ΕΓΚΟΙΜΗΣΗ:ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ

Εγκοίμηση ήταν όλη η διαδικασία του να κοιμηθεί κανείς σ' έναν ιερό χώρο, ώστε να δεχτεί ένα αποκαλυπτικό όνειρο είτε για θεραπευτικούς σκοπούς, είτε για να μάθει για το μέλλον του.

Εγκοιμητικά μαντεία υπήρξαν σε όλα τα μέρη του αρχαίου κόσμου. Το ίδιο αρκετά υπήρξαν τα ιερά όπου ο θεραπευτικός χαρακτήρας προεξείχε. Οπωσδήποτε τέτοιο ρόλο έπαιξαν όλα τα Ασκληπιεία αλλά και άλλα ιερά. Η Εγκοίμηση ή Εγκοιμητήριο ήταν ο χώρος όπου ο πιστός ή οι πιστοί έπρεπε να πάνε να κοιμηθούν. Η πίστη οπωσδήποτε έπαιζε σημαντικό ρόλο. Εδώ ας θυμηθούμε και τα λόγια του ίδιου του Χριστού σε ασθενή που θεράπευσε: «Πήγαινε, η πίστη σου σ' έσωσε» (κατά Λουκάν 17,19). Η σύγχρονη ιατρική επιστήμη έχει εντάξει αυτό το μυστήριο κάτω από τον όρο PLACEBO (http://psi-gr.tripod.com/placebo.html) , αλλά αδυνατεί να εξηγήσει ακριβώς με ποιο τρόπο ο εγκέφαλος επιβάλλεται στο σώμα.

Στην Ελλάδα οι πιο διάσημοι ιεροί χώροι όπου λειτούργησαν εγκοιμητήρια για θεραπευτικούς σκοπούς ήταν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου, το Αμφιαράειο του Ωρωπού και το Τροφώνιο Άντρο στη Λιβαδειά. Από όλα τα μέρη της Ελλάδας ασθενείς συνέρεαν στα ιερά αυτά να θεραπευτούν με τη συνδρομή της θεότητας. Έτσι βλέπουμε να υπάρχουν εκεί ερείπια, κυρίως στην Επίδαυρο και στο Αμφιαράειο, τα οποία μαρτυρούν το μεγαλείο που είχαν στην ακμή τους που διάρκεσε αιώνες. Και σήμερα άλλωστε υπάρχουν ναοί όπου κατ' εξοχήν ο κόσμος πηγαίνει για θεραπεία, όπως η Παναγία της Τήνου και η Παναγία της Λούρδης στη Γαλλία.

Αφού έφτανε ο ενδιαφερόμενος στον ιερό χώρο, γινόταν δεκτός από τους ανθρώπους και τους ιερείς του θεραπευτηρίου, στους οποίους ήταν μοιρασμένοι οι ρόλοι των διαφόρων λειτουργημάτων του ιερού. Φαίνεται ότι οι ιερείς ήταν γνώστες των διαφόρων περιπτώσεων ασθενειών, αλλά γενικά, αφού γινόταν μια πρώτη εξέταση του πάσχοντα, οι γενικές κατευθύνσεις ήταν παρόμοιες: Αρχικά μια σωστή δίαιτα ή και νηστείες, παραμονή και περίπατοι μέσα στους ιερούς χώρους, οι οποίοι ήταν διαμορφωμένοι κατάλληλα ώστε να ξεκουράζουν το πνεύμα των ασθενών. Επαφή με τους λειτουργούς του ναού θεραπευτηρίου οι οποίοι οδηγούσαν την ψυχή και το νου σε μια ανάταση και ψυχική θεώρηση των πραγμάτων. Γίνονταν εξαγνιστικά λουτρά με κρύο και θερμό νερό.

Η χρήση του νερού και μάλιστα τρεχούμενου ήταν πολύ βασική. Έτσι βλέπουμε να υπάρχουν σε όλα τα ιερά πηγές, ειδικές εγκαταστάσεις, και ό,τι άλλο ήταν απαραίτητο για τη χρήση του νερού. Ακόμη φαίνεται ότι υπήρχε πρόγραμμα με ασκήσεις γυμναστικής και γίνονταν μαλάξεις και επαλείψεις με λάδι του σώματος των ασθενών. Επίσης έπιναν τσάι από διάφορα βότανα αλλά και διάφορα θεραπευτικά μείγματα, τα οποία οπωσδήποτε είχαν θεραπευτική και κυρίως κατευναστική δραστηριότητα, γιατί όλα αυτά προηγούνταν της εγκοίμησης. Μάλιστα μερικές φορές ο άρρωστος γινόταν καλά πριν χρειαστεί να ακολουθήσει η υπόλοιπη διαδικασία.

Αυτές οι ουσίες πού έπιναν, δεν ήταν γνωστές παρά μόνο στους μυημένους ιερείς. Ωστόσο μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιες ήταν δραστικές ψυχότροπες ουσίες. Για τα Ελευσίνια Μυστήρια πιθανολογούμε ότι έπιναν τον κυκεώνα, που είχε και βρασμένο σταρόζουμο από τα στάχια του Θριάσιου Πεδίου. Αλλά από αναλύσεις πού έχουν γίνει, γνωρίζουμε (1978, The Road to Eleusis, Unveiling the Secret of the Mysteries, R. Gordon Wasson, Albert Hofmann που ανακάλυψε το LSD), Carl A. P. Ruck) ότι στα στάχυα παρασιτούσε ένας κοινός μύκητας, η Ερυσιβώδης Ολύρα (Claviceps purpurea). Ο βρασμός αυτού του μύκητα εμφανίζει ένα παράγωγο του λυσεργικού οξέως συγγενές με το γνωστό παραισθησιογόνο LSD. Όποιος έπινε λοιπόν τέτοιο χυμό, θα έβλεπε και θα άκουγε σίγουρα « μεταφυσικές εμπειρίες ». Ο Robert Graves πρότεινε για κύριο στοιχείο του κυκεώνα ένα μύκητα της οικογένειας Panaeolus ο οποίος περιέχει ψιλοκυβίνη και άλλα παρόμοια στοιχεία.Σε αυτό συμφωνούν και άλλοι νεώτεροι ερευνητές, όπως ο T. McKenna. Η χρήση παραισθησιογόνων σε θρησκευτικές τελετές είναι επίσης γνωστή και σε άλλους πολιτισμούς (Το περίφημο psilocybe Mexicana που βρίσκεται στο Μεξικό και περιέχει ψιλοκυβίνη, ο κάκτος πεγιότε που φυτρώνει στις ερήμους της κεντρικής, κυρίως, Αμερικής και περιέχει μεσκαλίνη, Amanita muscaria, στο Βεδικό (Vedic) Soma κλπ).

Όπως και να έχει η αλήθεια, η θεραπεία με τη μέθοδο placebo απαιτεί καλό σκηνοθέτη και έντονο σενάριο! Έτσι λοιπόν, το τελετουργικό στην Αρχαία Ελλάδα ήταν καλά σχεδιασμένο.

Αφού λοιπόν είχε προετοιμαστεί κατάλληλα ο άρρωστος και οι ιερείς, εξετάζοντας τα σπλάχνα των ζώων από ορισμένες θυσίες, αποφαίνονταν ότι ο θεός ενέκρινε τη συνέχιση της διαδικασίας, τότε προχωρούσαν παρακάτω. Ο ασθενής έπρεπε να θυσιάσει ένα ζώο και να κοιμηθεί το βράδυ πάνω στο δέρμα του. Η όλη διαδικασία με νηστείες, διαλογισμούς, καθάρσεις, σωστό προσανατολισμό και ψυχής και πνεύματος και ακόμη με συνοδό την πίστη του ασθενή και τις οδηγίες των ιερέων, οδηγούσε τη νύχτα σε ένα αποκαλυπτικό όνειρο. Με διάφορους τρόπους ο θεός, ο οποίος μπορεί και να εμφανιζόταν στο όνειρο του ασθενή, έδειχνε στον ασθενή τον τρόπο και το είδος θεραπείας που έπρεπε να ακολουθήσει. Το πρωί ο άρρωστος έλεγε το όνειρο στους ιερείς και αυτοί το αποκρυπτογραφούσαν. Κατόπιν έφευγε, αφού έκανε μια ευχαριστήρια προσφορά στο θεό. Η θεραπεία γινόταν δωρεάν όμως οι ασθενείς συνήθιζαν να προσφέρουν αφιερώματα ή αναθήματα από χρυσό ή ασήμι που αναπαριστούσαν το θεραπευμένο μέλος τους. Αυτή η συνήθεια συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τα λεγόμενα "τάματα" που αφήνουν οι πιστοί σε "θαυματουργές εικόνες".

Οι περιπτώσεις θεραπείας φαίνεται ήταν πάμπολλες και γι' αυτό επί αιώνες τα ιερά άκμαζαν και χιλιάδες αφιερώματα πιστών υπήρχαν σ' αυτά. Συνήθως ήταν ομοιώματα των μελών του σώματος που θεραπεύτηκαν, κάτι που γίνεται και σήμερα στις εκκλησίες μπροστά στις θαυματουργές εικόνες. Στα ιερά αυτά θεραπευτήρια υπήρχαν ναοί του Ασκληπιού ή όποιας άλλης θεότητας ή ήρωα θεραπευτή ήταν αφιερωμένοι - διάφορα κτίσματα με μορφή ξενώνων, κρήνες, άλση, θέατρα, λουτρά και άλλα. Το εγκοιμητήριο ήταν ένα συγκεκριμένο κτίσμα μέσα στο οποίο γίνονταν οι εγκοιμήσεις των ασθενών. Σε κάθε ιερό βέβαια υπήρχαν κάποιες ιδιαιτερότητες. Έτσι στην Επίδαυρο, σύμφωνα με μία εκδοχή, ο άρρωστος περνούσε μέσα σε ένα σπειροειδή, υπόγειο διάδρομο κάτω από τον περίφημο θόλο. Δεν είναι γνωστά αυτά τα οποία διαδραματίζονταν εκεί. Στο Τροφώνιο Άντρο ο ασθενής έπρεπε να περάσει μέσα από μία μικρή οπή στο βάθος του άντρου, κρατώντας προσφορές στα χέρια του. Λέγεται ότι μετά του ήταν πολύ δύσκολο να διηγηθεί την εμπειρία του.

Όμως παρά τις ιδιαιτερότητες, όπου υπήρχαν ιερά θεραπείας με εγκοίμηση, ο άξονας ήταν ο ίδιος: ύπνος με στόχο ένα αποκαλυπτικό όνειρο. Ο ύπνος λοιπόν και το όνειρο ήταν το μέσον για τη θεραπεία. Πολλές φορές στα αρχαία μυστήρια ο ύπνος ήταν μέσα στο τυπικό και αποτελούσε ένα είδος συμβολικού προσωρινού θανάτου, κατά τη διάρκεια του οποίου ο μυούμενος περνούσε σημαντικές εμπειρίες και μετά επέστρεφε ανανεωμένος, ξαναγεννημένος. Μάλιστα ο μυητικός ύπνος λάβαινε χώρα δίπλα σε πηγές, ποτάμια και γενικά τρεχούμενα νερά, κάτι που το συναντούμε και στα εγκοιμητήρια. Οι εγκοιμήσεις λοιπόν δεν ήταν κάτι τυχαίο, αλλά ένα τμήμα της μυστηριακής γνώσης που χρησιμοποιούνταν προς όφελος του λαού, ο οποίος ενδιαφερόταν να γίνει καλά από τις αρρώστιες.

Έτσι καταλαβαίνουμε ότι οι μυστηριακές γνώσεις - και εδώ συγκεκριμένα όσες είχαν σχέση με την απόκρυφη τότε επιστήμη της Θεραπευτικής- δεν ήταν τόσο αποκομμένες από τον απλό κόσμο, αλλά ήταν στη διάθεση όσων ζητούσαν θεραπεία. Για όσους ήθελαν να προχωρήσουν πιο πέρα, πίσω από τα κατά τόπους ιερά υπήρχαν τα Μυστήρια, τα οποία πρόσφεραν σ' έναν πυρήνα ανθρώπων τη δυνατότητα της Μύησης, δηλαδή του περάσματος σ' ένα ανώτερο επίπεδο συνείδησης, όπως αυτό στο οποίο είχαν φτάσει οι μεγάλοι φιλόσοφοι, τραγικοί ποιητές, πολιτικοί και άλλοι σημαντικοί άνθρωποι της προ-κλασσικής και κλασσικής αρχαιότητας. Η εγκοίμηση λοιπόν ήταν ένας μυητικός τρόπος θεραπείας που εφαρμοζόταν με αρκετή επιτυχία στα αρχαία θεραπευτήρια.

Η σύγχρονη ψυχοθεραπεία βέβαια, μπορεί να αξιολογεί το ονειρικό υλικό σε τελείως διαφορετικά πλαίσια (πχ. ασυνείδητες – υποσυνείδητες ενδοψυχικές συγκρούσεις εγώ – υπερεγώ), δεν παύει ωστόσο να προεκτείνει τους ορίζοντες που άνοιξαν οι Αρχαίοι μας πρόγονοι. Τα όνειρα όμως παραμένουν τα ίδια, κυριαρχώντας στη ζωή μας όπως πάντοτε.

Read More

ΟΙΚΟ-ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Οι ειδικοί της τεχνολογίας και οι νέοι αρχιτέκτονες έχουν αρχίσει παγκοσµίως να πειραµατίζονται µε σχέδια και προτάσεις που ρεαλιστικά θα δίνουν απάντηση στο εάν ο άνθρωπος µπορεί - και πώς - να επιβιώσει σε συνθήκες ακραίας κλιματικής αλλαγής.

Ως υπόθεση εργασίας σχεδιάζουν και συνδυάζουν όλες τις διαθέσιµες τεχνολογίες που θα μπορέσουν ίσως κάποτε στο µέλλον να απευθυνθούν σε όσους θα έχουν επιζήσει από τις δραματικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και θα πρέπει να συνεχίσουν το υπόλοιπο της ζωής τους - για όσο βέβαια αντέξουν - µέσα σε κτήρια που θα τους προσφέρουν τα απολύτως απαραίτητα εφόδια για να ζήσουν, δηλαδή νερό και τροφή. Ένα παράδειγµα αυτής της νέας «εξερεύνησης» που κάνουν πολλοί αρχιτέκτονες είναι ο οικο-ουρανοξύστης (Eco-Skyscraper) του Ινδού αρχιτέκτονα Vikas Pawar, ο οποίος, µάλιστα, βιάζεται να τον κτίσει στην πόλη Noida, πριν η κλιµατική αλλαγή του αλλάξει και τα σχέδια.

Καταφύγιο… στο µέλλον

Οι οικο-ουρανοξύστης θα µπορεί να εξασφαλίσει τροφή στους ενοίκους του, αφού θα διαθέτει εσωτερικές «κρεμαστές» - κάθετες φάρµες για την παραγωγή γεωργικών προϊόντων. Τα προϊόντα θα καλλιεργούνται µε τη µέθοδο της υδροπονικής, σύστηµα καλλιέργειας χωρίς τη χρήση χώµατος αλλά και µε πολύ λιγότερες ποσότητες νερού από ό,τι χρειάζεται µια συµβατική καλλιέργεια. Τα αποτελέσματα, µάλιστα, θεωρείται ότι είναι πολλαπλάσια όσον αφορά τις σοδειές. Το πόσιμο νερό θα εξασφαλίζεται μέσω ειδικής τεχνολογίας, που θα «εκμεταλλεύεται» την υγρασία. Το όραμα του Ινδού αρχιτέκτονα έχει μηδενικό ανθρακικό αποτύπωμα, αφού στον οικο-ουρανοξύστη θα εφαρμοστούν όλα τα σύγχρονα συστήματα παραγωγής και εξοικονόμησης ενέργειας, ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά συστήματα, που θα έχουν ως αποτέλεσμα να μην εκπέμπεται καθόλου διοξείδιο του άνθρακα.

Το φουτουριστικό «καταφύγιο» δεν θα παράγει απόβλητα, αφού θα ανακυκλώνει τα πάντα και μόνον τα υπολείμματα των οργανικών αποβλήτων θα γίνονται κομπόστ ώστε να χρησιμοποιούνται στις «κρεμαστές» φάρμες.
Το κτήριο είναι 54.000 τετραγωνικά μέτρα και θα φιλοξενεί κατοικίες ή για άλλους εξοχικά, εμπορικά κέντρα, γραφεία, εστιατόρια και εκθεσιακά κέντρα. Ο ίδιος ο Vikas Pawar περιγράφει τον εαυτό του ως έναν νεωτεριστή αρχιτέκτονα που έχει ως στόχο να αφιερώσει τις δυνάμεις του στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Ο Vikas, αν και αποφοίτησε μόλις φέτος από τη Σχολή Μηχανικών Χωροταξίας Πολεοδομίας και Αρχιτεκτονικής του Νέου Δελχί, κατάφερε με την πρότασή του και τα σχέδιά του να γίνει γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο, προκαλώντας ποικίλα σχόλια. Όπως λέει ο ίδιος, θέλει να εργαστεί για την ανάπτυξη μιας νέας αρχιτεκτονικής, η οποία όχι μόνο θα «διατηρηθεί», αλλά θα «επιβιώσει» από την κλιματική αλλαγή, κάνοντας ακόμα ένα βήμα μπροστά στην έννοια της αειφόρου ανάπτυξης.

Read More

ΕΥΓΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΣΠΟΤΑΚΗ

Εἶναι ἕνα κείμενον ποὺ ἔλαβε τὸ τρίτο βραβεῖο στὸν διεθνὴ διαγωνισμὸ τοῦ ΝΟΣΤΟΣ, μὲ ἕδρα τὴν Ἀργεντινή καὶ θέμα τὰ κλαπέντα ὑπό τοῦ Ἔλγιν μάρμαρα.

Εὖγε Δημήτρη καὶ σὲ εὐχαριστοῦμε πάρα πολύ. Πάρα πάρα πολύ.

1. Εἶμαι ὁ Τόμας Μπροὺς, ἕβδομος κόμης τοῦἜλγιν. Γεννήθηκα εἰς τὴν Σκωτίαν τὸ 1776 μέσα εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ σκότους καὶὀρκίσθηκα ἐχθρὸς τοῦ Φωτὸς. Πέθανα εἰς τὸ Παρίσι τὸ 1841, μὴ μπορῶντας ν’ ἀντέξω τὸν ἐφιάλτην ποὺ καθημερινῶς βίαζε τὸ μυαλὸ μου !!! Θὲλησα νὰ γράψω Ἱστορία,ἀλλὰ δὲν ἤμουν Ἥρως ποτὲ, καὶ τὸ χειρότερον, δὲν ἤμουν Ἕλλην…δὲν ἤμουν κἄν Φιλέλλην…ἤμουν βάρβαρον γέννημα…

Δῶστε μου λίγον ἀπ’ τὸν χρόνον σας, διὰ νὰ σᾶς διηγηθῶ τὴν περιπλάνησιν τῆς σαρκὸς καὶ τὴν ἀνήθικον πορείαν τοῦ νοὸς μου, ἕως τὴν ἐσχάτην τῆς παραλογίας…τότε ποὺ βρέθηκα εἰς τὴν Ἀθήνα…

…ξύπνησα ἀπὸ τὴν ἀποπνυκτικὴν σκόνην καὶ ὑγρασία…γεμάτο τὸ κορμὶ μου μὲ σαπισμένον ἀέρα…δεκαπέντε ἡμέρες τώρα φτύνω χῶμα διαβολεμένο, ὅπου τὸ φυτεύει ὁ ὑϊὸς τοῦ Αἰόλου εἰς τὰ πνεμόνια μου μὲ τόσον θυμὸν θαρρεῖς, λὲς καὶ θέλει νὰ θάψῃ τὰ σπλάχνα μου μέσα εἰς τὸν σάρκινον τάφον μου…

Τὰ μάτια μου γεμάτα μ’ ἀνταύγιες τῆς φωτιᾶς…κόκκινος ἀπεσπερίτης, χαμένος εἰς τὸ κυνήγι τῆς Γλαυκώπιδος θεᾶς προστάτιδος τοῦ Παρθενῶνος Ἀθηνᾶς…τῶν Ἑλλήνων αὐτό…κάτι εἰς τὸ παρελθὸν ἦταν….

Ἀπορῶ ἀκόμη πῶς δέχθηκα νὰ βρεθῶ σὲ αὐτὸν τὸν τελειωμένον χῶρο…ἐδῶ ὁπου οἱ ἄνθρωποι ἀνακατεύονται μερικὲς φορὲς μὲ τοὺς Θεοὺς, ἀγνοοῦν τὸ θέλημὰ τους καὶ ἡ Ἱστορία τρομάζει νὰ τοὺς ἐπιτρέψῃ εἰς τὰ κιτάπια της νὰ περιπλανηθοῦν. Κι’ ὅμως εἶμαι ἐδῶ !!! Ἐδῶ ὅπου ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς Μητέρας Παγγαίας θέλουν νὰ προσκυνήσουν, μὰ μόλις πλησιάσουν γίνονται ὀχτροί καὶ θέλουν τὴν καταδίκην του…

Μοὔλεγε ἕνας Ἕλληνας πρὶν λίγες ἡμέρες, λίγες μονάχα στιγμὲς πρὶν τὸν πλακώσῃ τὸ μάρμαρον τῆς Γλαυκώπιδος Θεᾶς καὶ ὁδηγήσῃ τὴν ψυχὴν του χωρὶς πεντάρα, ναυαγὸ εἰς τὰς ὄχθας τοῦ Ἀχέροντος, πὼς ὅλα τὰ μαγικὰ τῆς γῆς αὐτῆς, ἕνωσαν τὰ χώματα καὶ τὰ χρώματα…ἔφτιαξαν φίλτρον μαγικὸν καλὸν καὶ ῥάντισαν τῶν Ἑλλήνων τὸν τόπο!!! Κατάρα ἦταν μεγίστη !!! Ἔπεσε ὁ Ἕλλην Ἀνέρας…ἀντράκι ἔγινε μικρόν…ἀπὸ Φειδίας, Ἱκτίνος, Καλλικράτης…ἔμπορος τῶν μαρμάρων ἔγινε !!!

Ἡ ἀνατριχίλα σκλαβώνει τὸν νοῦ μου καθὼς άνηφορίζω τὰ χώματα ὅπου ἔπρεπε νὰ φιλῶ, ἀλλὰ ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ ὡς ὁ τελευταῖος βάρβαρος…ἡ ὑστατος γροθιὰ θανάτου εἰς τὸ διασυμπαντικὸν κόσμημα, τὴν διάκοσμον πέτραν φωτὸς, ἐρωμένην τοῦ Δηλίου γεννήματος, τὴν παγκόσμιον ἕριδα…

Εἶναι ἐμπρὸς μου ὁ ἐρωτικὸς ὁ πρὸς τὸ Σῦμπαν ναός καὶ τὸ ἀπόλυτον παγκόσμιον Τίποτα, ἐγώ, τόλμησα νὰ κουβαλήσω τὰ σχεδὸν ὀγδόντα μου κιλά κρέας ἐδῶ !!!

Οἱ Ἀργοναῦτες ἔγραψαν Ἱστορία…τὸ ἔκαμαν καὶ οἰ Ἀχαοί…

Ὁ Ἀχιλλεύς ἀνέβηκε εἰς τὴν πρώτην παγκόσμιον Ἱστορικὴν δοξασίαν!!!

Τὰ ἔργα τοῦ Σοφοκλέους παίζονται 2,500 χρόνια!!!

Ὁ Παρθενὼν ἔλαμπε καὶ θὰ λάμπῃ ὅσο ὑπάρχῃ ὁ Ἥλιος…

……ἐκτὸς….ἐκτὸς καὶ ἐὰν….

…ἐγὼ, ὁ ὑϊὸς τοῦ παγκοσμίου τίποτα, ὁ Τόμας Μπροὺς ἕβδομος κόμης τοῦ Ἕλγιν…

…τὸν καταστρέψω !!!… ναὶ θὰ τὸ κάμω…θὰ ζήσω εἰς τὸ ἀπέναντι στερέωμα τ’ οὐρανοῦ, ἔναντι τῶν ἡρώων !!! Θὰ φτύσω τὸν Ἡρακλέα καὶ τὸν Θησέα, τὸν Ἀείμνηστον καὶ τὸν Λεωνίδα, θὰ γελάσω μὲ τὸν πόνον τους βλέποντας πὼς δὲν ὑπάρχει πλέον Φῶς σὲ τοῦτον τὸν καταραμένο βράχο !!! Καὶ θὰ τὸ κάμω μὲ χέρια ποὺ γέννησαν αὐτὰ τὰ χώματα…Ἑλληνικά, πεινασμένα, δύσμοιρα, μὲ σκλαβωμένην καρδιὰ καὶ ἁλυσσοδεμένον μυαλὸ, μὲ βουλοκέρι σφραγίζοντας τὴν σπηλιὰ, ὅπου μέσα της ζεῖ ἡ Ἑλληνικὴ Ἐλευθερία !!!

2.. ….κάθε σφυριὰ ποὺ ἀντηχεῖ εἰς τὸ μυαλὸ μου, εἶναι ἕνα καρφὶ εἰς τὸν σταυρὸν τῆς Ἑλληνίδος Θεᾶς…κάθε κομμάτι ποὺ πέφτει εἰς τὴν γῆν, βαθειὰ τὴν πληγώνει…αἰσθάνομαι τὸ αἷμα τους νὰ ῥέῃ διάφανον καὶ τὸν πόνο νὰ τσακίζῃ τὴν ψυχὴν τους…καὶ τὰ καλέμια, ἐκπαιδευμένοι δολοφόνοι αὐτοί, τρέχουν δαιμονισμένα, σκοντάπτουν τὸ ἕνα ἐπάνω εἰς τὸ ἄλλο, βρίζονται μὲ ἀτσαλένιες ματιές, λὲς καὶ ἡ γῆ θὰ φύγῃ, λὲς καὶ δὲν θὰ προλάβουν νὰ τὴν σκοτώσουν…

Μὰ ποιὸς ἔχει πιότερη χαρὰν σὲ τοῦτον τὸν τόπο;

Τὰ μαγεμένα καλέμια, ὁ αἰώνιος σκλάβος, οἱ ἀμέτρητοι ἐφιάλτες, οἱ πουλημένοι μὲ μαῦρα ντυμένοι, ἡ Βολὴ τῶν Ἑλλήνων…ἤ ἐγὼ;

Γυρίζω τὸ βλέμμα μου τριγύρω καὶ γεμίζω δυνάμεις !!! Δὲν εἶμαι μόνος !!!

Πιότερον δάκρυα χαρᾶς ποτίζουν τὴν Πόρνην Γῆν τῶν Ἑλλήνων, παρὰ ἡ κραυγὴ τοῦ μαρμάρου σὰν κλέβω τὴν πέτρινην καρδιὰν του…

Πιότερον κρασὶ καὶ μέθη χαίρονται οἱ κασμάδες, παρὰ ὁ πόνος τῆς πέτρας…

Κι’ ὅταν ἔρχεται τὸ ἅρωμα τῆς βροχῆς νὰ μὲ σταματήσῃ, τοῦ Διὸς ἡ κραυγὴ σκίζει τοὺς οὐρανούς, προσπαθῶντας ν’ ἁπαλύνῃ τὸν πόνο τῆς κόρης του θεᾶς…

Καὶ τὰ μάρμαρα ὡδύνη μυρίζουν καὶ χῶμα καὶ ἱδρῶτα γεμάτα ἀπὸ τὴν πίκρα…διότι αὐτὰ δὲν μισοῦν…εἶναι τῆς θεᾶς τὰ μάρμαρα, μὲ ἦθος σκληρόν, μὲ χρῶμα γαλάζιον καὶ ἁγνὸν, λευκὴν μυρωδιὰ καλὴν μόνον, γνωρίζουν τὸ Φῶς καὶ τὸ χαμόγελον τοῦ ἑξαμήνου βρέφους ποὺ φωλιάζει εἰς τὴν ἀγκάλην τῆς μητρὸς του !!!

Βραδυάζει… καὶ οἱ σφυριὲς ἑνώνουν τὶς δυνάμεις τους…κάνουν κλοιὸν γύρω ἀπὸ τὸ μυαλὸ μου…ἐτοιμάζουν τὴν ἀποψινὴν μου κόλασιν…ὄνειρο θὰ γίνουν καὶ πέλαγο ἀγριεμμένον…θὰ μὲ πλημυρίσουν καὶ ἀργὰ ἀργά, ἀπελπιστικὰ ἀργά, θὰ θελήσουν νὰ πάρουν κάθε στάλα ζωῆς ποὺ ὑπάρχει μέσα μου…μὰ σὰν ὁ Χάροντας ἐπικεφαλὴς αὐτῶν φέρῃ τὴν βάρκα, ἡ ἴδια ἡ θεὰ σταλμένη ἀπὸ τὴν γλῦκα καὶ τὴν καλοσύνην τῶν μαρμάρων, τὴν ἀνάσαν μου ξανὰ ἀγγίζοντας τὰ χείλη μου θὰ μοῦ δώσῃ…ἀνανεώνοντας τὸ ῥαντεβοῦ μὲ τὴν κόλασιν γιὰ τὴν ἐπομένην !!! Καὶ κάθε φορὰ μοῦ εὔχεται δύναμιν νὰ ἔχω Καλήν, διότι ὁ πόνος τοῦ μαρμάρου εἶναι ἀκριβός !!!Τὸν ἀγοράζω δυανύοντας τὴν ἀπόστασιν μεταξὺ θανάτου καὶ ἀθανασίας καθημερινῶς !!!!

Ὅπως καὶ νἆναι, αὐτὸ ποὺ θὰ μετρήσῃ εἰς τὸ τέλος, θἆναι ἡ νίκη μου !!! Ἡ παράλογος ἐπιβολὴ τοῦ ἀσχήμου ἐπὶ τοῦ ὡραίου !!! Ἡ ὑποχώρησις τῆς εὐμόρφου ἀρετῆς, ἐμπρὸς εἰς τὸν ἀνήθικον τρόπον !!! Ἠ διὰ τῆς βίας εἰσχώρησις τῆς ἠθικῆς, εἰς τὰ διαμερίσματα διαμονῆς τῆς ντροπῆς !!!

….λίγα μέτρα μὲ χωρίζουν μόνον…σύρω τὰ πόδια μου μὲ κόπον νὰ πλησιάσουν τὴν τελειότητα…ἀπερίγραπτον συναίσθημα…τὸ μυαλὸ μου δηλώνει ὑποτέλειαν καὶ τὰ γόνατὰ μου θαρρεῖς γεμάτα μολύβια καὶ μαγνῆτες, καταβάλλουν μεγάλην προσπάθεια νὰ μὴν ἀγγίξουν τὴν γῆν…νὰ μὴν γίνουν ἕνα μὲ τὸ θνητὸν της χῶμα…

Νεραϊδόμορφον χορὸν ἐδῶ στημένον ἔχουν ὅλες οἱ ὀμορφιές…νά…νά…νά…κυττάξτε ὅλοι σας!!! Δυὸ χέρια πέτρινα μαρμαρένια κι’ ἀόρατα, ὁδηγοῦν τὰ καταραμένα μου μάτια, τ’ ἀδέλφια τοῦ σκότους τὸ Φῶς ν’ ἀντικρύσουν !!!…χορεύουν ἀγκαλιὰ μὲ τὸ Φῶς, περιφρόνησιν γιὰ ἐμένα γεμάτες…ἡ Γεωμετρία φιλάρεσκα ἀναπαύεται, ῥουφῶντας τὰ χάδια τοῦ Φίλου Ἡλίου…ἡ Φυσικὴ καὶ τὰ Μαθηματικὰ λικνίζονται εἰς τὸν ῥυθμὸν τῆς δροσιᾶς τῶν μαρμάρων…μὰ ἐπάνω εἰς τὸ Φῶς τῶν Γραμμῶν, τὰ μάτια τῶν θνητῶν παγώνουν !!! Διότι ὁ χορὸς τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς,εἶναι ῥυθμὸς Θεῶν καὶ Θεαινῶν…πιασμένη εἶναι ἀπ’ τὸ χέρι τῆς Ἁρμονίας τοῦ Σύμπαντος Κόσμου καὶ παρασύρει κάθε ὀμορφιὰν τοῦ χώρου σὲ ταξιδεμένους ῥυθμούς…τὰ βήματα ἁπλά…

3. Ὀκτὼ κολῶνες ἐμπρὸς…δεκαεπτὰ εἰς τὸ πλάϊ…ἐννενήντα δύο μετῶπες…τὰ μάτια τοῦ ναοῦ κρυμμένα πίσω ἀπὸ τὴν εὐμορφίαν, παρακολουθοῦν κάθε βῆμα μου…γνωρίζουν τὸν σκοπὸν μου, μὰ ἔχουν ἐντολὴν νὰ παραδοθοῦν…

Ἁπλώνω τὸ χέρι μου καὶ ἀγγίζω Κίονα !!! Ἔρωτας !!! Ἔρωτας μοναδικὸς σταλμένος μὲ ἅρμα θεϊκόν, μέσα ἀπὸ ἀνέμους καὶ θύελλες καὶ ἀγριεμένα πέλαγα καὶ ποταμοὺς θυμωμένους καὶ μυρωδάτες βρόχινες νῦκτες καὶ ζηλόφθονες θηλυκὲς κραυγές…Ἔρωτας πέτρινος μὲ παγερὸν χᾶδι καὶ χέρια παιδιοῦ ὀρφανοῦ καὶ μητρὸς νεκρῆς καὶ δάκρυα ποῦ ἐμπνέουν ποιητὰς ἔπη νὰ χρωματίσουν…Ἔρωτας ….ὅπου ὁ θάνατος τοῖχος γίνεται…κρίμα…ἄνθρωποι δὲν θὰ τὸν γνωρίσουν ποτέ…τὸ χάδι τῆς Θεᾶς ποτὲ δὲν θὰ ἀγγίξῃ τὶς σάρκες τους….

Μούσκεψαν τὰ χέρια μου ἀπὸ τὰ δάκρυα τῶν μουσῶν, τῶν νεκρῶν Ἱερειῶν τοῦ ναοῦ. Ποτίζουν τὸ κορμὶ μου καὶ κάθε πέτρα γύρω μου γίνεται λίμνη γαλάζια μὲ Ξανθὸν τὸ χέρι ποὺ θέλει θαρρεῖς νὰ μὲ πάρῃ μέσα της…

Ἡ πρώτη κραυγὴ ἔπνιξε τὰ στήθη μου !!! Ἡ ἀδελφὴ τοῦ Φωτὸς καὶ τῆς Παιδείας, κόρη τῆς παιγχνιδιάρας Άρχιτεκτονικῆς Μετώπη, ἀναπαύεται εἰς τὴν ἀγκαλιὰν τῆς Παγγαίας Μητρὸς της ντυμένη εἰς τὰ κόκκινα, μὲ πορφυροῦν στέμμα καὶ ξανθὸν τοῦ Ἡλίου Φιλί. Δυὸ ἐργάτες..Ἔλληνες…δὲν ἄντεξαν τὸ βάρος της καὶ τὰ κορμιὰ τους στρῶμα ἔγιναν νὰ ξαπλώσῃ καὶ νὰ ἀποθέσῃ τὴν ἀπαρηγόρητον μαρμαρένια της ψυχήν.

Ἀναρωτιέμαι χαζεύοντας τὴν ἐνδεδυμένη πορφυροῦν καὶ ξανθὸν Μετώπην…

Προσπέρασε τὸν Ξέρξην…

Δὲν ἐπέτρεψε εἰς τὸν Βρέννον κἄν νὰ πλησιάσῃ…

Τρόμαξε ὁ Ἀλάριχος…

Τόλμησε ὁ Μοροζίνι…

Τὴν βίασαν Τουρκαλβανοί…

…κι’ ἔρχομαι Ἐγὼ !!!!

Ὁ Τόμας Μπροὺς ἕβδομος κόμης τοῦ Ἐλγιν τῆς χώρας τοῦ σκότους Σκωτίας, νὰ δρέψω τὶς δάφνες !!! Αἰσθάνομαι τὴν διάφανον Ψυχὴν της νὰ χαμογελᾶ, καὶ μέσα ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ μαρμάρου καὶ τῆς τέχνης, μέσα ἀπὸ τὸν χορὸν τῆς Γεωμετρίας καὶ τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς, μέσα ἀπ’ τῶν Μαθηματικῶν καὶ τῆς Ἀστρονομίας τὸν Ἔρωτα…ψίθυρος γίνεται κραυγὴ π’ ἀγγίζει τὸν νοῦ μου…

–Τόμας Μπρούς…θέλω καὶ πέφτω !!!

Σοῦ χαρίζω τὴν Δόξαν τῆς Ντροπῆς !!!

Κάποτε οἱ λαοὶ τῆς Γῆς θὰ φτύνουν εἰς τὸ ἄκουσμα τοῦ ὀνόματὸς σου!!!

Βιάζεις Βάρβαρε Φονιά, τοῦ Φωτὸς τὴν Ἐρωμένην…τῆς Σοφίας τὸ Μνημεῖον !!!

Τὸ χάρισμα τῆς Γνώσεως προσφορὰν εἰς τὴν Ἀνθρωπότητα !!!

–Τόμας Μπρούς…ἕβδομε κόμη τοῦ Ἕλγιν…

Ἐγὼ ἡ Μετώπη τοῦ Φωτὸς, Ἀνεμοκονίαμμα τοῦ μαρμάρου… σὲ ὁρίζω …

Καταραμένος νὰ εἶσαι !!!

Νὰ δέρνεται ἡ ψυχὴ σου ἀλύπητα εἰς τὸ Σῦμπαν, ἕως κάποτε ἐσὺ ἐπιστρέψῃς καὶ νὰ εἶσαι αὐτὸς ὅπου εὐλαβικὰ γονυπετής, θὰ ξαναστήσῃς πέτρα ἐπάνω σὲ πέτρα !!!

Νὰ καίῃ τὸ Φῶς τὰ μάτια σου, νὰ ζῇς αἰωνίως εἰς τὸ σκότος, ἕως ἐσὺ μὲ τὰ χέρια σου σπογγίσῃς τὸ αἷμα ἀπὸ ἐπάνω μου !!!

Ἕως ἐσὺ χύσῃς τὸ ἰδικὸν σου διὰ νὰ προστατέψῃς ὅ,τι ἀπομείνῃ ἀπὸ τὴν σκοτεινὴν ὁργὴν καὶ τὸν ἀρρωστημμένον νόαν σου !!!

4. Ἡ Μάνα Παγγαία νὰ δέρνῃ τὶς σάρκες σου, ὅπως τὰ ἀγριεμμένα πέλαγα τοὺς βράχους κτυποῦν, ἕως ἐσὺ Ἱκέτης εἰς τὰ γόνατα ἐδῶ νὰ γυρίσῃς !!!

–Τόμας Μπρούς…ἕβδομε κόμη τοῦ Ἕλγιν !!!

Εὔχομαι εἰς τὰ σπέρματὰ σου καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους αὐτῶν, νὰ μὴν ποτὲ τὴν Γνῶσιν γνωρίσουν καὶ ἡ Μουσικὴ Ἁρμονία νὰ τοὺς ἀποστρέφεται ἐσσαεί…ἡ Σοφία νὰ ζῇ εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ εἰς τοὺς οἴκους σου ἐπισκέπτης νὰ μὴν ἔλθῃ ποτέ !!!!

Τόμας Μπρούς ἕβδομε κόμη τοῦ Ἕλγιν… Ἔλα !!!!

Σοῦ ἐπιτρέπω ὁ βανδαλισμὸς νὰ εἶναι πλέον ὀ σύντροφος τοῦ μυαλοῦ σου…ἕως ὅτου ἡ Νέμεσις στείλῃ τὴν Ἄτη νὰ πάρῃ τὴν θέσιν του !!!

……δὲν ξέρω ἐὰν θέλω νὰ συνεχίσω ἤ νὰ ἐπιστρέψω εἰς τὴν Σκωτίαν…

Ἔχω διαβάσει πολλὰ καὶ ἔχω ἀκούσει ἀκόμη περισσότερα γι’ αὐτὸ τὸ μνημεῖον καὶ γιὰ ὅσους ἐδῶ ἐθυσιάσθησαν…

Ἐδῶ γύρω κάπου θἆναι θαρρῶ καὶ τὸ φάντασμα τῆς Ἀγραύλου….

Οἱ πιὸ γερὲς σφυριές, ἀπὸ χέρια Ἑλλήνων εἶναι…Ἑλλάδα κακομοίρα !!! Μὲ τέτοια παλληκάρια εἰς τὸν κόρφον σου, ποτὲ τὴν Ἐλευθερία δὲν θἄχῃς σύγκοιτη !!!

Ἳδρωμένα κορμιὰ μὲ πανωφόρι τὴν λευκὴν μαρμαρόσκονην κολλημένην ἐπάνω τους, ἀδιάκοπα προσπαθοῦν ὡς μέρμηγκες νὰ μεταφέρουν κάθε κύτταρον τοῦ ναοῦ !!! Καραβάνια ὁλάκερα ὁ θησαυρός, φεύγει ἀπὸ ἐτοῦτον τὸν Ἱερὸν χῶρον ὅπου ἐγεννήθῃ…πλοῦτος καὶ δόξα εἰς τὸν κάτοχὸν του ἡ ἀνταμοιβὴ γιὰ τὸ μακελειό…τὸ φονικὸν τῶν μαρμάρων !!! Αὐτὰ ποὺ νόες μοναδικοὶ εἰς τὴν Ἁρμονίαν, ἐφύσησαν μέσα τους ζωὴν !!!! Ἄραγε οἱ ὑϊοὶ τῶν φονιάδων, οἱ αὐριανοὶ Ἕλληνες, πὼς θὰ μοιράζονται τὸν ἀέρα μὲ τὶς δολοφονημένες ἀπὸ τοὺς προπάτορὲς τους πέτρες; Πὼς τὰ μάτια τους θὰ κυττάξουν εἰς τὸν βράχον ψηλά, χωρὶς ἡ ντροπὴ νὰ τοὺς φτύσῃ κι’ αὐτή !!!

Ξημερώνει…κάθομαι εἰς τὸν λόφον τῶν Μουσῶν, ἀπέναντι τοῦ ναοῦ καὶ ἀνασαίνω…

Ἕνας κατάξανθος ἐρωτῦλος Ἥλιος, χαϊδολογιέται μὲ κάθε γωνιὰ καὶ καμπύλη τοῦ ναοῦ…κάθε μετώπη χαμογελᾶ εἰς τὸ Φῶς μὲ ξεχωριστὸν παιγχνιδιάρικον τρόπον, γνωρίζοντας πὼς μᾶλλον εἶναι τὸ τελευταῖον ἐρωτικὸν του χάδι ποὺ ἐπάνω τους ἀπλώνεται…Κι’ αὐτὸς τολμηρὸς ἐραστής, τρυπώνει μέσα εἰς τὰ κύτταρὰ τους, νὰ τὰ καθηλώσῃ θέλει θαρεῖς, κανεὶς ποτὲ νὰ μὴν τοὺς χωρίσῃ…

Μὲ ἀναγνώρισε, καὶ τὸ φωτεινὸν του χέρι, γεμάτο τῆς φωτιᾶς χρώματα, μὲ ἀρώματα ποὺ φέρνει ἀπὸ πράσινα βουνὰ καὶ γαλάζια νερά, ἐξαγνισμένο σὲ ὕδατα κρυστάλλινα μὲ μαστίχας μυρωδιὲς καὶ φασκομήλου καὶ χαμομηλιοῦ καὶ σκόρπια γύρω του ἄνθη μαβιᾶς μπουκαμβίλιας καὶ καρποὺς ἐλιᾶς τῆς Θεᾶς παιδί , πέφτει ἐπάνω εἰς τὰ μάτια μου μὲ ὁρμήν !!!

Μοῦ ἀπαγορεύει νὰ κυττῶ τὸ Ὡραῖον !!!

Ὑποχρεώνει τὰ μάτια μου, ἐρασταί μόνον τοῦ σκότους νἆναι !!!

Ἀκόμη καὶ οἱ τζίτζικες ἀρνοῦνται νὰ μοῦ τραγωδήσουν !!!

Ἡ ἴδια ἡ φῦσις ἀρνεῖται νὰ ζήσῃ μαζὶ μου !!!

Κι’ αὐτὸς καυτὸς ἐπάνω μου πέφτει !!!

Καὶ ὁ Αἴολος ἄγριος, δυὸ τάγματα ὑδάτων ἁρματωμένα γερὰ σὲ ἐμένα φέρει !!!

Οἱ τοῦ Διὸς ματιὲς, πύρινες αὐτές, ἐπάνω τους πέφτουν, καὶ τὰ νερὰ ξεχύνονται δαιμονισμένα πίσω μου, νὰ μὲ πνίξουν θέλουν…ἕνα μὲ τὸ θνητὸν χῶμα νὰ μὲ κάνουν…

Καὶ ἡ Γῆ ὅμως καὶ αὐτὴ τρυπᾶ τὰ πόδια μου, κάτω μὲ ῥίχνει, ἐκεῖ ὅπου ὁπλισμένος στρατὸς ἀπ΄ ἀγκάθια ὁρμᾶ νὰ μὲ ξεσκίσῃ !!!

Ἀκόμη κι’ ἡ πόρνη ἡ σκόνη τρυπᾶ τὸ μεδούλι μου !!!

Χῶμα φτύνω κι’ αὐτὸ ἀρνεῖται νὰ κάτσῃ εἰς τὴν Γῆν…τὸ παίρνει ὁ ἄνεμος ποὺ καραδοκεῖ πανέτοιμος καὶ μὲ βία ξανὰ τὸ χώνει εἰς τὸ δέρμα μου !!!

5. Ἀκόμη καὶ τὰ χαμόγελα τῶν μαρμάρων, καθὼς σὲ κάρα ἐπάνω περνοῦν μπροστὰ μου ἀποχαιρετῶντας τὸν οἶκον τους, ἀκόμη καὶ αὐτά, μὲ κατάρες γεμίζουν τὸ μέλλον τῶν κυττάρων μου…

Τὶ κάνω;

Τρέχουν τὰ πόδια μου ν’ ἀπομακρυνθοῦν γρήγορα ἀπὸ τὴν κολασμένην Γῆ, ποὺ θέλει νὰ μὲ πάρῃ μέσα της, μὰ κι’ αὐτὰ ἔτοιμα νὰ μὲ προδώσουν εἶναι…

Ἡ μόνη ἀδιάφορος φιγοῦρα, ὁ Ἰμπραήμ, ὁ Αἰγύπτιος ἐπιστάτης, γεροδεμένος καὶ πανύψηλος, κορδώνεται δίπλα εἰς τοὺς κίονες πάντα χαμογελαστός…χαβάκα τὸν φωνάζουν ὅλοι…γλῦκα σημαίνει εἰς τὴν γλῶσσαν του, μᾶλλον ἀπὸ τὴν πολὺ πλαστελίνη ποὺ καπνίζει …ἔτσι λέει τὸ χασίσι ποὺ ἀνακατώνει ὅλη μέρα μὲ τὰ καπνά…

Πάντα χαμογελαστός, ἀκόμη καὶ ὅταν μὲ τὰ τεράστια του χέρια κτυπᾶ κάποιον μεθυσμένον ἐργάτη, ἀκόμη καὶ ὅταν σηκώνῃ τεράστιες πέτρες ποὺ δυὸ ἄνδρες μαζὶ ἀδυνατοῦν νὰ σηκώσουν !!! Σὰν φάντασμα κινεῖται ἀνάμεσα εἰς τὰ γκρεμίσματα τοῦ ναοῦ κι’ αὐτὰ ὅμως ἀδιάφορα εἶναι μὲ αὐτὸν. Τὰ μάτια αὐτοῦ τοῦ βράχου ὑπάρχουν μόνον γιὰ ἐμένα….

Μὰ σὰν βραδυάζῃ, τὸ σκότος σύμμαχος τῆς θεᾶς γίνεται…καθὼς τὰ κρυστάλλινα ποτήρια δέχονται μὲ λαχτάραν τοῦ Διονύσου τὰ δῶρα…καὶ μέσα ἀπὸ τ’ ἀχνὸν Φῶς, μαγεύει μὲ τὰ παιγχνίδια του τὰ μάτια τῶν θνητῶν…ὥσπου τὰ χείλη ἐρωτικὰ ἀγγίξουν ἐπάνω τους. Μόνον τὰ δικὰ μου ἀρνοῦνται νὰ γευθοῦν ἔστω καὶ μίαν γουλιά !!! Θυμᾶμαι πρὶν λίγες ἡμέρες ποὺ τόλμησα, καὶ ξάφνου τὸ κρασὶ ἔγινε μέγας ἀγρὸς γεμάτος μποστάνια μὲ τεράστια τσαμπιά μὲ μαυρισμένες, μὲ ῥοδαλὲς καὶ ἄσπρες καὶ κίτρινες καὶ πράσινες ῥόγες, καὶ ὅλες μαζὶ ἄρχισαν νὰ γελοῦν δυνατά, καθὼς ἤθελαν ὅλες νὰ ξαπλώσουν εἰς τὸν λάρυγγά μου !!!

Τράβηξα μανιασμένα τὸ χρυσοκέντητον χειροποίητον ἀπ’ τὸ τραπέζι γεμάτο παραστάσεις ἀπὸ τὸν ἴδιον βράχο, ὅπου τὸ σῶμα καὶ τὸ μυαλὸ μου ἀργοπεθαίνουν, τραπεζομάνδηλον, μὰ κι’ αὐτὸ μόνον του δὲν θέλησε νὰ χαθῇ…παρέσυρε μαζὶ του τὰ κρύσταλλα, τ’ ἀσήμια καὶ τὰ μαλάματα καὶ τὶς ἄτιμες ῥόγες ποὺ ζητοῦσαν ἡ ψυχὴ μου νὰ ζυμωθῇ μαζὶ τους !!! Μὰ πέφτοντας εἰς τὴν τῶν Ἑλλήνων Πόρνην Γῆν, ἐτυλίχθησαν ἐπάνω μου!!! Τὸ μάλαμα θέλησε εἰς τὸ δέρμα μου να εἶναι ἐραστής, τὰ κύτταρὰ μου νὰ κάμῃ μέταλλον μαλακόν !!! Τ’ ἀσήμια ἀγκιστρώθηκαν εἰς τὶς ἄκρες τῶν δακτύλων μου, θέλοντας νἆναι αὐτὰ ἡ ἀφή μου !!! Τὰ κρύσταλλα κι ’οἱ πορσελάνες, φορτωμένα σχιζοφρένεια θαρρεῖς, αὐτοκτόνησαν, χιλιάδες κομμάτια ἔγιναν προσπαθῶντας νὰ τρυπώσουν μέσα μου !!!

Κἰ ἀπέναντὶ μου ἡ Θεά, ἡ Ἠθονόη…αὐτὴ ἀτάραχη ψιθύριζε σιωπηλά, μὲ τὸ ἴδιον βλέμμα ποὺ γυρνοῦσε μὲ τὴν νίκην ἀπὸ τὶς μὲ τὸν Ἄρη μάχες της, μὲ ὁδηγοῦσε εἰς τὴν παραφροσύνην !!! Θὰ μποροῦσε νὰ μὲ σκοτώσῃ, νὰ τελείωνε τὸ κακὸν ἐδῶ…μὰ ὄχι !!! Διότι πὼς ἡ ἀνάστασις θὰ ἔλθῃ, ἐὰν πρῶτα δὲν ταφῇ τὸ γέννημα τοῦ Φωτός μέσα εἰς τὶς σάρκες τῆς Γῆς, μαζὶ μὲ τὰ κύτταρα τοῦ Ἐλληνισμοῦ …

Ἐκεῖ οἱ ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων νικῶντας τὸν Χάροντα , τοῦ Πλούτωνος θὰ ῥαγίσουν τὴν δύναμιν καὶ κλαίοντας αὐτὸς, τὰ δάκρυὰ του κλειδιὰ τῆς Αὐγῆς εἶναι.

Ξανὰ ἕνα κύτταρον πρῶτα Ἐλληνικὸν,

εἰς τὸ χῶμα αὐτὸ θὰ βλαστήσῃ,

κι’ ἔπειτα τὸ χαμόγελον τῆς Γῆς θὰ ξυπνήσῃ,

τὸν γίγαντα Φῶς, τὸν Ἥλιον Φίλον Θεόν.

Καὶ τότε ξανὰ οἱ πέτρες θὰ λάμψουν,

κι’ ἀπάνω ἡ μία εἰς τὴν ἄλλην θὰ κάτσουν.

Ἡ Φωνὴ τῆς Γλώσσης παντοῦ θᾶ χυθῇ,

6. ἀγκαλιὰ μὲ τὸ Φῶς τοῦ σκότους ὁ πόνος νὰ γίνῃ.

Καὶ μέσα ἀπὸ πέτρα λαμπρὴ,

τὸ κάλλος κι’ ἡ δόξα μου ξανὰ θὰ φανῇ.

Λαμπρὴ μὲ ἔνδυμα ἐλεύθερον εἰς τὸν Ἥλιον ἐμπρὸς,

ξανὰ ὀ ναὸς μου τῶν ναῶν θὰ γίνῃ Θεός.

Τῶν Ἑλλήνων τὸ σκότος θὰ σβήσῃ,

τοῦ κόσμου τὸ Φῶς θ’ ἀναστήσῃ,

ξανθὸν τὸ χρῶμα γαλάζιον τὴν γῆν θὰ γεμίσῃ.

Ἔτσι λοιπὸν ξεκινοῦσε ἡ ἡμέρα, γεμάτη κυνήγι ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν ὅπου κρυβόμουν συνεχῶς, μὴν τὸ μάτι του μὲ βρῇ καὶ τὰ βράδυα τὸ Φῶς ἡ Ἑκάτη ξεκούραζε…Πνιγόμουν ἀργὰ ἀργά. Κἰ ἔπειτα ἐρχόταν ἡ νῦκτα ! Ἔκρυβα τὶς σάρκες μου μέσα εἰς τὰ τῶν κρίνων ἔργα δανδελωτὰ σενδόνια καὶ πολλὲς φορὲς κάτω ἀπὸ τὸ μεγάλο σιδερένιο κρεββάτι…

Ἀχνόφεγγε τὸ λαδόφανον καὶ μοῦ ἔδειχνε τὸν τοῖχον τῆς κάμαρας…οἱ ὁπλισμένες κατάρες τῆς ἡμέρας ὀργάνωναν θέατρον σκιῶν μὲ σκοτεινὸν αἷμα !!!

Ξεχύνονταν μὲ ὁργὴν κατὰ πάνω μου, μὲ μάτια φλογερὰ, παιδιὰ τῆς κολάσεως αὐτά, γεμάτα φθόνους πολλούς, μὲ δίψα καὶ μίσος, σὲ καράβια θεόρατα μὲ μαρμαρένια πανιὰ καὶ κατάρτια γρανίτες, μὲ τιμόνια φτιαγμένα ἀπὸ νῦμφες λιμνῶν, μέσα σὲ θύελες μανιασμένες μ’ ἀγέραν κακόν, μ’ ἀνέραστες βροχὲς κι’ ἐγκυμονοῦσες καταιγίδες, μέσα σὲ Ἥλιους καυτοὺς καὶ Φεγγάρια ἐρωτευμένα μὲ κρυστάλλινα λιμνόγυαλα…

Ἀχνόφεγγε τὸ λαδόφανον…καὶ τὸ ὕπουλον αἷμα νὰ μὲ ξεγελάσῃ ζητοῦσε !!! Κρυμμένον πίσω ἀπὸ σκιὲς καὶ τὸν ἱστὸν τῆς ξεχασμένης εἰς τὴν τοῦ ταβανιοῦ γωνία ἀράχνης, φοροῦσε τὸ νυφικὸν τῆς νεαρῆς λίμνης, μὲ τὰ γαλήνια νούφαρα νὰ ἀπολαμβάνουν τὸν Ἥλιον Φίλον, μὲ γιασεμιὰ κεντημένο καὶ γεράνια, σὲ αὐλὲς λευκὲς μὲ λουλάκι καὶ χαμόμηλα περικυκλωμένον… ἅπλωνα τὸ χέρι ν’ ἀγγίξω τὰ γιασεμιὰ καὶ τότες ἡ Ὁργὴ τοῦ Λόγου καὶ τῆς Ἀθηνᾶς Θεᾶς, πάνοπλος καὶ ἀγκαλιά μὲ τὴν Ἄτη τὶς σάρκες τοῦ μυαλοῦ μου ζητοῦσαν νὰ προσφέρω !!!

Ἀχνόφεγγε τὸ λαδόφανον καὶ τὸ τρέμουλον τοῦ φυτιλιοῦ , ἐπανάστασιν ἐξεσήκωνε. Αὐτὸς ὁ Αἴολος φυσοῦσε κατὰ πῶς αὐτὸ ἤθελε καὶ ὁ καπνὸς του ἐγέμιζε τὴν κάμαρὰ μου…νὰ μὲ πνίξῃ ἤθελε εἰς τὰ πνεμόνια μου μπαίνοντας. Καὶ μέσα εἰς τὸν τρόμον τοῦ πνιγμοῦ, ἡ ἀχνὴ μικρὴ του φλόγα, πυρκαϊὰ πελώώώρια μὲ χρῶμα λευκὸν καὶ λάμψιν ἰδίαν τῶν ματιῶν τῆς Ἠθονόης Θεᾶς, ποὺ τὸν Ἄρχοντα Φίλον Ἥλιον τυφλώνει, εἰς τὰ μάτια μου εἰσβολὴν νὰ κάμῃ θέλει !!! Ἀγκαλιασμένα τὰ στοιχιὰ τῆς Φύσεως ὅλα, μὲ μπροστάρην μονάχα τῆς Ἀθηνᾶς Θεᾶς τὴν μῆνιν, τὸ μυαλὸ μου…ἐβίαζαν…

Ἔτσι περνοῦσαν οἱ νῦκτες εἰς τὸν τόπον τὸν καταραμένον, ὅπου ἡ μοῖρα ὁδήγησε τὴν μικρὴν μου ψυχήν…

Ζητοῦσα τὸ μάλαμα καὶ εἶχα πηγήν !

Ζητοῦσα ἀσήμια καὶ γεννοῦσαν κι’ αὐτά !

Ζητοῦσα φαγὶ καὶ λαρδὶ καὶ θάλασσες εἶχα ἰδικὲς μου !

Ζητοῦσα τὸ Φῶς κι’ ἐρχόταν τὸ σκότος !

Ζητοῦσα τὴν Γνῶσιν μὰ τὸ Χάος κτυποῦσε τὴν πόρτα μου !

Ζητοῦσα Γαλήνην μὰ ὁ Πανικὸς ἐραστὴν μου ἦταν !

Ζητοῦσα τὸν Ἔρωτα καὶ ὁ Πάνας παρὼν χαμογελοῦσε !

Ζητοῦσα Χαρὰν καὶ ὁ Πόνος τὴν άδελφὴν του Θλίψιν εἰς τὸ κρεββάτι μου ἔφερε !

Ζητοῦσα ἐμένα…μὰ πουθενὰ δὲν μὲ βρῆκα….

7. Βρέθηκα εἰς τὸ Παρίσι μὲ αἷμα λευκὸν ἀπὸ τὸν βιασμὸν τῶν μαρμάρων, μὲ σάρκαν ἁμμουδερὴ ἀπὸ τὸ τοῦ Ναοῦ Γαλάζιον, μὲ μάτια τυφλὰ ἀπὸ τοῦ Ἡλίου τὰ χάδια…καὶ ἁπλὰ… πέθανα !

Βρέθηκα εἰς τὸν δρόμον τῶν Ἑλλήνων καὶ κατάφερα τοῦ Ἐφιάλτου χείριστος νὰ γίνω ! Δὲν θὰ πεθάνω ποτὲ….τὸ Φῶς σιγοκαίει τὴν ὕπαρξὶν μου, μέχρι νὰ σβήσῃ Αὐτό….

Εἶμαι ὁ Τόμας Μπρούς, ἕβδομος κόμης τοῦ Ἕλγιν…θέλησα νὰ γράψω Ἱστορία, μὰ δὲν ἤμουν Ἥρως ποτέ καὶ τὸ χείριστον, δὲν ἤμουν Ἕλλην…δὲν ἤμουν κἄν Φιλέλλην ! Ἤμουν βάρβαρον γέννημα τοῦ Μεγάλου Πατρὸς μου Παραλόγου καὶ τῆς Πόρνης Μητρὸς μου Παρανοίας !!! Κατάφερα νὰ γίνω Ἀθάνατος, διότι ἀρνήθηκε ἡ Ἁρμονία τοῦ Σύμπαντος Κόσμου νὰ μὲ δεχθῇ ὡς μέρος αὐτῆς !

Εἶμαι ἡ περιπλάνησις τοῦ Παγκοσμίου Τίποτα, εἰς τὸ ἄπειρον τοῦ δαιμονισμένου σκοτεινοῦ αἵματος, τῶν ἁγνῶν λευκῶν Μαρμάρων τῆς Ἀθηνᾶς Θεᾶς, ποὺ τόλμησα ν’ ἀγγίξω !!!

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

16-11-2010

Read More

ΝΑ ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Οταν η ομογενειακή εφημερίδα GREEK NEWS ξεκίνησε την εκστρατεία για « ΝΑ ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ » και κάλεσε τους Ελληνοαμερικανούς αναγνώστες της να παρακαλέσει ο καθένας τον Αμερικανό γείτονά του να περάσει μερικές μέρες στη χώρα μας, ανταποκρίθηκαν -θα έλεγα- όλοι. Η προσπάθεια πολύ σωστά θεωρήθηκε εθνική υπόθεση και μέτρησε το γεγονός ότι ξεκινούσε από την γνήσια αγάπη του εκδότη προς την Ελλάδα, ο οποίος δεν είχε καμία συνεργασία ή βοήθεια από το ελληνικό υπουργείο Τουρισμού.

Η ανταπόκριση των Αμερικανών φίλων και γειτόνων ήταν μεγάλη. Οσο και να σας κάνει εντύπωση, το κυρίαρχο στοιχείο αυτής της ανταπόκρισης ήταν ότι οι στιγμές για την πατρίδα μας ήταν κρίσιμες. Αρκετοί φίλοι και γείτονες επέλεξαν με χαρά τον προορισμό Ελλάδα για τους ίδιους και τα παιδιά τους, παρά το γεγονός ότι οι διακοπές τους θα ήταν πολύ πιό ακριβές λόγω της ισοτιμίας του ευρώ με το δολάριο. Αν π.χ. προτιμούσαν την ίδια την Αμερική ή χώρες της Καραϊβικής το τίμημα θα ήταν το ένα τέταρτο του ποσού που ξόδευσαν για να επισκεφθούν την Ελλάδα. Το δυστύχημα γι’ αυτούς (και για εμάς που τους καλέσαμε) είναι ότι «έπεσαν» πάνω στην απεργία των οδηγών ταξί. Απίστευτη η ταλαιπωρία τους. Η πρώτη σκέψη ήταν να απολογηθούμε και να φροντίσουμε να μειώσουμε αυτή την φοβερή ταλαιπωρία, αναζητώντας διέξοδο για να φύγουν όσο το δυνατόν πιό γρήγορα από την Αθήνα για κάποιο νησί. Η προσπάθεια πέτυχε κατά το ήμισυ. Ολες αυτές τις μέρες είχαμε «σκάσει» αλλά οι ίδιοι δεν έχασαν το χαμόγελό και την αισιοδοξία τους. Προσφερθήκαμε να τους εξηγήσουμε τους λόγους της ταλαιπωρίας τους, αλλά οι άνθρωποι μας σκλάβωσαν στην κυριολεξία με την απάντησή τους: «Είμασταν«, μου είπαν, «προετοιμασμένοι για την …περιπέτεια. Κανένα πρόβλημα«. Ηταν όμως; Προσωπικά καταλαβαίνω τον αγώνα κάθε εργαζόμενου να προστατεύσει το εισόδημά του. Το ίδιο δεν κάνουμε όλοι μας; Δεν θα κατεβαίναμε στους δρόμους αν είμασταν στη θέση των ταξιτζήδων; Και επειδή ο καθένας πρέπει να ομιλεί για τον εαυτό του, η δική μου απάντηση είναι ένα μεγάλο ναι. Θα διαδήλωνα και θα πάλευα για να προστατεύσω το ψωμί της οικογένειας μου. Ομως, δεν θα ήμουν βάρος στους συμπολίτες μου. Δεν θα δημιουργούσα προβλήματα σε κανένα άλλο. Θα έπαιρνα το ταξί μου και θα κατασκήνωνα μπροστά στο αρμόδιο υπουργείο και μπορεί και να το έκαιγα, για να γίνει το μήνυμα μου πιό ισχυρό. Επαναλαμβάνω: Δεν θα δημιουργούσα κανένα απολύτως πρόβλημα σε κανένα συμπολίτη μου, ο οποίος -λόγω της οικονομικής κρίσης- βρίσκεται στην ίδια πολύ δύσκολη κατάσταση. Σέβομαι τον αγώνα κάθε εργαζομένου, άρα και των ταξιτζήδων. Αλλά διαφωνώ με τον τρόπο πάλης τους. Εκαναν ζημιά σε όλους μας, αλλά πάνω απ’ όλα ζημίωσαν τον αγώνα τους και έστρεψαν ένα μεγάλο αριθμό συμπολιτών μας εναντίον τους. Δεν είμαι ο αρμόδιος για να απαντήσω στο βασικό ερώτημα για το ποιός φταίει: οι ίδιοι ή ο υπουργός. Καταγράφω μία πραγματικότητα την οποία έζησα αυτές τις μέρες στην Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδος. Τον αρμόδιο υπουργό δεν τον γνωρίζω. Είχα την ευκαιρία να συναντήσω τον κ. Ραγκούση στην Ουάσιγκτον στις αρχές Ιουλίου και μου έκανε εντύπωση, όχι μόνο για το γεγονός ότι προτίμησε να μείνει σε ένα φθηνό ξενοδοχείο της αμερικανικής πρωτεύουσας, ούτε επειδή επέλεξε να ταξιδεύσει στην Αμερική οικονομική θέση. Στο λίγο που μιλήσαμε διαπίστωσα πως είναι και ένας λογικός πολιτικός.

Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι έπρεπε να δράσει διαφορετικά και, βέβαια, καθοδηγούμενος από τη λογική. Εάν ήμουν στη θέση του θα άνοιγα τη συζήτηση τον Σεπτέμβριο, ακόμα και εάν η Τρόϊκα επέμενε να κλείσει το θέμα εδώ και τώρα. Ο κ. Ραγκούσης έπρεπε να το «κόψει» στους Τροϊκανούς και να μην αφήσει να ξεκινήσει η κρίση με τους ταξιτζήδες το καλοκαίρι. Διότι είμαι βέβαιος πως και ένα νήπιο γνώριζε πως η διαμάχη με τους ιδιοκτήτες ταξί θα τίναζε στον αέρα τον καλοκαιρινό τουρισμό. Εκφράζω την προσωπική μου γνώμη: ήταν σφάλμα και του υπουργού και φοβάμαι πως θα το πληρώσει ακριβά, διότι ο πρωθυπουργός έχει συνηθίσει να μην λαμβάνει ποτέ τις δικές του ευθύνες. Βέβαια, ευθύνες έχουν και οι αρμόδιοι για τον τουρισμό υπουργοί, οι οποίοι αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Οι «κραυγές» τους στα τηλεοπτικά παράθυρα δεν ωφέλησαν στη λύση των προβλημάτων που δημιούργησε η απεργία των ταξιτζήδων και ήταν εξαφανισμένοι τις ημέρες που χιλιάδες τουρίστες είχαν εγκλωβιστεί στα κρουαζερόπλοια ή στα λιμάνια. Στις σοβαρές χώρες ο πρωθυπουργός θα τους έδειχνε την πόρτα της εξόδου…

Read More

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ Η.Π.Α

Ο οίκος Standard & Poor’s ανακοίνωσε την υποβάθμιση της βαθμίδας αξιολόγησής του για το μακροπρόθεσμο χρέος των ΗΠΑ, κατά μια βαθμίδα, από το AAA στο AA+, επικαλούμενος τις ανησυχίες για το έλλειμμα.

Πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία "έπιασε" ουσιαστικά απροετοίμαστη την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, ενώ οι επιδράσεις της αναμένονται απρόβλεπτες για την μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη. Είναι πιθανό η υποβάθμιση αυτή να σημάνει την αύξηση του κόστους δανεισμού τόσο για την κυβέρνηση των ΗΠΑ όσο και για τις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές.

Εξάλλου τα αμερικανικά ομόλογα, τα οποία άλλοτε αποτελούσαν την αδιαμφισβήτητα ασφαλέστερη επένδυση σε διεθνές επίπεδο, αξιολογούνται πλέον χαμηλότερα από τα ομόλογα που εκδίδονται από χώρες όπως η Βρετανία, η Γερμανία, η Γαλλία και ο Καναδάς.

Η προοπτική για την αξιολόγηση του αμερικανικού χρέους είναι αρνητική, τονίζει ο οίκος Standard & Poor’s σε ανακοίνωσή του, κάτι που σημαίνει ότι είναι πιθανή και νέα υποβάθμιση του αξιόχρεου των ΗΠΑ μέσα στους επόμενους 12 ως 18 μήνες. "Η υποβάθμιση αντανακλά την άποψή μας ότι το σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής στο οποίο συμφώνησαν το Κογκρέσο και η κυβέρνηση, υπολείπεται αυτού που, κατά την άποψή μας, θα ήταν αναγκαίο για να σταθεροποιηθεί η μεσοπρόθεσμη δυναμική του κυβερνητικού χρέους", ανέφερε ο S & P στο σχετικό ανακοινωθέν του.

Σημειωτέον ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αξιολογούνταν στην βαθμίδα AAA από τον Standard & Poor’s αδιαλείπτως από το 1941. Ο αρχαιότερος οίκος αξιολόγησης, ο Moody's, αποδίδει στις ΗΠΑ την υψηλότερη δυνατή αξιολόγηση, AAA, από το 1917 ως σήμερα -επίσης- αδιαλείπτως.

Κορυφαίος αξιωματούχος του οίκου Standard & Poor's, ανέφερε ότι ήταν καθήκον της εταιρείας του να πάρει αυτή τη δύσκολη και αμφιλεγόμενη απόφαση.

"Παίρνουμε τις ευθύνες μας πολύ σοβαρά και αν στο τέλος της ανάλυσής μας η επιτροπή καταλήξει ότι μία αξιολόγηση δεν βρίσκεται εκεί που πιστεύουμε ότι πρέπει να βρίσκεται, είναι καθήκον μας να πάρουμε αυτήν την απόφαση" δήλωσε σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Ρόιτερς, ο Ντέιβιντ Μπιρς, επικεφαλής του τομέα αξιολόγησης κρατικού χρέους της S&P.

Ο Μπιρς παραδέχθηκε ότι η απόφαση του οίκου αξιολόγησης επηρεάστηκε από την αλλαγή στις "πολιτικές δυνάμεις" της Ουάσιγκτον, κάτι που εμπόδισε τα μέλη του Κογκρέσου να εγκρίνουν ένα πιο περιεκτικό σχέδιο για την μείωση του ελλείματος.

"Από την άποψη της δημοσιονομικής πολιτικής, η διαδικασία έχει αποδυναμωθεί και έχει γίνει λιγότερο προβλέψιμη από ότι ήταν" σημείωσε.

Ο Μπιρς πρόσθεσε ότι στην απόφαση του οίκου Standard & Poor's συνέβαλε ακόμη η προς τα κάτω αναθεώρηση του ΑΕΠ των ΗΠΑ πριν από μία εβδομάδα.

"Η ύφεση είναι βαθύτερη από ότι πίστευαν όλοι πριν από ένα χρόνο και θεωρούμε ότι αυτό αυξάνει την πιθανότητα η ανάκαμψη να συνεχίσει να είναι αδύναμη" ανέφερε.

Read More

ΑΚΡΙΒΕ ΜΟΥ ΚΑΦΕ

Πανάκριβος ο καφές και για τους Γερμανούς!
Καπουτσίνο, εσπρέσο, απλό, όπως και να είναι οι Γερμανοί αγαπούν πολύ τον καφέ. Τον προτιμούν μάλιστα από το νερό και την μπύρα! Ακόμα και η υπερβολική αύξηση της τιμής του δεν αλλάζει τίποτα στις συνήθειές τους.
Ο κάθε Γερμανός πίνει την ημέρα κατά μέσο όρο τέσσερα φλιτζάνια καφέ, τα οποία αντιστοιχούν σε 150 λίτρα καφέ το χρόνο. Όπως υπολογίζει μάλιστα η Γερμανική Ένωση Καφέ στο Αμβούργο, η Γερμανία είναι η τρίτη χώρα στον κόσμο σε κατανάλωση καφέ με 500.000 τόνους ετησίως μετά τις ΗΠΑ και τη Βραζιλία.

Το αγαπημένο όμως αυτό ρόφημα έχει ακριβύνει πάρα πολύ το τελευταίο διάστημα και οι λόγοι είναι πολλοί όπως λέει ο Λέον Λέσους από το Ινστιτούτο Παγκόσμιας Οικονομίας του Αμβούργου:

«Ένας σημαντικός λόγος είναι ότι υπάρχει περιορισμένη παραγωγή. Κυρίως στην Κολομβία, η σοδειά ήταν κακή για τρίτη συνεχιζόμενη χρονιά. Παράλληλα έχει αυξηθεί πολύ η ζήτηση του καφέ και κυρίως στις ίδιες τις χώρες που παράγουν καφέ. Για παράδειγμα στη Βραζιλία».

Αύξηση κατά 66%

Από τον Ιανουάριο του 2010 μέχρι τον Ιανουάριο του 2011 η τιμή του καφέ αυξήθηκε κατά 66%. Όχι μόνον εξαιτίας της ξηρασίας ή των πλημμυρών, αλλά εξαιτίας και της αυξημένης ζήτησης, η οποία είναι η μεγαλύτερη τουλάχιστον τα 14 τελευταία χρόνια. Ένας όμως ακόμα παράγοντας της αύξησης της τιμής είναι τα διάφορα κερδοσκοπικά παιχνίδια στο χρηματιστήριο:

«Επειδή οι τράπεζες τροφοδότησαν τις αγορές με πολύ ρευστό, οι επενδυτές στράφηκαν στις πρώτες ύλες για να εμπλουτίσουν το πορτοφόλιό τους και για να εξασφαλιστούν απέναντι στον πληθωρισμό. Αυτοί είναι οι λόγοι που κρύβονται πίσω από την αύξηση του καφέ».

Η Βραζιλία παραμένει η μεγαλύτερη παραγωγός χώρα στον κόσμο με 37%. Σημαντική είναι ακόμα η Κολομβία αλλά και το Βιετνάμ, όπου παράγονται ποικιλίες για τον στιγμιαίο καφέ. Παράλληλα όμως αυξάνεται και η τιμή των προϊόντων που παράγονται με βάση τον καφέ όπως για παράδειγμα το παγωτό με γεύση καφέ.

Παρόλα αυτά οι Γερμανοί δεν φαίνεται να πτοούνται. Πληρώνουν ευχαρίστως περισσότερα. Και όχι μόνο αυτό, συχνά δείχνουν να προτιμούν να τον αγοράζουν από εξειδικευμένα καφεκοπτεία παρά από μεγάλα σουπερμάρκετ παρόλο που εκεί πωλείται πολύ φθηνότερα. Εκεί η επεξεργασία είναι διαφορετική και απαιτείται περισσότερος χρόνος. Το άρωμα του καφέ όμως είναι εξαιρετικό. Μικρές πολυτέλειες που κάνουν ομορφότερη την καθημερινότητα.

Read More