστολίδης και η προϊστορία του πατέρα και του αδελφού του πάνω στο ντροϊζενικό έργο δικαιολογεί την επιστημονική υπερηφάνεια του. Η «Ιστορία των Επιγόνων» περιλαμβάνει τα χρόνια από την καταστροφική εισβολή των Γαλατών στην Ελλάδα, το 280 π.Χ., ίσαμε τη μάχη της Σελλασίας, όπου οι Μακεδόνες συνέτριψαν τη δύναμη της Σπάρτης. Εκτίθεται η εκστρατεία του Πύρρου στη Δύση, με λεπτομερέστατη αποτύπωση της μάχης στο Ασκλο και συνοδεύεται από μεγάλο αναδιπλούμενο χάρτη με σημειωμένες όλες τις πορείες του στην ιταλική χερσόνησο. Και ακόμη: Ιστορείται η άνοδος της Αχαϊκής και της Αιτωλικής Συμπολιτείας, καθώς και η ανάπτυξη της Σπάρτης, υπό τον Αγι και τον Κλεομένη με τις ριζοσπαστικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις τους.Ο τόμος ολοκληρώνεται με τη γέννηση της επικράτειας των Ατταλιδών στην Πέργαμο και τη γενναία ανάπτυξη των τεχνών, καθώς και την εγκαθίδρυση των Αρσακιδών Πάρθων στα εδάφη του Ιράν. Τα δύο πρώτα δίτομα η «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου» και η «Ιστορία των Διαδόχων», τα οποία είχαν προηγηθεί, μοιράστηκαν από την «Ε», το 1993, σε 100.000 αντίτυπα. «Ηταν», θυμάται, ο Στάντης Αποστολίδης, «τα πρώτα σοβαρά βιβλία που διανεμήθηκαν με τη μέθοδο τών κουπονιών και η "Ε" τότε είχε συρθεί στα δικαστήρια γι' αθέμιτο ανταγωνισμό...Υστερα όλοι οι άλλοι ακολούθησαν...». Καθιερωτής του Ελληνισμού Ποιος, όμως, ήταν ο Γιόχαν Γκούσταβ Ντρόιζεν; Μεγάλος ιστορικός και φιλόλογος, μαθητής του Εγελου και του Μπεκ, υπήρξε ο εισηγητής του Ελληνισμού με έψιλον κεφαλαίο και αυτός που καθιέρωσε τον όρο. Επέλεξε με το έργο του να ασχοληθεί με τον Μεγαλέξανδρο, τους διαδόχους και τους επιγόνους του, γνωρίζοντας ότι είχε κληθεί να διερευνήσει μια μεταιχμιακή εποχή. Εκεί όπου ο κλασικός κόσμος είχε αρχίσει να παραδίδεται στη Ρωμαιοκρατία και να χτίζεται το πέρασμα από τον παγανισμό στο χριστιανισμό. Η μεταλλαγή του ελληνικού πνεύματος σε κοσμοπολιτικό, από την Αίγυπτο ώς την Ινδία, επηρέασε δεκάδες λαούς, συνιστώντας βάση σύγκρασης σε επίπεδο θρησκείας, τέχνης, λόγου, ιδιωτικού βίου. *

Read More

ΕΛΛΗΝΙΚΑ Η ΙΕΡΟΤΕΡΗ ΓΛΩΣΣΑ

«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα». Γιώργος Σεφέρης

Ποια Ελληνική λέξη είναι αρχαία και ποια νέα;
Γιατί μια Ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη;
Οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρομε επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε.
Για του λόγου το αληθές θα αναφέρομε μερικά παραδείγματα για να δούμε ότι η Ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη....

Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετο άναυδος.

Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο αλεξήλιο Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ.

Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ.τ.λ.

Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω.

Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός.

Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι.

Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό.

Φρην είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ.

Δόρπος, λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο.

Λώπος είναι στον Όμηρο το ένδυμα. Τώρα αυτόν που μας έκλεψε (μας έγδυσε το σπίτι) το λέμε λωποδύτη.

Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.

Άρουρα ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο.

Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από τη λέξη αυτή πήρε το όνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος.

Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως παλινόστηση, ή νοσταλγία.

Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτό προέρχεται το αναλγητικό.

Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος.

Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι - ρύπανση.

Από τη λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής.

Πέδη, σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμε πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη χειροπέδες.

Από το φάος, το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες.

Άγχω, σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση.

Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο.

Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη να τη λέμε «πολύφερνη νύφη».

Το γεύμα στο οποίο ο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του λεγόταν έρανος. Η λέξη παρέμεινε, με τη διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα.

Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε - η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρ νερό, η ναυς έγινε πλοίο, στη σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως.

Από τη λέξη χειρ έχομε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.

Από το ύδωρ έχομε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.

Από τη λέξη ναυς έχομε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα προκύπτει ότι: Δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές.

Η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά.

Από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις.

Η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε τη γλώσσα της ομηρικής ποίησης, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος αλλά προϋπήρχε πολλές χιλιετηρίδες πριν από αυτόν.

Φίλοι μου, προσθέστε και εσείς τις δικές σας γνώσεις που να σχετίζονται με το θέμα.

Σκοπός μας είναι να ανακαλύψουμε τις έννοιες των λέξεων για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα.

Παλαιότερα όταν έλεγαν μια λέξη καταλάβαιναν όλοι το ίδιο. π.χ για τη λέξη αρετή ήξεραν ότι είναι η μεσότητα ανάμεσα σε δύο υπερβολές.

Σήμερα ο καθένας για την ίδια λέξη εννοεί και κάτι διαφορετικό.

Πηγές: Απολλώνιου Σοφιστού Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος και Οδύσσειας Εκδόσεις Ηλιοδρόμιο.

Read More

ΚΑΜΜΙΑ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΕΘΑ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Τι γυρεύει η αλεπού που λέγεται Μάθιου Νίμετζ στο βαλκανικό παζάρι Αθηνών-Σκοπίων; Ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ επανέρχεται και καλεί τις δύο πλευρές σε διάλογο άνευ λόγου και αιτίας. Προσωπικά θα συνιστούσα στους αρμοδίους της Εξωτερικής μας Πολιτικής να αποφύγουν κάθε δέσμευση και κάθε συζήτηση εις βάθος. Θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσαμε τελείως να αποφύγουμε τον νέο γύρο συζητήσεων. Το πρόβλημα με την ελληνική πλευρά στους διμερείς διαλόγους είναι ότι πάντα κάνουμε μία μικρή υποχώρηση χάριν του διαλόγου, ενώ η άλλη πλευρά δεν κάνει την παραμικρή παραχώρηση. Και όταν ξαναρχίζει ο επόμενος γύρος η συζήτηση ξεκινά από το σημείο της τελευταίας ελληνικής υποχωρήσεως.

Ο κ. Νίμετζ αμείβεται από τον ΟΗΕ για να κάνει τη δουλειά του, αλλά δεν είναι αντικειμενικός. Επί έτη προήδρευε του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Ν. Α. Ευρώπη, το οποίο μεταξύ άλλων επιχείρησε -και επιμένει ακόμη- να διαδώσει στα ελληνικά σχολεία μία φιλοτουρκική και φιλοσκοπιανή τετράτομη Ιστορία των Βαλκανίων. Ο ίδιος είναι που έριξε την ιδέα της ελληνικής υποχωρήσεως ως προς τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Κατά τον κ. Νίμετζ η χώρα μας πρέπει να το πάρει απόφαση ότι με μία λύση τύπου Άνω Μακεδονία κ.λπ θα υποχρεωθούμε να καταργήσουμε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, να μετονομάσουμε το αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και γενικά να προβούμε σε οδυνηρές παραχωρήσεις προς τους σφετεριστές του πολιτισμού μας. Μπορεί μεν ο Γ Παπανδρέου να υπέκυψε στις απόψεις αυτές καταργώντας το Υπουργείο Μακεδονίας -Θράκης, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε δέσμιοι των λαθών του. Και η σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΞ , αλλά και αυτή που θα προκύψει από τις επικείμενες εκλογές, πρέπει να προσανατολίσουν τις διπλωματικές μας προσπάθειες προς κατευθύνσεις ρεαλιστικότερες, πρακτικότερες και εθνικώς αξιοπρεπέστερες.

Και σε τελευταία ανάλυση τί προσδοκούμε να βγει από την ταλαιπωρία του νέου διαλόγου; Απολύτως τίποτε! Η σκοπιανή κυβέρνηση Γκρούεφσκι απολαμβάνει την Πύρρειο νίκη της στο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η οποία ουδέν ουσιαστικό κέρδος τής απέφερε. Οι περί τον εθνικιστή Γκρούεφσκι ηδονίζονται να ανεγείρουν αγάλματα του Αλεξάνδρου, να διδάσκουν κάθε τι το ανθελληνικό στα σχολεία τους και να προπαγανδίζουν περί ανυπάρκτων μειονοτήτων στη χώρα μας. Αν είχαμε δει έστω και κάποια σημάδια καλών και υποχωρητικών διαθέσεων από πλευράς ΠΓΔΜ θα έλεγα ότι έστω και για τα μάτια του κόσμου ας πάμε να πιούμε ένα καφεδάκι με τον Νίμετζ και τους Σκοπιανούς αντιπροσώπους. Αλά εδώ το κακό παράγινε. Εκεί που μας χρωστάγανε θα μας πάρουν και το βόδι.

Όχι μόνο η διαδικασία του διαλόγου βλάπτει τη χώρα μας, αλλά και η βάση στην οποία γίνεται. Κάναμε μία τακτική υποχώρηση και αρχίσαμε –κακώς- να συζητούμε για σύνθετη ονομασία. Αποθρασύναμε τους Σκοπιανούς, άρα απέτυχε ο ελιγμός. Η μόνη λύση είναι να επαναδιαπραγματευθούμε από θέση ισχύος τονίζοντας ότι δεν δεχόμαστε καμία χρήση του όρου Μακεδονία , ούτε σύνθετη ούτε παράγωγη στο τελικό όνομα του κρατιδίου.

Προ ημερών σε αγώνα χάντμπολ μεταξύ Κοσσόβου και Σκοπίων οι Αλβανοί Κοσσοβάροι είχαν αναρτήσει ένα ειρωνικό πανό για τους Σκοπιανούς: «Ο Θεός μας έκανε Βούλγαρους, ο Τίτο μας έκανε Μακεδόνες»! Αυτή είναι η αλήθεια. Το τεχνητό κατασκεύασμα του κομμουνιστή Τίτο που απεκλήθη «μακεδονικό έθνος» δεν έχει μέλλον. Η πολυπληθής αλβανική κοινότητα θέλει να ενωθεί με το Κόσσοβο και πολλοί από την σλαβική κοινότητα δηλώνουν πάλι Βούλγαροι. Γιατί να υποχωρούμε μπροστά σε ένα κράτος, το οποίο ετοιμάζεται να διαλυθεί;

Read More

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

ΕΙΧΑΜΕ ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΗΜΑΡΧΟΙ Η ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ.
Το όνομά του έγινε γνωστό εξαιτίας της οικονομικής κρίσης αλλά και της μεγάλης ανεργίας που μαστίζει και την Ισπανία, μαζί με πολλές ακόμη χώρες της Ευρώπης. H Marinaleda είναι ένα μικρό χωριό 2.800 περίπου κατοίκων, που βρίσκεται στην Ανδαλουσία, αποτελώντας ένα τρόπον τινά «θαύμα» του ισπανικού νότου αλλά και «θέμα» στους «New York Times»! Ο λόγος ;
Το χωριό έχει μηδενική ανεργία την ίδια στιγμή που στην Ανδαλουσία υπάρχουν 2,5 εκατομμύρια άνεργοι, 2 εκατομμύρια φτωχοί, 50 χιλιάδες αγρότες χωρίς γη και 500 χιλιάδες στο χείλος της οικονομικής καταστροφής.
Επιπλέον, κάθε εργαζόμενος αμείβεται με 1.200 ευρώ το μήνα, δυλεύοντας 6,5 ώρες την ημέρα και έχοντας όλοι το ίδιο ημερομίσθιο (45 ευρώ), ανεξάρτητα με το αν απασχολούνται στα κτήματα με την καλλιέργεια κυρίως οσπρίων και λαχανικών ή στο τοπικό εργοστάσιο μεταποίησης προϊόντων.
Τέλος, δεν υπάρχουν αστυνομικοί, τα σπίτια νοικιάζονται προς 15 ευρώ το μήνα, στους παιδικούς σταθμούς οι γονείς πληρώνουν 12 ευρώ το μήνα, ενώ τα έσοδα δεν μοιράζονται αλλά επενδύονται στο συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν νέες δουλειές.
«Η γη ανήκει σε όλους και όχι στους λίγους. Η γη δεν πωλείται ούτε αγοράζεται! Εφαρμόζουμε ένα είδος συμμετοχικής δημοκρατίας, όπου όλοι μαζί κάνουμε συνελεύσεις και αποφασίζουμε για όλα τα θέματα που μας αφορούν: Από τους φόρους έως τις δημόσιες δαπάνες, τις επενδύσεις μας, την εργασία αλλά και την κοινωνική πολιτική και την πρόνοια…, αναφέρει ο 53χρονος δήμαρχος κ. Sanchez Gordillo, ο οποίος επανεκλέγεται στο αξίωμά του από το 1979.
Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι η Marinaleda, σήμερα που ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση, αυτοπροβάλλεται ως η «ουτοπία για την ειρήνη και τη δημοκρατία», καθότι δεν διαθέτει Αστυνομία, κάτι το οποίο της κόβει σε δαπάνες ένα ποσό της τάξης των 350.000 δολαρίων ετησίως!

Read More

ΕΠΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ

Όλοι οι φορολογούμενοι θα πρέπει να συνυποβάλλουν με τη δήλωσή τους αποδείξεις δαπάνης του ενός τετάρτου του εισοδήματός τους, με ανώτατο όριο τα 15.000 ευρώ – ενώ έκπτωση φόρου δεν θα υπάρχει για όσους συγκεντρώσουν περισσότερες από τις απαιτούμενες αποδείξεις, αλλά μόνο πέναλτι φόρου, αν λείπουν αποδείξεις.

Φορολογούμενος με εισόδημα 20.000 ευρώ πρέπει να υποβάλει αποδείξεις 5.000 ευρώ, στα 40.000 ευρώ αποδείξεις 10.000 ευρώ, αλλά στα 70.000 ευρώ περιορίζονται σε 15.000 ευρώ. Αν ο φορολογούμενος υποβάλει περισσότερες αποδείξεις, δεν κερδίζει τίποτα, αν όμως λείπουν αποδείξεις, επιβάλλεται στη διαφορά ποινή φόρου 10%, σύμφωνα με την «Real News».

Ένας φορολογούμενος με εισόδημα 10.000 ευρώ απαιτούνται αποδείξεις 2.500 ευρώ. Αν υποβληθούν αποδείξεις 3.000 ευρώ δεν έχει κανένα κέρδος, αν υποβληθούν αποδείξεις 2.000 ευρώ θα προκύψει έξτρα φόρος 50 ευρώ.

Στην Εφορία «περνάνε» όλες οι αποδείξεις, εκτός από δαπάνες απόκτησης περιουσιακών στοιχείων ( π.χ. αυτοκίνητα, ακίνητα), δαπάνες που μειώνουν τον φόρο (ασφάλιστρα, φροντιστήρια κ.λπ.), λογαριασμοί (φως , νερό, τηλέφωνο σταθερά και κινητά), εισιτήρια σε κάθε είδους μεταφορικό μέσο και δαπάνες που πραγματοποιούνται στο εξωτερικό.

ΕΡΩΤΗΣΗ: ΘΑ ΜΑΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΔΕΗ,ΟΤΕ,ΕΥΔΑΠ,ΚΙΝΗΤΗ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑ,ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΟΥ ΜΕΟΥ,ΑΣΦΑΛΙΣΤΡΑ,ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΞΟΔΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΝΙΧΡΟΥΣ ΕΩΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΑΣ;

Read More

ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΠΕΠΕΛΑΣΗΣ

Την ημέρα που η Αθήνα υποδεχόταν το χιόνι, συναντήσαμε τον Αδαμάντιο Πεπελάση στο καταφύγιο του στη Φιλοθέη. Διαπρεπής οικονομολόγος, χρόνια καθηγητής σε αμερικανικά πανεπιστήμια και με μακρά θητεία στη διοίκηση τραπεζών, είχε το προνόμιο να διατελέσει συνεργάτης και φίλος όλων σχεδόν των πρωθυπουργών της Μεταπολίτευσης. Τους έζησε όλους από κοντά, τους συμβούλευσε και συγκρούστηκε μαζί τους. Ο ίδιος αρνήθηκε τη θέση του βουλευτή επικρατείας που του πρότεινε τόσο ο Κ. Καραμανλής όσο και ο στενός φίλος του, Α. Παπανδρέου. Η μαρτυρία του 90χρονου σήμερα διανοούμενου οικονομολόγου έχει διπλή σημασία. Αφενός, ξεκαθαρίζει το νέο οικονομικό και πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται. Αφετέρου, στο δεύτερο μέρος της κουβέντας μας, καταθέτει ενώπιον της ιστορίας, τις κρίσεις του για τις πολιτικές προσωπικότητες που σφράγισαν τη μεταπολιτευτική κακοδαιμονία μας. Ο λόγος του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς δεν προέρχεται από έναν αριστερό διανοούμενο με την κλασική έννοια του όρου, αλλά από έναν φιλελεύθερο που βρισκόταν πολύ κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα δώματα της εξουσίας. Η συνέντευξη ποταμός που μας παραχώρησε, σε μεγάλο βαθμό είναι απολογητική αλλά και απολογιστική. Αποδομεί εκ των έσω τον μύθο που περιέβαλλε τα πρόσωπα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, απευθύνοντας ένα δριμύ κατηγορώ με βαρύτατους χαρακτηρισμούς στους δυο μοιραίους της οικογένειας Παπανδρέου με την οποία συνδεόταν φιλικά μέχρι λίγα χρόνια πριν. Τα ερωτήματα που θέτει είναι αμείλικτα και δεν γίνεται να μείνουν αναπάντητα.

Εσείς δεν υπήρξατε ποτέ ένας τυπικός οικονομολόγος. Πάντα υπήρχε η διάσταση του πολιτισμού στη σκέψη και τη δράση σας. Οι άνθρωποι των καιρών μας βλέπουν ως ασυμβίβαστες αυτές τις δυο ενασχολήσεις, την οικονομία και τον πολιτισμό. Πώς συμβιβάζεται το προφίλ του οικονομολόγου με τις πολιτιστικές αγωνίες;

Νομίζω ότι αυτή η διάσταση της προσωπικότητάς μου αφενός με ζημίωσε προσωπικά, αλλά αφετέρου με βοήθησε στην κατανόηση και την ερμηνεία των κοινωνικών παραμέτρων στα οικονομικά. Οι οικονομολόγοι ποτέ δεν είχαν σχέση με τις τέχνες και τα γράμματα και όσοι είχαν τέτοιες ευαισθησίες ήταν πάντα εξαιρέσεις. Ο Κέινς, ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχεις για την οικονομική θεωρία του, ζούσε χάριν της τέχνης. Και ο Άνταμ Σμιθ, αν τον διαβάσεις προσεκτικά, θα δεις ότι μιλάει για την αγωνία του ανθρώπου να κατανοήσει τους λόγους της ύπαρξής του. Πόσο μάλλον ο Μαρξ. Νομίζω ότι το μοντέλο του παραδοσιακού οικονομολόγου, όπως το γνωρίσαμε από τον 19ο αιώνα και που αναζητούσε τους τρόπους παραγωγής και αύξησης του πλούτου με τις λιγότερες δυνατές θυσίες, έχει τελειώσει.

Ο νέος οικονομολόγος που υπαινίσσεστε τι χαρακτηριστικά θα έχει;

Ο νέος οικονομολόγος που τώρα αναδύεται σιγά σιγά, όχι στην Ελλάδα όμως, θα πρέπει να βρει τις απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα: Πως συμβιβάζεται η άνοδος της κοινωνικής δυσχέρειας με την αύξηση του πλούτου; Γιατί σήμερα που ο κόσμος παράγει περισσότερο υλικό πλούτο από ποτέ, τα νοσοκομεία όμως είναι γεμάτα από δυστυχισμένους ανθρώπους; Αυτό είναι το στοίχημα για τους νέους οικονομολόγους. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη δέσμιοι μιας πίστης στο ψεύτικο όραμα της Μεταπολίτευσης, να κάνουμε εύκολα και γρήγορα λεφτά.

Υφίσταται σήμερα μια τέτοια τάση σε κάποια πανεπιστήμια ή οικονομικές σχολές;

Υφίσταται, αλλά ακόμη μόνον ως τάση. Στο Λονδίνο, το Warwick, τα πανεπιστήμια της Ανατολικής Αμερικής και πολλά άλλα στις ΗΠΑ αρχίζουν και δημιουργούν έδρες που προσελκύουν νέους καθηγητές που ειδικεύονται σ’ αυτή την κατεύθυνση. Είναι μια ελπίδα αυτή η τάση, αλλά δεν ξέρω που θα καταλήξει. Σημασία έχει να ενσφηνωθεί γερά στην καρδιά της οικονομικής θεωρίας αυτή η κοινωνική διάσταση.

Βλέπετε να προδιαγράφεται συνολικότερα το τέλος μιας εποχής;

Νομίζω ότι το τέλος εποχής θεωρητικά έχει ήδη επέλθει. Διότι η εποχή αυτή που πρόσφερε τεράστιο πλούτο, υλικά αγαθά και την ωραία ιδέα της προόδου και της ανάπτυξης, πρόσφερε παράλληλα και τον ανθρώπινο πόνο.

Και κυριάρχησε το άγριο μοντέλο του Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγο.

Ο Φρίντμαν και η σχολή του ήταν μια πολύ αυστηρή και έντιμη ανάγνωση της αμερικανικής οικονομίας της εποχής. Όμως σε αυτή την ανάλυση δεν υπήρχαν τα ουμανιστικά στοιχεία που σήμερα τα θεωρούμε απαραίτητα νια μια ανθρώπινη και αποτελεσματική οικονομική δραστηριότητα. Ο Φρίντμαν ήταν μεγάλος δάσκαλος. Εμάς δεν μας έφταιξε κανένας Φρίντμαν. Στη Μεταπολίτευση δεν πήραμε τον δρόμο ούτε του φιλελευθερισμού ούτε του νεοφιλελευθερισμού. Πήραμε το δρόμο του ελευθερισμού. Για τη λεηλασία του πλούτου από φιλελεύθερους και σοσιαλιστές στην Ελλάδα δεν φταίει ούτε ο Φρίντμαν ούτε ο Μαρξ. Δεν πρέπει να κρίνουμε κανέναν στοχαστή ή συγγραφέα με βάση τα αισθήματα που προκαλεί σήμερα. Εγώ λέω στους φιλελεύθερους, φανταστείτε να μην είχε γεννηθεί ο Μαρξ. Πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος. Η δαιμονοποίηση της θεωρίας είναι μεσαιωνική πρακτική, είτε προέρχεται από αριστερά είτε από δεξιά.

Ο Μαρξ βλέπουμε σήμερα να επικαιροποιείται εκατέρωθεν. Γίνεται επιλεκτική χρήση του και από τους φιλελεύθερους και από τους μαρξιστές διανοούμενους.

Ο Μαρξ ήταν δυτικός διανοούμενος και προχώρησε την οικονομική και κοινωνική σκέψη λίγο πιο πέρα. Εάν ο Μαρξ δεν πέσει στα χέρια ανόητων ανθρώπων, εκατέρωθεν όπως σωστά το είπατε, στον νέο κόσμο έχει σοβαρό λόγο η παρουσία του. Τα τελικά συμπεράσματα και οι υποθέσεις του Μαρξ βασίζονται στην ερμηνεία και στη διάσταση της ανθρώπινης αγωνίας για ζωή. Κάτι που δεν αφορά βέβαια τους οικονομολόγους από τα MIT και τα Harvard. Κάποτε ο οικονομολόγος, έως και τον Β’ Παγκόσμιο, ήταν η έκφραση της αγωνίας, ο διανοούμενος της κοινωνίας. Μετά όμως, όταν ο πλούτος επέπεσε με τεράστιους γδούπους επί της κοινωνίας, μεταλλάχθηκε.

Και τώρα έχουμε τους τραπεζίτες στην εξουσία.

Ναι, υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και τους ξένους τραπεζίτες. Στην Ευρώπη και την Αμερική οι τραπεζίτες δεν έχουν γίνει θεσμοί, ενώ στην ιστορία μας, συνήθως, ο τραπεζίτης έπαιζε ρόλο θεσμικό που δεν ήταν εύκολο ή επιθυμητό για την πολιτική εξουσία να τον αφαιρέσει. Βέβαια, εγώ δεν νομίζω ότι ο τραπεζίτης Παπαδήμος θα μας βγάλει από την περιπέτεια, γιατί κυρίως βλέπει αυτά που λέγαμε πριν. Όμως στη δική μας περίπτωση δεν είναι καθόλου οικονομικό το ζήτημα. Πώς να τους εξηγήσεις ότι το υψηλότερο ΑΕΠ δεν μας ενδιαφέρει αν δεν συνεπάγεται πραγματική ανάπτυξη, αν δεν σκεφτόμαστε δηλαδή την ποιότητα και το περιεχόμενο του.

Μπορούσαμε να αποφύγουμε το Μνημόνιο;

Ναι, ναι, ναι…Το πιστεύω αν και δεν έχω τρόπο να το αποδείξω. Μπορώ όμως να καταθέσω τη διαίσθησή μου από την εξέταση του θέματος. Ό,τι λέω είναι προσωπικές εντυπώσεις. Ο Γ. Παπανδρέου, ο οποίος έδωσε χίλια δυο δείγματα της ανεπάρκειάς του να κυβερνά μια χώρα, για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του προτού καν γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Εγώ δεν μπορώ να το τεκμηριώσω πλήρως, αλλά εν μέρει το τεκμηριώνω. Πώς αλλιώς ερμηνεύεται π πολιτική συμπεριφορά του; Εμένα δεν με καλύπτει η ερμηνεία ότι ήταν μόνο ανοησία και απερισκεψία. Μπορεί να ήταν και ανοησία, αλλά δεν ήταν μόνο. Υποψιάζομαι ότι έγιναν ανταλλαγές. Ο Γ. Παπανδρέου είπε πολλά ψέματα. Ο πατέρας του που ήταν μάστορας στο ψέμα αλλά ήξερε πώς να δουλέψει το μαστοριλίκι του, δεν άφησε τέτοια ίχνη να τον ακολουθούν. Και ρωτώ και απαιτώ μια πολιτική απάντηση: Γιατί τέτοιο τρέμουλο να αποκοπούμε από τη ρωσική ενεργειακή πολιτική; Ήταν ανάγκη να τορπιλίσουμε τα δυο σημεία της ρωσικής πολιτικής που ήταν γι’ αυτούς σημαντικά; Ύστερα, η πρεμούρα με το Ισραήλ. Γιατί τέτοια επιμονή; Πως ερμηνεύεται το γεγονός ότι η πρώτη κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είχε για υπουργό εξωτερικών έναν άγνωστο και ανόητο Έλληνα της Αυστρίας που έλεγε ψέματα ότι έχει πάρει το ντοκτορά του; Την ώρα του Μνημονίου, θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε την κακή πολιτική που ακολουθούσαμε δεκαετίες, χωρίς να περάσουμε στο ΔΝΤ. Δηλαδή, φέρε τώρα το δάνειο, κάλυψε τις ανάγκες σου και άσε τους άλλους να χτυπιούνται. Τα επιτόκια στην αγορά ήταν ακόμη ευνοϊκά. Προσπαθήσαμε να δανειστούμε από αλλού; Ή μήπως με δηλώσεις περί διεφθαρμένου λαού στρώναμε τον δρόμο μας;

Είναι πολύ σοβαρό αυτό που καταθέτετε. Δηλαδή γνωρίζοντας τι σημαίνει για τον τόπο αυτή η πολιτική επιλογή ο Γ. Παπανδρέου προχώρησε με τέτοια επιπολαιότητα;

Ναι, έκανε ό,τι έκανε αδιαφορώντας για τον τόπο. Τι μεσολάβησε; Το χρήμα; Δεν θέλω να το πιστέψω. Γνωρίζω τον χαρακτήρα του ανθρώπου από παιδί δυο χρόνων. Η μαμά του και η γιαγιά Σοφία Μινέικο, μια αγία γυναίκα κατά τ’ άλλα, τον μεγάλωσαν με την ιδέα ότι είναι πρώτος. Παιδάκια όταν έπαιζαν με τον γιο μου και τις παρέες των φίλων τους στην Αμερική, που μέναμε στον ίδιο δρόμο, η Μαργαρίτα επέβαλλε τον Γιώργο ως αρχηγό της παρέας. Εμείς που ειρωνευόμαστε τον Γιωργάκη, δεν ξέραμε τι λέγαμε. Από αυτόν το βρήκαμε. Και όχι τυχαία. Το είχε επεξεργαστεί. Εγώ δεν μιλώ «καρατζαφέρεια» διάλεκτο, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν Παπανδρέου ή Παπαδήμο να λέει είμαι εδώ για να σώσω την πατρίδα μου. Είναι υποκρισία αισχίστου είδους.

Η έξοδος από τo ευρώ τι σημαίνει;

Όταν άρχισε αυτή η οδυνηρή δημόσια συζήτηση για το ενδεχόμενο να βγούμε από το ευρώ, είχα πει ότι θα ισοδυναμούσε με τη μικρασιατική καταστροφή. Και πολλοί καλόπιστοι άνθρωποι με ειρωνεύτηκαν. Τότε λειτούργησα σαν παραδοσιακός αναλυτής, με δεδομένα που δεν ίσχυαν στην περίπτωσή μας.

Είσαι λοιπόν ο πρώτος που το ακούς δημόσια. Ύστερα από τις γκανγκστερικές πιέσεις που ασκούνται πάνω μας και επειδή προβλέπω τι σημαίνει η «επιτυχία» των προγραμμάτων της τρόικας, εύχομαι η ελληνική κυβέρνηση να πει επιτέλους ένα όχι. Όσο περνάει ο καιρός και βλέπω πώς γίνεται η διαπραγμάτευση, πείθομαι ότι δεν θα μας πετάξουν έξω, γιατί δεν τους συμφέρει. Αν αρχίσει το ξήλωμα του ευρώ, και εμείς θα ταλαιπωρηθούμε, αλλά και οι συνέπειες για την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Πορτογαλία θα είναι τεράστιες. Η Ε.Ε δεν είναι σε θέση τώρα να σχεδιάσει και να παρακολουθήσει μια τέτοια εξέλιξη. Άρα, ας βγει η κυβέρνηση και να πει ότι δεν δέχεται αυτά τα μέτρα, γιατί αυτά που ζητάνε είναι όσα μας βοήθησαν να έχουμε μια κοινωνία κακή μεν, αλλά λειτουργική.

Αν ήμουν Κουτρουμάνης θα έδινα ένα χαστούκι στον Τόμσεν!

Και τι θα γινόταν δηλαδή αν θύμωνε ο πρωθυπουργός και τον έδιωχνε; Δεν μπορούμε να πληρώσουμε ένα τέτοιο ανθρώπινο και ηθικό κόστος. Ακόμα και να μας έδιωχναν από το ευρώ, που το θεωρώ απίθανο, τι θα γινόταν χειρότερο από σήμερα; Καταλαβαίνουμε τι γίνεται τώρα στην ψυχή των νέων; Τι εθνική υπερηφάνεια και κολοκύθια να αισθανθούν; Πώς να μην μισήσουν την οργανωμένη κοινωνία και την οργανωμένη οικονομική δραστηριότητα;

Η χρεοκοπία τι θα σημαίνει πρακτικά για την καθημερινότητα του πολίτη;

Η χρεοκοπία ασφαλώς είναι ένας μοχλός πίεσης, αλλά πολλά πράγματα στον κοινωνικό βίο δεν είναι ανάγκη να συμβούν για να υποστείς την επίδρασή τους. Αν φοβόμαστε τη χρεοκοπία είναι περίπου σαν να έχει γίνει. Έτσι λοιπόν εγώ λέω τώρα καλύτερα να παίξουμε αυτό το σενάριο και να υποστούμε την όποια κύρωση. Είτε κάνουμε τώρα όλα όσα μας λένε είτε όχι, βλέπω ότι αρχές του καλοκαιριού ο τόπος αυτός θα παραδέρνει κοινωνικά. Δεν είναι δυνατόν να συμβεί αλλιώς, διότι μέσα σε λίγα χρόνια μια κοινωνία μικροεμπόρων μικροεπιχειρηματιών και μικροκαλλιεργητών έγινε κοινωνία καταναλωτών.

Πώς κρίνετε τη στάση του ελληνικού λαού; Αδράνεια ή ωριμότητα;

Ούτε ωριμότητα είναι ούτε αδράνεια. Πιστεύω ότι δούλεψαν πολύ καλά τα τεχνάσματα για τη συνενοχή. Πειστήκαμε από τον Τόμσεν και την τρόικα ότι δεν γίνεται αλλιώς. Σ’ αυτό συνέβαλε και ο Παπανδρέου που επί ενάμιση χρόνο έλεγε αυτά. Έρχεται τώρα και ο Παπαδήμος και πιο έγκυρα και πιο πειστικά επαναλαμβάνει τα ίδια και χειρότερα.

Τα τελευταία χρόνια προσέχετε με περισσότερο ενδιαφέρον τον λόγο που επιχειρεί να αρθρώσει η Αριστερά. Ποια γνώμη έχετε γι’ αυτή;

Προσωπικά έχω ρομαντικούς δεσμούς με την Αριστερά, παρότι δεν ήμουν ποτέ αριστερός. Μόνο όταν ήθελα να ενοχλήσω τον πατέρα μου και τους προύχοντες του χωριού αγόραζα και επιδείκνυα τον Ριζοσπάστη, σαν ερχόταν το τρένο από την Αθήνα. Και ο διάολος να με πάρει αν καταλάβαινα τι λέει ο Ριζοσπάστης. Το 1940 το καλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού ήταν σ’ αυτό το χώρο, του ΕΑΜ. Όποιος Έλληνας ήξερε να διαβάζει δυο γράμματα ήταν εκεί. Αργότερα όμως οι πολλαπλές ηγεσίες άφησαν μετέωρο αυτόν τον κόσμο και τον έσυραν σε πικρίες. Με τον Χαρίλαο όμως είχαμε μια ωραία σχέση. Δυστυχώς σήμερα η Αριστερά στον τόπο μας δεν προσφέρει την υπηρεσία που πρόσφερε κάποτε το ΕΑΜ. Εγώ λοιπόν φιλικά λέω στο ΚΚΕ να πάνε στη Λατινική Αμερική να ακούσουν πώς μιλάνε εκεί οι κομμουνιστές, τι λόγο αρθρώνουν. Από το ΚΚΕ δεν έχω ελπίδα να δουν τον κόσμο όπως είναι. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι ο Τσίπρας και ο Κουβέλης έχουν δημιουργήσει προσδοκίες. Μακάρι! Όμως δεν βλέπω ένα σύγχρονο και εφαρμόσιμο πρόγραμμα αριστερής κατεύθυνσης. Δεν βλέπω κάποια προσωπικότητα στην Αριστερά που να μπορεί να διατυπώσει θέσεις με την καθαρότητα ενός Ηλιού. Αν είχαμε σήμερα μια άλλη Αριστερά, σύγχρονη και κινούμενη παράλληλα με τα προβλήματα του τόπου, θα ήταν πολύ αλλιώτικα. Κι αυτό είναι μια κακή στιγμή για την ελληνική πολιτική ζωή.

Ποιες είναι οι βαθύτερες διαστάσεις της κρίσης;

Μια κρίση του μεγέθους της σημερινής δεν μπορεί ποτέ να είναι μόνον οικονομική. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, στο βάθος των πραγμάτων δεν είναι οικονομική. Βεβαίως έχει οικονομική διάσταση. Όμως, το ζήτημα εδώ δεν ήταν ότι φτιάχτηκαν πολλά σπίτια και δεν πουλιούνται. Κάπου αλλού βρίσκεται η αιτία, αλλά εκεί δεν την αναζητάμε, γιατί δεν μας συμφέρει, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα ερωτήματα. Εγώ το λέω και ξαφνιάζονται οι φίλοι μου, ότι το πρόβλημά μας σήμερα δεν είναι οικονομικό, είναι πρωτίστως κοινωνικό και πολιτιστικό.

Αυτό θα πει ότι τη ρίζα της παθογένειας πρέπει να την αναζητήσουμε στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν. Εσείς που ζήσατε από κοντά σχεδόν όλους τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας από τη Μεταπολίτευση και πέρα, πώς θα κατανέματε, καταθέτοντας ενώπιον της ιστορίας, τις ευθύνες των προσώπων για το σημερινό αδιέξοδο;

Έχω πει και παλιότερα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την ευκαιρία που δεν είχε ούτε ο Καποδίστριας, ούτε ο Τρικούπης, ούτε ο Βενιζέλος. Όταν πήρε την εξουσία το 1981, είχε μαζί του τον λαό, είχε ικανούς ανθρώπους να τον υποστηρίζουν, είχε την ανοχή της κοινωνίας, αλλά και χρήμα από τις Βρυξέλλες. Και επιπλέον είχαμε πιστέψει ότι το σπουδαίο μυαλό του ήταν το μέλλον της σκέψης για τον τόπο. Από αυτή την άποψη είναι τεράστια η ευθύνη του για το σημερινό κατάντημα. Τώρα πια με αφορμή τον Ανδρέα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην πολιτική δεν φτάνει η πρόθεση ούτε η αντίληψη. Θέλει και προσωπικό θάρρος.

Δεν είχε ο Ανδρέας προσωπικό θάρρος;

Δεν το εφάρμοσε ποτέ. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Ο Ανδρέας πήγε στην Αμερική και σε όλη την διάρκεια του πολέμου και μετά, γύρω στο ’60, ήταν στα πανεπιστήμια και δίδασκε, μάθαινε, έβλεπε. Δηλαδή η ανωτάτη παιδεία δεν ήταν μια κουβέντα γι αυτόν. Ήταν βίωμα. Τότε στην Αμερική η εκπαίδευση ήταν οργιές μπροστά απ’ ό,τι στην Ευρώπη. Λοιπόν εγνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον τι έπρεπε να κάνει στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό. Και τι έκανε; Σε τίνος χέρια τα άφησε; Αν δεις ποιοι ήταν υπουργοί παιδείας στις πρώτες κυβερνήσεις και τι θεσμικά μορφώματα κατασκεύασαν θα καταλάβεις πολλά!

Πώς το ερμηνεύετε αυτό;

Αυτό που θα σου πω είναι για μένα η ερμηνεία της συνολικής αποτυχίας του Παπανδρέου. Γιατί όταν μιλάμε για αποτυχία κάποιου πρωθυπουργού εννοούμε συγκριτικά των όσων μπορούσε να κάνει.

Ο Ανδρέας σε πολλές περιόδους της πρωθυπουργίας ή της πολιτικής του ζωής δεν ενδιαφερότανε. Δεν του καιγότανε καρφάκι. Ήτανε μέσα στη διαδικασία της καλοζωίας και της καλοπέρασης. Ο καλός πρωθυπουργός και ηγέτης όμως πρέπει να έχει και κάτι από τη στόφα του ορθόδοξου μοναχού. Του ανθρώπου που όλα τα βάζει στην άκρη και τον ενδιαφέρει μόνον πώς θα πάει η χώρα μπροστά. Και αυτά δεν συνέβησαν στην περίπτωση του Ανδρέα. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα κατηγορούσα κάποιον για τις ερωτικές του υπερβολές. Όμως ο Ανδρέας έκανε όσα έκανε για να καλύψει την πολιτική απραξία του. Όταν είμαστε στην Αμερική δεν ήθελε να ακούσει τη λέξη Ελλάδα, δεν του άρεσε. Ποτέ δεν δέχτηκε την πρόσκληση των Ελλήνων φοιτητών και νεαρών καθηγητών να πάμε τη Μεγάλη Παρασκευή στον επιτάφιο. Ποτέ δεν ήρθε στο προξενείο στη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα πείτε, τι επιχειρήματα είναι αυτά. Αυτά καθαυτά δεν αποδεικνύουν τίποτα. Αλλά σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο που αργότερα θα κυβερνούσε τη χώρα.

Οι σχέσεις σας μαζί του πότε κλονίστηκαν;

Θα σας δώσω για την ιστορία ένα παράδειγμα διάλυσης των ηθών από αυτά που ήταν συνήθη. Ένας από τους πρωιμότερους και σοβαρότερους λόγους διάρρηξης των σχέσεων αγάπης και εμπιστοσύνης με τον Ανδρέα ήταν ότι με πίεζε, αυτός και το περιβάλλον του, να υπογράψω ένα απαράδεκτο δάνειο το 1964 στην εταιρία ΒΟΚΤΑΣ, που παρήγε τότε κοτόπουλα. Βίαιοι καβγάδες με τον Ανδρέα και το δάνειο δεν δόθηκε. Ήμουν υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας με διοικητή τον Βγενόπουλο. Κάθε φορά που το σκέφτομαι, χαμογελάω. Του έλεγα ότι όσο κι αν σου προκαλεί γέλωτα, προστατεύω κι εσένα. Τι μου είπε; Εσύ δεν έχεις καταλάβει ότι είσαι εκεί για να υπηρετείς τα συμφέροντα της οικογένειας Παπανδρέου.

Του τα επισήμαιναν άνθρωποι τότε; Παρατηρήσεις δεχόταν;

Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Ανδρέας, ήρθαμε μαζί από το ίδιο σχολειό και κάναμε υποτίθεται την ίδια δουλειά. Μπορώ να πω ανεπιφύλακτα ότι τα λέγαμε όλα μεταξύ μας. Λοιπόν όταν του έκανες κριτική, δεν ήθελε να ακούσει. Ή άκουγε εσένα που θα πήγαινες να του μιλήσεις και σου έλεγε ποιος ο τάδε; Ξέρεις τι λέει για σένα; Και άρχιζε μια ιστορία για να δημιουργήσει χώρο δυσπιστίας σε ό,τι προσπαθούσα να του πω. Όχι, ο Ανδρέας δεν έδειξε τη σοφία και το ήθος για έναν άνθρωπο που βρέθηκε στη θέση να διοικεί έναν λαό.

Ποια είναι η κληρονομιά που άφησε στον τόπο ο Ανδρέας;

Πολλοί έλεγαν, εγώ θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ γιατί μου φέρνει ψωμί και παρατήστε με. Ο Ανδρέας τελικά είχε προσδεθεί στην ιστορία ότι δίνει λεφτά στους μη προνομιούχους και τους βάζει στην εξουσία. Και αυτή θα πουν οι υποστηρικτές του ήταν η μεγάλη του προσφορά. Αλλά έγινε τόσο άτσαλα και χυδαία που ακυρώνεται. Η ιστορία θα καταγράψει τελικά τη ζημιογόνο συμπεριφορά του. Γιατί μετά από τον Ανδρέα με ιστορικούς υπολογισμούς έρχεται αυτή εδώ η καταστροφή. Ο Ανδρέας ήταν αυτός που δημιούργησε τη βάση όσων τραβάμε σήμερα.

Ο Κ. Καραμανλής ο πρεσβύτερος πώς θα μείνει στην ιστορία;

Πείτε ό,τι θέλετε για τον Καραμανλή και εγώ έχω πει πολλά. Και τον κατηγόρησα και όταν ήμουν διοικητής της τράπεζας ότι δημιούργησε βιομηχανίες και οικονομικές δραστηριότητες που δεν μπορούσαν να σταθούν παρά μόνο για λίγα χρόνια. Όμως, από την άλλη πλευρά, αναγνωρίζω ότι κατόρθωσε τότε να δαμάσει και να ελέγξει τον βαθμό καθυστέρησης της διοίκησης και του κράτους. Με ποιους θα το έκανε; Πέντε ανθρώπους είχε άξιους και πάλι καλά που έφτιαξε κυρίως τα αγροτικά εργοστάσια και τις βιομηχανίες στο βορρά και κινήθηκε η οικονομία. Η ιστορία θα τον αποτιμήσει θετικά επιπλέον για την ένταξή μας στην ΕΟΚ, παρά του Ανδρέα τη διαφωνία. Κάποια φορά μας κάλεσε ο Έβερτ στο κτήμα του. Ο Καραμανλής με πάθος όλο το βράδυ σταύρωνε τον Έβερτ για το πως θα κλείσει ο προϋπολογισμός. Δεν θέλω ούτε μια δραχμή έλλειμμα του φώναζε.

Γιατί απέτυχε ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη;

Γιατί δεν ήταν εκσυγχρονισμός. Η οχταετία Σημίτη ήταν κάτι αλλιώτικο. Ο εκσυγχρονισμός του δεν επιδέχεται ορισμού. Δεν εκσυγχρόνισε σχεδόν κανέναν από τους μεγάλους θεσμούς. Και η οικονομία αφέθηκε ελεύθερη να συνεχίσει τον δρόμο που είχε πάρει πριν και συνέχισε μετά. Σε ποιον τομέα μπήκε το μαχαίρι στο κόκαλο; Σε ποιον τομέα έγινε παραγωγικότερη η οικονομία; Δεν υπήρξε σε αυτόν τον εκσυγχρονισμό ένα περιεχόμενο που να δονεί την ψυχή των πολιτών. Το να γίνονται καταγγελίες και να λέει ο Σημίτης πήγαινε στον εισαγγελέα, δεν είναι πολιτική. Τι πάει να πει αυτό; Κανένα από τα νέα οικονομικά ήθη που εισήχθησαν δεν συντονιζόταν με τις βασικές δημοκρατικές αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης, του αυτόματου ελέγχου των λειτουργιών της οικονομίας κ.λπ. Τι από αυτά συνέβη; Άλλο παράδειγμα. Ξέρεις μπορεί να πληγωθεί πολύ κανείς κοιτάζοντας εκείνη την περίοδο λίγο πριν και λίγο μετά, που μιλούσαμε για ισχυρή Ελλάδα. Που ήταν αυτό το πράγμα; Μόνο στη γλώσσα όσων τα έλεγαν. Διότι όταν μιλάς για την ισχυρή οικονομία πρέπει να γνωρίζεις και ο Σημίτης δεν γνώριζε. Άλλο να γνωρίζεις ακαδημαϊκά τα οικονομικά, με στενή τεχνοκρατική αντίληψη και άλλο να αντιλαμβάνεσαι την ροή και την μεταβολή των οικονομικών ως ένα φαινόμενο που επηρεάζει και επηρεάζεται από τη ροή της κοινωνικής ζωής. Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα όλων των πολιτικών μας. Ίσως γιατί αυτό το ύφος τους ταίριαζε επειδή εμπεριείχε πολλή επίδειξη και ναρκισσισμό. Αλλά η οικονομία έχει τους δικούς της κανόνες και τη δικιά της διαδρομή. Κι αυτό δεν το καταλαβαίνουν. Όταν ένα βράδυ στο σπίτι του Αντώνη Σαμαράκη είπα στον Σημίτη γιατί άφησες τον Παπαντωνίου, που εγώ με τον Γιάννο ήμουν φίλος και του κήρυξα πόλεμο, να λέει αυτές τις ανοησίες, μου λέει: Διαμαντή είναι δυνατόν να γράφεις ότι ακόμη έχουμε ξύλινα πόδια και να μη βλέπεις την ευημερία γύρω μας; Εγώ του μιλούσα ως οικονομολόγος και εκείνος απαντούσε σαν λογιστής. Και δεν νομίζω ότι με κορόιδευε.

Για τον Βενιζέλο, σήμερα πια, τι γνώμη έχετε;

Τον Βενιζέλο τον πλήρωσα ακριβά. Και τώρα που απολογούμαι δεν έχω καλά επιχειρήματα. Ήμουν ένας από τους έξι διανοούμενους το 2007 που δεν κρατιόμασταν και τον στηρίξαμε. Σήμερα θα σου πω όμως, αλίμονο στη χώρα που διοικείται από Βενιζέλους, από ανθρώπους που είναι ασυγκράτητοι και διψούν για επιβεβαίωση και αξιώματα. Πρώτα απ’ όλα δεν καταλαβαίνει πολλά από τα πράγματα που γίνονται σήμερα στον διεθνή οικονομικό χώρο και είναι υπουργός οικονομικών. Στις Βρυξέλλες δεν φαίνεται να περνάει τις εξετάσεις. Θα μου πεις είναι καλύτερος από τον Λοβέρδο και τον Χρυσοχόΐδη. Φαντάσου πού έχει φτάσει το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού.

Από πού να περιμένουμε την ελπίδα;

Φοβάμαι. Πολλοί άνθρωποι και αγαπημένοι φίλοι μου, δεν μπορούν να αποφύγουν τον εναγκαλισμό με το ονειρώδες. Εγώ όμως δεν βλέπω πώς θα επανέλθει η κοινωνική ηρεμία σ’ αυτόν τον τόπο. Με βασανίζει αυτή η απαισιόδοξη σκέψη. Κάναμε λάθη, ναι. Σε αυτό το παιχνίδι της Ευρώπης έπρεπε να τηρήσουμε τους κανόνες και εμείς εσκεμμένα και με κομπασμό και υπερηφάνεια δεν το κάναμε. Κι όλα αυτά αληθινά, ελεεινά και τρισάθλια. Αμαρτήσαμε ναι, αλλά όχι κι έτσι. Οι κύριοι στις Βρυξέλλες αφού ήξεραν ότι λειτουργούσαμε έτσι γιατί μας άφηναν τόσα χρόνια; Γιατί δεν μας νουθέτησαν, δεν μας συγκράτησαν; Οι πολιτικοί διέφθειραν περαιτέρω την κοινωνία μας και τώρα μια διεφθαρμένη κοινωνία αρνείται να κάνει αυτό που πρέπει. Αυτά έπρεπε να πει ο Πάγκαλος. Τα φάγανε, ναι, αλλά μαζί όχι. Με διέφθειρες, με έμαθες πώς να έρχομαι σε σένα όταν χρειάζομαι κάτι, να αναζητώ το βόλεμα και τώρα τι θέλεις από μένα;

Η μεγαλύτερη ανησυχία σας ποια είναι;

Αν στο πω θα γελάσεις. Όχι εσύ. Ο αναγνώστης μας… Φοβάμαι για το έθνος! Ο Γιάννης Σακελλαράκης, ένας διαπρεπής αρχαιολόγος που, για ευνόητους λόγους, δεν έγινε ποτέ καθηγητής στην Ελλάδα, ήταν δεμένος με τούτα τα χώματα. Ο αναγνώστης σου θα αναρωτηθεί τι θα πει, στα 2012, δεμένος με τα χώματα. Δεν ξέρω. Ό, τι καταλαβαίνει ο καθένας. Μου έλεγε ο Γιάννης, ρε συ Διαμαντή τόσα χρόνια σκάβω και ανακαλύπτω όλα αυτά τα ευρήματα. Ξέρεις πού καταλήγω; Ίδιοι μασκαράδες ήταν κι αυτοί όπως κι εμείς, αλλά ήταν και κάτι άλλο. Είχανε ψυχή. Αυτό εννοώ λέγοντας ότι φοβάμαι για το έθνος. Αυτό το έθνος το έμαθα στην πρώτη δημοτικού και από τη μάνα μου. Ας μου πει κάποιος τι άλλο έχουμε τούτη τη στιγμή της συμφοράς να μας κρατήσει. Εγώ δεν πρόκειται να πάρω μια σημαία και να βγω στους δρόμους και να φωνάζω ζήτω η Ελλάς και ζήτω το έθνος. Ξέρω όμως πως κάτι μέσα στην ψυχή μου αναστατώνεται. Αυτό φοβάμαι ότι χάθηκε, χάνεται. Λυπάμαι που όταν γκρινιάζουμε για την κρίση φτάνουμε μέχρι εκεί που πάει το άτομό μας. Αυτούς τους Έλληνες φοβάμαι που αλλάξανε μέσα σε είκοσι χρόνια αξίες και ιδανικά.

Read More