ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ενώ η Ελλάδα αγωνίζεται να αναβιώσει τις οικονομικές της υποδομές από την τανάλια του καπιταλισμού καταστροφών, και άλλα κράτη εμφανίζονται ως πιθανοί στόχοι αυτής της λαίλαπας.
Ιδιωτικοί στρατοί, ιδιωτικές εφορίες, ιδιωτικές κυβερνήσεις, δημόσιες λαίλαπες Πρόκειται για ένα μοναδικό είδος καπιταλισμού. Ευδοκιμεί μέσα σε κρίσεις και υφέσεις, ανεξάρτητα εάν αυτές έχουν προκληθεί από φυσικές καταστροφές, όπως πυρκαγιές, σεισμοί και τσουνάμι, ή από κυβερνητική ανικανότητα (που συχνά εντοπίζεται στη «φιλανθρωπία επενδυτών») και πολέμους, όπως το Ιράκ, που πυροδοτούνται με ψεύδη επισήμων και άγνοια του πολίτη.
Η έγκυρη ανάλυση των μεγάλων κρίσεων, απερισκέπτως και κατά ρουτίνα, αφήνεται στα καπρίτσια αυτού που ο Ανταμ Σμιθ έχει αποκαλέσει «το αόρατο χέρι των δυνάμεων της αγοράς». Ωστόσο, η συχνότητά τους δεν είναι κατ' ανάγκη εξηγήσιμη μέσω φιλοσοφικών αφορισμών και ρητών του σαλονιού, για εμφανείς λόγους.
Εκείνοι που προκαλούν τις μεγάλες κρίσεις δεν είναι «αόρατοι», αλλά δεινοί κλέφτες εθνικού και ιδιωτικού πλούτου, που είχαν την προνοητικότητα να αποικίσουν τον κρατικό μηχανισμό, να αγοράσουν πολιτικούς που θα νομιμοποιήσουν τη λεία τους και ακόμη να μισθοδοτούν πανεπιστημιακούς για να καταστήσουν εαυτούς αξιοσέβαστους.
Τέσσερις τάσεις
Η εκτυλισσόμενη «αναδόμηση» της παγκόσμιας οικονομικής ζωής, αν και ουσιαστικά απαραίτητη, βρίσκεται εν εξελίξει για αρκετό χρόνο. Ο τελευταίος της κύκλος είναι το αποκορύφωμα και τεσσάρων γενικών τάσεων που είχαν μπει σε τροχιά την εποχή του θατσερισμού και της οικονομικής φιλοσοφίας του Ρίγκαν (Reaganomics): α) Ιδιωτικοποίηση των πόρων, β) εξωτερική ανάθεση των κυβερνητικών υπηρεσιών, γ) σμίκρυνση του κράτους με αντικατάσταση υπηρεσιών του από ιδιωτικούς φορείς και δ) ελάττωση του κρατικού εργατικού δυναμικού, άρα «μικρότερο κράτος».
Εν συνδυασμώ, αυτές οι τάσεις προσδιορίζουν την εποχή της πληροφοριακής οικονομίας, μιας οικονομίας που δύναται να «δημιουργεί πλούτο διά καταλλήλου εκμεταλλεύσεως μέσων και ιδεών». Οι ίδιες τάσεις και οι φορείς που τις εκδηλώνουν έχουν επίσης μεταμορφώσει το ρόλο του κράτους, μετατρέποντάς το από την υπέρτατη πολιτική εξουσία σε de facto υπηρέτη τους. Ετσι, από φύλακας του δημοσίου συμφέροντος, το σύγχρονο κράτος έχει εκφυλιστεί σε προστάτη τού άνευ πατρίδας κεφαλαίου και διεκπεραιωτή της απρόσκοπτης ροής του, αγνοώντας εθνικά σύνορα και επιδιώκοντας το υψηλότατο κέρδος με το φθηνότατο εργατικό κόστος.
Οι ιδιωτικοποιήσεις και οι εξωτερικές αναθέσεις κρατικών υπηρεσιών είναι υπέρθετες έννοιες. Απλώς σημαίνουν τη μεταφορά των δημοσίων επιχειρήσεων ή νομίμως ιδρυθέντων κυβερνητικών λειτουργιών σε υποθετικώς περισσότερο «αποδοτικές επιχειρηματικές οντότητες».
Το «θαύμα»
Το υποστηρικτικό επιχείρημα αυτής της αμφίβολης θεωρίας απορρέει από έναν μη αποδεδειγμένο ισχυρισμό: ότι ο ιδιωτικός τομέας, επηρεαζόμενος από το κίνητρο του κέρδους, μπορεί πάντοτε να παρέχει τις ίδιες ποιοτικά υπηρεσίες που το κράτος κάποτε παρείχε σε χαμηλότερο κόστος. Παραδείγματος χάριν, τι χρειάζεται το κράτος για τη διανομή του νερού; Δεν βλέπουμε πόσο εύκολα μπορεί αυτό να γίνει από την «Κόκα Κόλα»; Ωστόσο, η πείρα έχει δείξει πως ο μόνος τρόπος που αυτό το «θαύμα» μπορεί να επιτευχθεί είναι να εξαναγκάζονται λιγότεροι εργαζόμενοι να παράγουν περισσότερα προϊόντα. Κοντολογίς, να φτηνύνουν την αξία της εργατικής τους δύναμης και να λησμονήσουν συνδικαλιστικές «απειθαρχίες».
Βραχυπρόθεσμα, η εξωτερική ανάθεση των κυβερνητικών υπηρεσιών και η πώληση δημοσίων επιχειρήσεων απελευθερώνουν τις κυβερνητικές και δημόσιες εταιρείες από «υπερβολικό» ανθρώπινο δυναμικό και από νομοθετημένες υποχρεώσεις προς τους εργαζομένους, όπως οι ασφαλίσεις υγείας και οι συντάξεις. Επιπλέον, η μεταβίβαση εξόδων από δημόσιες δαπάνες σε επενδυτές φιλανθρωπίας είναι το ευμενέστερο άσμα στ' αυτιά σωτήρων, το ΔΝΤ και τα συναφή...
Σ' ένα τέτοιο κανιβαλιστικό περιβάλλον, λίγη προσοχή δίνεται στις πολιτικοκοινωνικές επιπλοκές της μεταφοράς των δημοσίων λειτουργιών προς χρηματοδότες που διαθέτουν άπειρα λεφτά, χαμηλή ηθική, πολιτικές διασυνδέσεις και απεριόριστη απληστία.
Οι προωθούντες τις ιδιωτικοποιήσεις (κινούμενοι τώρα σε υψηλές ταχύτητες στην Ελλάδα) αποφεύγουν να απαντήσουν σε κρίσιμα ερωτήματα: Τι προτείνετε προς ιδιωτικοποίηση; Νησιά, σιδηροδρόμους, βουνοκορφές, αστυνομία; Πού τοποθετούν οι ζηλωτές αυτής της απάτης τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δημοσίων υπηρεσιών, δημοσίων λειτουργιών και των ιδιωτικών κερδών ή υποχρεώσεων; Με άλλα λόγια, θα λειτουργεί και στην Ελλάδα το σύστημα «κέρδος στους ιδιώτες, ζημιές στον φορολογούμενο και το κράτος απλός φοροσυλλέκτης»;
«Είμαστε πολύ μεγάλοι»
Η σταυροφορία Θάτσερ - Ρίγκαν κατά των κυβερνητικών ρυθμίσεων κορυφώθηκε στη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2008, όταν πλούτος ύψους 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων έγινε καπνός. Και μιαν ωραία πρωία, αυτήν της 15ης Σεπτεμβρίου 2008, οι μεγιστάνες τής Γουόλ Στριτ «πληροφόρησαν» το κράτος με μνημόνιο μιάμισης σελίδας: «Είμαστε πολύ μεγάλοι να μας αφήσετε να χρεοκοπήσουμε». Αποτέλεσμα; Εξι αμερικανικοί χρηματοπιστωτικοί όμιλοι ελέγχουν το 64% του Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ).
Η φρενίτιδα της απορρύθμισης και της ιδιωτικοποίησης καταβροχθίζει τώρα υπηρεσίες και λειτουργίες που ήταν και θα έπρεπε να παραμείνουν αποκλειστικότητα του κράτους, όπως για παράδειγμα η ασφάλεια, η άμυνα, η συλλογή πληροφοριών και κατασκοπία, ακόμη και η απονομή της δικαιοσύνης και ο σωφρονισμός. Ετσι, το «μικρό κράτος» το μετατρέψαμε σε πηγή ιδιωτικού κέρδους.
Οπως αποκάλυψε σχετικά πρόσφατα η εφημερίδα «Washington Post» (19 Ιουλίου 2010), μια «άκρως απόρρητη Αμερική» ευημερεί σε μια «παράλληλη γεωγραφία» στις ΗΠΑ. Τα ευρήματα της εφημερίδας επιβεβαιώνουν ότι το κράτος κυνηγά την ουρά του, καθώς 1.931 «ιδιωτικές εταιρείες», εγκατεστημένες σε 10.000 τοποθεσίες απ' άκρη σ' άκρη των ΗΠΑ, λειτουργούν ως παρακράτος. Επιπλέον, και σύμφωνα με την «Post», 854.000 πολίτες έχουν «άδεια πρόσβασης σε άκρως απόρρητα στοιχεία».
Εμποροι φόβου
Η λογική της «ιδιωτικοποίησης» τέτοιων κρατικών λειτουργιών ενέχει τον τεράστιο κίνδυνο μετατροπής κερδοσκόπων σε εμπόρους του φόβου. Αντί μικρού και «φθηνού κράτους» επετεύχθη ένας σούπερ οργουελιανός οδοστρωτήρας προσωπικών ελευθεριών. Το δίλημμα είναι καταφανές: Εάν ιδιωτικοί οργανισμοί μπορούν να παρέχουν ασφάλεια και τα πανεπιστήμια προσφέρουν πτυχία στην «εθνική ασφάλεια» και αμφότερα γίνονται για κερδοσκοπικούς λόγους, τότε πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος χρειάζεται μεγαλύτερη ανασφάλεια για να βρουν τα παιδιά μας δουλειά!
ΑΝΑΛΥΣΗ Του δρος ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ*
* Επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ.

Read More

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Αθήνα, 9.8.10
Αγαπητέ μου Γιώργο
Επειδή μου έκανες την τιμή και μου πρόσφερες τη χαρά με την αναφορά σου στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό προβάλλοντας και σχολιάζοντας τη φοβερή λέξη «Κατοχή» που εξεστόμισα εκεί, με προκαλείς να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις που δύσκολα βρίσκουν (για ανεξήγητους λόγους εδώ και καιρό) φιλόξενο χώρο στις «καθώς πρέπει» εφημερίδες, με την κρυφή ελπίδα μήπως και η στήλη σου αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Δεν είπα όμως μόνο τη λέξη «Κατοχή» αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα «ο Έλληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς».
Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μη ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η «σύνεση» μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια «ελληνικότητα» από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά. Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Έλληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση.
Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Έλληνας με τους καλούς γίνεται καλλίτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι’ αυτό και το σύνθημα «η Ελλάδα στους Έλληνες» τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ’ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά
περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία! Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας «κλώνος» εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Ότι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία. Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;
Όμως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο. Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.
Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας την θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε «για να γλιτώσω την χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου «παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας»». Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;
Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόϊκα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ. Όσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Ότι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Όμως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλλίτερος αγωγός -σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.
Με θερμούς χαιρετισμούς,
Μίκης Θεοδωράκης

Read More

η ιστορία της υποδούλωσής σου: οι "ανθρώπινες φάρμες"

Read More

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΙΕΡΕΥΝΣΗΣΗ

Επιστολή βόμβα του Κώστα Πλεύρη για να διερευνηθούν τα αίτια του θανάτου του

Η πληροφορία είναι ακριβής: ο Κώστας Πλεύρης ζητά να δοθεί τη δημοσιότητα ο ιατρικός φάκελος του μακαριστού Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου! Ο γνωστός δικηγόρος, ο οποίος διατηρούσε στενή φιλία με τον μακαριστό (ήταν συμφοιτητές), ζητά πρώτον, να γνωστοποιηθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου του.

Δεύτερον, ρωτά αν στον μακαριστό χορηγήθηκε η ενδεδειγμένη θεραπεία.

Τρίτον, ζητά να πληροφορηθεί για ποιο λόγο μετέβη στην Αμερική ο Αρχιεπίσκοπος και ποιοι ιατροί εισηγήθηκαν το ταξίδι και τέταρτον, ρωτά αν η ασθένεια του μακαριστού μπορούσε να αντιμετωπιστεί στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον κ. Πλεύρη, τα παραπάνω θα προκύψουν από τη μελέτη του φακέλου από ειδικούς. Φαίνεται ότι ο Πλεύρης θεωρεί ότι κάτι ύποπτο συνέβη. Σύμφωνα με πληροφορίες του, υπήρξαν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των θεραπόντων ιατρών του μακαριστού Αρχιεπισκόπου, που οδήγησαν σε θεραπευτικά αδιέξοδα. Επίσης, ο γνωστός....... δικηγόρος τονίζει ότι από τα κοινά μας «λείπει» η φωνή του Χριστόδουλου, ενώ το κενό φαντάζει πλέον τεράστιο. Παράλληλα, είναι εκκωφαντική η σιωπή του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, ο οποίος δείχνει να συμπλέει πλέον με την εξουσία σε όλα τα επίπεδα. Σημειωτέον ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος διάβασε το βιβλίο του Κώστα Πλεύρη «Εβραίοι-όλη η αλήθεια» και το βρήκε εξαιρετικά ενδιαφέρον, άποψη που εξέφρασε στον συγγραφέα εγγράφως. Εν αναμονή λοιπόν της απάντησης στον Κώστα Πλεύρη, ώστε να διελευκανθούν τα αίτια του θανάτου του Αρχιεπισκόπου, καθώς υπάρχουν «σκιές»...

Read More

ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ

Ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ, Αντόνιο Μιλόσοσκι, σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα, «Sueddeutsche Zeitung»,ανέφερε ότι οι τακτικές συναντήσεις μεταξύ των πρωθυπουργών της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ δεν επέφεραν κάποια κινητικότητα στο θέμα της ονομασίας. «Ο Παπανδρέου συναντάται με τον δικό μας πρωθυπουργό σε διάφορα διεθνή γεγονότα, παλαιότερα κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Με τον Παπανδρέου μάς δόθηκαν κατά συνέπεια περισσότερες ευκαιρίες για κοινές φωτογραφίσεις, για περισσότερα χαμόγελα, για καλύτερα λόγια, αλλά στην πράξη δεν υπάρχει καμία κινητικότητα. Η Ελλάδα κάνει λόγο για μία εθνική κόκκινη γραμμή. Το κόκκινο δεν είναι το χρώμα του συμβιβασμού. Η Αθήνα απαιτεί, μάλιστα, να αλλάξουμε τα διαβατήριά μας, να αλλάξουμε τις ιστοσελίδες μας, το κρασί που εξάγουμε στη Γερμανία να μην ονομάζεται μακεδονικό κρασί. Αυτό είναι παράλογο», ανέφερε ο κ. Μιλόσοσκι. Ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ, στην ίδια συνέντευξη, υποστήριξε ότι η διαδικασία ένταξης της ΠΓΔΜ στις ευρωατλαντικές δομές και η διαδικασία επίλυσης του ζητήματος του ονόματος θα πρέπει να προχωρούν παράλληλα, ώστε η νέα ονομασία που θα μπορούσε να συμφωνηθεί να τεθεί σε ισχύ μόνο ταυτόχρονα με την ένταξη της ΠΓΔΜ στην Ε.Ε. Ο κ. Μιλόσοσκι επανέλαβε τον ισχυρισμό της χώρας του ότι η Ελλάδα, άσκησε βέτο στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, το 2008, για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, και με τον τρόπο αυτό παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία από το 1995. Για τον λόγο αυτό, συμπλήρωσε, η ΠΓΔΜ προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Σε ερώτηση της εφημερίδας για ποιο λόγο η κυβέρνηση στα Σκόπια, προσφεύγει σε ενέργειες, όπως τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίες εκλαμβάνονται ως πρόκληση από την Αθήνα, ο κ. Μιλόσοσκι ισχυρίστηκε ότι οι προσεγγίσεις της Αθήνας προκαλούν αντιδράσεις στην ΠΓΔΜ. «Ήμουν ακόμη παιδί, όταν η Μακεδονία ανεξαρτητοποιήθηκε πριν από 20 χρόνια. Τότε δεν εστιάζαμε ακόμη κατά τον τρόπο αυτό στην αρχαιότητα. Όσο περισσότερο, όμως, η Ελλάδα παρουσίαζε την ιστορία για εμάς ως απαγορευμένο καρπό, τόσο μεγαλύτερο ήταν το κίνητρο να δηλώσουμε ότι δεν είμαστε έθνος χωρίς ρίζες. Ίσως να πρόκειται για ένα σύμπλεγμα των μικρών κρατών. Πιστεύω ότι ο εθνικισμός της μίας πλευράς μπορεί να αφυπνίσει τον εθνικισμό και στην άλλη πλευρά», ανέφερε ο κ. Μιλόσοσκι.

Read More

ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΕΡΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Απαίτησε ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ από την ιερά σύνοδο...!
Στην πρόσφατη Ιερά Σύνοδο, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ έθεσε τα σύγχρονα προβλήματα τόσο της κοινωνίας μας, αλλά ειδικά την τροπή των εθνικών μας θεμάτων και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός. Ακολουθεί το μήνυμα του Μητροπολίτη Σεραφείμ στην Ιερά Σύνοδο:
Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,
Ἐπί τοῦ θέματος τῆς τακτικῆς συγκλήσεως τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος: «Τά αἴτια τῆς συγχρόνου ποικιλομόρφου κρίσης καί ἡ Ἐκκλησία ὡς ἐλπίδα καί ἑνότητα τῆς κοινωνίας καί ὡς νοηματοδότηση τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου» ἐπάγομαι τά κάτωθι, παρακαλῶν διά τήν περίληψιν αὐτῶν εἰς τά Πρακτικά...
1.Ἡ Ἁγιωτάτη ἡμῶν Ἐκκλησία, Σῶμα τοῦ Δομήτορος Αὐτῆς Κυρίου, ἔχει τήν ἱεράν ὑποχρέωσιν νά ἀρθρώνῃ πάντοτε καί διϊστορικῶς λόγον προδρομικόν καί νά καταδεικνύῃ τά οὐσιώδη τῶν ἱστορικῶν περιόδων μέ τήν χαρισματικήν Αὐτῆς διάκρισιν τῶν γεγονότων. Αὐτό οὐδόλως ἀποτελεῖ κομματισμόν ἤ πολιτικολογία, πού ἀσφαλῶς ἀποκλείονται διά κάθε ἐκκλησιαστικόν ἄνδρα ἐκ τῆς ὀντολογίας τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὡς ὅλον δέν δύναται νά κατατμᾶται εἰς μερίδια. Τό ἱερόν ὅμως χρέος ἀρθρώσεως προδρομικοῦ λόγου τυγχάνει ἐντολή τοῦ Τρισαγίου Ἱδρυτοῦ Αὐτῆς καί ἐν ταὐτῷ διαχρονικόν τρόπον ἐκφράσεως τῶν Ἁγίων καί Ἡρώων Της.
2.Ἡ φιλτάτη ἡμῶν πατρίς δέν δύναται νά παρομοιασθῇ μέ οἱανδήτινα ἄλλην χώραν, διότι ἱστορικῶς διῆλθεν ὑπό βάναυσον δουλείαν καί κατοχήν τεσσάρων αἰώνων καί ἐπεβίωσεν ὡς Ἔθνος ἔνεκεν τῆς κιβωτοῦ τοῦ Γένους Ἐκκλησίας. Ἡ ρῆσις τοῦ μεγάλου νομομαθοῦς Ν. Σαριπόλου: «Διά τῆς Ἐκκλησίας ἐσώθημεν» θά παραμένῃ ἀνά τούς αἰῶνας ἀναλλοίωτος καί ἀκατάλυτος.
3.Ἀπό τῆς ἐθνικῆς παλλιγγενεσίας κατά τάς τελευταίας δύο δεκαετίας παρατηρεῖται, ἐνορχηστρωμένη καί ἐντονωτάτη προσπάθεια ἀποδομήσεως τῆς Ἑλληνοχριστιανικῆς ἰδιοπροσωπείας τοῦ Γένους διά συντονισμένων ἐνεργειῶν τῶν δύο Κομμάτων ἐξουσίας καί τῶν ἐλασσόνων κομμάτων τῆς λεγομένης ἀριστερᾶς πού ταυτίζονται εἰς τήν μεθοδικήν ἀποδόμησιν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου ἀπό τήν καρδίαν καί τήν ψυχήν τῶν Ἑλλήνων
. Εἰδικώτερον ὑπό τῆς προλαβούσης Κυβερνητικῆς πλειονοψηφίας ἐνομοθετήθησαν ἀθέσμως, ἡ ἔργῳ ἄρνησις τῆς Ἀναστάσεως τῶν σωμάτων διά τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν, ἡ ἀπομείωσις τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τοῦ Γάμου διά τοῦ συμφώνου συμβιώσεως πού μετατρέπει τό τιμιώτατον ἀνθρώπινον πρόσωπον εἰς ἠδονικόν χρηστικόν ἀντικείμενον, ὁ ἐξοβελισμός παρά πᾶσαν ἔννοιαν συνταγματικῆς εὐταξίας τῶν Κληρικῶν ἀπό τήν μαθητικήν κοινότητα καί ἐπεχειρήθη πεισμόνως ἡ ἐπιβολή ψευδῶν καί ἀνακριβειῶν διά τήν ἀλλοίωσιν τῆς ἱστορικῆς συνειδήσεως τῆς μαθητιώσης νεολαίας. Ὑπό δέ τῆς παρούσης πολιτικῆς ἡγεσίας διαδίδεται μετ’ ἐπιτάσεως ὅτι θά ἐπιχειρηθῇ ἡ ἀντισυνταγματική περιθωριοποίησις τῆς θρησκευτικῆς παιδείας τῆς δευτεροβαθμίου ἐκπαιδεύσεως μέ τήν πλήρη ὑποβάθμισιν τοῦ ὁμολογιακοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ὡς κατ’ ἐπιλογήν μαθήματος τῆς τελευταίας βαθμίδος, ὡς καί ὅτι θά ἐπεκταθῇ τό σύμφωνον συμβιώσεως καί εἰς τά λεγόμενα «ὁμόφυλα ζευγάρια» διά νά θεσμοθετηθῇ οὕτω ἡ ἀήθης ἀνατροπή τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας, ὡς καί ὅτι θά ὑλοποιηθῇ ἡ, διά τῆς καταργήσεως τοῦ ὡς προαιρετικοῦ ἰσχύοντος εἰς τήν ποινικήν καί πολιτικήν δικονομίαν θρησκευτικοῦ ὅρκου, ἐκμηδένησις τῆς θρησκευτικῆς ὁρκοδοσίας τῶν κρατικῶν λειτουργῶν ὥστε νά ἀπομειωθῇ πλήρως ἡ ἱερή σχέσις πίστεως καί πατρίδος εἰς τάς συνειδήσεις τῶν Ἑλλήνων. Ἡ σύμπλευσις, συμπόρευσις καί συστράτευσις τῶν δύο κομμάτων ἐξουσίας ἀποδεικνύουν πασιδήλως ὅτι ἀποτελοῦν διατάκτας καί ὑπεργολάβους ἔξωθεν σχεδιασμοῦ πού μέ μεθοδικότητα ἐπιβάλλεται διά νά πληγῇ ἡ Ἕλλάς ὡς καρδίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας πού διασώζει ἀκαινοτόμητον καί ἀδιαλώβητον τήν ἀποκεκαλυμένην παρά τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ ἀλήθειαν περί τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τάς στρεβλώσεις καί τάς αἱρέσεις τοῦ Δυτικοῦ Χριστιανισμοῦ καί ἐν ταὐτῷ διασφαλίζει τά πρόσωπα ἀπό τήν καταδολίευσιν τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας.
4.Εἰς τό μέγιστον ἐρώτημα διατί ἡ χώρα περιῆλθε εἰς τοσοῦτον δεινοτάτην οἰκονομικήν θέσιν τήν ἀπάντησιν δίδει εὐχερῶς ἡ πληθώρα τῶν στοιχείων διά τῶν ὁποίων ἐνοχοποιοῦνται ὅλοι οἱ ὑπογράψαντες συμβάσεις ἀναθέσεως δημοσίων ἔργων ἀπό τοῦ ἔτους 1955 καί ἐντεῦθεν διότι δέν ὑφίσταται οὐδεμία σύμβασις ἄνευ τῆς ἀθέσμου προμηθείας, καί ἐπιπροσθέτως τήν ἀπάντησιν δίδει τό γεγονός ὅτι ἐνῷ εἰς τήν Διάσκεψιν τῶν Παρισίων ὑπεχρεώθη ἡ Γερμανική Πολιτεία ὅπως καταβάλῃ εἰς τήν Ἑλληνικήν τεράστιον ποσόν διά τά πολεμικάς ἀποζημιώσεις πού ἐξικνεῖται μέ σημερινάς τιμάς εἰς τό ὕψος τῶν ἑβδομήκοντα περίπου δισεκατομμυρίων (70.000.000.000) εὐρώ, διαχρονικῶς αἱ Ἑλληνικαί Κυβερνήσεις δέν ἀπήτησαν τήν χρηματικήν αὐτήν ἱκανοποίησιν διότι ἐφοβοῦντο τάς ἀποκαλύψεις χρηματισμοῦ ὑπό Γερμανικῶν ἑταιρειῶν τῶν ὑπευθύνων τῶν κομμάτων ἐξουσίας τῆς χώρας καί ἐκβιαζόμεναι δέν προέβησαν εἰς οἱανδήτινα κατά τῆς Γερμανικῆς Πολιτείας νομικήν διεκδίκησιν. Ὡσαύτως μέ στοιχεῖα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τραπέζης Ἐπενδύσεων ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ ἀδιαφάνεια καί ἡ καταδολίευσις δημοσίου χρήματος τυγχάνει πρακτική τῶν ὑπευθύνων τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ἐφ’ ὅσον ἕν χιλιόμετρον κατασκευασθησομένου δρόμου κοστίζει εἰς τήν Εὐρώπην τριάκοντα ἑκατομμύρια (30.000.000) εὐρώ καί εἰς τήν Ἑλλάδα τό διπλάσιον.
5.Ἐδημοσιεύθη εἰς τόν διεθνῆ τύπον ὅτι ἡ Ρωσσική Ὀμοσπονδία ἐζήτησεν ἀπό τήν Ἑλληνικήν Πολιτείαν τήν ἐπ’ ἐνοικίῳ παραχώρησιν ναυτικῆς βάσεως εἰς τό Αἰγαῖον διά νά ναυλοχῇ ὁ Ρωσσικός στόλος εἰς τήν Μεσόγειον μέ συνολικόν μίσθιον τό ποσόν τῶν ἑκατό δισεκατομμυρίων εὐρώ. Ἡ μοναδική διά τήν χώραν αὐτή εὐκαιρία ἀνωδύνου ὑπερβάσεως τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως ἀπερρίφθη ὑπό τῆς σημερινῆς πολιτικῆς ἡγεσίας, χωρίς νά ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι δι’αὐτοῦ τοῦ τρόπου ἐπιπροσθέτως θά ἀπεδυναμοῦτο τό casus beli τῆς γείτονος καί εὐχερῶς θά ἠδυνάμεθα νά ἀσκήσωμεν τά ὑπό τοῦ διεθνοῦς δικαίου ἔννομα δικαιώματά μας διά τήν ἐπέκτασιν τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων εἰς τά δώδεκα μίλια, τήν μετατροπήν τοῦ Ἀρχιπελάγους εἰς «ἑλληνικήν λίμνην» καί τήν ἐξόρυξιν τοῦ ὑπογείου ὀρυκτοῦ πλούτου πού θά καθιστοῦσε τήν χώραν αὐτάρκη ἐνεργειακῶς καί οἰκονομικῶς. Ὡσαύτως ὁ ἔχων τήν εὐθύνην τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ἀπεμείωσεν καί τήν ἑτέραν ἰσχυράν δυνατότητα τῆς χώρας νά καταστῆ ἐνεργειακός κόμβος μέ τήν ἀμφισβήτησιν τῆς συμφωνίας περί τοῦ ἀγωγοῦ Μπουργκάς-Ἀλεξανδρουπόλεως, καί ὡδήγησε τήν χώραν τελικῶς εἰς τήν θανατηφόρον ἀγκάλην τοῦ ΔΝΤ καί τοῦ σχεδιασμοῦ τῆς «Εὐρωδιασώσεως».
6.Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πρωθυπουργοῦ τοῦ Ἰσραήλ εἰς τήν Ἑλλάδα, ἡ ἐπίτευξις τοῦ μακροχρονίου σχεδίου τοῦ σιωνιστοῦ κ. Σόρος διά τήν παραχώρησιν Ἑλληνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων εἰς τήν Ἰσραηλιτικήν πολεμικήν μηχανήν διά τάς στρατιωτικάς ἀσκήσεις αὐτῆς, ἡ ὑπογραφή πολιτικοστρατιωτικῶν συμφωνιῶν μετά τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ἐναγκαλισμός μας ἀπό τό διεθνές Ἑβραϊκό λόμπυ τῶν Η.Π.Α. τῶν Ρότσιλντ, Ροκφέλερ, Μπρεζίνσκυ καί σία καί αἱ συγχαρητήριαι προσρήσεις τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως, ἡ ἄμεσος ἀναβάθμισις τῆς χρηματικοπιστοληπτικῆς ἱκανότητος τῆς χώρας ἀπό τήν Moodys ἀποδεικνύουν ποῖα εἶναι πλέον τά νέα «ἀφεντικά» τῆς ἁγιοτόκου καί ἡρωωτόκου ταύτης πατρίδος καί ἑρμηνεύουν διατί ἡ παρούσα Κυβέρνησις ἠρνήθη τό νόμιμον αἴτημά μου νά διαλύσῃ τά ψευδεπίγραφα τεκτονικά δῆθεν ἱδρύματα πού παραβιάζουν τάς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 188 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος καί ἀποτελοῦν προπύργια τοῦ διεθνοῦς σιωνιστικοῦ καί σατανοκινήτου «σαχεντρίν», πού ὕψωσεν ὡς ψευδοθεόν τόν δυσώνυμον Ἑωσφόρον ἤ Διάβολον κρυπτογραφικά ἀναφερόμενον ὡς δῆθεν «Μέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος» (Μ.Α.Τ.Σ.) ἀρνηθέν τήν πίστιν εἰς τόν Τρισάγιον Θεόν τῆς Διαθήκης μέσῳ τῆς Ραββινικῆς γραμματείας, τοῦ Ταλμούδ καί τῆς Καμπάλα, καί πού ἀγωνίζεται παντί σθένει διά τήν ἐπίτευξιν παγκοσμίου διακυβερνήσεως καί διά τήν ἐπιβολήν τοῦ Ἑωσφορισμοῦ ὡς παγκοσμίου θρησκείας (ΜΡΑ).
7.Ἑπομένως ἔχομεν ἱερόν χρέος νά καταδείξωμεν καί νά προβάλωμεν εἰς τόν εὐσεβῆ ὀρθόδοξον ἑλληνικόν λαόν πάντα τά ἀνωτέρω, νά ἀπαιτήσωμεν ἀπό τήν Κυβέρνησιν τήν διάλυσιν τῶν ψευδεπιγράφων τεκτονικῶν δῆθεν ἱδρυμάτων ἐγκαθέτων διατακτῶν τοῦ παγκοσμίου Ἑωσφορικοῦ Σιωνισμοῦ καί νά δηλώσωμεν εὐθαρσῶς urbi et orbi ὅτι ἐάν χωρήσῃ εἰς ὑλοποίησιν τῶν διαδιδομένων σχεδιασμῶν Της, θά κηρύξωμεν τήν Ἐκκλησίαν «ἐν διωγμῷ» καί θά ἀπευθυνθῶμεν πρός τόν εὐσεβῆ ἑλληνικόν λαόν πού ἐν ταὐτῷ εἶναι καί ὁ κατά τό Σύνταγμα ἐγγυητής καί ὑπερασπιστής τῶν διατάξεών του.
Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Read More

ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

«Το μουσείο που εγκαινιάσαμε, είναι ένα κόσμημα για την πόλη της Άρτας. Είναι εξαιρετικά σημαντικό γιατί το έργο αυτό έχει ολοκληρωθεί και παραδίδεται πλέον στην πόλη και τον κόσμο της Άρτας. Είναι ευχής έργο αυτό το μουσείο να αγκαλιαστεί, ώστε να καταφέρει να γίνει πηγή πλούτου σε όλη την περιοχή».

Τα παραπάνω δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, μετά τα εγκαίνια του Αρχαιολογικού Μουσείου της Άρτας.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας στεγάζεται σε νεόδμητο κτίριο, που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε για αυτό το σκοπό, με χρηματοδότηση από το ΠΕΠ Ηπείρου του Γ΄ ΚΠΣ Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το ιστορικό Γεφύρι της Άρτας και μόλις 300 μ. από τη σύγχρονη γέφυρα, από την οποία διέρχεται ο κεντρικός οδικός άξονας Ιωαννίνων-Άρτας.

Το Μουσείο αποτελείται από δύο στάθμες, μία υπόγεια και μία ισόγεια. Το ισόγειο, που φιλοξενεί τους εκθεσιακούς χώρους μαζί με τους χώρους κοινού, τα εργαστήρια συντήρησης, τη βιβλιοθήκη και τους χώρους του Γραφείου Αρχαιοτήτων Άρτας, καταλαμβάνει επιφάνεια 1775 τ.μ., από τα οποία τα 500 τ.μ. αποτελούν τους καθαρά εκθεσιακούς χώρους.

O υπουργός Πολιτισμού, θα επισκεφθεί την αρχαία Νικόπολη και το νέο Μουσείο που πρόσφατα λειτούργησε.

Read More

ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Οι συμμετέχοντες σε ημερίδα που οργανώθηκε απ' την Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά (Ε.Γ.Κ.) και την Εταιρεία Ελλήνων Φιλολόγων (Ε.Ε.Φ.) που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα τελετών του Φ.Σ. «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ»,(Αύγουστος 2010) αποφάσισαν να επαναλάβουν προς την Πολιτεία την πάγια θέση τους για την ενίσχυση της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και την αναβάθμιση της ανθρωπιστικής παιδείας στην Εκπαίδευση της χώρας μας, η οποία σήμερα είναι όσον ουδέποτε άλλοτε αναγκαία για την ανάδειξη αξιών και προτύπων και για την έμπνευση οραμάτων στους νέους . Την επανίδρυση των άστοχα καταργηθέντων στο παρελθόν Κλασσικών Λυκείων ζητούν με ψήφισμά τους στο τέλος της ημερίδας.
Στην γειτονική μας Ιταλία με το αντίστοιχα βαρυσήμαντο κλασσικό λατινικό παρελθόν, θεσμικά προγράμματα κλασσικών λυκείων καταρτίστηκαν για πρώτη φορά το 1893 (Martini Decretum) και τα Ελληνικά έγιναν προαιρετικό μάθημα το 1904 στον 3ο (και τελικό) χρόνο των τάξεων του Λυκείου. Η ανάγνωση αρχαίων Ελληνικών κειμένων από το πρωτότυπο (Όμηρος, τραγωδία ή κωμωδία) καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1911 από τον Υπουργό Credaro και στη συνέχεια τα Αρχαία Ελληνικά αποτέλεσαν ξεχωριστό μάθημα στα Ιταλικά σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Από το 1923 μέχρι σήμερα 4 ώρες την εβδομάδα έχουν διατεθεί για τη διδασκαλία αυτού του μαθήματος στα κλασικά Σχολεία. Τον τελευταίο αιώνα έγιναν λίγες αλλαγές, με εξαίρεση κάποιους περιορισμούς και επαναπροσδιορισμούς των προγραμμάτων, οι πιο σημαντικές από τις οποίες έγιναν το 1965, το 1967 και το 1991.
Δεν περιποιεί τιμή στην χώρα μας το γεγονός ότι, ενώ παρατηρείται μια γενικότερη τάση στον κόσμο για ενίσχυση των ανθρωπιστικών σπουδών, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει στην Ιταλία και την Ισπανία, οι οποίες διαθέτουν 3.500 και 2.200 Κλασικά Λύκεια αντιστοίχως, η Ελλάδα, η γενέτειρα των ανθρωπιστικών επιστημών, δεν έχει ούτε ένα Κλασικό Λύκειο! Είναι βεβαίως αυτονόητο ότι η επανίδρυση των Κλασικών Λυκείων δεν συνεπάγεται την μείωση της ανθρωπιστικής παιδείας απ' τα Γενικά Λύκεια, διότι μία τέτοια απόφαση θα οδηγούσε σε μείωση της καλλιέργειας των μαθητών και σε γενικότερη υποβάθμιση της παρεχομένης Παιδείας.
Ἡ καθηγήτρια J. de Romilly, μὲ τὸ μοναδικό ὕφος τῆς γραφῆς της, ἐξαίρει τὴν σημασία τῶν κλασικῶν γραμμάτων γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο (Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ.ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ, ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ τῆς Ε.Ε.Φ , ΠΛΑΤΩΝ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΜΟΣ 2, 2003, σ. 24 κ.ἑξ.): « Ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς παρουσιάζει, πράγματι, τὸ πλεονέκτημα ὅτι εἶναι κοινός, σὲ διάφορες βαθμίδες, σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Ποῦ, ὅμως, ὀφείλεται αὐτὸ τὸ πλεονέκτημα; Τὶ ἀντιπροσωπεύει ἡ Ἑλλάδα; Θὰ μοῦ ἦταν ἀδύνατο νὰ συνοψίσω ἐδῶ σὲ λίγες λέξεις αύτὸ ποὺ ἀποτέλεσε τὸ πάθος ὁλόκληρης τῆς ζωῆς μου. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ πῶ ὅτι ὑπάρχει σὲ αὐτὴ τὴν ἀξιοθαύμαστη, περίτεχνη, ἀπέριττη γλῶσσα μία σκέψη καθαρὴ …. Θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι ἡ ἑλληνικὴ λογοτεχνία στοχεύει πάντα στὸ πιὸ ἀνθρώπινο, στὸ παγκόσμιο, σὲ αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ ἀγγίξη πέρα ἀπὸ τὰ σύνορα καὶ τὶς ὅποιες διαφορές”.
Ἡ καθηγήτρια Γ. Ξανθάκη – Καραμάνου σὲ εἰσήγησή της στὸ ἴδιο Συνέδριο (ὅ.π. σ.321 κ.ἑξ.) ἐπισημαίνει τὰ ἀκόλουθα:
« Ἡ συρρίκνωση τῆς διδασκαλίας τῶν κλασικῶν γλωσσῶν καὶ γραμματειῶν στὴν Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση, ἡ ἀπουσία ἐπιμόρφωσης καὶ ἐπαφῆς τῶν διδασκόντων μὲ τὴν βιβλιογραφία καὶ τὰ πορίσματα τῆς φιλολογικῆς ἔρευνας, ἡ ἀτελὴς προετοιμασία γιὰ τὴν σύνθετη καὶ ἀπαιτητικὴ διδασκαλία τῶν ἀρχαιογνωστικῶν μαθημάτων, εἶχαν διττὴ ἀρνητικὴ ἐπίπτωση: ἀνέκοψαν τὴν ἀνατροφοδότηση τοῦ πανεπιστημίου μὲ γλωσσικὰ καταρτισμένους καὶ εὐρύτερα καλλιεργημένους ἀποφοίτους Λυκείου καὶ ὑποβάθμισαν τὸν ἡγετικὸ ρόλο τοῦ Ἕλληνα φιλολόγου στὴν ἐκπαίδευση καὶ στὴν κοινωνία. Οἱ νεώτερες γενιὲς τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ἀποκόπτονται μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ἀπὸ τὶς πολιτισμικές τους ρίζες, τὰ διαχρονικὰ ἔργα τοῦ ἑλληνικοῦ ἀνθρωπισμοῦ, τὰ ὁποῖα συγκροτοῦν καὶ θὰ συγκροτοῦν τὴν πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ παράδοση τῆς Εὐρώπης.
Τὸ μεγάλο ζητούμενο παραμένει ἡ σύνδεση τῆς κλασικῆς παιδείας μὲ τὸ κοινωνικὸ σύνολο, ἡ ἔνταξη καὶ καθιέρωσή της στὴν σύγχρονη κοινωνία…
Σύμφωνα μὲ πρόσφατες ἀπόψεις ἐκπροσώπων μεγάλων ἐπιχειρήσεων ἐπιζητοῦνται πλέον ὡς στελέχη ἄτομα μὲ εὐρύτερη καλλιέργεια, ἱκανὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τὰ θέματα σφαιρικά, καὶ ὄχι στεγνοὶ ἐξειδικευμένοι τεχνοκράτες ποὺ μοιραῖα ἔχουν τὴν τάση νὰ “βλέπουν τὸ δένδρο ἀντὶ γιὰ τὸ δάσος”. Στὰ νέα αὐτὰ δεδομένα ἡ κλασικὴ παιδεία καὶ οἱ παραδοσιακὲς ἀξίες καλοῦνται ἐκ νέου νὰ διαδραματίσουν ἕνα σημαντικὸ ρόλο. Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, σύμφωνα μὲ ἀγγλόφωνους, γιὰ παράδειγμα, ἐπιχειρηματίες, εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὰ ἀνώτερα στελέχη τοῦ ἐπιχειρησιακοῦ χώρου, διότι ἡ διαχρονικὴ ἑλληνικὴ ἐνισχύει τὴν λογικὴ σκέψη καὶ τὴν ὀρθολογικὴ προσέγγιση καὶ ἔχει ἔτσι ξεχωριστὴ σημασία γιὰ τὸν τομέα ὀργάνωσης καὶ διοίκησης ἐπιχειρήσεων.
Ἡ ἐπιδιωκόμενη διεύρυνση τῶν ὁριζόντων τῶν κλασικῶν γραμμάτων, ὥστε νὰ ἀνταποκρίνωνται καὶ στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἀγορᾶς ἐργασίας, θὰ συμβάλη καὶ στὴν εὐρύτερη ἀποδοχή τους ἀπὸ τὸ κοινωνικὸ σύνολο. Θὰ ἐνισχυθῆ ἔτσι ἡ πεποίθηση τῆς εὐρύτερης κοινωνίας ὅτι ἡ ἀνθρωπιστικὴ παιδεία μπορεῖ καὶ σήμερα πολλὰ νὰ προσφέρη στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο.
Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἡ κλασικὴ παιδεία προσδιορίζουν τὴν ἐθνική μας ὑπόσταση καὶ ἀποτελοῦν γιὰ ὅλους μας ὕψιστο ὑπαρξιακὸ ἀγαθό. Ἡ προώθησή τους σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς ἐπιβάλλεται νὰ γίνεται μὲ κριτικὴ προσέγγιση, χωρὶς ἰδεολογικὲς προκαταλήψεις καὶ πομπώδη αὐταρἐσκεια, ἀλλὰ μὲ οὐσιαστικὴ ἀνάδειξη τῆς συμβολῆς τους στὴν διαμόρφωση τῶν ἀξιῶν τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου”.
Ας αναλογιστούμε, ιδιαίτερα οι φιλόλογοι μα και κάθε σκεπτόμενος Έλληνας που σέβεται και θαυμάζει το μεγαλείο, το απέραντο πεδίο, επιστημονικό και ποιητικό, της αρχαίας και νέας ελληνικής γλώσσας μας, τις ευθύνες που μας “βαρύνουν”. Όπως οι ευρωπαίοι εταίροι μας αναδεικνύουν με πραγματικό πάθος τα στοιχεία που συνθέτουν την πολιτιστική τους κληρονομιά (μάλιστα τα αξιοποιούν εμπορικά και τουριστικά μ΄έναν αξιομίμητο τρόπο, όπως διαπίστωσα, ιδίοις όμμασιν, σε πολύ πρόσφατο ταξίδι μου στη Σκανδιναβία, στην οποία η πνευματική και εν γένει πολιτιστική κληρονομιά των Βίκινγκ “αποθεώνεται” δημιουργικά), έτσι κι εμείς ας πάψουμε τους νοερούς και “φυσικούς” εμφυλίους στους οποίους εμπλεκόμαστε, ελαφρά τη καρδία, κι ας δουλέψουμε, ο καθένας εφ’ ω ετάχθη για την “ανάνηψη”, υλική, και προπάντων, ηθική και πνευματική πρόοδο της Ελλάδας.

Read More