LA FIGARO:ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ !!!

Παράκαμψη των συνόρων της Ε.Ε. διαβλέπει σε άρθρο της της περασμένης εβδομάδας (12-8-2010), η μεγάλης κυκλοφορίας γαλλική εφημερίδα «Le Figaro», με αφορμή τις υπαρκτές ομάδες πληθυσμών, που ενώ διαμένουν σε μη ενταγμένες στην Ε.Ε. χώρες.
Εν τούτοις κατάγονται από χώρες-μέλη της Ένωσης και δικαιούνται Ευρωπαϊκό Διαβατήριο, από τη στιγμή που η ευρωπαϊκή χώρα καταγωγής τους, τους χορηγήσει υπηκοότητα, κάνοντάς τους έτσι αυτόματα Ευρωπαίους Πολίτες!

Με άλλα λόγια, μπορεί μια χώρα μέλος της Ε.Ε. να χορηγεί διαβατήρια κατά πολύ περισσότερα των κατοίκων της, σε τρίτους, που αν και δε διαμένουν στο έδαφός της, κατάγονται όμως από αυτό (διπλές υπηκοότητες).
Έτσι υπολογίζεται πως μπορεί να προστεθούν στον πληθυσμό της Ε.Ε. άλλα 5.000.000 ατόμων, που μέσω του διαβατήριου της χώρας μέλους, θα μπορούν να είναι Ευρωπαίοι Πολίτες, αν και δεν θα διαμένουν σε έδαφος χώρας ενταγμένης στην Ένωση!

Ειδικότερα θα μπορούν – σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα – να γίνουν ευρωπαίοι πολίτες 3.500.000 Ούγγροι, που βρίσκονται στη Σερβία (Βοϊβοντίνα), στην Ουκρανία και ιδιαίτερα στη Ρουμανία (1.400.000) και στη Σλοβακία (520.000), από τον ερχόμενο Ιανουάριο (2011), βάση σχετικής αποφάσεως της Ουγγρικής Κυβερνήσεως για χορήγηση ουγγρικής υπηκοότητας!

Επίσης έχουν γίνει ήδη Ευρωπαίοι πολίτες 120.000 Μολδαβοί που πήραν Ρουμανικό Διαβατήριο, ενώ εκκρεμούν άλλες 800.000 αιτήσεις Μολδαβών προς το Βουκουρέστι! Και αναμένεται περαιτέρω αύξηση των αιτήσεων…
Τέλος η Φιγκαρό κάνει λόγο για ακόμη 2.500.000 Βούλγαρους που ζουν σε διάφορες χώρες, μη ενταγμένες στην Ε.Ε. και κυρίως στα Σκόπια και στην Τουρκία (350.000 εξισλαμισμένοι Πομάκοι της πίσω πλευράς της Ροδόπης).

«ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΚΑΙ ΜΙΛΟΥΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ»
Ειδικά για τα Σκόπια η γαλλική εφημερίδα αναφέρει ότι θα μπορούσαν να πάρουν Βουλγαρικό Διαβατήριο 1.400.000 Σκοπιανοί, δηλαδή τα 3/4 του συνολικού πληθυσμού του κρατιδίου, αφού όπως σημειώνει χαρακτηριστικά «λαμβάνοντας υπόψη κάποιους ιστορικούς, η “Μακεδονία” είναι μία από τις βαθμίδες του βουλγαρικού έθνους. Η σλαβο“μακεδονική” γλώσσα δεν είναι επίσης τίποτε άλλο από μια βουλγαρική διάλεκτος»!

Επομένως σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα, που επικαλείται απόψεις Ιστορικών Επιστημόνων, οι Σκοπιανοί δεν είναι εθνικά «Μακεδόνες» όπως ισχυρίζονται, αλλά είναι εθνικά Βούλγαροι! Ομοίως και η γλώσσα τους δεν είναι «Μακεδονική» όπως προπαγανδίζουν, αλλά είναι καθαρά Βουλγαρική!

ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ
Η «επανάσταση» του Ίλιντεν (20 Ιουλίου 1903), που εορτάζουν σαν «εθνική εορτή» τα Σκόπια, δεν ήταν παρά μια καθαρά βουλγαρική «επανάσταση», βουλγαρικών Οργανώσεων, με βουλγαρικά στελέχη, που έπαιρναν εντολές από τη Σόφια και ανήκαν στη Σχισματική Βουλγαρική Εξαρχία! Ακόμα δηλαδή και οι «ήρωες» των Σκοπίων είναι Βούλγαροι! (Πρόκειται για την Ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν –Προφήτη Ηλία, την οποία σκηνοθέτησαν ένοπλες βουλγαρικές ομάδες, υποχρεώνοντας με βία και τρόμο, πολλά ελληνικά χωριά να κρατήσουν όπλα ή να βγουν στα βουνά, προκαλώντας την οργή των Τούρκων, που ξέσπασαν στους ελληνικούς πληθυσμούς με όλη τους τη μανία – Ολοκαύτωμα του Κρουσόβου)

Υπενθυμίζεται ότι ο ιδρυτής του κόμματος VMRO-DPMNE (σημερινό κόμμα Γκρούεφσκι) και πρώην Πρωθυπουργός των Σκοπίων Λιούπτσο Γκεοργκιέφσκιζήτησε και έλαβε το 2006 βουλγαρική υπηκοότητα και διαβατήριο, διακηρύσσοντας πως είναι Βούλγαρος και αλλάζοντας το επώνυμό του σε Γκεοργκίεβ! Το ίδιο έκαναν και χιλιάδες άλλοι Σκοπιανοί!

Ακόμη, σημειώνουμε πως η Βουλγαρία έχει αναγνωρίσει πρώτη τα Σκόπια σαν «Μακεδονία», με τη ρητή διευκρίνηση πως δεν αναγνωρίζει «μακεδονική εθνότητα» και «μακεδονική γλώσσα», επειδή ακριβώς οι αυτοαποκαλούμενοι «Μακεδόνες» είναι Βούλγαροι και η γλώσσα τους βουλγαρική!

Μάλιστα όταν το 1941, η Βουλγαρία σαν σύμμαχος των Ναζί, μπήκε στα Σκόπια, όχι μόνο δε συνάντησε καμμία αντίσταση, αλλά έγινε πανηγυρικά και με ενθουσιασμό δεκτή, επειδή η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Βούλγαροι, τους οποίους ο Τίτο τρία χρόνια μετά (1944), για να τους αποκόψει από τη Βουλγαρία, τους μετονόμασε αυθαίρετα «Μακεδόνες», πλάθοντας το παραμύθι του δήθεν ξεχωριστού «μακεδονικού έθνους», διεκδικώντας έτσι ταυτόχρονα και τη Βόρεια Ελλάδα, δηλαδή την αληθινή Μακεδονία! Δηλαδή «με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια»… (1998-2002),

Στην παραπάνω φωτογραφία ντοκουμέντο – που είχε δημοσιεύσει στο παρελθόν η εφημερίδα Απογευματινή 15-3-2008, οι Βούλγαροι κάτοικοι των Σκοπίων, φαίνονται να υποδέχονται με ενθουσιασμό και τιμές Γερμανούς και Βουλγάρους, κρατώντας εκτός από το πορτραίτο του μισητού Χίτλερ, το πορτραίτο του τότε βασιλιά της Βουλγαρίας, το χάρτη της «Μεγάλης Μακεδονίας» που ποθούσε ανέκαθεν η Βουλγαρία από τον καιρό των Κομιτατζήδων, αλλά και ένα πανό που έγραφε με νόημα «ένα έθνος, ένας βασιλιάς, ένα βασίλειο»! Το Βουλγαρικό!…
Τότε μάλιστα η Βουλγαρία ενσωμάτωσε τα Σκόπια στην Επικράτειά της, ενώ το 1942, όταν ο βασιλιάς της Βουλγαρίας επισκέφθηκε το κρατίδιο, του επιφυλάχθηκε παλλαϊκή υποδοχή!

Αξίζει επίσης να καταγραφεί η δήλωση του ίδιου του Προέδρου της ΒουλγαρίαςΖέλιου Ζέλεφ, όταν επισκέφθηκε την 20η Ιουνίου 1993 τη Σουηδία. Τότε – όπως καταγράφει ο ακούραστος Νικόλαος Μάρτης – ρωτήθηκε από δημοσιογράφο της Σουηδικής Εφημερίδας Svenska Dagbladet για «Μακεδονικό Έθνος» και απάντησε κατηγορηματικά:
«Το “Μακεδονικό” Έθνος το δημιούργησε μετά τον Πόλεμο η Κομιντέρν και είναι Έγκλημα του Τιτοϊσμού και του Σταλινισμού»!
ΓΚΛΙΓΚΟΡΟΦ: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΛΑΒΟΙ! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ “ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ”»!
Την πλέον κατηγορηματική διαβεβαίωση ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι και δεν ήταν, δεν υπήρξαν και δεν είναι «Μακεδόνες» και πως δεν υπήρξε ή υπάρχει κανένα «Μακεδονικό Έθνος», έδωσε ο ίδιος ο πρώτος Πρόεδρος των Σκοπίων

Κίρο Γκλιγκόρωφ, όπως αποκαλύπτει ο Νικόλαος Μάρτης:
«Το χαρακτηριστικό περιστατικό που αναφέρεται στο βιβλίο του «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» του τ. Προέδρου της Δημοκρατίας Κίρο Γκλιγκόρωφ (σελ. 259), ότι στην δεξίωση που έγινε στη Νέα Υόρκη την επομένη της αναγνωρίσεως ως ανεξαρτήτου Κράτους των Σκοπίων, μια ομάδα νέων από την Αυστραλία του είπαν: “Εσείς μιλήσατε, αλλά δεν είπατε το σημαντικότερο. Δεν είπατε ότι εμείς είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ότι αρνηθήκαμε την καταγωγή μας, τους προγόνους μας”. Δυσκολεύτηκα να βρω απάντηση αμέσως (συνεχίζει ο Γκλιγκόρωφ στο βιβλίο του) και τελικά τους είπα: “Ξέρετε, σέβομαι τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Είναι δικαίωμα σας. Αλλά σύμφωνα με την ιστοριογραφία στον Μακεδονικό λαό επικρατεί η γνώμη ότι είμαστε Σλάβοι. Έχουμε έλθει στα Βαλκάνια τον 6ο και 7ο αιώνα έχουμε εγκατασταθεί στα εδάφη που ονομάζονται Μακεδονία. Δεν γνωρίζω το κατά πόσο στις φλέβες μας συνεχίζει να ρέει κάποια σταγόνα αίματος των αρχαίων Μακεδόνων”»!

Αλλά καταγράφει ο Μάρτης και άλλη, δήλωση ντοκουμέντο του Κίρο Γκλιγκόρωφ, στην Εφημερίδα TORONTO STAR του Καναδά, στις 15 Μαρτίου 1992:
«Δεν είμαστε “Μακεδόνες” αλλά Σλάβοι. Δεν έχουμε συγγένεια με τον Αλέξανδρο τον Έλληνα και με την Μακεδονία του»!

Τρεις μήνες αργότερα, επαναλαμβάνει τη δήλωσή του μπροστά στις κάμερες, στις 3 Ιουνίου 1992, λέγοντας:
«Εμείς είμαστε Σλάβοι, δεν έχουμε καμμιά σύνδεση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Ήρθαμε στην περιοχή τον 6ο μ.Χ. αιώνα»!

Στις 25 Οκτωβρίου 2009, ο Κίρο Γκλιγκόροφ, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, επιβεβαιώνει απόλυτα τα παραπάνω:
«Ερώτηση: Το 1993, στα Τίρανα, είχατε δηλώσει ότι ο λαός σας είναι σλαβικής καταγωγής, ότι δεν συνδέεται με τον Μέγα Αλέξανδρο και πως βρεθήκατε στην περιοχή τον 6ο αιώνα μ.Χ..

Γκλιγκόροφ: Εξακολουθώ και σήμερα να πιστεύω και να δηλώνω ακριβώς τα ίδια.
Ερώτηση: Γιατί τότε το ανθελληνικό κλίμα και η εμμονή στον «αρχαιομακεδονισμό» τα τελευταία χρόνια στη χώρα σας, δηλαδή να αποδείξουν κάποιοι επίσημα πως κατάγεστε απευθείας από τους αρχαίους Μακεδόνες;
Γκλιγκόροφ: Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όλα αυτό που συμβαίνουν στη χώρα μου τα τελευταία χρόνια. Η Ιστορία είναι ένα παγκόσμιο αγαθό – αυτό ασφαλώς σημαίνει πως η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να μην είναι και ελληνική. Οι Έλληνες νομίζουν πως εμείς θέλουμε να αφαιρέσουμε ένα κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Δεν λέω πως οι ανησυχίες αυτές είναι άνευ λόγου, αφού υπάρχουν υπερβολές και από τη δική μας πλευρά. Υπάρχουν ιστορικοί στη χώρα μου που υποστηρίζουν πως εμείς βρισκόμαστε στα χώματα αυτά 2.000 χρόνια πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο. Για γέλια, δηλαδή… Έλεγα σε έναν φίλο μου ιστορικό ότι έτσι όπως πάμε θα βγούμε απευθείας απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και θα αποδειχτεί και ότι ο Παράδεισος είναι «μακεδονικός» και ιδιοκτησία μας…»!!!
ΤΑ 2/3 ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΕΚΤΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Όπως και να έχει, οι παλαιότεροι κάτοικοι των σημερινών Σκοπίων είναι οι Έλληνες και οι Αλβανοί. Οι υπόλοιποι, ήρθαν δεκάδες αιώνες μετά και γι΄ αυτό δεν μπορεί να είναι «Μακεδόνες» ούτε γεωγραφικά, αφού η Μακεδονία έφτανε ως Αχρίδα, Μοναστήρι, Κρούσοβο, Περλεπέ, Γευγελή, ενώ από εκεί και πάνω η περιοχή ονομαζόταν γεωγραφικά Παιονία και οι κάτοικοι Παίονες (Στρώμνιτσα, Στόβοι, Βελεσσά, Στιπ) και τέλος πιο πάνω η περιοχή της πόλεως των Σκοπίων, του Κουμάνοβου και του Τετόβου ονομαζόταν Δαρδανία και οι κάτοικοι Δάρδανοι, σφοδροί πολέμιοι ανέκαθεν των Μακεδόνων!

Άρα τουλάχιστον τα 2/3 του σημερινού κρατιδίου των Σκοπίων, είναι εκτός της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας! Και επομένως ούτε γεωγραφικά – όπως υποστηρίζουν προπαγανδιστές – δεν δικαιούνται να ονομάζονται «Μακεδονία»!
Σημειώνεται πως τα Σκόπια κάνουν εθνική-εθνολογική-ιστορική χρήση του όρου και όχι γεωγραφική. Ισχυρίζονται ότι αποτελούν «έθνος» Μακεδόνων και θα είναι εγκληματική εκείνη η Κυβέρνηση που τυχόν θα τους παραδώσει τον ελληνικό ιστορικό όρο «Μακεδονία»!

Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ
Τέλος, αναφέρουμε τη σύνθεση του σημερινού πληθυσμού του κρατιδίου που περιλαμβάνει σε γενικές γραμμές: περίπου 240.000 – 300.000 Έλληνες (ελληνόφωνους, σλαβόφωνους ή βλαχόφωνους), περίπου 600.000 Αλβανούς, 100.000-200.000 Ρομά και περίπου 1.000.000 λοιπούς Σκοπιανούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι βουλγαρικής καταγωγής, ενώ λιγότεροι είναι οι Σέρβοι, οι Βόσνιοι, οι Τουρκόφωνοι και άλλες μικρότερες πληθυσμιακές ομάδες!
ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ …«ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ»;

Κάποιοι πολιτικοί, για να δικαιολογήσουν την πολιτική ανεπάρκειά τους και για να διευκολύνουν κερδοφόρες επενδύσεις ελληνικών επιχειρήσεων στα Σκόπια δισεκατομμυρίων δραχμών τότε, προέβαλαν από νωρίς τον ισχυρισμό ότι τάχα «δε συμφέρει να χαρίσουμε τα Σκόπια στη Βουλγαρία», παραβλέποντας τις μεγάλες Αλβανικές και Ελληνικές πληθυσμιακές ομάδες που διαβιούν εκεί ως τώρα, και αποτελούν το κλειδί των δυναμικών μελλοντικών εξελίξεων στην περιοχή.
Φαίνεται για κάποιους πως είναι πιο βολικό αντί «να χαρίσουν τα Σκόπια στη Βουλγαρία», να χαρίσουν τελικά την ίδια τη Μακεδονία μας στα Σκόπια (που έχουν πίσω τους Τούρκους, Σόρος, Πολυεθνικές Εταιρείες και Αμερικανικές Υπηρεσίες), μαζί με τους Έλληνες των Σκοπίων…

Εξ άλλου δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για ολοκληρωτική ενσωμάτωση των Σκοπίων στη Βουλγαρία. Ίσα ίσα, διαφαίνεται βάση των μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων της γείτονος, ως πιο πιθανή και δημοκρατική εξέλιξη, η τριχοτόμηση της περιοχής… (Αλβανικός, Ελληνοσερβικός, Βουλγαρικός τομέας)
Αλβανία και Βουλγαρία, έχουν σπεύσει ήδη να θεμελιώσουν μελλοντικά δικαιώματα. Η Ελλάδα;

Read More

ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ.......ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Τη δραστηριοποίηση της “επιτροπής αποζημιώσεων” με σκοπό την “τουρκοποίηση των ελληνοκυπριακών ακίνητων περιουσιών” στα κατεχόμενα, έτσι ώστε “τα νομιμοποιημένα διεθνώς ακίνητα να δανειοδοτηθούν και να αξιοποιηθούν”, αποφάσισε η Αγκυρα στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε....
την περασμένη Δευτέρα με τη συμμετοχή της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας και του τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Ερογλου, γράφει σήμερα η τουρκική εφημερίδα “Χουριέτ” σε ανταπόκρισή της από την κατεχόμενη Λευκωσία.
Σύμφωνα με τη Χουριέτ, η σύσκεψη στην Αγκυρα έγινε σε δύο φάσεις. Αρχικά έγινε σύσκεψη με τη συμμετοχή του Προέδρου της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ, του Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του αρμόδιου για θέματα Κύπρου Υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου Τζεμίλ Τσιτσέκ, του Υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου και επικεφαλής της τουρκικής διαπραγματευτικής ομάδας στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την ΕΕ Εγκεμέν Μπαγίς και του τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Ερογλου. Στη δεύτερη φάση στη σύσκεψη μετείχαν οι αντιπροσωπίες των δύο πλευρών, αλλά όχι ο κ. Ερντογάν.
Η εφημερίδα γράφει ότι κατά τη σύσκεψη ο τούρκος Πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ επεσήμανε ότι είναι μεγάλο κέρδος για την τουρκική πλευρά η λεγόμενη επιτροπή αποζημιώσεων που συστάθηκε στα κατεχόμενα και “αναγνωρίστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 5 Μαρτίου 2010″ και ζήτησε τη λήψη μέτρων έτσι ώστε να αποκτήσει λειτουργικότητα η ”επιτροπή”. Ο κ. Γκιουλ, σύμφωνα με τη “Χουριέτ”, ζήτησε από τον γενικό διευθυντή της τουρκικής τράπεζας “Is” και πρόεδρο της τουρκικής Ενωσης Τραπεζών Ερσίν Οζιντζε που μετείχε στη σύσκεψη, να συστήσει μία ειδική επιτροπή Κύπρου.

Η εφημερίδα γράφει ότι κατά τη δίωρη σύσκεψη η Τουρκία και η τ/κ ηγεσία αποφάσισαν ώστε τα ακίνητα που θα “τουρκοποιηθούν” εκ μέρους της λεγόμενης επιτροπής αποζημιώσεων και θα νομιμοποιηθούν από πλευράς διεθνούς δικαίου να δανειοδοτηθούν από την επιτροπή που θα συσταθεί με την υποστήριξη της Ενωσης Τραπεζών και να αξιοποιηθούν σε διεθνές επίπεδο.
Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι “ζητήθηκε από τον Οζιντζε να παρουσιάσει προτάσεις για την αξιοποίηση των Ελληνοκυπριακών ακίνητων περιουσιών πριν από το 1974, αφού πάρουν αυτές μορφή σύμφωνη προς το διεθνές δίκαιο, με σύγχρονες μεθόδους χρηματοδότησης”.
Η “Χουριέτ” γράφει ότι “το περιουσιακό θεωρείται το κατεξοχήν δυσεπίλυτο πρόβλημα στο νησί” και σημειώνει ότι περίπου το 80% του ψευδοκράτους που έχει έκταση 3355 τ.χ, πριν από το 1974 ανήκε σε Ελληνοκύπριους.

Read More

ΧΡΕOΚΟΠΕΙ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ;

Με λίγα λόγια οι μεγάλοι χαμένοι έτσι και πτωχεύσουμε θα είναι οι πιστωτές μας. Αυτοί στους οποίους χρωστάει λεφτά το Ελληνικό κράτος.
Στην Αργεντινή που πτώχευσε το 2001 το πιο άμεσο 'σκληρό' μέτρο που πάρθηκε στους πολίτες ήταν το πάγωμα των αναλήψεων επιτρέποντας ενα πόσο 250 δολάριων ανα εβδομάδα για 1 χρόνο.

Αναλυτικά:
Η χρεοκοπία ενός κράτους είναι ουσιαστικά η επίσημη εξαγγελία της κυβέρνησης του, με την οποία καθιστά διεθνώς γνωστή την αδυναμία της να πληρώσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της χώρας της (εξ ολοκλήρου, ενός μέρους ή των τόκων τους).

Επίσης η «στάση πληρωμών», στην οποία εκ των πραγμάτων υποχρεώνεται (άδεια ταμεία, αδυναμία πρόσθετου δανεισμού), ανεξάρτητα από το εάν έχει προηγηθεί ή όχι κάποια επίσημη ανακοίνωση.

Η χρεοκοπία ενός κράτους μπορεί να προέλθει:

α) από την κερδοσκοπική επίθεση εναντίον του εθνικού νομίσματος (κίνδυνος που σε μία χώρα της Ευρωζώνης δεν υφίσταται, λόγω του κοινού νομίσματος),

β) από την αρνητική οικονομική συγκυρία στις χρηματαγορές, η οποία μπορεί να καταστήσει αδύνατο ακόμη και τον «υγιή», τον εγγυημένο δηλαδή δανεισμό της (ένας κίνδυνος υπαρκτός σήμερα - παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση εν εξελίξει - ακόμη και για μία χώρα της Ευρωζώνης αφού, σύμφωνα με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απαγορεύεται να αγοράζει ομόλογα των κρατών-μελών της Ευρωζώνης),

(γ) σαν αποτέλεσμα μίας «σειράς ετών» ελλειμματικών προϋπολογισμών, κατά τη διάρκεια των οποίων το κράτος δαπανούσε περισσότερα από όσα εισέπραττε, ενώ χρηματοδοτούσε τα ελλείμματα του με συνεχώς αυξανόμενα δάνεια (ομόλογα) από τους πολίτες, από τις τράπεζες, από επενδυτές και από άλλα κράτη,

(δ) από το συνδυασμό, από την χρονική «συνύπαρξη» δηλαδή των παραπάνω διαφορετικών αιτιών (από την ταυτόχρονη εμφάνιση της δεύτερης και της τρίτης αιτίας, όσον αφορά μία χώρα της Ευρωζώνης).


ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ :

Η πτώχευση ενός κράτους επιβαρύνει τους πάσης φύσεως πιστωτές του, το ίδιο το κράτος, την Οικονομία του και τους Πολίτες του. Αναλυτικότερα, διακρίνουμε τα εξής:

(α) Όπως είναι φυσικό, οι πιστωτές ενός κράτους χάνουν εξ' ολοκλήρου ή ένα μέρος αυτών που του έχουν δανείσει, καθώς επίσης τους τόκους των χρημάτων τους. Συχνά βέβαια, στα πλαίσια διεθνών διαπραγματεύσεων, συμφωνείται η πληρωμή ενός ποσοστού των χρεών (για παράδειγμα, στη γνωστή κρίση της Αργεντινής οι πιστωτές έχασαν μέχρι και το 75% των απαιτήσεων τους), η αποπληρωμή των οποίων «ρυθμίζεται» διαφορετικά, συνήθως ανάλογα με το «είδος» των πιστωτών (εσωτερικού, εξωτερικού, ιδιώτες, κράτη κλπ).

β) Όταν πτωχεύσει ένα κράτος, μηδενίζει (περιορίζει σημαντικά) τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πιστωτές του - γεγονός που «ελαφρύνει» τον προϋπολογισμό του, τόσο κατά το ποσόν των τόκων, όσο και των δόσεων επιστροφής των δανείων (χρεολυσίων). Το ίδιο το κράτος «επιβαρύνεται» κυρίως λόγω της απώλειας της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας του, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα τον πιστοληπτικό του «θάνατο». Δηλαδή, το κράτος δεν είναι πλέον σε θέση να δανείζεται από τις χρηματαγορές, πόσο μάλλον με λογικά επιτόκια.

(γ) Αμέσως μετά ακολουθεί :

1. μία πολύ μεγάλη τραπεζική κρίση (οι τράπεζες είναι συνήθως αυτές που κατέχουν σημαντικό μέρος των ομολόγων δημοσίου, τα οποία υποχρεούνται να «αποσβέσουν»), "μία εκτεταμένη οικονομική κρίση (η εσωτερική ζήτηση μειώνεται, οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά το σύνολο των χρημάτων τους, η παραγωγή συρρικνώνεται, ο πληθωρισμός «καλπάζει», το χρηματιστήριο καταρρέει, η αγορά των ακινήτων επίσης, λόγω απουσίας αγοραστών κλπ) και "μία νομισματική κρίση (οι ξένοι επενδυτές «αποφεύγουν» για μεγάλο χρονικό διάστημα τη «χρεοκοπημένη» Οικονομία).

2. Ή χρεοκοπία ενός κράτους σημαίνει πρακτικά για τους Πολίτες του τη μείωση των αποταμιεύσεων τους, είτε επειδή είναι πιστωτές του κράτους τους, είτε επειδή το νόμισμα υποτιμάται ραγδαία (δεν ισχύει για τις χώρες του Ευρώ), ενώ δεν προλαβαίνουν να κάνουν αναλήψεις από τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Η έμμεση επιβάρυνση τους όμως από τα καταστροφικά αποτελέσματα στην Οικονομία του κράτους (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ) είναι πολύ πιο επώδυνη, κυρίως λόγω της υψηλής ανεργίας που ακολουθεί, καθώς επίσης της απώλειας όλων σχεδόν των κοινωνικών παροχών (παιδεία, υγεία κλπ) που απολάμβαναν.

Read More

ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ ΑΕΤΟΣ

Ἀρχαιότατο σύμβολο ὁ μονοκέφαλος ἀετός εἶναι γνωστός ὡς αὐτοκρατορικό σύμβολο ἰσχύος, ζωτικότητας καί ἀναγέννησης. Ἀπαντᾶται σέ ὅλη τή μακραίωνη ἱστορία τῶν δύο ρωμαϊκῶν αὐτοκρατοριῶν, ἀλλά καί στίς προγενέστερες ἑλληνικές πόλεις, ὅπως καί σέ ἀναρίθμητες ἄλλες συμβολικές χρήσεις συνοδεύοντας θεούς καί ἥρωες. Ὡστόσο, ἡ παραλλαγή τοῦ δικέφαλου ἀετοῦ ὑπῆρξε σύμβολο ὑπέρτατης δύναμης γιά τούς Μυκηναίους, τούς Βαβυλώνιους καί τούς Χιττῖτες, ἀπό τούς ὁποίους εἶναι πιθανό νά τόν υἱοθέτησαν οἱ Τουρκομάνοι τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί οἱ Σελτζοῦκοι τοῦ Ρούμ, γιά νά τόν δανειστοῦν οἱ Σταυροφόροι καί νά τόν μεταφέρουν στήν Εὐρώπη, ὅπου ἔγινε γνωστός ὡς αὐτοκρατορικό σύμβολο τῆς Ρωσίας τῶν Τσάρων καί τῆς Αὐστρίας τῶν Ἀψβούργων.
Τά δύο κεφάλια τοῦ ἀετοῦ ἑρμηνεύονται συνήθως ὡς ἔκφραση τῆς διπλῆς φύσης ἤ τῆς δυσυπόστατης ἰσχύος αὐτῶν πού τόν χρησιμοποιοῦν, ἀλλά καί ὡς μιά ὑπέρτατη ἔκφραση κυριαρχίας καί δύναμης.
Στό Βυζάντιο ὁ δικέφαλος ἀετός ἐμφανίζεται καί γίνεται γνωστός κατά τήν ἐποχή τῶν Κομνηνῶν.
Ὁ συμβολισμός τοῦ δικέφαλου ἀετοῦ στή νεοελληνική ἱστορία ξεκινᾶ κατά τήν αὐγή τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ μέ τόν διανοούμενο αὐτοκράτορα τῆς Νίκαιας Θεόδωρο Β´ Λάσκαρι, ὁ ὁποῖος εἰκονίζεται τό 1250 περίπου πατώντας σέ ὑποπόδιο μέ παράσταση τοῦ δικέφαλου ἀετοῦ˙ πρᾶγμα πού ἴσως συμβολίζει τά αὐτοκρατορικά δικαιώματα στήν Εὐρώπη καί τήν Ἀσία. Ὁ 13ος αἰώνας εἶναι μιά ἐποχή κατά τήν ὁποία τό Βυζάντιο, —ἡ Ρωμανία ὅπως εἶναι τό πραγματικό του ὄνομα—, βρίσκεται σέ διμέτωπο ἀγῶνα ἀντιμετωπίζοντας τήν ἐπιβολή τῆς Δύσης καί τῆς Ἀνατολῆς. Εἶναι μιά ἐποχή, στήν ὁποία διακρίνεται καθαρά ἕνα ἀπό τά μόνιμα χαρακτηριστικά τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας: οἱ ἀπειλές γιά ὁλοκληρωτικό ἀφανισμό καί οἱ συνεχεῖς ἀγῶνες γιά ἐπιβίωση. Εἶναι καί μιά ἐποχή κατά τήν ὁποία οἱ διανοούμενοι καί οἱ αὐτοκράτορες τῆς Νίκαιας πιάνουν ξανά τό νῆμα τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας γιά νά ἀνοίξουν τόν δρόμο πρός τόν Νέο Ἑλληνισμό.
Ὁ βασιλικός δικέφαλος ἀετός περνᾶ στούς Παλαιολόγους καί διατηρεῖται ὡς σύμβολο καί μετά τήν Ἅλωση. Ἀποκτᾶ τότε ἀλυτρωτική, δηλαδή ἀπελευθερωτική, σημασία καί γίνεται σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας, πού γεννήθηκε στήν Πύλη τοῦ Ρωμανοῦ τήν αὐγή τῆς 29ης Μαΐου 1453. Ἡ ἔνδοξη πτώση τῆς Βασιλεύουσας καί τῆς Αὐτοκρατορίας συνοδεύεται ἀπό τήν αὐτοθυσία τοῦ "ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος" ἀγωνιζόμενου αὐτοκράτορα καί τῶν συμπολεμιστῶν του, πού ἠθικά καί συναισθηματικά συγκλονίζει πάντα τόν Ἑλληνισμό μέ ἀμείωτη ἔνταση. Γιά τό ὑπόδουλο Γένος τά αὐτοκρατορικά δικαιώματα δέν μεταφέρονται στή νέα δυναστεία τοῦ ἀσιάτη κατακτητῆ καί οἱ σουλτάνοι δέν εἶναι οἱ νόμιμοι διάδοχοι τῶν αὐτοκρατόρων.
Ἡ Κωνσταντινούπολη δέν εἶναι πλέον ἡ οἰκουμενική πρωτεύουσα, ἀλλά ἡ σκλαβωμένη μάνα τῶν Ρωμηῶν. Στήν πόλη τῶν αὐτοκρατόρων κυριαρχεῖ τώρα τό ἑτερόδοξο, τό ἀλλότριο, ἡ ἀμάθεια καί ἡ βαρβαρότητα. Δέν ὑπάρχει πιά ἡ ὑπερεθνική, ὑπερφυλετική ἑνότητα πού ἐνσαρκώνει ὁ αὐτοκράτορας καί πραγματώνει ἡ Ἀνατολική Ἐκκλησία.
Ἡ νέα πολυπολιτισμική πραγματικότητα ἐπιβάλλεται ἀπό τήν ὀθωμανική διοίκηση. Αὐτό, ὅμως, πού μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔλαμψε, καταυγάζοντας Ἀνατολή καί Δύση, εἶναι βέβαιο ὅτι θά ἀνορθωθεῖ καί πάλι μέ νέα δόξα καί ἀκτινοβολία. Ὁ δικέφαλος ἀετός δέν χάνεται, ἀλλά ἀνανεώνει τή συμβολική του δύναμη καί σημαίνει τώρα τήν ἐλπίδα καί τήν πίστη γιά τήν ἀνάσταση καί τήν ἀνόρθωση τῆς Ρωμανίας. Ἡ παρουσία τοῦ δικέφαλου ἀετοῦ μπορεῖ ἐπίσης νά θεωρηθεῖ ὡς ὑπόμνηση τῆς βυζαντινῆς μας καταγωγῆς καί τῆς συνέχειας τῆς Ρωμηοσύνης.
Ὁ δικέφαλος ἀετός γίνεται κατά τήν Τουρκοκρατία σύμβολο καί γιά ἕνα ἀκόμη σταθερό χαρακτηριστικό τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας: τό αἴτημα τῆς ἀναγέννησης καί τῆς ἀποκατάστασης τῆς ἀρχαίας δόξας. Ὁ δικέφαλος ἀετός, χωρίς νά ἀναφέρεται στή λαϊκή ποίηση καί τό δημο¬τικό τραγούδι, ἐμφανίζεται σέ πολυάριθμες καί πολύμορφες ἀπεικονίσεις. Στά δάπεδα τῶν μεταβυζαντινῶν ἐκκλησιῶν ὑπάρχει συχνά δικέφαλος ἀνάγλυφος ἀετός κάτω ἀπό τόν τροῦλλο. Ἐμφανίζεται στή διακόσμηση τῶν ἐκκλησιῶν καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκευῶν, στίς σφραγίδες γιά τό Χριστόψωμο, στήν ξυλογλυπτική, τά ἐκκλησιαστικά σκεύη, τά σινιά, τά κεντήματα, τά παγούρια, τήν ὑφαντική καί τίς ἐνδυμασίες, τήν ἀγγειοπλαστική καί τήν κεραμική. Στήν ἀρχιτεκτονική βρίσκεται στή ζωγραφική τῶν λαϊκῶν σπιτιῶν, τά ὑπέρθυρα, τό τζάκι καί τίς κτητορικές ἐπιγραφές. Ὁ δικέφαλος ἀετός γίνεται ἐπίσης ἔμβλημα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ἐκεῖ ὅμως, ὅπου ὁ δικέφαλος ἀετός ἀποτελεῖ τό πιό συχνό θέμα, εἶναι ἡ λαϊκή ἀργυροχοΐα, ὅπου διακοσμεῖ ἕνα κόσμο λεβεντιᾶς, φιλότιμου καί ἀρετῆς˙ ὅπως στά γιαταγάνια καί τά χατζάρια, τά καριοφύλια, τίς παλάσκες, τά χαϊμαλιά, τίς πόρπες, τά κιουστέκια, τά γιορντάνια, τά τεπελέκια, τά σκουλαρίκια, τά βραχιόλια, τίς ταμπακιέρες, τά φυλαχτά, τούς σταυρούς καί πάμπολλα ἄλλα πολύτιμα ἀντικείμενα - φορεῖς τοῦ λαϊκοῦ μας πολιτισμοῦ.

Σήμερα ἡ χρήση τοῦ συμβολισμοῦ τοῦ δικέφαλου ἀετοῦ σημαίνει τήν ἐπιμονή στή δύναμη τῆς παράδοσης, τήν ὑπόμνηση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας καί τό αἴτημα γιά ἀναγέννηση.

Read More

ΤΟΥ ΣΟΛΩΝΑ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ενας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, ο Σόλωνας ο Αθηναίος, ποιητής, νομοθέτης, μεταρρυθμιστής, κλήθηκε ως διαλλακτής να συμβιβάσει τους άπληστους δυνατούς με τους υποδουλωμένους σε αυτούς από τα χρέη συμπολίτες του, προκειμένου να αποφευχθεί πολιτική ανατροπή. Σε ένα από τα ποιητικά πολιτικά κείμενά του, που το ονομάζουμε η «Ελεγεία της Πόλης», περιγράφει τα δεινά που απειλούν με αφανισμό την πόλη του, λόγω της κακοδιοίκησής της, και προτείνει τον δρόμο της Ευνομίας.

Νομίζω ότι είναι χρήσιμο στην περίοδο οικονομικής κρίσης που διανύουμε και της κρίσης της μέχρι τώρα λογικής του πολιτικού συστήματος, να ανατρέξουμε στη λιτή αλήθεια των λόγων του Σόλωνα και ας αναλογιστεί ο καθένας μας τις ευθύνες που του αναλογούν, ευθύνες που κατά τη γνώμη μου επιμερίζονται ανάλογα με τη δύναμη και την εξουσία που ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας διαθέτει.


Γιατί η πόλη του Σόλωνα έφτασε σε πολιτικό αδιέξοδο; Επειδή: «οι ίδιοι οι πολίτες, για χάρη του πλούτου, είναι πρόθυμοι να καταστρέψουν αυτή τη μεγάλη πόλη από αφροσύνη. Αδικο είναι το μυαλό των ηγετών του απλού λαού και από την ύβρη τους μεγάλα κακά θα πάθουν. Γιατί δεν ξέρουν πού να σταματούν και να χαίρονται ήσυχα με φρόνηση την καλή τους ζωή, αλλά πλουτίζουν πεπεισμένοι για άνομα έργα.


Και κλέβουν αριστερά και δεξιά χωρίς σεβασμό σε ιερά ή δημόσια κτήματα. Και δεν φοβούνται τις σεμνές αρχές της Δίκης, που, και ας σιωπά, όλα τα ξέρει, τωρινά και περασμένα, και που θα ’ρθει ο καιρός και θα τους εκδικηθεί». Και ποιος είναι ο κίνδυνος για την πόλη; Συνεχίζει: «Αυτή είναι μια αναπόφευκτη πληγή πάραυτα για κάθε πόλη και εξελίσσεται σε μία υποδούλωση, η οποία φέρνει εμφύλια σύγκρουση και πόλεμο που σιγοβράζει».


Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο, οι άπληστοι δυνατοί της εποχής του Σόλωνα συνειδητοποίησαν ότι η εξαθλίωση των πολιτών υπονομεύει και την ίδια τους την ύπαρξη. Ετσι αποδέχτηκαν, μεταξύ άλλων, να κάνουν και οικονομικές παραχωρήσεις, αποδεχόμενοι τη ρύθμιση της «σεισάχθειας» του Σόλωνα για παραγραφή των χρεών των υποδουλωμένων σε αυτούς συμπολιτών τους και την κατάργηση της πρακτικής της υποθήκης «επί σώμασι», δηλαδή υποθήκης της φυσικής και πολιτικής ελευθερίας των πολιτών για τη λήψη του χρηματικού δανείου.


Στο παραπάνω ιστορικό παράδειγμα, για την ελληνική κοινωνία που δοκιμάζεται σήμερα νομίζω ότι οι αναλογίες είναι έκδηλες του πού μπορεί να οδηγήσει το κοινωνικό σύνολο η απληστία των δυνατών, με τη φοροδιαφυγή, την κατάχρηση του δημοσίου χρήματος και την κακοδιαχείριση. Εχει υπονομευθεί η ίδια η χώρα και οι πολίτες της. Νομίζω πως δεν υπάρχει πολίτης σε αυτή τη χώρα που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει γιατί φτάσαμε σε αυτό το τέλμα και τι πρέπει να γίνει για να βγούμε από αυτό.



Η κοινωνία των πολιτών οφείλει να έχει ως οδηγό το αυτονόητο, δηλαδή να διεκδικήσει να είναι μια χώρα Ευνομίας, γιατί όπως καταλήγει ο ποιητής/διαλλακτής: «η Ευνομία όλα τα εναρμονίζει τέλεια, δένει με αλυσίδες τους αδίκους, λειαίνει το τραχύ, σταματάει την αχορταγιά, ελέγχει την ύβρη, μαραίνει τους σπόρους του κακού, αποκαθιστά στρεψοδικίες, σταματάει το διχασμό και τη σύγκρουση, και από αυτήν όλα αρμονικά και γνωστικά για τους ανθρώπους είναι».

Στο σημείο που έχουμε φτάσει, είναι νομίζω χρήσιμο να συναισθανθούμε την αυτονόητη αξία της Ευνομίας και πού οδήγησε τη χώρα η Δυσνομία με την ευρεία έννοια της κακής διακυβέρνησης, ώστε να προχωρήσουμε στην ποιοτική αλλαγή του πολιτικού γίγνεσθαι και σε μια κοινωνία αξιών.


* Η κ. Πολυβία Παραρά είναι διδάκτωρ Ελληνικών Σπουδών, επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Georgetown της Ουάσιγκτον.

Read More

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Ενα «μνημόνιο» πυροδοτεί την Eπανάσταση του 1843 Στο σύνθημα «Zήτω το Σύνταγμα» δεν συμπυκνώνονται μόνο τα αιτήματα για ελευθερίες, αλλά και η έξοδος από την καθολική κρίση
Tο «μνημόνιο» μεταξύ Eλλάδας και των τριών προστάτιδων δυνάμεων (Aγγλία, Γαλλία, Pωσία), όπως έχουμε δει το περασμένο Σάββατο, υπογράφεται επισήμως στις 2 (12) Σεπτεμβρίου 1843. Aκριβώς την παραμονή της επανάστασης, που θα καταργήσει επισήμως τη μοναρχία του Oθωνα και τη βαυαροκρατία.
Tο δάνειο του 1832, το πρωτόκολλο του 1843 και η Eπανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου συνιστούν κρίκους της ίδιας αλυσίδας. Tο δημοσιονομικό αδιέξοδο, η φτώχεια και η πείνα, που έφερε η ανελέητη λιτότητα, και επιβλήθηκε διά ροπάλου, προκειμένου να πληρώνονται τα τοκοχρεολύσια, πυροδότησαν την έκρηξη της επανάστασης.
Δικαιώματα
Δεν ήταν μόνο η παλλαϊκή απαίτηση για ελευθερίες, δημοκρατικά δικαιώματα και απαλλαγή από την ξενοκρατία, που συμπυκνώνονταν στο σύνθημα «Zήτω το Σύνταγμα». H πολιτειακή μεταβολή ήταν η διέξοδος από την καθολική ελληνική κρίση. Σε ορισμένες οξυδερκείς αναλύσεις της εποχής (π.χ. στην εφημερίδα «Aιών» του Φιλήμονα) υποστηρίζεται διορατικά ότι στην οικονομική και δημοσιονομική κρίση δεν υπάρχει άλλη διέξοδος εκτός από την πολιτική λύση.
H μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος θα δημιουργήσει, προστίθεται, νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση της δραματικής κατάστασης. Όπως και έγινε... Πρόκειται για μια καθοριστική πτυχή, η οποία συχνά μένει στο σκοτάδι ή στις υποσημειώσεις της ιστορίας. H άμεση σύνδεση επανάστασης και συνεπειών από τα οικονομικά μέτρα αναδεικνύεται από τότε, που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Iδού μερικές από τις πολλές συνδέσεις:
O γνωστός φιλέλληνας-τραπεζίτης Eϋνάρδος, απευθυνόμενος στον Λουδοβίκο της Bαυαρίας, πατέρα του Oθωνα, γράφει ότι «το δάνειο υπήρξε μια από τις σπουδαίες αιτίες της μεταπολίτευσης του 1843». Για την ακρίβεια μία από τις δύο (ως δεύτερη κρίνει την αβουλία του Oθωνα).
Kατηγορηματικοί είναι και οι πρεσβευτές των Mεγάλων Δυνάμεων για την πυροδότηση της Eπανάστασης.
1. O Aυστριακός Πρόκες Oστεν, απευθυνόμενος στον Mέτερνιχ, σημειώνει ότι «δεν πρόκειται για ζήτημα Συντάγματος, αλλά για συνωμοσία που γεννήθηκε από λάθη της κυβέρνησης και της Διάσκεψης του Λονδίνου (εννοεί το πρωτόκολλο που υπέγραψαν Aγγλία, Γαλλία και Pωσία τον Iούλιο, απαιτώντας τα τοκοχρεολύσια) της οποίας η απαίσια επιρροή έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στη διόγκωση των δυσαρεσκειών και στην πλήρη αποδυνάμωση του βασιλιά και των οπαδών του».
2. O πρεσβευτής της Aγγλίας Λάιονς, έγραφε προς την κυβέρνησή του ότι «κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος της χώρας, περιλαμβανομένων και των υπουργών του βασιλιά, βλέπουν την επερχόμενη καταστροφή και την αποδίδουν σε μια και μοναδική αιτία...»
3. O Γάλλος Πισκατόρι επισήμανε στους προϊσταμένους του: «Aφ’ ης ημέρας το αφιχθέν εκ Λονδίνου πρωτόκολλον και η επιδοθείσα παρά των Yπουργών των Tριών Aυλών διακοίνωσις εδημιούργησαν την εντύπωσιν ότι ο μεν Bασιλεύς ηδύνατο να μην ενδώση εις υποχωρήσεις (να κάνει δηλαδή κι άλλες περικοπές), το δε Eθνος δεν θα ετύγχανε βοηθείας παρ’ αυτού (δηλαδή έπαψε να είναι ο διαμεσολαβητής της βοήθειας των προστάτιδων δυνάμεων προς την Eλλάδα) κατέστη φανερόν ότι αργά ή γρήγορα θα ανελαμβάνετο απ’ ευθείας αγών μεταξύ του Bασιλέως και της χώρας (εννοεί του λαού)»
«Συνωμοσία»
Όλες οι βασιλικές πηγές της περιόδου συμπίπτουν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, ότι η οικονομική συμφωνία που αναγκάστηκε να δεχθεί η οθωνική κυβέρνηση «ουκ ολίγον συνετέλεσεν ίνα εμψυχώση την συνωμοσίαν» (έτσι ονόμαζαν οι μοναρχικοί-βασιλικοί την επανάσταση). Περίπου μισό αιώνα μετά την επανάσταση ο Aρ. Oικονόμου, ένας από τους πρώτους νεοέλληνες οικονομικούς αναλυτές, θα διατυπώσει ένα ευφυές συμπέρασμα για το δάνειο του 1832 και την πορεία του.
Tο ονομάζει «βασιλοποιό», αφού έφερε τον Oθωνα στην Eλλάδα. Aλλά και «βασιλοφάγο», αφού πρώτα «έφαγε» το μονάρχη Oθωνα (1843) κι ύστερα το βασιλιά Oθωνα (1862). O ιστορικός Tζον Πετρόπουλος, στην κλασική μελέτη του για το ελληνικό βασίλειο στα χρόνια 1833-1843, συνοψίζοντας τις σχετικές πηγές καταλήγει στο συμπέρασμα: «H συλλογική ενέργεια των προστάτιδων δυνάμεων (για τα τοκοχρεολύσια) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκρηξη της επανάστασης».
Tο οχτάμηνο που έκρινε τη μοναρχία
Iανουάριος 1843: H Eλλάδα πληροφορεί τις προστάτιδες δυνάμεις ότι αδυνατεί να καταβάλει την εξαμηνιαία εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεών της. Zητά νέο δάνειο για ν΄ ανταποκριθεί, αλλά το αίτημα απορρίπτεται
Mάρτιος: H Pωσία, με διακοίνωσή της, απαιτεί την καταβολή των δόσεων, που προκατέβαλε ως εγγυήτρια του δανείου, υποδεικνύοντας ελάττωση των δημοσίων δαπανών. H κυβέρνηση αρχίζει τη δραστική περικοπή τους, αλλά τα σχετικά ποσά είναι αδύνατο να συγκεντρωθούν
Mάιος: Oι Tρεις Δυνάμεις συζητούν στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος. Kαταλήγουν στην απόφαση η Eλλάδα να καταβάλει ετησίως 3, 7 εκ. φράγκα. Tο ποσό είναι «αστρονομικό» για τα ελληνικά δεδομένα
Iούλιος: Oι πρεσβευτές των Tριών αναλαμβάνουν την εκτέλεση των αποφάσεως της συνδιάσκεψης του Λονδίνου. Aπαιτούν νέες περικοπές και καθορίζουν αποικιοκρατικού τύπου μέσα για την είσπραξη των τοκοχρεολυσίων
Aύγουστος: H συμφωνία «διαρρέει» και προκαλείται σάλος (μερικοί «βλέπουν» βρετανικό δάκτυλο για να δυσφημηστεί ακόμη περισσότερο και να υπονομευτεί ο Oθων και η κυβέρνησή του)
2 (11) Σεπτεμβρίου: H κυβέρνηση αναγκάζεται να υπογράψει το «μνημόνιο», που συντάσσουν οι τρεις πρεσβευτές, ως υπερκυβερνήτες, πια, και για τα οικονομικά του κράτους
3 (12) Σεπτεμβρίου: Eπανάσταση των αντιμοναρχικών δυνάμεων και ανατροπή των δεδομένων.
Πολιορκητικός κριός τα τοκο-χρεολύσια
Oι περισσότεροι ιστορικοί , που ασχολούνται αναλυτικά με το δάνειο του 1832 και την πορεία του ως το 1843, το συνδέουν άμεσα με την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Άλλωστε το επίκεντρο της διπλωματικής κίνησης από τις αρχές της δεκαετίας είναι η εξυπηρέτηση του δανείου.
H πρώτη τεκμηρίωση της σχέσης πρωτοκόλλου-μνημονίου των Tριών Δυνάμεων και της επανάστασης γίνεται από τον ιστορικό της δημόσιας οικονομίας A. Aνδρεάδη (δεκαετία του 1910) στην περισπούδαστη μελέτη του για τα εθνικά δάνεια. Tα κατοπινά χρόνια μελετητές από το μαρξιστή Γ. Kορδάτο ως τον ανακτορικό Π. Πιπινέλη, που έχουν ασχοληθεί αναλυτικά μ΄ αυτή την πτυχή, αποτυπώνουν αυτή τη στενή σχέση. Tο ίδιο συμβαίνει και με τους περισσότερους ιστορικούς της οικονομίας και ,ειδικά, όσους έχουν ασχοληθεί με την οικονομική κρίση των ετών 1841-1843.

O Γ. Δερτιλής στην οικονομική ιστορία της Eλλάδα , διατρέχοντας τη σχετική βιβλιογραφία του παρελθόντος καταλήγει: « Όλες οι ενδείξεις προτρέπουν στο ίδιο ερμηνευτικό συμπέρασμα. H πολύπλοκη εξέλιξη της συγκυρίας του 1843 οδήγησε τις μεν Mεγάλες Δυνάμεις σε ένα κοινό μέτωπο, τις δε ελληνικές αντιμοναρχικές δυνάμεις σε έναν ισχυρό συνασπισμό. Kαι η καταλυτική αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων επέτρεψε ή επέβαλε την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Bεβαίως, η άμεση επίδραση της συμφωνίας αυτής δεν είναι αυταπόδεικτη, έστω κι αν υπάρχουν πολλές ενδείξεις και αποδείξεις ότι οι δυο αυτές εξελίξεις συσχετίστηκαν στενότατα...
Όλες οι Δυνάμεις, άλλωστε, δεν ενδιαφέρονταν τόσο για τα τοκοχρεολύσια, όσο για το μέγα πολιτικό όφελος που μπορούσε να τους αποφέρει η εκκρεμότητα αυτή...»
Παρά την ανατροπή του μνημονίου μετά την επανάσταση του 1843 και τη στάση πληρωμών, που κήρυξε το νέο καθεστώς, η εκκρεμότητα θ΄ ανασύρεται σε κρίσιμες περιόδους όταν από την ελληνική στάση θα διακυβεύονται στην ευρύτερη περιοχή μείζονα συμφέροντα των προστάτιδων δυνάμεων...

Read More

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 1935

Δημοψήφισμα του 1935
Το δημοψήφισμα έγινε στις 3 Νοεμβρίου 1935 και έμεινε στην ιστορία σαν Νόθο δημοψήφισμα. Διενεργήθηκε απο την δικτατορική κυβέρνηση του Γ. Κονδύλη (κατέλαβε με πραξικόπημα την εξουσία στις 10 Οκτωβρίου 1935) που συγκάλεσε την Ε΄ Εθνική Συνέλευση για να καταργήσει το πολίτευμα της Αβασίλευτης δημοκρατίας.Τα βενιζελογενή κόμματα με την αποχή τους συνέβαλαν στην προώθηση της καθεστωτικής αλλαγής.
Διεξαγωγή
Στο Δημοψήφισμα καλούνταν ο λαός να εγκρίνει ή να απορρίψει την αλλαγή του πολιτεύματος. Εξελίχτηκε όμως σε τραγική φάρσα. Άν και από την πολιτική κατάσταση της εποχής έβγαινε το συμπέρασμα ότι το εκλογικό σώμα θα επικύρωνε με ισχυρή πλειοψηφία την απόφαση της Εθνοσυνέλευσης, η κυβέρνηση Κονδύλη, φοβόταν ότι η πλειοψηφία δεν θα ήταν αρκετά ισχυρή και επιδόθηκε σε μεγάλης έκτασης νοθεία. Σκοπός των κινηματιών ήταν η παγίωση του καθεστώτος τους, και τους συνέφερε μια αμφισβητήσιμη εκλογική διαδικασία, ούτως ώστε αργότερα να τους έχει απόλυτη ανάγκη ο - υπό αμφισβήτηση - Βασιλιάς. Την παγίωση αυτού το καθεστώτος προσπάθησε να αποτρέψει ο αυτοεξόριστος Ελευθέριος Βενιζέλος, επιχειρώντας να εξαγοράσει την αναγνώριση της Παλινόρθωσης με ορισμένες εγγυήσεις και παραχωρήσεις του επανερχόμενου Βασιλιά (αμνηστία των κινηματιών του βενεζελικού κινήματος της 1 Μαρτίου 1935, ελεύθερες εκλογές).
Ο στρατιωτικός νόμος είχε αρθεί μια εβδομάδα μόνο πριν από το δημοψήφισμα, η λογοκρισία εμπόδιζε τη δημοσίευση των απόψεων υπέρ της αβασίλευτης. Μάλιστα, λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα, εκτοπίστηκαν στη Μύκονο ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου και ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Αποτέλεσμα αυτής της τακτικης ήταν να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα 350.000 περισσότεροι εκλογείς συγκριτικά με εκείνους που ψήφισαν στις βουλευτικές εκλογές του 1932, όταν είχε σημειωθεί η μικρότερη αποχή. Σε σχέση με τις ελεύθερες βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 1936 που ακολούθησαν, εκείνοι που ψήφισαν στο δημοψήφισμα ξεπερνούσαν τους ψηφοφόρους του 1936 κατά 250.000. Από τους αριθμούςπροκύπτει καθαρά η μεγάλη νοθεία που έγινε αλλά και από πολλούς "Ηρακλείς του Στέμματος" που για πολλές εβδομάδες μετά το δημοψήφισμα καμάρωναν που είχαν ψηφίσει από τρεις και τέσσερις φορές ο καθένας.
Αποτελέσματα
(Βασιλευόμενη Δημοκρατία) ΝΑΙ 97,88
(Αβασίλευτη Δημοκρατία) ΟΧΙ 2,12
Ο Γεώργιος Β΄ ξαναγύρισε την Ελλάδα στις 25 Νοεμβρίου 1935 και έδειξε φανερά ότι δεν ήταν διατεθειμένος να ανεχθεί στην εξουσία τον Γ. Κονδύλη και φρόντισε να τον απομακρύνει. Χορήγησε γενική αμνηστεία και ανάθεσε το σχηματισμό κυβέρνησης στον Κ. Δεμερτζή, καθηγητή του αστικού δικαίου, που ορκίστηκε στις 30 Νοεμβρίου 1935, ο οποίος έκανε τις βουλευτικές εκλογές της 26ης Ιανουρίου 1936, που έγιναν με το σύστημα της απλής αναλογικής και συμμετείχαν όλα τα κόμματα.

Read More

ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΤΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ;

Συμφώνως με το τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο «Kanal D», αναφέρεται ότι, κατά την διάρκεια πολυώρου συνεδριάσεως (4,5 ώρες!) του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, όπως μετέδωσε ο ανταποκριτής του στην Αγκυρα, συζητήθηκαν σενάρια (;) για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, σε μερικές περιοχές, στα 7 (;) μίλια, ενώ σε άλλες, στα 8 (;) μίλια! Το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο συνεκλήθη, στα πλαίσια της ανασκοπήσεως της επισκέψεως του Τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα. Είναι εξόχως χαρακτηριστικό, πως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Τζεμίλ Τσιτσέκ, απέφυγε να διαψεύσει τις πληροφορίες αυτές! Οι δημιουργούμενες απορίες και τα ερωτηματικά είναι εύλογα.

Πώς γίνεται να λαμβάνουν χώρα, τέτοιου περιεχομένου συζητήσεις, για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων και μάλιστα για τόσες ώρες, μέσα στο τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο, «ανασκοπώντας» την πρόσφατη επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα; Μπορεί το Υπουργείο Εξωτερικών να μας πληροφορήσει, υπάρχει κάποια λογική εξήγηση και τι ακριβώς συμβαίνει;

Read More