ΕΛΛΑΔΑ

ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΗΣ ΡΩΞΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Δ;

Μπροστά σε μια μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη πιθανόν να βρίσκονται τα συνεργεία της ΚΗ’ Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Σερρών..... Μετά από έρευνες ετών και αξιοποιώντας την ιστοριογραφία και τις προφορικές παραδόσεις της περιοχής, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν σε μία «τούμπα» σε αγροτική περιοχή του Δήμου Αμφίπολης.

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Πολλοί φίλοι και φίλες μου έχουν ζητήσει να γράψω ένα αρθρο με "Οδηγίες Επιβίωσης",γιατί μπορεί σύντομα να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις που να οφείλονται σε διάφορους λόγους,όπως πτώχευση και στάση πληρωμών,περίεργα και πρωτόγνωρα γεωφυσικά φαινόμενα και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 16/10/1912

Το έργο της απελευθέρωσης της Κατερίνης ανατέθηκε στην 7η Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλονίκης, που είχε διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Κλεομένη Κλεομένους. Στις.. 15 Οκτωβρίου 1912 εκδόθηκε η Διαταγή των Επιχειρήσεων.

ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος είναι 8. Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας. Και έχουνε όλοι αρχαία ελληνικά ονόματα προς τιμήν των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων που θεμελίωσαν την αστρονομία. Ας γνωρίσουμε λοιπόν τα μυθικά πρόσωπα των οποίων τα ονόματα πήραν οι πλανήτες.

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Αν καλούσαμε στις μέρες μας σ’ ένα γεύμα κάποιους αρχαίους Έλληνες όπως τον... Ηρόδοτο, τον Ηρακλή ή τον Αριστοφάνη..

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Μυστικά ντοκουμέντα αποκαλύπτουν ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε


Πρόσφατα, στις 29.12.2005, η ΠΡΑΒΔΑ, με αφορμή την 126η επέτειο από τη γέννηση του Στάλιν, δημοσίευσε ένα άρθρο βασισμένο σε μια μελέτη του ιστορικού και εκδότη Νικολάι Dobryukha ο οποίος μελέτησε τα ιατρικά αρχεία του Στάλιν και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Στάλιν τελικά δολοφονήθηκε με δηλητήριο που του χορηγήθηκε.
Το άρθρο αυτό δεν είναι το πρώτο που ασχολείται με το θέμα της δολοφονίας του Στάλιν. Στο ίδιο συμπέρασμα έχουν καταλήξει ακόμα και αντισταλινικοί επιστήμονες όπως για παράδειγμα ο πολιτικός επιστήμονας Abdurakhman Avtorkhanov όπου το 1975 έγραψε ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε.
Η δολοφονία του Στάλιν αναφέρεται και στα πολιτικά απομνημονεύματα του Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ που κυκλοφόρησαν το 1993.
Τα τελευταία χρόνια, καθώς κείμενα του Κρεμλίνου δίνονται πλέον στη δημοσιότητα, τα στοιχεία πληθαίνουν. Με αφορμή τα 50 χρόνια από το θάνατο του Στάλιν, η εφημερίδα New York Times (NYT) είχε κεντρικό άρθρο στις 5.3.2004 στη σελίδα Α3 κείμενο βασισμένο σε αρχεία του Κρεμλίνου που αναφέρονταν στη δολοφονία του Στάλιν. Τα στοιχεία βασίστηκαν σε μια μελέτη του ρώσου ιστορικού Βλαντιμίρ Ναούμοβ και του αμερικάνου Τζόναθαν Μπρεντ.
Το κείμενο των NYT αναφέρει ως πιθανή αιτία θανάτου την δηλητηρίαση από βαρφαρίνη (warfarin), ένα άχρωμο και άοσμο δηλητήριο που χρησιμοποιείται και για να σκοτώνει ποντίκια. Ως βασικό στοιχείο του συμπεράσματός τους ήταν ότι η αρχική αναφορά των γιατρών κάνει λόγο για στομαχική αιμορραγία λίγο πριν το θάνατο του Στάλιν. Μια αναφορά που δεν υπάρχει στην 20σέλιδη ιατρική αναφορά για το θάνατο του, η οποία δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1953, περισσότερο από τρεις μήνες μετά το θάνατό του.
Το κείμενο της Πράβδα είναι αναλυτικότερο και περισσότερο εμπεριστατωμένο αφού κάνει χρήση όλων των ιατρικών αρχείων της εποχής και το παραθέτουμε μεταφρασμένο από τα αγγλικά όπου το βρήκαμε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, μόνο για πληροφόρηση, χωρίς να υιοθετούμε τα περί «σωσία» κλπ. και τις κατηγορίες σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Πρόκειται απλά για εκδοχή, ανεξακρίβωτη ιστορικά. Ωστόσο, η δηλητηρίαση του Στάλιν από τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές αποτελεί ιστορική πραγματικότητα.

ΠΡΑΒΔΑ 29 Δεκέμβρη 2005
Μυστικά ντοκουμέντα αποκαλύπτουν ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε
Στις 21 Δεκεμβρίου ήταν η 126η επέτειος της γέννησης του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν. Ο ιστορικός και εκδότης Νικολάι Dobryukha λέει ότι αρχεία του Κρεμλίνου περιέχουν στοιχεία ντοκουμέντα που αποδεικνύουν ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε.
Τα ντοκουμέντα που βρέθηκαν απορρίπτουν πλήρως όλες τις διαπιστεύσεις ότι ο Στάλιν πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία που προκλήθηκε από την αδύναμη υγεία του. Τα ντοκουμέντα είναι οι φάκελοι με τις ιατρικές εξετάσεις του Στάλιν σε μια περίοδο 30 χρόνων. Τα ντοκουμέντα επίσης αποδεικνύουν ότι ο Στάλιν δεν ήταν καθόλου ανήσυχος με τις ιατρικές του εξετάσεις και δεν φοβόνταν τη χορήγηση φαρμάκων όπως φημολογούνταν. Λεγόταν επίσης ότι ο Στάλιν από φόβο να επισκεφτεί τους γιατρούς κατέφευγε στο να χορηγεί ο ίδιος φάρμακα στον εαυτό του. Στην πραγματικότητα πολύ έμπειροι γιατροί καλούνταν ακόμα και με την παραμικρή αδιαθεσία του Στάλιν. Μάλιστα είχε στενή ιατρική παρακολούθηση από ειδικευμένο προσωπικό όλη τη μέρα.
Αρχεία που δημιουργήθηκαν το Σεπτέμβρη του 1947 φανερώνουν ότι ο Ιωσήφ Στάλιν είχε μια υπέρταση στο αρχικό της στάδιο, χρόνιους αρθριτικούς ρευματισμούς και υπερκόπωση. Ο Δρ. Κιρίλοφ (Kirrilov) κατέγραψε την πίεση του Στάλιν και την βρήκε 14.5 με 8.5 –η οποία ήταν εξαιρετική για την ηλικία των 67 που ήταν εκείνη την εποχή.
Στην ηλικία των 70 η πίεση του Στάλιν ήταν 14 με 8 και ο παλμός του στους 74 χτύπους το λεπτό πριν κάνει μπάνιο. Μετά το μπάνιο, η πίεση έπεφτε στο 13.8 με 7.5 και ο παλμός του στους 68 χτύπους το λεπτό. Ο Σοβιετικός ηγέτης δεν παραπονέθηκε ποτέ για κακό ύπνο, αφόδευε φυσιολογικά και γενικά ήταν καλά. Τα ιατρικά αρχεία δείχνουν ότι ο Στάλιν στα 72 είχε πίεση 14 με 8 και παλμό 70 χτύπους το λεπτό. Η τελευταία μέτρηση έγινε όταν ο Στάλιν είχε γρίπη και πυρετό. Είναι μάλλον απίθανο νεότεροι και πιο υγιείς άνθρωποι να μπορούν να πετύχουν μια παρόμοια εικόνα. Και είναι εκπληκτικό ότι κανένα άλλο ιατρικό αρχείο δεν αναφέρει την αρχικού σταδίου υπέρταση του Στάλιν.
Δεν είναι αλήθεια αυτό που έλεγαν μερικοί ότι «ο Στάλιν ήταν σοβαρά άρρωστος, κυρίως μετά το μεγάλο άγχος που του δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ». Τέτοιες αναφορές για την υγεία του Στάλιν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά μετά τις 4 Μαρτίου του 1953. Αυτά τα επίσημα δελτία γράφουν ότι τη νύχτα της 2ας Μαρτίου ο Ιωσήφ Στάλιν είχε εγκεφαλική αιμορραγία που προκλήθηκε από την υπέρταση και την αρτηριοσκλήρωσή του.
Οι ψευδείς αναφορές προωθήθηκαν από τον Λαυρέντι Μπέρια και τους διαδόχους του Μαλένκοφ και Χρουστσόφ μόλις έγιναν ηγέτες της χώρας.
Τα ντοκουμέντα που βρέθηκαν αποκαλύπτουν ότι ο Σοβιετικός ηγέτης δηλητηριάστηκε στο διάστημα μεταξύ 28 Φλεβάρη – 1 Μάρτη 1953, μεταξύ Σάββατου βράδυ και Δευτέρας, διάστημα κατά το οποίο η πλειοψηφία των γιατρών βρισκόταν σε άδεια και δεν θα μπορούσε να βοηθήσει. Αυτό έγινε εσκεμμένα ώστε το δηλητήριο να έχει αρκετό χρόνο να δράσει.
Αλλά δεν αποκλείεται μάλιστα οι συνωμότες να δηλητηρίασαν όχι μόνο το Στάλιν αλλά και το σωσία του. Στην πραγματικότητα, ο Μπέρια δεν περίμενε ότι το δηλητήριο θα επιδρούσε για αυτό ήταν νευρικός. Στις 4 Μαρτίου, οι εφημερίδες που ελέγχονταν από τον Μπέρια έγραφαν ότι «ο Στάλιν λόγω εγκεφαλικής αιμορραγίας έμεινε στο διαμέρισμά του στη Μόσχα τη νύχτα της 2ας Μαρτίου» το οποίο είναι ψέμα γιατί ο Στάλιν πέθανε στο εξοχικό του. Γιατί χρειαζόταν ο Μπέρια να αναφέρει ότι ο Στάλιν πέθανε στο διαμέρισμά του στη Μόσχα; Πιθανόν να διέδωσε ψεύτικες πληροφορίες για να χρησιμοποιήσει το σωσία του Στάλιν: ίσως ο Στάλιν να πέθανε αμέσως μόλις δηλητηριάστηκε στο εξοχικό του ενώ ο σωσίας του «αδιαθέτησε» κάποια στιγμή στο Κρεμλίνο και τη νύχτα της 2ας Μαρτίου μετακινήθηκε στο εξοχικό για να αντικαταστήσει τον ήδη νεκρό Στάλιν. Για να σιγουρευτεί ότι είναι ασφαλής, μόλις ανακοινώθηκε ο θάνατος του Στάλιν, ο Μπέρια συνέλαβε τον προϊστάμενο του εργαστηρίου που έφτιαχνε δηλητήρια.
Πολλοί ήξεραν ότι ο Μπέρια ετοιμάζονταν να διεξάγει πόλεμο ενάντια στο Στάλιν. Ο γιος του Σέργκο είπε ότι ο πατέρας του είναι πολύ πιθανό να ετοίμαζε κάτι ενάντια στον Στάλιν με τη βοήθεια των υποστηριχτών του στα κλιμάκια της δικαιοσύνης και ότι τα δικά του κλιμάκια δεν ελέγχονταν από τα κλιμάκια της κυβέρνησης.
Οι σωματοφύλακες του Στάλιν λένε ότι ο ηγέτης δηλητηριάστηκε αμέσως αφού ήπιε μεταλλικό νερό. Πράγματι, ο Στάλιν βρέθηκε να κείτεται νεκρός δίπλα σε ένα τραπέζι το οποίο είχε πάνω ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό και ένα ποτήρι. Το δηλητήριο έδρασε άμεσα. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι έπεσε νεκρός και κάποιες άλλες αναίσθητος.
Η μελέτη των αρχείων δείχνει ότι στις 8 Νοεμβρίου 1953 το υγειονομικό τμήμα του Κρεμλίνου ήθελε να εξετάσει «φάρμακα και τρία άδεια μπουκάλια μεταλλικού νερού» από το Μουσείο Στάλιν. Αλλά για κάποιο λόγο δόθηκαν στο τμήμα μόνο δύο μπουκάλια από το Μουσείο στις 9 Νοεμβρίου. Ποιο ήταν το μυστικό του τρίτου μπουκαλιού που χάθηκε;
Το ημερολόγιο που κρατούσαν οι γιατροί που κούραραν τον Στάλιν δεν θυμίζει σε τίποτα τις αναμνήσεις και τις έρευνες για την τελευταία ασθένεια του Στάλιν και το θάνατό του. Όπως φαίνεται από τις καταγραφές στο ημερολόγιο, οι γιατροί προφανώς κατάλαβαν ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε. Αυτό φαίνεται από τις συνταγές που έφτιαξαν: επάλειψη πάγου στο κεφάλι, γλυκό τσάι με λεμόνι, κάθαρση με θειούχο οξείδιο μαγνησίου (sulfur-acid magnesia) κλπ.
Όταν οι γιατροί εξέτασαν τον Στάλιν στις 7 π.μ. στις 2 Μαρτίου βρήκαν τον ασθενή να κείτεται σε ένα καναπέ ανάσκελα με το κεφάλι γυρισμένο προς τα αριστερά και με τα μάτια κλειστά. Η υπεραιμία του προσώπου ήταν μέτρια, η αναπνοή δεν ήταν διαταραγμένη. Ο σφυγμός ήταν στους 78 χτύπους το λεπτό, οι ήχοι της καρδιάς ήταν πνιχτοί. Η πίεση του αίματος ήταν 19 με 11. Το στομάχι ήταν μαλακό και το συκώτι εξείχε 3-4 εκατοστά κάτω από την άκρη των πλευρών. Ο Στάλιν ήταν αναίσθητος, η κατάστασή του ανησυχητική.
Ο δρ. Lukomsky ανακάλυψε ότι το δεξί χέρι του Στάλιν και το πόδι είχαν παραλύσει. Από καιρό σε καιρό το αριστερό του πόδι κινούνταν λίγο. Από τα ιατρικά αρχεία φαίνεται ότι οι γιατροί έκαναν το καλύτερο δυνατό για να θεραπεύσουν τον ηγέτη από τη δηλητηρίαση και από τις συνέπειές της, αναταραχή στην κυκλοφορία του αίματος και προσβολή, την ίδια στιγμή. Αλλά καμία δεν αποφάνθηκε ότι ήταν δηλητηρίαση.
Ήταν 3 Μάρτη ότι οι γιατροί του Στάλιν βεβαιώθηκαν ότι η κατάσταση του ασθενή γινόταν ολοένα και χειρότερη και η καρδιακή δραστηριότητα ασθενούσε. Την επόμενη μέρα, 4 Μάρτη, η κατάσταση του ασθενή έγινε εξαιρετικά άσχημη λόγω συχνών αναπνευστικών σταματημάτων. Ξαφνικά, το δέρμα του προσώπου, τα πόδια και τα χέρια έγιναν μπλε το οποίο είναι αρκετά συνηθισμένο σε δηλητηριάσεις με κάποια δηλητήρια. Όταν ο ανθρώπινος οργανισμός δηλητηριαστεί με ανιλίνη, νιτριβενζένιο και άλλα, η αιμοσφαιρίνη μετατρέπεται σε μεθαιμοσφερίνη μετατρέπονται σε η οποία έχει σκούρο χρώμα. Δεν είναι εξακριβωμένο αν ο Στάλιν δηλητηριάστηκε με μείγμα από διαφορετικά δηλητήρια.
Τη νύχτα της 5ης Μάρτη, οι γιατροί είχαν αποτελέσματα από τις αιματολογικές και ουρολογικές εξετάσεις του Στάλιν οι οποίες έδειχναν ότι ο ασθενής υπέφερε από δηλητηρίαση. Αλλά οι γιατροί φοβούνταν να το πουν στον Μπέρια σαν να φοβόνταν ότι θα κατηγορήσει κάποιον από αυτός για την δηλητηρίαση. Το συκώτι του Στάλιν ήταν ακόμα πρησμένο, ένα ακόμα σημάδι δηλητηρίασης.
Νωρίς το πρωί της 5ης Μάρτη, ο Στάλιν είχε αιμοπτύσεις με αποτέλεσμα να μειωθεί ο σφυγμός και η πίεση του αίματος. Οι γιατροί ήταν σε αδυναμία στο πώς να εξηγήσουν το τι συνέβαινε στον ασθενή. Ολόκληρη την ημέρα ο Στάλιν είχε αιμοπτύσεις και κατάρρευσε αρκετές φορές.
Το βράδυ της 5ης Μάρτης, ο Στάλιν ήταν μουσκεμένος από ιδρώτα, ο σφυγμός του ήταν ασταθής και η κυάνωση ήταν οξυμένη. Οι γιατροί έδωσαν στον ασθενή carbogene αρκετές φορές αλλά η κατάστασή του δεν καλυτέρευε. Στις 9:40 μ.μ ο Στάλιν είχε τεχνίτη αναπνοή αλλά ήταν αναποτελεσματική. Ως ώρα θανάτου καταχωρήθηκε η 9:50 μ.μ.
Οι γιατροί άφησαν πολλά ντοκουμέντα, συμπεριλαμβανομένης και της νεκροψίας του Στάλιν, τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τις καταθέσεις αυτόπτων μαρτύρων. Για παράδειγμα, η κόρη του Στάλιν η Σβετλάνα είπε ότι δεν μπορούσε να αναγνωρίζει τον πατέρα της διότι η ασθένειά του τον άλλαξε σε βαθμό που να μην μπορεί να αναγνωριστεί. Είναι πιθανό ότι οι άνθρωποι του Μπέρια αντικατέστησαν τον Στάλιν με τον σωσία του και ακόμα και οι ίδιοι οι συγγενείς του δεν μπορούσαν να τον αναγνωρίσουν;
Ένα από τα αρχεία που σχετίζονται με το θάνατο του Στάλιν και βρέθηκε στα αρχεία του Κρεμλίνου δείχνει ιδιαίτερα μυστήριο. Το αρχείο λέει ότι η νοσοκόμα Moiseyeva έδωσε στον Στάλιν ένεση γλυκονικού ασβεστίου (calcium gluconate) στις 8:45 μ.μ. Ποτέ πριν κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Στάλιν δεν είχε δοθεί τέτοια ένεση. Στις 9:48 μμ, η νοσοκόμα έβαλε την υπογραφή της σε ένα αρχείο που αποκαλύπτει ότι έδωσε στον Στάλιν ένεση 20% καμφορέλαιο (20-percent camphor oil). Τελικά, η γυναίκα έφτιαξε μια ένεση αδρεναλίνης για τον Στάλιν για πρώτη φορά από την έναρξη της ιατρικής παρακολούθησής του και έφτιαξε επίσημο αρχείο με το γεγονός. Λίγο αργότερο ο Σοβιετικός ηγέτης πέθανε. Αυτή η σύμπτωση ενισχύει τις φήμες ότι μια Εβραία εκπαιδεύτηκε από τον Μπέρια να στείλει τον Στάλιν στον άλλο κόσμο δίνοντας του μια ειδική ένεση.
Όταν οι γιατροί εκείνη την περίοδο μελέτησαν τα ιατρικά αρχεία του Στάλιν και τις τελευταίες ώρες της ζωής του ανέφεραν ότι ενέσεις αδρεναλίνης είναι απαγορευμένες για ασθενείς που παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα με αυτά που εμφάνιζε ο Στάλιν.
Παρ’ όλα αυτά είναι γεγονός ότι αμέσως μόλις οι συνάδελφοι του Στάλιν ανέλαβαν καθήκοντα σε μια ειδική διαρκή συνεδρίαση στο Κρεμλίνο, πήγαν στην εξοχική κατοικία του Στάλιν όπου τον βρήκαν ζωντανό και του έκαναν την θανατηφόρα ένεση.

Σάββατο 1 Μαΐου 2010

ΑΠΕΡΓΙΑ


"Την 1η Μαΐου του 1890, ο Φρ. Ενγκελς σημείωνε στο πρόλογο της γερμανικής έκδοσης του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: «Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, το προλεταριάτο της Ευρώπης και της Αμερικής
επιθεωρεί τις δυνάμεις του, που για πρώτη φορά κινητοποιούνται σε μια στρατιά, κάτω από μια σημαία και για έναν άμεσο σκοπό: για το νομοθετικό καθορισμό της κανονικής οχτάωρης εργάσιμης ημέρας, που διακηρύχτηκε ακόμα από το 1866, από το Συνέδριο της Διεθνούς στη Γενεύη και ξανά ύστερα από το Εργατικό Συνέδριο του Παρισιού στα 1899.
Και το θέμα της σημερινής μέρας θα δείξει στους καπιταλιστές και στους γαιοκτήμονες όλων τω χωρών ότι οι προλετάριοι όλων των χωρών είναι σήμερα πραγματικά ενωμένοι. Ας ήταν ο Μαρξ πλάι μου να το 'βλεπε αυτό με τα ίδια του τα μάτια!».
Πώς όμως είχαμε φτάσει στο σημείο η 1η Μαΐου να γίνει η παγκόσμια ημέρα των εργατών;
Η προϊστορία της «Μέρας των εργατών»
Η «Μέρα των εργατών» δεν προέκυψε τυχαία και φυσικά δεν απασχόλησε το εργατικό κίνημα μόνο προς το τέλος του 19ου αιώνα. Στην αρχαιότητα και στο μεσαίωνα υπήρχαν, σε διάφορα μέρη του κόσμου, συγκεκριμένες ημέρες, κατά τις οποίες τιμούνταν η χειρωνακτική εργασία. Αργότερα, κατά τη Γαλλική Επανάσταση ορίστηκε μια ειδική μέρα του Σεπτέμβρη που θεωρούνταν εργατική αργία, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1790 άρχισε να γιορτάζεται η 4η Ιουλίου κάθε έτους ως η μέρα που οι εργάτες και οι καταπιεσμένοι διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους
. Η παράδοση αυτή, να γιορτάζεται δηλαδή η 4η Ιούλη ως μέρα των εργατών, κράτησε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως τη δεκαετία του 1880 και στη συνέχεια επισκιάστηκε από την «Ημέρα της Εργασίας» - που γιορταζόταν την πρώτη Δευτέρα του Σεπτέμβρη κάθε έτους- και από την Πρωτομαγιά.
Η «Μέρα των Εργατών» γενικά, και ειδικότερα η Πρωτομαγιά έχει συνδεθεί πρωτίστως με τον αγώνα της εργατικής τάξης για πραγματική μείωση του χρόνου εργασίας, και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και τα άλλα αιτήματα που κατά καιρούς έβαζε και βάζει το εργατικό κίνημα αυτή τη μέρα δεν έχουν το δικό τους ειδικό βάρος στον ταξικό αγώνα που διεξάγει.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο χρόνος εργασίας στις βιομηχανίες του τότε ανεπτυγμένου κόσμου έφτανε τις 12 και 14 ώρες ημερησίως, ενώ κατά την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων ανέβηκε κατά 4 έως 6 ώρες επιπλέον. Ετσι στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1790 άρχισαν οι πρώτοι εργατικοί αγώνες για την καθιέρωση της δεκάωρης εργασίας με πρόσθετη πληρωμή για τις υπερωρίες. Η πάλη για το θέμα αυτό υπήρξε αρκετά σκληρή κατά τα επόμενα χρόνια και μόνο κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα κατορθώθηκε να γίνει το δεκάωρο η κανονική εργάσιμη μέρα γιά τους περισσότερους ειδικευμένους Αμερικανούς τεχνίτες. Για την πλειοψηφία των εργατών, όμως, το πρόβλημα παρέμενε και γύρω στο 1860 οι ώρες εργασίας μειώθηκαν στις 11.
Το Οχτάωρο
Το αίτημα για οχτάωρη εργασία διατυπώθηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία το 1829 από την «Εθνική Ενωση για την Προστασία της Εργασίας» και εφαρμόστηκε στην αποικία της Βικτωρίας την 21η Απριλίου του 1856. Οραματισμοί για το Οχτάωρο άρχισαν να εκφράζονται και στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1829, ενώ τα πρώτα σημαντικά μέτρα για την εξασφάλισή του το εργατικό κίνημα των ΗΠΑ άρχισε να τα παίρνει από το 1863. Μετά όμως από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο (1861- 1865) ο αγώνας για την οχτάωρη εργάσιμη μέρα πήρε εκρηκτικές διαστάσεις. Γράφει ο Μαρξ χαρακτηριστι! κά: «Ο πρώτος καρπός του εμφυλίου πολέμου ήταν η ζύμωση για το οκτάωρο που με ταχύτητα ατμομηχανής προχωρεί από τον ατλαντικό ως τον ειρηνικό Ωκεανό, από τη Νέα Αγγλία ως την Καλιφόρνια.
Το πανεργατικό συνέδριο της Βαλτιμόρης (16 Αυγούστου 1866) διακηρύχνει:
''Η πρώτη και μεγάλη απαίτηση της σημερινής εποχής για ν' απελευθερωθεί η εργασία αυτής της χώρας από την καπιταλιστική σκλαβιά είναι η έκδοση ενός νόμου που θα καθορίζει ότι το 8ωρο θ' αποτελεί την κανονική εργάσιμη ημέρα σ' όλες τις Πολιτείες της αμερικανικής Ενωσης. Είμαστε αποφασισμένοι! να καταβάλουμε όλες μας τις δυνάμεις ώσπου να πετύχουμε αυτό το ένδοξο αποτέλεσμα''» (Κ. Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος πρώτος, σελ. 314- 315).
Το αίτημα του οκταώρου- καθώς και άλλα εργατικά αιτήματα- αποδέχτηκε και η Διεθνής Ενωση Εργατών (Πρώτη Διεθνής), η οποία στο συνέδριό της στη Γενεύη, τον Σεπτέμβρη του 1866, πήρε την εξής απόφαση: «Η μείωσις των ωρών εργασίας οφείλει να είναι το πρώτον βήμα προς τη χειραφέτηση του εργάτη. Κατ' αρχήν η οκτάωρος εργασία πρέπει να θεωρηθεί επαρκής και η νυκτερινή εργασία να επιτρέπεται μόνον εξαιρετικώς» («Κοινωνιολογικόν και Πολιτικόν Λεξικόν» της εφημερίδας «Ανεξάρτητος», λήμμα «Οκτάωρον» κ.ά.). Ετσι το αίτημα του οκταώρου έγινε αίτημα του παγκόσμιου προλεταριάτου. Ομως ο αγώνας για την κατάκτησή του στις Ηνωμένες Πολιτείες έμελλε να αποτελέσει την αιτία για την καθιέρωση της Πρωτομαγιάς ως παγκόσμιας ημέρας των εργατών.
Η Πρωτομαγιά του 1886
Οπως προαναφέραμε, μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, η πάλη για ο οκτάωρο πήρε εκρηκτικές διαστάσεις στις ΗΠΑ. Σε πολλές Πολιτείες έγινε δυνατή ακόμη και η νομοθετική του κατοχύρωση αλλά οι νόμοι που θεσπίστηκαν περιείχαν πολλά παραθυράκια, τα οποία και αξιοποιούσαν οι εργοδότες για να αυξάνουν το χρόνο εργασίας κατά πώς ήθελαν, γεγονός που συνάντησε την αντίδραση των εργατών.
Το 1884, στο συνέδριό της η νεοσύστατη, τότε, Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας αποφάσισε ότι η 1η Μαΐου του 1886 θα είναι ημέρα ενός εκτεταμένου απεργιακού αγώνα των εργατών με σκοπό την καθιέρωση του Οκταώρου. Την απόφαση εκείνη την πήρε στα χέρια της η ίδια η εργατική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών και την έκανε πράξη. Είχε δημιουργήσει μάλιστα κι ένα τραγούδι για το Οκτάωρο το οποίο κατέληγε στο εξής σύνθημα:
«Οκτώ ώρες για εργασία, οκτώ ώρες για ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»
Στην Πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 στις ΗΠΑ γύρω στο μισό εκατομμύριο εργάτες παράτησαν τη δουλειά τους και συνενώθηκαν στους δρόμους του αγώνα. Σημαντικές απεργίες και διαδηλώσεις έγιναν στις περισσότερες από τις μεγάλες, αλλά και στις μικρές πόλεις και κωμοπόλεις. Επίκεντρο όμως του αγώνα αναδείχτηκε το Σικάγο, με 90.000 διαδηλωτές να έχουν κατακλύσει την πόλη. Ηταν δε, τόσο μεγάλη και τόσο επιβλητική η κινητοποίησή τους που οι καπιταλιστές θεώρησαν πως έπρεπε να επιβληθούν δυναμικά. Ετσι, στις 3 Μαΐου η αστυνομία πυροβόλησε εν ψυχρώ εναντίον εργατών που διαδήλωναν- κατά των απεργοσπαστών- έξω από το εργοστάσιο θεριστικών μηχανών Μακ Κόρμικ, δολοφονώντας εν ψυχρώ 4 διαδηλωτές και τραυματίζοντας αρκετούς. Την επομένη, 4 Μαΐου, όταν η εργατική τάξη του Σικάγο πραγματοποιούσε διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Χέιμαρκετ, προβοκάτορας έριξε βόμβα σκοτώνοντας έναν και τραυματίζοντας πάνω από 70 αστυνομικούς. Το αποτέλεσμα ήταν η αστυνομία να στρέψει τα όπλα εναντίον του πλήθους, προκαλώντας πλήθος τραυματιών και τουλάχιστον έναν νεκρό, ενώ τις επόμενες μέρες πέθαναν άλλοι έξι τραυματίες αστυνομικοί που ο θάνατός τους ήταν συνέπεια τραυματισμών που υπέστησαν από τους αδιάκριτους πυροβολισμούς των συναδέλφων τους.
Η, από κάθε άποψη, τραγωδία του Χέιμαρκετ έδωσε την ευκαιρία στο αστικό κράτος να προχωρήσει σε συλλήψεις εργατών ηγετών. Συγκεκριμένα, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε σκηνοθετημένη δίκη οκτώ άνθρωποι που είτε δε βρίσκονταν στην πλατεία του Χέιμαρκετ όταν ρίχτηκε η βόμβα είτε δεν ήταν σε θέση έμμεσα ή άμεσα να έχουν την παραμικρή εμπλοκή σ' αυτή την υπόθεση. Τελικά, από τους 8 οι Πάρσανς, Σπάις, Φίσερ και Ενγκελ απαγχονίστηκαν στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο Λιγκ βρέθηκε νεκρός στο κελί του και οι Νημπ, Σουάμπ και Φίλντεν καταδικάστηκαν σε πολλά χρόνια καταναγκαστικά έργα. (Ουίλ. Φόστερ: «Ιστορία του Παγκόσμιου Συνδικαλιστικού Κινήματος», τόμος Α' σελ. 144- 145).
Η πρωτομαγιάτικη, όμως, απεργία του 1886 δεν πήγε χαμένη. Είχε ως αποτέλεσμα 185.000 εργάτες να κερδίσουν το 8ωρο και τουλάχιστον 200.000 εργάτες να μειώσουν το χρόνο εργασία τους από τις 12 στις 10 και 9 ώρες. Σε πολλές, επίσης, περιοχές κερδήθηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία. Ηταν, επομένως, κάτι παραπάνω από φυσιολογική εξέλιξη, να ανακηρυχτεί η Πρωτομαγιά ως η Παγκόσμια Μέρα της εργατικής τάξης."

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ


ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΑ ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

8 ΩΡΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑ - 8 ΩΡΕΣ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ - 8 ΩΡΕΣ ΥΠΝΟΣ
5 ΗΜΕΡΕΣ
ΣΤΑΘΕΡΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ
ΚΑΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΟΙ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ
Ε ΛΟΙΠΟΝ ΚΥΡΙΟΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΑΛΛΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
ΟΤΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙΣ 10.000.000 ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ(ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ) ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΙ ΠΡΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑ Ε ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΙ ΦΟΡΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ
ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ
ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΟΥΜΕ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ-ΔΕΚΟ-ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ -ΔΗΜΟΥΣ-ΝΟΜΑΡΧΙΕΣ ΑΠΟΛΥΟΥΜΕ ΚΟΣΜΟ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΗΔΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΗΔΗ ΜΕΓΑΛΟ ΦΠΑ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΦΠΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ,ΚΟΒΟΥΜΕ ΤΑ ΔΩΡΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ 1500 ΕΥΡΩ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΚΑΤΩΤΑΤΟ ΜΙΣΘΟ ΑΛΛΑ Η ΑΓΟΡΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ ΤΑ ΗΔΗ ΑΚΡΙΒΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΗΦΟΡΑ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ.
ΚΥΡΙΟΙ ΑΝ ΚΑΝΕΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΤΟ ΘΑ ΕΧΕΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
ΑΛΛΑ!!!!!!!!
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΤΕ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΑΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΕΦΤΑ ΠΩΣ ΘΑ ΨΩΝΙΣΩ;
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΑΝ ΑΠΟΛΥΣΕΤΕ ΚΟΣΜΟ ΠΩΣ ΘΑ ΜΕΙΩΣΕΤΕ ΤΗΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΑΝ ΑΠΟΛΥΘΕΙ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙ;
ΚΥΡΙΟΙ ΒΡΕΣΤΕ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΟΛΟΣ Ο ΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΝΙΜΑ-ΣΤΑΘΕΡΑ-5ΗΜΕΡΟ-8ΩΡΟ-ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΣ-ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΟ 60 ΕΤΟΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΟΥ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ




ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ ΕΙΝΑ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΠΡΩΤΑ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΨΗΝΟΥΜΕ ΤΡΩΜΕ ΚΑΙ ΠΙΝΟΥΜΕ
ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝ ΜΕΡΗ ΚΑΤΟΧΥΡΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΩΣΑΝΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥΣ
ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΑΘΕΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ
ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ
ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΥΧΟΜΑΙ


Η μείωση της διάρκειας της εργάσιμης ημέρας, υπήρξε πάγιο αίτημα του εργατικού κινήματος.

Ο Μαρξ το θεωρούσε πρωταρχική προϋπόθεση για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης.
Στον αγώνα για τη μείωση της διάρκειας της εργάσιμης ημέρας, ξεχωριστή θέση κατέχει ο αγώνας για το οκτάωρο.

Η 1η Μάη του 1886 ήταν η μέρα της μεγάλης απεργίας στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας, αντί της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν ως τότε.
Απεργία η οποία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και που βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας με εντολή των καπιταλιστών, ενώ οι ηγέτες, πρωτεργάτες των τότε εργατικών κινητοποιήσεων για το 8ωρο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν.

” Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν’ απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού.
Ενόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888 στο Σεντ Λούις για την 1η του Μάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση.
Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους» (Φίλιπ Φόνερ: «Εργατική Πρωτομαγιά 1886- 1986», εκδόσεις ΣΕ, σελ. 55 και Ουίλιαμ Φόστερ: «Η Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, σελ. 175) “.

Μ’ αυτήν την απόφαση, που πάρθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς όρισε τη 1η Μάη ως τη διεθνή μέρα αγώνα των εργατών.

Στην ιστορία όμως έμεινε το 1886 ως το έτος, στο οποίο γεννήθηκε η Εργατική Πρωτομαγιά

ΘΡΗΝΟΣ


1924: Ο πρώτος νεκρός
Ο στρατός ανοίγει πυρ με θύμα τον Παρασκευαΐδη και 12 τραυματίες
Από το 1893 και μετά η τρικουπική έκφραση χρησιμοποιείται για να δηλώνει αποτυχία, κυρίως για τα οικονομικά θέματα αλλά και για γενικότερους λόγους.

Παρόμοια διατύπωση χρησιμοποίησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον Μάιο του 1932. Είπε τη φράση «τελικώς επτωχεύσαμεν». Η Ελλάδα κήρυξε για άλλη μία φορά πτώχευση, τώρα εξαιτίας του υψηλού δανεισμού μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη διεθνή οικονομική ύφεση από το κραχ του 1929.Η αποτυχία της Μικρασιατικής Εκστρατείας οδήγησε σε περιπέτειες όχι μόνο την πολιτική, αλλά και την οικονομική ζωή.

Η Ελλάδα πέρα από την οικονομική αφαίμαξη, που υπέστη για να στηρίξει τις πολεμικές επιχειρήσεις, υποχρεώθηκε να καταβάλλει πολεμικές αποζημιώσεις ακόμη και στους συμμάχους της του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόσθετες ανάγκες δημιούργησε ο διπλασιασμός του πληθυσμού εξαιτίας της έλευσης του πλήθος των προσφύγων. Η στάση πληρωμών του 1932 είχε τις ρίζες της στην κατάσταση, που απότομα διαμορφώθηκε μια δεκαετία πριν.Την παρτίδα δεν στάθηκε δυνατό να σώσει ούτε η επάνοδος του Ελευθερίου Βενιζέλου, ούτε η έκπτωση της δυναστείας των Γλίξμπουργκ και η ανακήρυξη της Δημοκρατίας...Από τον Μάρτιο του 1924 πρωθυπουργός είχε αναλάβει ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, που στις 13 Απριλίου διεξήγαγε το δημοψήφισμα, με το οποίο επικυρώθηκε η πολιτειακή αλλαγή.

Η πρώτη ημέρα του Μαΐου είχε οριστεί για την ορκωμοσία των δημόσιων υπαλλήλων και των Ενόπλων Δυνάμεων στο νέο πολίτευμα. Την ίδια μέρα τα κόκκινα συνδικάτα θέλησαν να οργανώσουν συγκέντρωση για να γιορτάσουν την εργατική Πρωτομαγιά. Η κυβέρνηση την απαγόρευσε.Παρά ταύτα, στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου (μετέπειτα πλατεία Κοτζιά) συγκεντρώθηκαν κάπου χίλια άτομα, ως επί το πλείστον οπαδοί του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (ΣΕΚΕ), μετέπειτα Κομμουνιστικού.Η παρευρισκόμενη στρατιωτική δύναμη τους διέταξε να διαλυθούν. Δεν συμμορφώθηκαν και ο Στρατός πυροβόλησε (στον αέρα, κατά την επίσημη έκθεση) και ακολούθησε συμπλοκή. Νεκρός έπεσε ο 24χρονος εργάτης Σωτήρης Παρασκευαΐδης, ενώ τραυματίστηκαν 12 διαδηλωτές και 5 στρατιώτες.

Ο Παπαναστασίου έκανε λόγο «περί εφαρμογής της παλαιάς κομμουνιστικής τακτικής, που απέβλεπε εις την καλλιέργειαν του μίσους κατά παντός αστικού καθεστώτος».Ωστόσο, ο ιστορικός Γρηγόριος Δαφνής στο έργο του «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων» προχωρεί σε δύο παρατηρήσεις:Τα γεγονότα προκλήθηκαν κυρίως από έλλειψη ψυχραιμίας των επικεφαλής των στρατιωτικών τμημάτων.Το ΚΚΕ την εποχή εκείνη «διήνυε την βρεφικήν ηλικίαν και ο εξ αυτού κίνδυνος ήτο τελείως ανύπαρκτος».Γεγονός είναι ότι η Πρωτομαγιά απέκτησε τον πρώτο νεκρό της.

1936: Πεδίο μάχης
Μέρα Mαγιού μού μίσεψες

Τον Μάιο του 1936, στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, έπεσαν 9 νεκροί εργάτες και τραυματίστηκαν εκατοντάδες. Ολοι σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις με τη Χωροφυλακή, με πρώτο τον αυτοκινητιστή Τάσο Τούση. Ο θρήνος της μάνας πάνω στο σωριασμένο πτώμα ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο για τον περίφημο «Επιτάφιο».

Ο χειμώνας του 1936 ήταν ο πιο άγριος των τελευταίων ετών. Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει στα ύψη τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης και η κατάσταση των εργαζομένων έχει γίνει δυσβάστακτη. Απεργιακές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο με τους λιμενεργάτες, τους αυτοκινητιστές, τους τροχιοδρομικούς, τους εργάτες βενζίνης στη Σελ και την Γκρεκοπετρόλ, τους καπνεργάτες της Καβάλας και τους κλωστοϋφαντουργούς του Νέου Φαλήρου. Πρωθυπουργός ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, που ετοιμαζόταν για τη δικτατορία, που θα εγκαθιδρύσει στις 4 Αυγούστου.

Θρυαλλίδα αποτέλεσαν οι απολύσεις και το λοκ άουτ, με τα οποία απάντησαν οι καπνέμποροι στα αιτήματα της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας. Η απεργία, που ξέσπασε στις 29 Απριλίου, γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα την επομένη.Η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε με δύο συγκεντρώσεις, στο Μπεχτσινάρ και στο Σέιχ Σου. Οι επιθέσεις της Χωροφυλακής θα αρχίσουν από τις 2 του μηνός και θα πάρουν μεγάλη έκταση στις 8 Μαΐου, οπότε το κέντρο της Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Η απεργία είχε γενικευτεί σε όλα τα εργοστάσια της συμπρωτεύουσας, στις μεταφορές, στους σιδηροδρόμους. Κάθε κίνηση παρέλυσε.

Διατάχτηκε να επέμβει ο Στρατός, αλλά εκδηλώθηκαν μαζικά κρούσματα απειθαρχίας φαντάρων και αξιωματικών. Στις επιθέσεις οι απεργοί δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια. Απάντησαν μαχητικά. Οι συγκρούσεις πήραν μεγάλες διαστάσεις.Στήθηκαν οδοφράγματα. Η Χωροφυλακή χρησιμοποίησε τα όπλα. Οι 300 τραυματίες ήταν ο πρόλογος του αιματοκυλίσματος της επομένης.Την άλλη μέρα, στην πλατεία Ελευθερίας συγκεντρώθηκε 150.000 λαού. Με τη νέα ένοπλη επίθεση των Δυνάμεων Ασφαλείας, νεκροί και τραυματίες βάφουν με αίμα τους δρόμους της πόλης.Το λουτρό αίματος της 9ης Μαΐου δεν στάθηκε ικανό να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις. Θα διακοπούν στις 14 του μηνός, όταν δόθηκαν υποσχέσεις για απελευθέρωση των συλληφθέντων, χορήγηση συντάξεων στις οικογένειες των νεκρών και ικανοποίηση μέρους των αιτημάτων.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944-Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ 200 ΕΛΛΗΝΩΝ


O αγωνιστής Ν. Μαριακάκης, γεωπόνος από τα Χανιά της Κρήτης, και το ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε λίγο πριν από την εκτέλεσή του την Πρωτομαγιά του 1944.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Όταν ένας Γερμανός στρατηγός, τρεις αξιωματικοί και αρκετοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους σε ενέδρα ανταρτών στους Μολάους, οι κατοχικές δυνάμεις αποφάσισαν την εκτέλεση των Διακοσίων κομμουνιστών, καθώς και την εκτέλεση όλων των ανδρών που θα συλλαμβάνονται μεταξύ Μολάων και Σπάρτης. Ποιος, όμως, έφτιαξε εκείνο τον κατάλογο; Μήπως οι Μεταξικοί δεν παραδώσανε στους Γερμανούς τα κλειδιά της φυλακής των κρατουμένων κομμουνιστών; Φαίνεται, λοιπόν, πως έπρεπε οι κομμουνιστές ν’ αφανιστούν μόνο και μόνο γιατί ήσαν κομμουνιστές.

Απ' αυτούς, περίπου 170 ήταν πρώην κρατούμενοι στην Ακροναυπλία και οι υπόλοιποι πρώην εξόριστοι στην Ανάφη. Ο εχθρός είχε κάνει γνωστές τις προθέσεις του λίγες ημέρες πριν, όταν δημοσιοποίησε μέσω του κατοχικού Τύπου και ανάρτησε στους τοίχους των σπιτιών της πρωτεύουσας την εξής ανατριχιαστική ανακοίνωση:

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν:
1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944.
2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.
Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί (σ.σ. πρόκειται για ταγματασφαλίτες) εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.
Ο στρατιωτικός διοικητής Ελλάδος».

Στις 30 Απριλίου 1944 κυκλοφόρησε στο Χαϊδάρι η φήμη ότι οι S.S. σκόπευαν να εκτελέσουν διακόσιους κρατουμένους ως αντίποινα για τη δολοφονία Γερμανού στρατηγού και τριών αξιωματικών του κοντά στη Σπάρτη από «κομμουνιστικάς συμμορίας». Ο διοικητής κάλεσε κάποιους από τους προϊσταμένους στα συνεργεία, όλους Ακροναυπλιώτες κομμουνιστές. Ο Fischer τούς ζήτησε να υποδείξουν ποιοι μη Μεταξοκρατούμενοι κρατούμενοι θα μπορούσαν να τους αντικαταστήσουν, καθώς οι ίδιοι θα μεταφέρονταν την επομένη σε άλλο στρατόπεδο. Επίσης, διέταξε τους Χαλκιδέους να πάρουν πίσω τα προσωπικά τους είδη και να βρίσκονται μπροστά στα μαγειρεία την επομένη το πρωί, προκειμένου να μεταφερθούν σε άλλο στρατόπεδο.

Με δεδομένη τη φήμη για μαζική εκτέλεση, που αναφέραμε παραπάνω, όλοι όσοι μίλησαν με τον Fischer πίστεψαν ότι επρόκειτο να εκτελεστούν. Έτσι, οι Ακροναυπλιώτες προσπάθησαν να αποχαιρετήσουν όσους περισσότερους από τους φίλους τους ήταν δυνατόν. Ακολούθως μαζεύτηκαν στον θάλαμο 1 του Μπλοκ 3, όπου με μουσική από δύο κιθάρες κι ένα βιολί έγινε αποχαιρετιστήριο γλέντι. To επόμενο πρωί, πριν από το προσκλητήριο, συγκέντρωσαν τους Χαλκιδαίους και τους επιβίβασαν σε φορτηγά που τους απομάκρυναν από το στρατόπεδο. Μετά το πρωινό συσσίτιο, ο Fischer κάλεσε γενικό προσκλητήριο, στο οποίο διάβασε μια λίστα διακοσίων ονομάτων. Αυτοί ήταν οι διακόσιοι που θα εκτελούνταν, ως αντίποινα για τη δολοφονία του Γερμανού στρατηγού. Η ομάδα των μελλοθανάτων περιλάμβανε όλους τους Ακροναυπλιώτες, πλην δεκαέξι ατόμων, τους Αναφιώτες και μερικούς γερμανοκρατούμενους.

Συγκεντρώθηκαν μπροστά στα μαγειρεία, όπου πριν επιβιβαστούν στα αυτοκίνητα, άρχισαν να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο, το τραγούδι της Ακροναυπλίας και τον Ζάλογγο μπροστά στα μάτια των έκπληκτων Ναζί που δεν τολμούσαν να αντιδράσουν. Ο Ζήσης Ζωγράφος υπήρξε μάρτυρας αυτής της συγκλονιστικής σκηνής:

«Τώρα τους παρακολουθούμε από μακριά Γελούν και τραγουδούν. Έχουν στήσει εδώ στη μέση του στρατόπεδου των Ες-Ες χορό. Χωριστά οι γέροι. Μπροστά ο Μακέδος, τιμημένος καπνεργάτης της Καβάλας. Χωριστά οι νέοι. Μπροστά ο Μανασής (Παπαδόπουλος). Κι έπειτα ενώνονται πάλι όλοι μαζίγια να βγει απ' τ' αντριωμένα τους στήθια μ' όλη τους τη δύναμη το αθάνατο τραγούδΐ: Ακροναυπλία, Ακροναυπλία, Πίστη, Ελπίδα, Πειθαρχία [...] »Δενμπορούμε να τους αντικρύσουμε. Η καρδιά μας ματώνει. Τα μάτια βουρκώνουν. Οι λυγμοί πάνε να πνίξουν τη φωνή όλων εμάς που μείναμε. Μα όχι. Κάνουμε ύστατη προσπάθεια. Ούτε ένα δάκρυ να μην αφήσουμε να κυλήσει. Ξεθυμαίνει έτσι το μίσος και η δίψα για εκδίκηση σβήνει. Ας στεγνώσουν στα μάτια τα δάκρυα. Ας γίνουν φλόγα που μας καίει τα σωθικά και μέρα και νύχτα. Να μην ξεχάσουμε ποτέ την ώρα τούτη, ποτέ όσο ζούμε.

»Τα αυτοκίνητα που θα τους πάρουν φάνηκαν στη στροφή του δρόμου. Βαριά οπλισμένοι στρατιώτες παρατάχθηκαν στην πόρτα. Άρχισαν να μπαίνουν μέσα.

Ύστατη στιγμή! Ο Ανέστης (Λαζαρίδης) ανεβαίνει σ' ένα πεζούλι. Με τη δυνατή φωνή του δίνει το παράγγελμα Προσοχή! Οι Γερμανοί δεν τολμούν να εμποδίσουν. Βγάζουν όλοι τα καπέλα τους. Σιγή νεκροταφείου. Καμιά ιεροτελεστία δεν έγινε με τόση κατάνυξη. Τραγουδούν-. Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή... »Ποτέ ο χαιρετισμός της Λευτεριάς δεν αντιλάλησε στις πολιτείες και τα χωριά, τα βουνά και τα φαράγγια της Ελλάδας πιο συγκινητικά, πιο ειλικρινά, πιο αντρειωμένα... »Τώρα είναι έτοιμοι.

Είκοσι-είκοσι προχωρούν. [...]
Πετάν τα καπέλα τους στον αέρα. Βαδίζουνε με σταθερό βήμα. Φωνάζουν "Ζήτω η Λευτεριά" και χάνονται μεσ' το κλειστό αυτοκίνητο. Έφυγαν!».

Οι διακόσιοι του Χαϊδαρίου μεταφέρθηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου τους εκτέλεσαν με οπλοπολυβόλα. Οι σοροί μεταφέρθηκαν στο Γ Νεκροταφείο, όπου τάφηκαν σε ατομικούς τάφους.

Μνήμη Νίκου Γλέζου«Αγαπητή μητέρα, σας φιλώ. Χαρετισμούς. Σήμερα πάω για εκτέλεση πέφτοντας για τον ελληνικό λαό». 10 Μαΐου 1944, μαζί με 90 άλλους πατριώτες στέκεται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και ο 19χρονος Νίκος Γλέζος. Ηταν μια πράξη σπάνια, μοναδική, τέτοια που μόνον ένα παλικάρι θα έκανε. Τη φωνή του είχε γνωρίσει μέσα από το χωνί όλη η Αθήνα, στις διαδηλώσεις από τους πρώτους, ακούραστος στα συνθήματα κατά των κατακτητών στους τοίχους. Οταν τον συνέλαβαν, άντεξε στα βασανιστήρια μέχρι το τέλος και μπορούσε να δίνει κουράγιο στους συγκρατούμενούς του.

ΔΙΕΔΩΣΕ ΤΟ

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More