ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ.....

Ο Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.), λίγο πριν από την κατάρρευση της Αθήνας που δεν άντεξε τις καινούργιες προκλήσεις της τότε εποχής, είχε σημειώσει:



"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία."

Η τυραννία είναι αναπόφευκτη





Λόγια που ηχούν σαν να γράφτηκαν για την τωρινή Ελλάδα!

Read More

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ (ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ)

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η

The follg was sent to the President K.Papoulias, 28.6.2010

THE EUROPEAN LEAGUE
OF GENEVA
POB 36 CH-1211 GENEVA 20


Section SE Europe/Bb/ch/gr

Προς Α.Ε. Πρόεδρον της Δημοκρατίας
κ,Κάρολον Παπούλιαν
ΑΘΗΝΑΣ

ΕΠΕΙΓΟΝ

Γενεύη 28 Ιουνίου 2010

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Κατόπιν εκτάκτου συνεδρίας της ημετέρας Think Tank λαμβάνομεν την
τιμήν να σας γνωστοποιήσουμε με χαρακτηρισμόν του <<Επείγοντος>>,
πληροφορίας της ημετέρας υπηρεσίας σχετικάς με το υπογραφέν την 8ην
Μαϊου 2010 Μνημόνιον αναφερόμενον εις τον έκτακτον δανεισμόν της
Ελλάδος.

Θέλομεν να επιστήσωμεν την προσοχήν σας εις την σελίδα 129 §13,1 κατά
την οποίαν επιτρέπεται εις τον δανειστήν να μεταβιβάσει εις τρίτον
δικαιώματα και υποχρεώσεις του απορρέοντα εκ του Μνημονίου του
δανείου. Επίσης σελίδα 119 κατά την οποίαν απαγορεύεται εις την Ελλάδα
να συνάψει δάνειον με Κίναν και Ρωσίαν.

Κατά τα πληροφορίας μας η παράγραφος αυτή υποκρύπτει συμφωνημένην ήδη
πρόθεσιν όπως η μεταβίβασις αυτή, προ της σχεδόν βεβαίας αδυναμίας της
Ελλάδος να εκπληρώσει τας υποχρεώσεις της, γίνει προς όμορον χώραν η
οποία, με την βοήθειαν των ΗΠΑ ή άλλων ενδιαφερομένων χωρών της ΕΕ, θα
εξασφαλίσει συμφέροντα εκμεταλλεύσεως τόσον του ορυκτού πλούτου της
Ελλάδος (ουράνιον και άλλα μεταλλεύματα ιδία εις Μακεδονίαν και
Θράκην) όσον και των δυνατών κοιτασμάτων πετρελαίου εις το Αιγαίον.

Είμεθα βέβαιοι ότι θα εκτιμήσετε δεόντως τον ελλοχεύοντα κίνδυνον
τόσον δια την χώραν σας όσον και διά τα συμφέροντα της ΕΕ εν γένει.
Δια την χώραν σας ιδιαίτατα η πραγματοποίησις αυτής της
προ-συμφωνημένης απειλής θα έχει ολέθρια αποτελέσματα συνεπαγομένη
ακόμη και διαμελισμόν της Ελλάδος (τον οποίον, ως θα γνωρίζετε, πολλοί
επιθυμούν και σχεδιάζουν), δια δε την ΕΕ, ως εκ των κοινωνικών ταραχών
που οπωσδήποτε θα προκύψουν (συνήθης αφορμή που υποθάλπει διατάραξιν
της τάξεως εις ευρυτέραν περιοχήν - βλ. τα φαινόμενα τρομοκρατίας εις
τας περιπτώσεις Παλαιστίνης και Ιράκ) θα έχει έτι μεγαλυτέρας
συνεπείας αποσταθεροποιήσεως εις την ευρυτέραν περιοχήν της Ευρώπης.

Παρακαλούμεν όπως δεχθείτε την έκφρασιν της ημετέρας εκτιμήσεως.

Δια την European League of Geneva
The President Dr. Nicolas Kaloy


The European League is a non-profit making private organization with the purpose of promoting the ideals of the EU. It is led by an international Committee of men of science and of letters and is stationed in Geneva, CH.

Read More

ΚΗΦΗΝΕΙΟΝ « Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ »

Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς

Ένα κείμενο του κ. Σαράντου Καργάκου το οποίο γράφτηκε πρίν 4 χρόνια. Πόσο επίκαιρο είναι.

του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως - Φιλολόγου - Ιστορικού

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ καί τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές...

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά καί πήγαινε δεξιά καί τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...

Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό καί υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη καί στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη καί διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις καί ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής καί χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά καί μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής καί δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα καί το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας καί η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία καί την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης καί των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό καί πιο μεγάλο.

Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια καί πού θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Καί το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό καί ως λόγος καί ως περιεχόμενο.

Καί τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική καί τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα καί στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί καί μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια καί οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -καί μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές καί δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη καί του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική καί την αγροτική τάξη. Στήν πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καί υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις καί τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής καί φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Καί που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) καί θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως καί οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως καί την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία καί το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη καί η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες καί θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» καί οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στίς οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σέ λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη καί τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμαι μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» καί πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές καί τα ΜΜΕ σακάτεψαν καί σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- καί ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Read More

ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ

Γεράσιμος Καλογεράκης

ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ !

Μια πρόταση για την έξοδο από το τέλμα, για μια διαφορετική κοινωνία,

για μια Ελλάδα ισχυρή και αληθινά ανεξάρτητη

Μετά από 35 καταστροφικά χρόνια, η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη ενός διογκούμενου χρέους και τεράστιων δομικών προβλημάτων. Οι κύριοι υπεύθυνοι, τα δύο κόμματα εξουσίας και οι μηχανισμοί τους, όχι μόνο δεν ανέλαβαν τις ευθύνες τους, αλλά συνεχίζουν ακάθεκτα να διαχειρίζονται την εξουσία. Οι διαρκώς εμπλουτιζόμενοι ισχυρισμοί τους, περί μιας «νέας» μορφής διακυβέρνησης, αν και στηρίζονται πλήρως από τα μεγάλα ΜΜΕ, δεν πείθουν ούτε τους ίδιους τους ψηφοφόρους τους. Πρωταθλητής των δημοσκοπήσεων είναι ο… «κανένας»!

Ο λαός, καθόλου άμοιρος ευθυνών για την καταστροφική πορεία, στέκεται τώρα στη γωνία, βυθισμένος στην απόγνωση και την κατάθλιψη. Οι «φίλοι» μας σε όσους έχουν μόνο προσβλητικές εκφράσεις για την Ελλάδα. Είμαστε το παγκόσμιο πρότυπο προς αποφυγή!

Σ’ αυτό το θλιβερό τοπίο, διαφαίνεται μια μεγάλη ελπίδα. Ο προβληματισμός μεταξύ των συνειδητών πολιτών αυξάνει καθημερινά. Από την απελπισία, οδηγούνται σταδιακά στην αναζήτηση εξόδου. Λόγω του αποκλεισμού παρόμοιων «επικίνδυνων» σκέψεων από τα ΜΜΕ, η ηλεκτρονική επικοινωνία και τα περιφερειακά, αδέσμευτα μέσα είναι το μοναδικό πεδίο πραγματικού προβληματισμού. Πολλές ενδιαφέρουσες απόψεις και προτάσεις διακινούνται καθημερινά.

Πιστεύουμε ότι με τα γκρεμίσματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας δε γίνεται να χτιστεί ένα καλύτερο μέλλον. Χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική Ελλάδα. Μια Ελλάδα που σταδιακά θα γίνει πλήρως ανεξάρτητη, αδέσμευτη, αποστρατικοποιημένη. Μια χώρα-παγκόσμιο προσκύνημα Πολιτισμού, με την εγγύηση του ΟΗΕ και υπό την προστασία της UNESCO!

Μπορεί αυτό το όραμα να μοιάζει σήμερα ακατόρθωτο, όμως έτσι έμοιαζε και το ’21, το ’40, η Αντίσταση και το Πολυτεχνείο. Πάντα οι «νομοταγείς» κατηγορούσαν όσους ονειρεύονταν την ανατροπή. ΄Όμως, όπως είπε κάποιος, «αν ένας παγκόσμιος χάρτης δεν περιλαμβάνει την Ουτοπία, δεν αξίζει ούτε μια ματιά μας»!

Απελευθερώνοντας τις σκέψεις μας αυτές, κάνουμε όλους όσους τις διαβάζουν κοινωνούς της. Η προσπάθεια αυτή δεν μπορεί παρά να είναι συλλογική, αφού είναι εθνική και πατριωτική. Στην πορεία, θα εκπλαγούμε από την δύναμη που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση, μεταξύ δεκάδων χιλιάδων σκεπτόμενων πολιτών.

Χρειαζόμαστε τη στήριξή σας, τις ιδέες σας, τις αντιρρήσεις σας. Δεν διαθέτουμε την τέλεια λύση, αλλά μια επαναστατική πρόταση, για μιαν ΄Άλλη Ελλάδα!

Η κατάσταση σήμερα

Η παγκόσμια κατάσταση σήμερα χαρακτηρίζεται από τον κύριο στόχο του κέρδους και της συγκέντρωσης της οικονομικής δύναμης σε μικρό αριθμό κρατών και ανθρώπων.

Η έννοια "άνθρωπος" έρχεται σε δεύτερη μοίρα και χρησιμοποιείται μόνο ως φορέας δημιουργίας υπεραξίας, ως υποκείμενο κατανάλωσης για το κέρδος των παραγωγών και ως άλλοθι για την λήψη αποφάσεων, μέσω ενός στρεβλού πολιτικού συστήματος.

Ο Πολιτισμός, ως ανθρώπινη δραστηριότητα και σκοπός, ως αξία και στόχος ζωής, ως μέσο αυτογνωσίας και ποιοτικής διαβίωσης, έχει έρθει σε δεύτερη μοίρα και γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, μόνο αν παράγει οικονομικό κέρδος. Οι πολίτες κάθε χώρας απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τις παραδοσιακές τους πολιτισμικές αρχές και αξίες.

Η ωρίμανση της ιδέας

Από την άλλη μεριά, όμως, έχει ωριμάσει και η ιδέα πως πρέπει να επιστρέψουμε σε εκείνους που, πριν δύο και παραπάνω χιλιάδες χρόνια, είχαν διατυπώσει διαχρονικές πολιτισμικές αξίες.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, παρά την εχθρότητα του συστήματος, ανατρέχουν στον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη και τον Επίκουρο, στην Αθηναϊκή Δημοκρατία και σε όλους εκείνους τους αρχαίους Έλληνες κυρίως, που με τις ιδέες τους δημιούργησαν την λεγόμενη "δυτική σκέψη".

Η Ελλάδα μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αλλαγή πλεύσης, σε μια... "επιστροφή στο ένδοξο μέλλον". Βασική προϋπόθεση είναι να γίνει αυτό που θα έπρεπε να είναι: ένα παγκόσμιο σύμβολο ειρήνης και πολιτισμού, μια χώρα ουδέτερη, θεματοφύλακας των πραγματικών διαχρονικών αξιών της ανθρωπότητας. Ένα σύμβολο, του οποίου την ακεραιότητα θα εγγυάται ο ίδιος ο ΟΗΕ και όλες οι χώρες-μέλη του. Ένα κέντρο πολιτισμού, υπό την προστασία της UNESCO. Ένας τόπος προσκυνήματος για ολόκληρο τον κόσμο!

Με τις κατάλληλες μελέτες, νομικές, οικονομοτεχνικές και πολιτιστικές, θα καταδειχθεί σαφώς ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν έχει κανέναν χαμένο, αλλά μόνο κερδισμένους! Η Ελλάδα δεν ζητιανεύει για το μέλλον της, ζητά να αναδειχθεί σ’ έναν απόλυτα βιώσιμο τόπο-σύμβολο, ώστε με τα δικά της μέσα να χαράξει και πάλι ένα νέο δρόμο για την ανθρωπότητα!

Η Ελλάδα άξιζε μια καλύτερη αντιμετώπιση από τα άλλα κράτη και τις κυβερνήσεις τους. Δεν εκτίμησαν την προσφορά της στην εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας, ξέχασαν ότι έμαθαν από τους αρχαίους έλληνες να διοικούνται με τις (παραχαραγμένες από τους ίδιους, όμως) αξίες της δημοκρατίας και με όλη την παραγωγή σκέψης και ευρημάτων των προγόνων μας, φιλοσόφων, μαθηματικών, φυσικών, ιατρών … Ακόμη και σήμερα όλοι οι γιατροί του κόσμου ορκίζονται στον Όρκο του Ιπποκράτη.

Η Ελλάδα ανήκει σε όλο τον πλανήτη

Κάθε τετραγωνικό μέτρο του ελληνικού εδάφους είναι σπαρμένο με την ελληνική, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια Ιστορία! Είναι μια χώρα-σύμβολο, που θα έπρεπε να προστατεύεται και να τιμάται από όλες τις χώρες του κόσμου. Η μικρή της γεωγραφική έκταση και ο περιορισμένος πληθυσμός της επιτρέπουν να μετατραπεί σε έναν χώρο τιμής και προσκυνήματος προς τον ίδιο τον ανθρώπινο πολιτισμό. Έναν τόπο ιερό, που μπορεί και πρέπει να εμπνέει και να ακτινοβολεί τα πανανθρώπινα ιδεώδη!

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, σε πολλές χώρες του κόσμου, εξεγείρονται από την τύχη που επιφυλάχτηκε στην Ελλάδα. Πολλοί επώνυμοι άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, ακόμη και της πολιτικής, υψώνουν τη φωνή τους για την υπεράσπιση της Ελλάδας. Ο βράχος αυτός της Ιστορίας, της Τέχνης, του Πολιτισμού, της Επιστήμης, της Φιλοσοφίας και της ίδιας της Λογικής, δεν μπορεί να μετατραπεί σ’ έναν σύγχρονο Προμηθέα, δεμένο με τα δεσμά του ΔΝΤ!

Σύσσωμοι οι Έλληνες και εκατομμύρια φίλοι της Ελλάδας ανά την υφήλιο καλούνται να δώσουν τη μάχη για τη σωτηρία της. Η υπόθεση αυτή έχει, ασφαλώς, τη νομική και οικονομική της διάσταση. Όμως κανένα εμπόδιο δεν είναι ικανό να αποτρέψει την αποκατάσταση μιας τεράστιας αδικίας, διάρκειας πολλών αιώνων, σε βάρος αυτού του συμβόλου που λέγεται Ελλάδα.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν χρειάζονται "βοήθεια" για να συντηρηθούν. Είναι σε θέση να φυλάξουν τον ιερό βράχο τους, για λογαριασμό όλης της Ανθρωπότητας. Η Ελλάδα δεν αξίζει την τύχη που της επιφυλάσσουν τα παγκόσμια κερδοσκοπικά κέντρα. Είναι χρέος των ανθρώπων όπου γης , να δώσουν ελπίδα στο όνειρο για έναν πλανήτη των κατοίκων του και όχι των επώνυμων και ανώνυμων κερδοσκοπικών γερακιών!

Ήρθε η ώρα λοιπόν, η παγκόσμια κοινότητα να αποκαταστήσει την Ελλάδα, με όρους που θα την ανακηρύξουν, σε εύλογο χρόνο, «Ουδέτερη, Αποστρατικοποιημένη Χώρα» προστατευμένη από όλες τις χώρες του πλανήτη, με την δέσμευση πως θα εγγυώνται την ακεραιότητά της. Είναι προσβολή προς το ανθρώπινο γένος, να εγγυάται η διεθνής κοινότητα την ουδετερότητα και ακεραιότητα της Ελβετίας (ως παγκόσμιου… θησαυροφυλακίου), και να μην εγγυάται την ακεραιότητα μιας χώρας-συμβόλου του πολιτισμού και της ανθρώπινης δημιουργίας!

Οι στόχοι της κίνησης

Οι στόχοι της κίνησης για μια "΄Αλλη Ελλάδα-Παγκόσμιο Σύμβολο" είναι οι εξής :

1. -Η συγκέντρωση υπογραφών για δημοψήφισμα, με στόχο την ανακήρυξη της Ελλάδας από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ως ουδέτερης προστατευόμενης χώρας, με ιστορική διακήρυξη από όλα τα κράτη του κόσμου.

2.-Η συνολική υιοθέτηση της Ελλάδας και των μνημείων της από την Unesco και όλους τους διεθνείς οργανισμούς, που στόχο έχουν την ανάδειξη του Πολιτισμού, της ανθρώπινης αξίας και των ιστορικών μνημείων.

-Η καθιέρωση νέων συνταγματικών θεσμών, αναφορικά με τον τρόπο διακυβέρνησης, εργασιακών σχέσεων κλπ. Η οικοδόμηση μιας νέας εθνικής παραγωγικής βάσης, που θα καθιστά την Ελλάδα μια για πάντα αυτάρκη και οικονομικά ανεξάρτητη. Η οριστική ρύθμιση του πραγματικού χρέους, με όρους που θα επιτρέπουν την σταδιακή αποπληρωμή του, χωρίς το στραγγαλισμό της χώρας και των πολιτών.

- Η κατάρτιση αναλυτικής οικονομοτεχνικής μελέτης για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, με διαφάνεια και προγραμματισμό και με ένα σύστημα ελέγχου που θα αποκλείει πλήρως την διαφθορά.

3.-Ο σχεδιασμός μιας Εθνικής ΄Αμυνας νέου τύπου, βασισμένης στον ελληνικό λαό και μετά από μελέτη ανάλογων προτύπων (Ελβετία, Φινλανδία, πρώην Γιουγκοσλαβία κλπ). Η κατασκευή του αναγκαίου αμυντικού εξοπλισμού αποκλειστικά στην Ελλάδα!

4.-Η υπογραφή διμερών συμφωνιών με ισχυρές φιλικές χώρες, που θα εγγυώνται την ακεραιότητα της Ελλάδας. Κύρωση αντίστοιχων εμπορικών συμφωνιών, που θα μετατρέψουν βραχυπρόθεσμα την ελληνική οικονομία σε πλεονασματική, μέσω της δημιουργίας νέας εθνικής παραγωγικής βάσης.

5. -Η δημιουργία και άλλων μουσείων, που θα φιλοξενήσουν όλα τα αρχαία ευρήματα, η πραγματοποίηση νέων ανασκαφών, η ανάδειξη όλων των κρυμμένων θησαυρών, η σωστή οργάνωση και προστασία τους, η λελογισμένη μεθόδευση της επίσκεψης του κοινού, με προστασία των χώρων και των μνημείων.

6.-Η δημιουργία εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα και σχολών φιλοσοφίας, όπου θα συγκεντρωθεί μεγάλο μέρος της παραγωγής της ανθρώπινης σκέψης και έρευνας, τα αποτελέσματα των οποίων θα προσφέρονται ελεύθερα και δωρεάν σε όλο τον πλανήτη.

7.-Η δημιουργία όλων των απαραίτητων υποδομών για την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου της Ελλάδας, έτσι ώστε όλοι οι πολίτες του κόσμου να μπορούν να τον απολαύσουν ελεύθερα και με τον απαιτούμενο σεβασμό.

Αυτή είναι μια πρώτη προσέγγιση της πρότασης για μιαν «΄Άλλη Ελλάδα». Έχουμε δρόμο μπροστά μας, που μπορεί να μην είναι και τόσο μακρύς, αφού οι περιπέτειές μας πιέζουν για εθνικές, βιώσιμες και οριστικές λύσεις. Στο ταξίδι αυτό είστε ήδη συνταξιδιώτες. Μαζί μας θα βρεθούν πολλοί ακόμη, σε μια πορεία που στο τέρμα της θα έχει την Ελλάδα των ονείρων μας. Η μοιρολατρία ποτέ δεν έδωσε λύσεις, αντίθετα η τόλμη ήταν αυτή που πάντα άλλαζε τον κόσμο!

Από εσάς ζητάμε πρώτα απ' όλα τη γνώμη σας και κατόπιν την υποστήριξή σας. Όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, θα ανακοινωθούν οι πρώτες λεπτομέρειες για την οργανωτική δομή της κίνησης και η ανοιχτή πρόσκληση για εθελοντική συμμετοχή και προσφορά. Προέχει τώρα να επικοινωνηθεί ο στόχος, σε όσο γίνεται περισσότερους σκεπτόμενους και ενεργούς πολίτες. Στείλτε το κείμενο με mail ή μοιράστε το σε όποιον μπορείτε, μέχρι να ανακοινωθούν ιστοσελίδες ή blogs, που συμμετέχουν στην κίνηση.

Κάντε δικό σας αυτό το δύσκολο ταξίδι της αναγέννησης της χώρας μας, τώρα που μας έχει ανάγκη. Για μιαν Άλλη Ελλάδα!

Read More

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ? ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ!!!!

Παρακάτω θα σας αναλύσω μια σκέψη που είχα με μερικούς φίλους. Είναι απλοϊκή σχεδόν παιδική αλλα αναρωτιέμαι υπάρχει Έλληνας που θα έλεγε όχι σε μία τέτοια πρόταση από μία κυβέρνηση που πραγματικά θα ένιωθε ότι τον νοιάζεται?
Είμαστε κοντά στα 11 εκατομμύρια Ελληνες σε αυτή την χώρα.
Το βέβαιο για τον γράφων είναι οτι κανένας από μας δεν έχει άλλοθι γιατί στο μεγάλο φαγοπότι των τελευταίων χρόνων αν μπορούσε να φάει έτρωγε και αν μπορούσε να βολεύτει, βολευόταν.
Φάγαν όλοι με το παραπάνω χωρίς να τους νοιάζει το αύριο. Και δεν εννοώ φυσικά μόνο τους πολιτικούς μας. Αυτοί σε μία διεφθαρμένη και παρικμασμένη κοινωνία αν μπορώ να πω την γνώμη μου και λίγα μας έκαναν. Είμαστε σαν άνθρωποι άξιοι των κακών πολιτικών που έχουμε καθώς είναι γνωστό ότι κάθε κοινωνία είναι άξια της διακυβέρνησης που έχει. Καλής ή κακής.
Και είμαστε σαν Έλληνες ανάξιοι να ονομαζόμαστε έτσι. Θα προτιμούσα το Γραικοί ή ακόμα πιο καλά το Ρωμιοί. Πάντως όχι ΕΛΛΗΝΕΣ.
Ας μπούμε όμως στο κυρίως θέμα του άρθρου αυτού.
Φόροι. φόροι , φόροι, Δ.Ν.Τ ακρίβεια, περικοπές και όλες αυτές οι πολύ ωραίες νεοεισαχθέντες έννοιες. Και όλα αυτά λένε για το υπέρογκο χρέος των 340 δις ευρώ συν Δ.Ν.Τ κοντα στα 500 δισ.
Άγχος, μιζέρια, απεργείες, μειώσεις μισθών, αύξηση των χρόνων δουλείας, μείωση του βασικού.
Ας κάνουμε λοιπόν μία παιδική πρόταση σε αυτούς τους ανάξιους να ηγήθουν μία χωρα ανθρώπους.
α)ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΕΤΗΣΙΑΣ ΕΙΣΦΟΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΜΕ ΤΡΙΜΗΝΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΤΩΝ 50 ΕΥΡΩ.
Για να κάνουμε τις πράξεις. 11.000.000x50 = 550.000.000 ΕΥΡΩ.
β)1.500.000 εκατομμυριο δημόσιοι υπάλληλοι καλά αμοιβόμενοι. Και μην μου πείτε ότι σας έκοψε μισθούς γιατί τα 2/3 από εσάς δεν θα έπρεπε καν να υπάρχετε. Ο ΜΕΣΟΣ ΟΡΟΣ ΜΙΣΘΩΝ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ 2.725 ΕΥΡΩ. Άμεσα λοιπόν κατέβασμα του μέσου όρου του μισθού σας στα 1500 ΕΥΡΩ. Και μιας και παντρεύεστε και μεταξύ σας νομίζω οτι με 3000 ΕΥΡΩ θα μπορούσατε να ζήσετε φτωχικά....
Για να κάνουμε τις πράξεις. 1.500.000 x 1225 περικοπη μεσου ορουx12 =22.050.000.000ΕΥΡΩ ετησίως
γ) 300 βουλευτες. Γιατί? Δεν μας φτάνουν οι μισοί? 5500 ΕΥΡΩ μισθος συν επιτροπες και διαφορα αλλα 8000 ΕΥΡΩ. Νομίζω με 3000 ΕΥΡΩ θα είστε και εσείς καλά αξιότιμοι κύριοι.
Μιας και όλοι είστε πολλοί καλοί επαγγελματίες στις δουλειές σας και σίγουρα έχετε και ένα εισόδημα από εκεί.
Για να κανουμε τις πράξεις. 150 x 8000= 1.200.000x12=14.400.000ΕΥΡΩ ετσησίως από αυτούς που θα φύγουν
150 x 5000=750.000x12=9.000.000ΕΥΡΩ από αυτούς που θα μείνουν.
δ) Χρηματοδοτησεις κομματων με τιμες 2007 παρακαλω. 55.000.000 ΕΥΡΩ. Κύριοι εχετε μέλοι ας σας πληρώσουν αυτοί.
Ας σταματησουμε εδώ και να μην πάμε σε φορόλογησεις 50% σε μεγαλοκαρχαρίες κ.λ.π για να μην μας περάσουν και για μέλοι του Κ.Κ.Ε.
Να δούμε τι κάναμε μέχρι τώρα.
550.000.000
22.050.000.000
23.000.000
55.000.000
ΣΥΝΟΛΟ: 22.678.400.000 τον χρόνο. δηλαδη κοντά στα 25 δισ.
Η Αργεντινή έκανε διακανονισμό και πλήρωσε 16 cents ανά δολλάριο χρέους.
Επειδη δεν μας έχω και τόσο άντρες εμείς ας κάνουμε ένα διακανονισμό και ας πληρώσουμε το μισό του χρέους. δηλαδή 50 cents ανά ευρώ. Δηλαδή 250 δισ. Σε 10 χρόνια θα τα έχουμε δώσει. ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΒΙΑΣΤΙΚΟΙ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ?
Και έτσι δίκαια και όμορφα θα έχουμε χρόνο να βάλουμε σε τάξη και τους υπόλοιπους τομείς της κοινωνίας. Ποιος θα έλεγε όχι σε αποφάσεις τέτοιας κοινοβουλεύτικης ομάδας και σε τόσο γενναίους δημόσιους υπαλλήλους??
Φυσικά εννοείται ότι έτσι δεν θα χρειαστούν ανατιμήσεις Φ.Π.Α και βενζίνης και ειδών πρώτης ανάγκης. Και εννοείται ότι ο καθένας θα μπορεί να τα πληρώσει.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ.

Read More

Δασκαλογιάννης Ιωάννης ( Ο Κρητικός Λεωνίδας)

Εγώ Πασά δεν προσκυνώ.....
Σουλτάνο δεν γνωρίζω.....
και στσι Μαδάρες των Σφακιών
θα πάω και θα γυρίζω....

Σχεδόν διακόσια πενήντα χρόνια έχουν συμπληρωθεί από τότε που μαρτύρησε, στο Τουρκοκρατούμενο Μεγάλο Κάστρο, ο πρωτομάρτυρας της Κρητικής επανάστασης, που ύστερα από μια εκατονταετία σκλαβιάς τόλμησε να υψώσει το ανάστημα του στον πανίσχυρο δυνάστη. Στις 17 Ιουνίου 1771 ο δήμιος ακονίζει το λεπίδι και αρχίζει το απαίσιο έργο του…

Ας πάρομε τα πράγματα όμως από την αρχή.

Πότε γεννήθηκε ο Δασκαλογιάννης; Ξέρουμε ακριβή ημερομηνία θανάτου του δεν ξέρουμε όμως ακριβή ημερομηνία της γέννησής του. Άλλοι αναφέρουν ότι γεννήθηκε το 1722 κι άλλοι το 1730. Οι χρονολογίες αυτές συμπερασματικές και κατ΄ εκτίμηση από άλλα γεγονότα αφού καμιά ληξιαρχική πράξη δεν τις βεβαιώνει. Βέβαιο όμως είναι ότι γεννήθηκε στην Ανώπολη Σφακίων, ένα ορεινό χωριό σε ύψος 600μ., περί τα δύο χιλιόμετρα από τη θάλασσα, στη θέση της αρχαίας ομώνυμης πόλης, φέουδο των Σκορδιλών κατά τη Βυζαντινή περίοδο.

Υπήρξε ένας από τους πλέον εγγράμματους, μορφωμένους και πολυταξιδεμένους Σφακιανούς ο Ιωάννης Βλάχος, που πέρασε στην ιστορία ως Δασκαλογιάννης. Τότε αλλά και μέχρι πρόσφατα, προσφωνούσαν δάσκαλο όποιον ήξερε να διαβάζει έστω και μόνο τα γράμματα των εκκλησιαστικών βιβλίών. Το κοινότατο κρητικό επώνυμο Δασκαλάκης προέρχεται από το προσωνύμιο αυτό. Και ο Ιωάννης Βλάχος ήταν γνωστός στα Σφακιά με το όνομα "Δάσκαλος" και με το όνομα επίσης τούτο αναφέρεται και σε τουρκικό έγγραφο του 1750: “Bente Daskalo Vani Vazici Kasteli Mezbur= Ο δούλος Δασκαλογιάνης γραμματικός του Καστελίου».

Ο πατέρας του όμως ήταν ένας πλούσιος καραβοκύρης που τον μόρφωσε στο εξωτερικό, πιθανότατα στην Ιταλία όπου σπούδαζαν τότε κι άλλοι Κρητικοί, αφού μιλούσε την ιταλική γλώσσα.

Στην εμφάνιση ήταν άντρας μετρίου αναστήματος, ανδροπρεπής και εύχαρις σαν χαρακτήρας. Είχε φυσική ευφράδεια και έπειθε εύκολα αφού είχε το σπάνιο χάρισμα της ρητορικής ηγεσίας.

Η οικογένειά του αποτελούνταν από τέσσερα αδέρφια, το Νικόλαο ή Χατζή Σγουρομάλλη, τον Παύλο, το Μανούσο και τον Γεώργιο. Η γυναίκα του λεγόταν Σγουρομαλλίνη ή Ξανθομαλλίνη, με καταγωγή από το Ρέθυμνο και μαζί της είχε αποκτήσει τέσσερις κόρες και δύο γιους. Τη Μαρία, την Ανθούσα, την Ελευθερούσα, το όνομα της τέταρτης δεν αναφέρεται πουθενά, τον Ανδρέα και το Νικολάκη.

Στην κατοχή του ο Δασκαλογιάννης είχε τέσσερα τρικάταρτα καράβια κι ο ίδιος ταξίδευε με αυτά στα λιμάνια της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας.

Με τις συναλλαγές αυτές (στις οποίες δεν τον δυσκόλευε η γλώσσα καθόλου, μια και εκτός από ιταλικά μιλούσε και ρώσικα), που τον είχαν κάνει πλουσιότατο και πρώτο σε μόρφωση Σφακιανό, του δινόταν και η ευκαιρία να μελετά τον τρόπο ζωής των ελεύθερων ανθρώπων και να τον συγκρίνει με τα βασανιστήρια και την τυραννία επί των συμπατριωτών του. Ήταν τέτοια η κατάσταση των υπόδουλων Χριστιανών, που έβλεπε ότι αν συνεχιστεί θα εξαφανιστεί και το παραμικρό ίχνος Χριστιανισμού και Ελληνισμού στο νησί.

Κάτω από τέτοιες σκέψεις δεν άργησε να βρεθεί στις συσκέψεις των Ελλήνων του εξωτερικού που γινόταν στην Τριέστη υπό την υποκίνηση του Ορλόφ για επαναστατικό κίνημα στην σκλαβωμένη Ελλάδα. Αποδέχεται αμέσως την πρόταση για επανάσταση δίνοντας βάση στα μεγάλα λόγια και τις κούφιες υποσχέσεις περί ρωσικής βοήθειας και συμπαράστασης.

Ο Δασκαλογιάννης γυρνά στα Σφακιά γεμάτος όνειρα και ενθουσιασμό για την απελευθέρωση του τόπου του και με τόσα χαρούμενα συναισθήματα δεν δυσκολεύεται καθόλου, μια κι έχει φυσικό ηγετικό χάρισμα, να εμψυχώσει τους συμπατριώτες του. Τους κάνει να πιστέψουν ότι ήρθε η ώρα να ελευθερωθεί το γένος των Ελλήνων από τους Αγαρηνούς με τη βοήθεια του ξανθού γένους, των Ρώσων δηλαδή, όπως προέλεγε ο χρησμός της «Οπτασίας» του Αγαθαγγέλου, ενός περίεργου βιβλίου που κυκλοφορούσε ευρύτατα τον 18ο αιώνα. Το βιβλίο αυτό, όποιος κι αν ήταν ο σκοπός εκείνου που το έγραψε κι ανεξάρτητα της προφητικής του αξίας, είναι γεγονός πως είχε μεγάλη επίδραση στο φρόνημα των Ελλήνων, αναπτέρωσε και ενίσχυσε αναμφισβήτητα τις ελπίδες για την απελευθέρωση και ανάσταση της εθνικής κληρονομιάς.

Ο Αλέξιος Ορλόφ, που βρισκόταν τότε στη Πάρο με το ρώσικο στόλο, στέλνει ξανά επιστολή στον Δασκαλογιάννη και του υπόσχεται για άλλη μια φορά βοήθεια, αφού αρχίσει τον αγώνα. Με τη γραπτή διαβεβαίωση του αρμόδιου εκπροσώπου της Ρωσίας, δεν ήταν δυνατόν να μη πιστέψουν οτι μια ομόδοξη αυτοκρατορία, με τόσες δυνατότητες, μπορούσε να τους εγκαταλείψει στα νύχια του αιμοβόρου θηρίου για να τους κατασπαράξει. Και την ημέρα του Ευαγγελισμού, στις 25 του Μάρτη του 1770, συγκεντρώνονται στην Ανώπολη και με αφάνταστο ενθουσιασμό υψώνουν την σημαία της επανάστασης. Όμως τελευταία στιγμή ο Αλέξιος Ορλόφ με το ρώσικο στόλο, αντί να πλεύσει προς τα Χανιά, όπως είχε υποσχεθεί με την επιστολή προς τον Δασκαλογιάννη, έπλευσε προς τον Τσεσμέ όπου και συμμάχησε με τον τούρκικο στόλο και του δόθηκε ο τίτλος Τσεσμενεσκη, δηλαδή νικητής του Τσεσμέ. Ο Δασκαλογιάννης βλέπει τα σχέδια του να καταρρέουν μετά την εγκατάλειψη των Ρώσων, εν τούτοις δεν εγκαταλείπει τον αγώνα. Δεν υποκύπτει. Συνεχίζει έστω κι αν αρχίζει να χάνεται κάθε ίχνος ελπίδας. Παρά την τεράστια αριθμητική υπεροχή του εχθρού, δίνει φονικότατη μάχη στα στενά της Νίμπρου που κρατά δύο ολόκληρες μέρες. Ο σκοπός του δεν είναι φυσικά να εμποδίσει τη προέλαση του εχθρού αλλά να την καθυστερήσει, για να δοθεί καιρός στα γυναικόπαιδα να επιβιβασθούν στα καράβια, μια και δεν υπήρχε πια άλλη σωτηρία. Από τους 800 άνδρες του έχουν σκοτωθεί οι 300 όμως και οι Τούρκοι πλήρωσαν με τίμημα 1000 νεκρούς τη μάχη της Νίμπρου. Οι Τούρκοι πληροφορούνται ότι τα γυναικόπαιδα έχουν σκοπό να επιβιβασθούν στα καράβια για να δραπετεύσουν κι αμέσως 6000 στρατός καταφθάνει στην Ανώπολη για να τα εμποδίσει. Εφτακόσιοι Σφακιανοί που βρίσκονται στην περιοχή τρέχουν για να τα προστατεύσουν. Πάνω από το Λουτρό γίνεται άγρια μάχη στήθος με στήθος, με το μαχαίρι, γιατί με τα όπλα υπήρχε κίνδυνος να κτυπήσουν τα γυναικόπαιδα. Από τους 700 Σφακιανούς οι 300 σκοτώθηκαν και οι Τούρκοι μπαίνουν στο τέλος στην Ανώπολη. Άρχισε άγρια σφαγή. Άνδρες και γυναίκες πολεμούν απεγνωσμένα ώσπου σκοτώθηκαν όλοι και όλες. Μόνο εκατό γυναικόπαιδα που αιχμαλώτισαν οι Τούρκοι επέζησαν από τούτο το άγριο μακελειό. Οι Τούρκοι απο εκεί και μετά συνέχιζαν το εξοντωτικό τους έργο, κόβοντας δέντρα, ξεριζώνοντας αμπέλια. Όσους άνδρες συλλάμβαναν τους έσφαζαν επί τόπου, ενώ τις άσχημες γυναίκες, τα παιδιά και τους γέρους τους έριχναν σε γκρεμούς για να διασκεδάσουν.

"Το Δάσκαλο εγδάρασι κι άλλους πολλούς έπνιξαν

κι όλους τους αποδέλοιπους στη φυλακή τσι ρίξαν"

Στη διάρκεια τούτης της φονικής μάχης ο Δασκαλογιάννης είχε στείλει τη γυναίκα του μαζί με τις δύο μεγάλες του κόρες, τη Μαρία και την Ανθούσα, στο Λουτρό για να μπουν στο καράβι του. Όμως στο δρόμο τραυματίστηκε η Σγουρομαλλίνη και οι κόρες της νομίζοντας ότι σκοτώθηκε τρέχουν απελπισμένες, χωρίς να ξέρουν που πηγαίνουν, με αποτέλεσμα να πέσουν στα χέρια των Τούρκων που όταν έμαθαν ότι είναι κόρες του αρχηγού τις παρέδωσαν στο σερασκέρη.

Ο Δασκαλογιάννης εν τω μεταξύ κατεβαίνει στο Λουτρό, μαθαίνει το χαμό των παιδιών του, βλέπει τη γενική καταστροφή και στη απελπισία του πάνω αποφασίζει να παραδοθεί στον πασά. Οι άλλοι αρχηγοί όμως δεν τον αφήνουν να πραγματοποιήσει τη σκέψη του. Ο πασάς του έστειλε επιστολή παρακαλώντας τον να παραδοθεί και με την υπόσχεση οτι αν κάνει αυτό που του έλεγε όχι μόνο δεν θα βλάψει τα Σφακιά αλλά θα φύγει αμέσως απο εκεί. Ο Δασκαλογιάννης συγκαλεί γενική συνέλευση στα Κρούσια για να τους ανακοινώσει την πρόταση, όμως η συνέλευση αποφασίζει ομόφωνα ότι θα συνεχίσει τον αγώνα και απαντούν στο πασά οτι δεν θα παραδοθούν ποτέ. Και η τελευταία πράξη του αιματηρού δράματος παίζεται στο φαράγγι της Αράδαινας, ένα από τα πιο ωραία και επιβλητικά φαράγγια των Λευκών Ορέων με κατακόρυφες πλευρές εκατοντάδων μέτρων.

Παρά την φυσική κάλυψη του γνώριμου τόπου, η νίκη ήταν αδύνατη για τους Σφακιανούς. Γρήγορα οι Τούρκοι τους περικυκλώνουν και όσοι επέζησαν αναγκάστηκαν να διασκορπιστούν στα όρη, για να σωθεί ο καθένας όπως μπορούσε. Μερικοί τότε έφυγαν από τη Κρήτη και δεν ξαναγύρισαν ποτέ πια. Όσοι παρέμειναν κατέβαιναν σαν αετοί τη νύκτα, από τις κορυφές των βουνών στα τουρκοχώρια των γύρω επαρχιών, σκοτώνοντας όσους αγάδες συναντούσαν και άρπαζαν ότι έβρισκαν για να θρέψουν τα πεινασμένα παιδιά τους. Οι αγάδες δεν τολμούσαν να βγουν από τα σπίτια τους και παρά τη νίκη τους ήταν τρομοκρατημένοι. Κι ο πασάς δεν ήθελε να αφήσει τα Σφακιά, ρημαγμένα αλλά ακόμη ανυπότακτα, αφού κανένας δεν «εμούτισε», δεν εδήλωσε υποταγή.

Για να ενθαρρύνει το Δασκαλογιάννη να παραδοθεί, του στέλνει κι άλλο γράμμα, σε ήπιο τόνο όμως τούτη τη φορά:

"Σαν έρθεις να μιλήσωμε και σαν ανταμωθούμε,

ούλα θε να συμπαθηστούν και φίλοι θα γενούμε."

Κι εκείνος, κάτω από το βάρος της ευθύνης για τέτοια πρωτοφανή καταστροφή, έστω και αν η πρόθεσή του δεν ήταν καμιά άλλη πέρα από τη επιθυμία να ελευθερώσει τον τόπο του από το ζυγό των τυράννων, θεωρεί τον εαυτό του σαν κύριο υπεύθυνο και αποφασίζει να παραδοθεί, νομίζοντας ότι έτσι θα εξιλεωθεί. Ο πασάς τον δέχεται, του παρουσιάζει τη κόρη του Μαρία για να ευχαριστήσει και μετά άρχισε να τον ανακρίνει. Κάτω από τέτοιες συνθήκες τον αναγκάζει, σαν εκπρόσωπο και αρχηγό της επαρχίας του, να στείλει επιστολή που έλεγε τα εξής:

"Προς τους καπεταναίους των Σφακίων.

Με το γενικό αρχηγό σας τον οποίο θεωρώ φίλο και όχι αιχμάλωτο έδωσα τις ακόλουθες συμφωνίες που πρέπει να παραδεχτείτε όλοι, αλλιώς θα σας καταστρέψομε εντελώς.

Πρώτον: Ο αρχηγός Δασκαλογιάννης δεν θα επιστρέψει στα Σφακιά αλλά θα παραμείνει μαζί μας, για τρία χρόνια, με την περιποίηση φυσικά που απαιτεί η θέση του.

Δεύτερον : Πρέπει να δηλώσουν οι Σφακιανοί εγγράφως ότι αναγνωρίζουν την τούρκικη κυβέρνηση της Κρήτης.

Τρίτον : Οι Σφακιανοί θα εξακολουθούν να έχουν τα όπλα τους, θα διοικούνται σύμφωνα με τα έθιμά τους, και θα πληρώνουν κάθε χρόνο 5000 γρόσια."

Την επιστολή με τη συμφωνία του Δασκαλογιάννη και του πασά μεταφέρουν δυο χριστιανοί στου Ασκύφου όπου ήταν συγκεντρωμένα τα υπολείμματα των Σφακιανών.

Αφού δεν υπήρχαν περιθώρια επιλογής, γίνεται αποδεκτή από όλους και γράφουν στο πασά: "Δεχόμαστε τη συμφωνία του αρχηγού μας με τον εξοχότατο βεζίρη της Κρήτης, αναγνωρίζουμε την Τούρκικη κυβέρνηση, υποσχόμεθα να πληρώνουμε 5000 γρόσια και εμπιστευόμαστε τη ζωή του αρχηγού μας στην τιμιότητα του εξοχότατου βεζίρη."

Την απάντηση αυτή την έστειλαν την ίδια μέρα στον πασά με 500 πρόβατα δώρο εβδομήντα πέντε οπλαρχηγοί, ο πρωτόπαπας κι άλλοι έξη παπάδες. Βασιζόμενοι στις "συμφωνίες" του Χασάν πασά, νόμισαν πως μπορούσαν ακίνδυνα να παρουσιαστούν σ' αυτόν αφού είχαν δηλώσει την υποταγή τους. Τούτο ακριβώς περίμενε και εκείνος. Αφού διέταξε και τους συνέλαβαν αμέσως, τους παίρνει μαζί του στο Ηράκλειο για να κοσμήσουν το θρίαμβο του. Μετά τους φέρνει στις φυλακές του Κούλε όπου μερικούς κρέμασε αμέσως και μερικοί πέθαναν από τα βασανιστήρια. Όσοι έζησαν δεν κατόρθωσαν να δραπετεύσουν παρά μετά απο χρόνια. Το Δασκαλογιάννη και την κόρη του τους κράτησε στο σεράγιο του ο πασάς γιατί ήθελε να τους χρησιμοποιήσει σαν δόλωμα μήπως και καταφέρει να συλλάβει και τους άλλους τρεις αδελφούς του που είχαν προλάβει να καταφύγουν στα Κύθηρα. Όμως λίγο καιρό μετά αφού είδε ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να καταφέρει τούτη τη σύλληψη, αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του αρχικού σχεδίου του. Δηλαδή, να παραδώσει το Δασκαλογιάννη στο μαινόμενο πλήθος για να τον εκτελέσουν. Έτσι, 17 Ιουνίου, ημέρα Παρασκευή, αργία των Μουσουλμάνων, για να μπορούν να παραβρεθούν στο μαρτύριο του ήρωα, ο Δασκαλογιάννης παραδόθηκε στους δήμιους του Οι Τούρκοι του Μεγάλου Κάστρου που με ιδιαίτερη ευχαρίστηση παρακολουθούσαν πάντα τις εκτελέσεις των Χριστιανών, είχαν συγκεντρωθεί στον τόπο του μαρτυρίου του.

Όμως, που ακριβώς ήταν ο τόπος αυτός; Οι γνώμες των ιστορικών διχάζονται. Ο Παπαδοπετράκης, ο πλησιέστερος προς τα γεγονότα και πρώτος και κυριότερος ιστορικός της επανάστασης του 1770, ο οποίος γράφει ότι παρέλαβε από τον Ιωαν. Πωλιουδάκη ανέκδοτα έγγραφα σχετικά με την επανάσταση, αναφέρει ότι η εκτέλεση έγινε "εις την πλατείαν, την ούσαν προς την ανατολικής πύλην του Ηρακλείου τουρκιστήν ονομαζόμενην Ατ-Μεινταν."

Η ανατολική πύλη ήταν η πύλη του Αγίου Γεωργίου ή Λαζαρέτο, στη νότια πλευρά της σημερινής πλατείας Ελευθερίας απέναντι στον κινηματογράφο Ηλέκτρα.

Ο Μουρέλλος αναφέρει ότι η εξέδρα στήθηκε κάτω από ένα πλάτανο της πλατείας, ο Ψιλάκης αντιγράφει τον Παπαδοπετράκη και ο Κριαρής δεν αναφέρει καθόλου τον τόπο του μαρτυρίου, Πιθανόν πάντως να υπάρχουν πάνω σε αυτό περισσότερες πληροφορίες στους κώδικες του Τούρκικου Αρχείου Ηρακλείου που η έρευνα τους θα φωτίσει όχι μόνο αυτό το περιστατικό, αλλά και πολλές άλλες σελίδες στην αιματόβρεκτη ιστορία του νησιού κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Το χρονικό πάντως της εκτέλεσης, κατά τον Παπαδοπετράκη έχει ως εξής: “Ο τραγικός πρωτομάρτυρας της Κρητικής ελευθερίας δέθηκε καλά πάνω στο «θρονί» Και ο δήμιος άρχισε το απαίσιο έργο του, γδέρνοντας τον ζωντανό με κοπτερό μαχαίρι, κάτω από τους καγχασμούς του βάρβαρου πλήθους και του ίδιου του πασά. Μπροστά του έβαλαν ένα καθρέπτη για να μεγαλώσουν την οδύνη του. Έπειτα έφεραν δεμένο τον αδερφό του Χατζή Σγουρομάλλη και όταν είδε ο ένας τον άλλο,"εμουγκαλίσθησαν ως βόες δις και τρις" κατά την έκφραση του ιστορικού. Από τη στιγμή αυτή ο Σγουρομάλλης τρελάθηκε

Ο Δασκαλογιάννης υπέστη το φρικτό μαρτύριο με μεγάλη καρτερία, δίχως να εκστομίσει ούτε ύβρεις, ούτε ένα «ωχ»! έως ότου υπέκυψε. Ύστερα από δυο μέρες που έμεινε δεμένος επέτρεψαν σε μερικούς Χριστιανούς να τον θάψουν. Τον έθαψαν σε ένα λάκκο νοτιοανατολικά της Ακ Ταμπιας. Δηλαδή στην περιοχή που βρισκόταν μέχρι πριν λίγο καιρό το μαιευτήριο "Μητέρα". Ο Παπαδοπετράκης αναφέρει οτι ο υπερογδοηκοντούτης Τούρκος Χασάν Μαράζης που παραβρέθηκε στην εκδορά, διηγήθηκε τη σκηνή στον Ιωαν. Πωλιουδάκη το 1838 και του έδειξε τον τόπο που τον έθαψαν.

Είναι πολύ λυπηρό που δεν υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για την επανάσταση αυτή του 1770. Δεκαέξι χρόνια όμως αργότερα το τραγικό τέλος της επανάστασης του Δασκαλογιάννη εξιστορεί στο ποίημα που συνέθεσε ο αγράμματος τυροκόμος από το Μουρί Σφακίων Μπάρμπα Μπατζελιός. Εάν δεν υπήρχε το τραγούδι τούτο και το σχετικό κεφάλαιο της ιστορίας του Παπαδοπετράκη που το συνέγραψε συγκεντρώνοντας εκατό χρόνια αργότερα διάσπαρτα στοιχεία από την παράδοση, πιθανόν η επανάσταση του Δασκαλογιάννη να είχε λησμονηθεί εντελώς.

Η επανάσταση του Δασκαλογιάννη υπήρξε το πρώτο σκίρτημα της Κρητικής ψυχής ενάντια στο φοβερό δυνάστη. Η πρώτη απόδειξη ότι το Κρητικό πνεύμα δεν σβήνει, ούτε σιωπά, όποιος κι αν στέκει αντίκρυ του, όποιος κι αν προσπαθεί να μηδενίσει τη λάμψη του. Τόσοι και τόσοι κατακτητές πέρασαν από τα χώματα τούτα, που πάνω τους δεν ρίζωσε ποτέ το δέντρο της τυραννίας.

Ούτε δυο χρόνια δεν είχαν περάσει από τότε που ερήμαξε, στην κυριολεξία, τα Σφακιά ο Χασάν Πασάς και οι Σφακιανοί, όσοι είχαν απομείνει από την καταστροφή, κατέβηκαν στο Μπροσνερο και κάτω από τη μύτη των τουρκικών αρχών των Χανίων και εξολόθρευσαν το τρομερό γενίτσαρο Αληδάκη.

Η επανάσταση του Δασκαλογιάννη γέμισε θάρρος τις καρδιές των καταφρονεμένων. Ηρωες, θα γεννιούνται πάντα στην Κρήτη, για να γράφουν με το αίμα τους την ιστορία και να πιστοποιούν για τη λευτεριά πως:

"Σ' όσους με ξερωτήξανε ποιας μάνας είμαι γέννα

είπα 'ντως πως μ' ανάστησε το κρητικό το αίμα"

της Ρίκης Ματαλιωτάκη - Από το τεύχος 62 των ΣΤΙΓΜΩΝ

Κείμενο και φωτογραφίες από αυτή την σελίδα μπορούν να αναπαραχθούν ελεύθερα μόνον εάν αναφέρεται η πηγή ως: "από τις ΣΤΙΓΜΕΣ, το Κρητικό περιοδικό" με σύνδεση στο http://stigmes.gr

Read More

800 εκατομμύρια ευρώ σε φακελάκια!

Ο παράγοντας “φακελάκι” αφορά και τις δημόσιες και τις ιδιωτικές υπηρεσίες και μάλιστα κοστίζει πολύ ακριβά. Για την ακρίβεια, συνολικά το 2009 υπολογίζεται ότι δόθηκαν 800 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με τον Eurobserver που βασίζεται σε στοιχεία της Διεθνούς Διαφάνειας.
Η μέση τιμή της μίζας στον δημόσιο τομέα ανήλθε σε 1.355 ευρώ το φακελάκι, ενώ για τον ιδιωτικό τομέα η τιμή ήταν πιο ακριβή και άγγιξε τα 1.671 ευρώ.
Τα στοιχεία αυτά προήλθαν από δημοσκόπηση της Διεθνούς Διαφάνειας σε δείγμα 6.112 ατόμων το β' εξάμηνο του 2009.
Το 9,3% των ερωτηθέντων παραδέχθηκαν ότι τους ζητήθηκε να πληρώσουν το κάτιτις στο προκειμένου να να επιταχυνθεί η διοικητική διαδικασία, να έχει δίκαιη αντιμετώπιση στο νοσοκομείο, ή να αποφύγει μία τιμωρία για παραβίαση του ΚΟΚ.
Η δωροδοκίες στον ιδιωτικό τομέα ανήλθαν στο 5,3% των περιπτώσεων.
“Η διαφθορά είναι μια από τις σημαντικότερες αιτίες για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Δεν είναι η μόνη, αλλά είναι πολύ σημαντική,” δήλωσε κατά τη διάρκεια ακρόασης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Άρης Συγγρός, επικεφαλής του γραφείου της Διεθνούς Διαφάνειας στην Αθήνα, σύμφωνα με το Eurobserver
http://www.cosmo.gr/News/Hellas/279649.html

Read More

HOMO NEOGRAECUS COMBINADORUS

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ‘"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ’ τα βαπτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ‘Αυτοεξορισμένος’ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.

Στις αρχές του 1980 το... σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ‘δεξιές’ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.

Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ‘εξορία’… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ‘αλλαγή’. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ‘σηκώσει’ το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.

Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ‘ενεργός’ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ‘κατέβαινε’ στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ’ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός.

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ‘αβέρτα’ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας.

Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ‘έβαλε’ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.

Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.

Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ‘καμένες’ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σ’ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.

Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.

Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.

Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.


Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

( ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ ΡΕ ΣΠΥΡΑΚΟ...)

Read More