ΑΛΛΟ ΑΙΓΑΙΟ.....ΑΛΛΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ;

Είναι γνωστή η αντίσταση που πρόβαλε ο Μακάριος στις...

παραλλαγές προτάσεων της Αμερικανικής Κυβέρνησης (Σχέδια ‘Ατσεσον) για εκχώρηση από την Ελλάδα της νήσου Καστελόριζο προκειμένου να υπάρξει η πολυπόθητη τότε «Ένωση» της Κύπρου με την Ελλάδα. Οι ΗΠΑ είχαν αναλάβει στις αρχές της δεκαετίας του ’60 αυτή την πρωτοβουλία, φοβούμενες τόσο τυχόν στενή σύνδεση της Κύπρου με την τότε Σοβιετική Ένωση, όσο και την πρόκληση πολέμου ανάμεσα σε δύο κράτη μέλη του ΝΑΤΟ, την Ελλάδα και την Τουρκία. Ανεξάρτητα το πώς αξιολογεί κανείς τις τότε προτάσεις, αυτό που θέλω να υπογραμμίσω εδώ, είναι ότι για την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα ζητιόταν η παραχώρηση του Καστελόριζου.Λίγα χρόνια αργότερα, το 1974, προδομένη η Κύπρος από την Χούντα των Αθηνών, έγινε το μεγάλο θύμα της τουρκικής επιθετικότητας και κατοχής. Όμως, το μικρό Καστελόριζο παρέμεινε ελληνικό και μάλιστα με αυξανόμενη ρόλο. Σειρά σχετικά πρόσφατων συμφωνιών για το διεθνές δίκαιο της Θαλάσσης αναγνωρίζουν, πλέον, στο Καστελόριζο την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας, καθώς και δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Ο μικρός ελληνικός βράχος απέκτησε μέγιστη γεω-οικονομική στρατηγική σημασία. Αποτελεί φυσικό εμπόδιο για την Τουρκία που επιθυμεί να κυριαρχήσει στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου έχουν εντοπιστεί τεράστια αποθέματα σε πετρέλαιο και αέρια. Με άλλα λόγια έχουν γίνει ανακαλύψεις που προσθέτουν στην γεω-στρατηγική σημασία της περιοχής εν γένει, λόγο γειτνίασης με τα Πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, μια αυτοτελή γεω-οικονομική και κατά προέκταση αυτόνομη γεωστρατηγική σημασία.Η Τουρκική διπλωματία εντόπισε σύντομα τα πλεονεκτήματα που αποκτά η θαλάσσια περιοχή στην Ανατολική Μεσόγειο. Προσπαθεί δε, να προωθήσει τρεις στρατηγικές επιλογές: πρώτον να υποβαθμίσει τη σημασία και τη δυνατότητα δράσης του Ισραήλ. Για αυτό εξάλλου και η στάση της στα πρόσφατα επεισόδια κατά την αποστολή βοήθειας προς την Γάζα. Να εμφανίσει εαυτό, αυτή η δύναμη κατοχής (αλλά για αυτό κουβέντα ορισμένοι Έλληνες ακτιβιστές…), ως εκπρόσωπο των συμφερόντων της Βόρειας Κύπρου και ότι διαχειρίζεται τα δήθεν αυτόνομα συμφέροντα των κατεχομένων εδαφών. Ενώ εμφανίζει τα νόμιμα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως υπό επιτήρηση, εμφανίζοντας την τελευταία ως κράτος περιορισμένης κυριαρχίας. Και τρίτον, να αποκλείσει την διασύνδεση ανάμεσα σε Ηπειρωτική Ελλάδα – Ρόδο με Καστελόριζο και του τελευταίου με την Κύπρο. Δηλαδή, η Τουρκία υποστηρίζει ότι έχει δικαιώματα δια της κατοχής. Ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν καθότι καλούνται να παραιτηθούν από τα νόμιμα δικαιώματά τους.Πώς μπορεί να γίνει παραίτηση από δικαιώματα; Με μιας; Ανοικτά; Καμιά κυβέρνηση δεν θα το έκανε, διότι αυτό θα συνιστούσε εθνική προδοσία. Αυτή γίνεται από αδυναμία και δια της διολίσθησης. Επί παραδείγματι δια της αποδοχής, όπως έχει ήδη γίνει, της Τουρκικής θέσης σύμφωνα ότι στην διαπραγμάτευση ως προς το Αιγαίο δεν θα συμπεριλαμβάνεται το Καστελόριζο. Όμως, ένα πλαίσιο συμφωνίας χωρίς το Καστελόριζο σημαίνει ότι η συνολική συμφωνία δεν θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητές και τα δικαιώματά του.Αντίθετα με όσα πράττει η ελληνική πολιτεία, πρέπει να καταστήσει σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία για το Αιγαίο χωρίς αναγνώριση των δικαιωμάτων ΑΟΖ που απορρέουν από τη θέση που κατέχει το Καστελόριζο και η υφαλοκρηπίδα του. Σε αυτή τη βάση θα πρέπει να υπάρξει αρχική συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αμέσως δε μετά με την Αίγυπτο. Συμφωνίες που θα αναγνωρίζουν την ΑΟΖ του Καστελόριζο. Εάν η Τουρκία έχει άλλη γνώμη, ας πάει εκείνη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αλλά το να παραιτείται η Ελλάδα εκ των προτέρων από την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου σε αναμφισβήτητη περιοχή της, διότι έτσι το επιθυμούν οι Τούρκοι προκειμένου να διαπραγματευτούν άλλα ζητήματα στο Αιγαίο πρόκειται το λιγότερο για εθνική ηλιθιότητα!

Read More

ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ.......ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Τη δραστηριοποίηση της “επιτροπής αποζημιώσεων” με σκοπό την “τουρκοποίηση των ελληνοκυπριακών ακίνητων περιουσιών” στα κατεχόμενα, έτσι ώστε “τα νομιμοποιημένα διεθνώς ακίνητα να δανειοδοτηθούν και να αξιοποιηθούν”, αποφάσισε η Αγκυρα στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε....
την περασμένη Δευτέρα με τη συμμετοχή της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας και του τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Ερογλου, γράφει σήμερα η τουρκική εφημερίδα “Χουριέτ” σε ανταπόκρισή της από την κατεχόμενη Λευκωσία.
Σύμφωνα με τη Χουριέτ, η σύσκεψη στην Αγκυρα έγινε σε δύο φάσεις. Αρχικά έγινε σύσκεψη με τη συμμετοχή του Προέδρου της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ, του Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του αρμόδιου για θέματα Κύπρου Υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου Τζεμίλ Τσιτσέκ, του Υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου και επικεφαλής της τουρκικής διαπραγματευτικής ομάδας στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την ΕΕ Εγκεμέν Μπαγίς και του τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Ερογλου. Στη δεύτερη φάση στη σύσκεψη μετείχαν οι αντιπροσωπίες των δύο πλευρών, αλλά όχι ο κ. Ερντογάν.
Η εφημερίδα γράφει ότι κατά τη σύσκεψη ο τούρκος Πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ επεσήμανε ότι είναι μεγάλο κέρδος για την τουρκική πλευρά η λεγόμενη επιτροπή αποζημιώσεων που συστάθηκε στα κατεχόμενα και “αναγνωρίστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 5 Μαρτίου 2010″ και ζήτησε τη λήψη μέτρων έτσι ώστε να αποκτήσει λειτουργικότητα η ”επιτροπή”. Ο κ. Γκιουλ, σύμφωνα με τη “Χουριέτ”, ζήτησε από τον γενικό διευθυντή της τουρκικής τράπεζας “Is” και πρόεδρο της τουρκικής Ενωσης Τραπεζών Ερσίν Οζιντζε που μετείχε στη σύσκεψη, να συστήσει μία ειδική επιτροπή Κύπρου.

Η εφημερίδα γράφει ότι κατά τη δίωρη σύσκεψη η Τουρκία και η τ/κ ηγεσία αποφάσισαν ώστε τα ακίνητα που θα “τουρκοποιηθούν” εκ μέρους της λεγόμενης επιτροπής αποζημιώσεων και θα νομιμοποιηθούν από πλευράς διεθνούς δικαίου να δανειοδοτηθούν από την επιτροπή που θα συσταθεί με την υποστήριξη της Ενωσης Τραπεζών και να αξιοποιηθούν σε διεθνές επίπεδο.
Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι “ζητήθηκε από τον Οζιντζε να παρουσιάσει προτάσεις για την αξιοποίηση των Ελληνοκυπριακών ακίνητων περιουσιών πριν από το 1974, αφού πάρουν αυτές μορφή σύμφωνη προς το διεθνές δίκαιο, με σύγχρονες μεθόδους χρηματοδότησης”.
Η “Χουριέτ” γράφει ότι “το περιουσιακό θεωρείται το κατεξοχήν δυσεπίλυτο πρόβλημα στο νησί” και σημειώνει ότι περίπου το 80% του ψευδοκράτους που έχει έκταση 3355 τ.χ, πριν από το 1974 ανήκε σε Ελληνοκύπριους.

Read More

ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΤΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ;

Συμφώνως με το τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο «Kanal D», αναφέρεται ότι, κατά την διάρκεια πολυώρου συνεδριάσεως (4,5 ώρες!) του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, όπως μετέδωσε ο ανταποκριτής του στην Αγκυρα, συζητήθηκαν σενάρια (;) για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, σε μερικές περιοχές, στα 7 (;) μίλια, ενώ σε άλλες, στα 8 (;) μίλια! Το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο συνεκλήθη, στα πλαίσια της ανασκοπήσεως της επισκέψεως του Τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα. Είναι εξόχως χαρακτηριστικό, πως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Τζεμίλ Τσιτσέκ, απέφυγε να διαψεύσει τις πληροφορίες αυτές! Οι δημιουργούμενες απορίες και τα ερωτηματικά είναι εύλογα.

Πώς γίνεται να λαμβάνουν χώρα, τέτοιου περιεχομένου συζητήσεις, για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων και μάλιστα για τόσες ώρες, μέσα στο τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο, «ανασκοπώντας» την πρόσφατη επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα; Μπορεί το Υπουργείο Εξωτερικών να μας πληροφορήσει, υπάρχει κάποια λογική εξήγηση και τι ακριβώς συμβαίνει;

Read More

ΕΝΑΣ ΧΑΡΤΗΣ......ΠΟΛΛΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ανεπίσημος τουρκικός χάρτης του Αιγαίου, στον οποίο διακρίνεται η γραμμή διχοτόμησής του από βορά προς νότο, με βάση τον 25ο Μεσημβρινό, όπου η Τουρκία οριοθετεί αυθαίρετα την υφαλοκρηπίδα - ΑΟΖ και αντίστοιχα το FIR, εγκλωβίζοντας τα ελληνικά νησιά του Ανατ. Αιγαίου. Διακρίνεται, επίσης, το όριο των ελληνικών χωρικών υδάτων 6 ν. μιλίων, όπως και τα ελληνικά νησιά, που, κατά την Τουρκία, είναι «γκρίζες ζώνες»

Επιταχύνονται, όπως όλα δείχνουν, τα σενάρια αλλαγής των συνόρων στο Αιγαίο, με την επαναοριοθέτηση και συρρίκνωση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε βυθό, θάλασσα και.... αέρα. Τις εξελίξεις οδηγούν η δίψα των πολυεθνικών και της ντόπιας αστικής τάξης για εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων. Πριν και μετά την ….

επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Ρ. Ερντογάν στις 22 Οκτώβρη στην Αθήνα, άρχισε να ανοίγει η βεντάλια των διευθετήσεων που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο των «διερευνητικών επαφών» Ελλάδας - Τουρκίας, σε όλο το πλέγμα των ελληνοτουρκικών ζητημάτων.
Τα σχετικά δημοσιεύματα στον Τύπο κορυφώθηκαν με τα όσα είδαν το φως για τη συνεδρίαση, την περασμένη Τρίτη, 26 Οκτώβρη, του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου, με αντικείμενο την «επέκταση» των ελληνικών (!!!) χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 7-8 ν.μίλια. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αυτό που προωθείται είναι η διχοτόμηση του Αιγαίου με άξονα τον 25ο Μεσημβρινό.
όπως είναι η πάγια επιδίωξη της Τουρκίας.
Στην εδραίωση του καθεστώτος αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, εκτός από τις τουρκικές παραβιάσεις και τις ενδοΝΑΤΟικές ρυθμίσεις, έχει συμβάλει η στρατηγική επιλογή των ελληνικών κυβερνήσεων να μην ορίσουν την ελληνική ΑΟΖ στο θαλάσσιο χώρο. Πρόκειται για νόμιμο δικαίωμα που απορρέει από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και η απεμπόλησή του έχει σαν αποτέλεσμα καμιά οικονομική δραστηριότητα να μην μπορεί να αναπτυχθεί πέρα από το σημερινό όριο των ελληνικών χωρικών υδάτων, στα 6 ν. μίλια.
Ολα αυτά σε μια περιοχή, όπως το Αιγαίο, διάσπαρτη από εκατοντάδες ελληνικά νησιά - υπάρχουν μόνο δύο τουρκικά, η Ιμβρος και η Τένεδος - όπου αν εφαρμοστούν οι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου τότε η υφαλοκρηπίδα - Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη σε ποσοστό άνω του 80% αποτελεί ελληνικό κυριαρχικό δικαίωμα. Αντίστοιχη είναι και η περιοχή ευθύνης για τις πτήσεις, το γνωστό FIR.
Το θέμα της συνεδρίασης του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου με αντικείμενο τις διευθετήσεις στο Αιγαίο αποκαλύφθηκε από τα τουρκικά ΜΜΕ. Σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο «Kanal D», σε μια συνεδρίαση διάρκειας 4,5 ωρών, το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο συζήτησε θέματα που αφορούν την «υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, το διεθνή εναέριο χώρο και την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο»!
Πιο συγκεκριμένα, εξέτασε σενάρια για την «επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων σε μερικές περιοχές στα 7 μίλια και σε μερικές 8 μίλια», στο πλαίσιο της «ανασκόπησης της επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα».

Πλαίσιο γενικευμένων εκχωρήσεων
Η ελληνική κυβέρνηση δε διέψευσε τις διαρροές στον τούρκικο Τύπο, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Γ. Πεταλωτή να δηλώνει την Τετάρτη ότι «τα σενάρια που συζητάει το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο δε μας αφορούν, εμείς έχουμε πάγιες θέσεις». Ο ισχυρισμός αυτός είναι άτοπος. Τα σενάρια αφορούν άμεσα την Ελλάδα και έχουν με βεβαιότητα συζητηθεί στις διμερείς επαφές κεκλεισμένων των θυρών. Εξάλλου, ένα ελληνικό κυριαρχικό δικαίωμα προφανώς και δεν αποτελεί τουρκική αρμοδιότητα, εκτός εάν τίθεται ζήτημα τοποθέτησης της τουρκικής κυβέρνησης απέναντι σε μια τέτοια διευθέτηση.
Το αντικείμενο της επίμαχης συνεδρίασης δεν είναι παρά η φόρμουλα «διευθέτησης» που είχε αποκαλύψει ο «Ριζοσπάστης» με δημοσίευμα στις 15 Σεπτέμβρη 2010. Εκεί σημειωνόταν ότι στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών Ελλάδας - Τουρκίας, οι δύο πλευρές έχουν καταλήξει σε συμφωνία συνδιαχείρισης και συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, στη βάση της αποδοχής τουρκικών «ζωτικών συμφερόντων», κάτω από την ομπρέλα των ισχυρών πολυεθνικών συμφερόντων και του ΝΑΤΟ.
Αναφερόταν, επίσης, ότι η συμφωνία περιλαμβάνει «χάρτες για τα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών, λαμβάνοντας κατά περίπτωση ως εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων άλλοτε τα 6 μίλια και άλλοτε τα 8». Για το θέμα υπάρχουν και άλλα δημοσίευμα στον Τύπο, στα οποία αναφέρεται ότι οι διερευνητικές για την υφαλοκρηπίδα φαίνεται πως έχουν φθάσει πολύ κοντά σε μια κωδικοποίηση, με διαβαθμισμένη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, που θα φθάνουν στα 12 ν. μίλια σε ορισμένες περιοχές, αλλά θα περιορίζονται στα νησιά.
Ανιχνεύοντας τις συνέπειες των προωθούμενων ρυθμίσεων στο Αιγαίο, πρέπει πριν απ' όλα να γίνει σαφές ότι ο όρος «επέκταση» των ελληνικών χωρικών υδάτων είναι ψευδεπίγραφος. Μια τέτοια ρύθμιση αποτελεί συρρίκνωση και εγκατάλειψη - εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, αφού τα ελληνικά χωρικά ύδατα, σύμφωνα με την ισχύουσα σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, μπορούν να επεκταθούν στα 12 ν. μίλια.
Η όποια διευθέτηση στα χωρικά ύδατα - η Τουρκία έχει χαρακτηρίσει «αιτία πολέμου» (κάζους μπέλι) την άσκηση του νόμιμου ελληνικού δικαιώματος για επέκτασή τους στα 12 ν. μίλια - θα αποτελέσει τη βάση για διευθέτηση και των υπόλοιπων ζητημάτων. Στην ουσία, ο ορισμός των ελληνικών χωρικών υδάτων κάτω από τα 12 ν. μίλια ισοδυναμεί σε αποτελέσματα με επαναχάραξη των συνόρων.
Αν τα ελληνικά χωρικά ύδατα οριστούν στα 7 ή 8 ν. μίλια (σήμερα είναι 6 ν. μίλια), στα πλαίσιο μιας ελληνοτουρκικής διευθέτησης, αυτό σημαίνει οριστική εγκατάλειψη του δικαιώματος για επέκταση στα 12 ν. μίλια. Κάτι τέτοιο θα συμπαρασύρει ανάλογη οριοθέτηση και συρρίκνωση στον ελληνικό εναέριο χώρο, που σήμερα είναι 10 ν. μίλια, χωρίς να την αποδέχεται η Τουρκία, επικαλούμενη ότι το Διεθνές Δίκαιο ορίζει ως εθνικό εναέριο χώρο τον υπερκείμενο των εθνικών χωρικών υδάτων εναέριο χώρο.
Η ελληνική πλευρά απαντούσε με το επιχείρημα ότι αφού έχει το δικαίωμα επέκτασης των εθνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν. μίλια, αυτό συνεπάγεται ότι ο ορισμός μόνο του εθνικού εναέριου χώρου στα 10 ν. μίλια υπερκαλύπτεται από το ευρύτερο δικαίωμα των 12 ν. μιλίων. Ολες όμως αυτές οι διευθετήσεις στην πράξη χαρτογραφούν - οριοθετούν και την υφαλοκρηπίδα - Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).

Το σπέρμα για νέες εντάσεις
Είναι σαφές ότι ο περιορισμός, και μάλιστα επιλεκτικός, των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 7-8 ν. μίλια από τις ελληνικές ακτές δε γίνεται για την εξασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, η οποία άλλωστε επιτρέπεται (αβλαβής διέλευση) ακόμα και στα εσωτερικά ύδατα (Σούνιο). Γίνεται για να τεθεί ως βάση διανομής της υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ. Τυχόν καθιέρωση ελληνικών χωρικών υδάτων στα 7-8 ν. μίλια θα έχει ως αποτέλεσμα να μην κλείνει με ελληνικά χωρικά ύδατα η αλυσίδα που σχηματίζουν τα ελληνικά νησιά του Ανατ. Αιγαίου και έτσι μένει ανοιχτό το Αιγαίο, με ανυπολόγιστες συνέπειες στην ίδια την άμυνα της χώρας.
Δηλαδή, τα διεθνή ύδατα, ανάμεσα στα ελληνικά νησιά του Ανατ. Αιγαίου και την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και ανάμεσα σε ελληνικά νησιά, όπως και προς την ανοιχτή Μεσόγειο, η εκμετάλλευση των οποίων αποτελεί αποκλειστικό ελληνικό δικαίωμα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, μένουν «ελεύθερα» για να αποτελέσουν αντικείμενο μοιρασιάς.
Εδώ έρχονται τα διάφορα σενάρια μοιρασιάς της υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ, όπως αυτό των «δακτύλων», με βάση τα οποία παραχωρούνται στην Τουρκία θαλάσσιες περιοχές που ξεκινάνε από τα μικρασιατικά παράλια και εκτείνονται σε βάθος προς τα δυτικά, παραβλέποντας την παρουσία ελληνικών νησιών.
Συνέπεια αυτών των ρυθμίσεων είναι να κουρελιάζεται και η αποκλειστική αρμοδιότητα της Ελλάδας για τον έλεγχο των πτήσεων στο Αιγαίο, το γνωστό FIR. Οπως επίσης εξουδετερώνεται το δικαίωμα άμυνας, μαζί με τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, αφού πλέον με τις προωθούμενες διευθετήσεις θα δημιουργηθούν στο μέσον του Αιγαίου νησίδες τουρκικής υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε δικαιώματα ασφάλειας τυχόν εγκαταστάσεων έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων, που πλέον θα επικαλείται η Τουρκία.
Στο ίδιο πλαίσιο προωθείται και η αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, με διακοπή - σε πρώτη φάση - των πτήσεων μαχητικών αεροσκαφών, σύμφωνα και με τις κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ που αφορούν στη δομή και τη λειτουργία του.
Είναι σαφές ότι οι διευθετήσεις που έχουν δρομολογηθεί σε όλο το πλέγμα των ελληνοτουρκικών ζητημάτων αντανακλούν τις επιδιώξεις της αστικής τάξης σε Ελλάδα και Τουρκία για κερδοφορία από τη συνεκμετάλλευση του φυσικού ενεργειακού πλούτου που κρύβει το Αιγαίο. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τη συνάντηση με τον Τ. Ερντογάν, ο Γ. Παπανδρέου στη Βουλιαγμένη (22/10/2010) παραδέχτηκε στη διάρκεια συζήτησης με δημοσιογράφους ότι η «κυβέρνηση έχει κάνει επαφές με τη "Shell" (σ.σ. το γνωστό βρετανικό - ολλανδικό πετρελαϊκό κολοσσό) και δύο άλλες χώρες για το θέμα της εξόρυξης στο Αιγαίο»!

Read More

ΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Στις μαθητικές μνήμες ενός ενήλικου κυριαρχούν οι πρώτοι φίλοι, τα πειράγματα και τα τραγούδια που διαδραματίζονται πίσω από τις πόρτες των σχολικών αιθουσών. Σε ότι αφορά στη δική μου μαθητική ζωή, μαζί με όλα τα παραπάνω, κυριαρχούσε και μια γενική απαξίωση για το θεσμό της εκπαίδευσης, απότοκο των άθλιων κτιριακών εγκαταστάσεων αλλά και συνθηκών των σχολείων της Ελληνικής επικράτειας, που στην καλύτερη περίπτωση μπορείς να τα παρομοιάσεις με μεταμοντέρνα σοβιετικά μπλοκ. Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να ανακατασκευάσω την έννοια του εκπαιδευτηρίου στο μυαλό μου, αντικρίζοντας μερικά από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ομογένειας. Τα περισσότερα από αυτά είναι τρίπατα ιστορικά νεοκλασικά που κατασκευάστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, ύστερα από ευεργεσίες μεγάλων μορφών της Ρωμέικης ιστορίας.
Από τα οκτώ Ρωμέικα εκπαιδευτήρια, που ακόμα υποδέχονται μαθητές στους κόλπους τους, μόνο ένα βρίσκεται στην Ασιατική πλευρά της Πόλης και πιο συγκεκριμένα στην ιστορική συνοικία του Μοδıού. Η ιδιάζουσα περίπτωση του πρώην κεντρικού παρθεναγωγείου Χαλκηδόνος έγκειται στον ένα και μοναδικό μαθητή που φοιτά σε αυτό. Το μέλλον του πλήρως εξοπλισμένου πράσινου κτιρίου με τη μαρμάρινη επιγραφή στην είσοδο "Εκπαιδευτήρια Ελλ. Ορθ. Κοινότητος", τους χαρακτηριστικούς μαρμάρινους κίονες της εισόδου και τα ξύλινα πατώματα είναι αβέβαιο.
Το φαινόμενο αυτό εξηγείται από το γενικό κατακερματισμό της Ελληνορθόδοξης κοινότητος, όπου αντικατοπτρίζεται ρεαλιστικότητα και στα δημογραφικά των σχολείων. Ο κ. Πεστεματζόγλου διευθυντής και διδάσκαλος τα τελευταία 18 χρόνια στο δημοτικό σχολείο, μου εξήγησε ότι ο αριθμός των μαθητών, όταν ανέλαβε καθήκοντα, ξεπερνούσε τους 20. Στις αρχές τις νέας χιλιετίας το πλήθος των μαθητών μειώθηκε στους 5. Η άλλη τάση που δικαιολογεί τις άδειες αίθουσες είναι η συχνή επιλογή ιδιωτικών ξενόγλωσσων σχολείων από τα λιγοστά μέλη της κοινότητας με πρόσχημα την ελλειπή ή κατά καιρούς προβληματική εκπαίδευση που προσφέρεται από τα μειονοτικά.
Σε περίπτωση που το σχολείο δεν δεχθεί άλλους μαθητές στα επόμενα δύο χρόνια, θα περάσει στην περίοδο της νάρκωσης. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, που θα οριστεί από την εφορία της Κοινότητας, θα παραμείνει τυπικά ανοιχτό χωρίς όμως μαθητές, θα μεταμορφωθεί δηλαδή σε ένα σχολείο - φάντασμα. Η έσχατη λύση της νάρκωσης το μόνο που θα καταφέρει είναι να παρατείνει για λίγο την ιστορία του σχολείου, που φέτος κλείνει τα 130 χρόνια από την ίδρυσή του. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του δημοτικού σχολείου στο Μακροχώρι που ακολούθησε την ίδια πορεία.
Η απόλυτη ησυχία που κυριέυει το σχολείο διακόπτεται από τα τριξίματα του ξύλινου πατώματος. Η χρυσαφί προτομή του Κεμάλ παρέα με την κατακόκκινη ημισέλινο εποπτεύουν την αμείλικτη σιωπή. Ο νόστος δεσπόζει σε κάθε γωνιά του μελαγχολικού κτιρίου. Στον πίνακα ανακοινώσεων φωτογραφίες γεμάτες γλυκά παιδικά χαμόγελα. Οι αίθουσες σκονισμένες και άδειες. Το μοναδικό σημάδι που μαρτυρεί την παρελθοντική παρουσία των άδειων σχολικών αιθουσών είναι οι διακοσμημένοι τοίχοι με τις παλιές ζωγραφιές των μαθητών που πέρασαν από εδώ. Δίπλα ακριβώς από τις ξεθωριασμένες ζωγραφιές στέκονται οι εργασίες του μοναδικού πλέον μαθητή του σχολείου, ενός πρόσχαρου και συνειδητοποιημένου παιδιού, που ονειρεύεται μια μέρα να γίνει γιατρός, του Χρυσοβαλάντη.

Read More

ΠΑΕΙ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ

Το περιεχόμενο των παράπλευρων διαπραγματεύσεων αυτών είχε αντικείμενο «τουρκικές προτάσεις» για τη μείωση της έντασης στο Αιγαίο, μέσω ενός «Κώδικα καλής συμπεριφοράς» που θα μείωνε τις ελληνικές αναχαιτίσεις στο Αιγαίο με αντάλλαγμα τη μείωση των τουρκικών υπερπτήσεων σε ελληνικά νησιά.
Φέτος την Ανοιξη
Στην πραγματικότητα η ιδέα αυτής της παράπλευρης διμερούς συνεννόησης για το Αιγαίο έχει τις ρίζες της στις αρχές της άνοιξης του 2010, όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες πληροφορίες περί προώθησης συμφωνίας με την Τουρκία, «βάσει της οποίας το ανατολικό Αιγαίο από τον 25ο μεσημβρινό και ανατολικά, εντός του FIR Αθηνών, θα μετατραπεί σε περιοχή αποφυγής έντασης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία…».
Οι συναντήσεις, που διεκόπησαν τώρα, αφορούσαν ακριβώς αυτό το περιεχόμενο και μάλιστα κατά τρόπο συγκεκριμένο, για την επίτευξη μιας συμφωνίας «μείωσης της έντασης» ανάμεσα στις δύο πλευρές, αλλά σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου.
Η επιχειρηθείσα «διαπραγμάτευση» Αθήνας – Αγκυρας οδηγούσε κατ’ ουσίαν στην επιβεβαίωση παραχωρήσεων προς την Τουρκία που έχουν συντελεστεί τα τελευταία έτη, χωρίς η παρούσα κυβέρνηση να αντιδρά ακόμα και σήμερα:
Από το δραματικό θανατηφόρο ατύχημα Ηλιάκη στην Κάρπαθο το 2006, σιωπηλά αλλά σταθερά οι ελληνικές κυβερνήσεις άλλαξαν πολιτική και με συγκεκριμένες «σιωπηλές» διαταγές οι ελληνικές αναχαιτίσεις περιορίστηκαν σε αριθμό και σε ποιότητα ανατολικά από τη μέση του Αιγαίου, ενώ αντιθέτως αυξήθηκαν οι τουρκικές υπερπτήσεις σε ελληνικά νησιά αμφισβητώντας εμπράκτως την ελληνική κυριαρχία επί αυτών. Παρά ταύτα, αυτή τη στιγμή η Αθήνα επιχειρεί να πείσει ότι γίνονται διαπραγματεύσεις και γι’ αυτές τις αναχαιτίσεις που έχουν απομείνει.
Η ουσιαστική αλλαγή και δυσμενέστατη για την Ελλάδα επήλθε τον Αύγουστο του 2006, όταν το ΝΑΤΟ με δύο διαταγές (SHAPE Aegean Islands Policy και Standard Operating Procedure) απαγόρευσε σε ελληνικά αεροσκάφη να πετούν υπεράνω ή να προσγειώνονται στα ακόλουθα νησιά: Λήμνο, Σαμοθράκη, Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ικαρία, Αστυπάλαια, Ρόδο, Χάλκη, Κάρπαθο, Κάσο, Τήλο, Νίσυρο, Κάλυμνο, Λέρο, Πάτμο, Λειψούς, Σύμη, Κω και Καστελόριζο.
ΝΑΤΟ: Οριο ο 25ος μεσημβρινός
Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τη διεθνή νομοθεσία, με την απαγόρευση πτήσεων το ΝΑΤΟ καθορίζει ότι τα νησιά ανατολικά από τον 25ο μεσημβρινό δεν έχουν ελληνική κυριαρχία.
Ετσι, ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που τα ελληνικά μαχητικά πετάνε ανατολικά από τη μέση του Αιγαίου, ενώ κατά κανόνα αναχαιτίζονται από τα τουρκικά, με το αιτιολογικό ότι παραβίασαν τις διαταγές του ΝΑΤΟ ή η Αγκυρα εκδίδει ανακοίνωση ότι τα ελληνικά μαχητικά παραβίασαν την κυριαρχία της Τουρκίας, σε συγκεκριμένα ελληνικά νησιά.
Η κυβέρνηση ουδέποτε έφερε το θέμα της απαράδεκτης αυτής πολιτικής του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο στη Συμμαχία, ώστε να ανατραπεί αυτή η ανίερη συμμαχία ΝΑΤΟ – Τουρκίας.
Δεν το έπραξε ούτε και χθες κατά τις συναντήσεις των ΥΠΕΞ και ΥΕΘΑ με τον γεν. γραμματέα του ΝΑΤΟ Ράσμουσεν, ο οποίος βρίσκεται στην Αθήνα για την προετοιμασία της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λισαβόνα τον Δεκέμβριο, όπου εκεί μπορεί να τεθεί ένα τέτοιο θέμα.
Αντιθέτως οι δύο υπουργοί εξέφρασαν προχθές την πλήρη συμφωνία τους με το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ και δεν εξέφρασαν την παραμικρή δυσφορία τους, ούτε άφησαν ανοιχτό περιθώριο μη συμφωνίας, αν δεν διορθωθεί η απαράδεκτη από το 2006 πολιτική του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.
Και όλα αυτά, τη στιγμή που άλλες χώρες (π.χ. Τουρκία, Πορτογαλία κ.ά.) απειλούν με βέτο το νέο δόγμα, αν δεν ικανοποιηθούν επί μέρους αιτήματά τους.
Η κυβέρνηση υπαναχώρησε χθες από τις παράπλευρες διμερείς διαπραγματεύσεις, που δέχτηκε να ξεκινήσει τον περασμένο Ιούνιο με την Τουρκία, με στόχο να «μειωθεί η ένταση» στον εναέριο χώρο του Αιγαίου.
Αφορμή για τη δημοσιοποίηση των παράλληλων επιμέρους διαπραγματεύσεων ανάμεσα στους δύο γεν. γραμματείς των ΥΠΕΞ, αλλά και του περιεχομένου τους, υπήρξε δημοσίευμα, με την κατακλείδα ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που είχε ανάψει αρχικά το πράσινο φως, τώρα έδειξε «κόκκινο» στη διαδικασία αυτή.

Read More

ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΤΗΣ....ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Την απόδοση του τζαμιού Φετιχιέ στο Μοναστηράκι ως λατρευτικού χώρου στους μουσουλμάνους που ζουν στην Αθήνα προωθεί η κυβέρνηση. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι σχετικές διαδικασίες προχωρούν με ιδιαίτερα γοργούς ρυθμούς προκειμένου μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα, ενδεχομένως έως το τέλος του χρόνου, το τζαμί να αποδοθεί στους μουσουλμάνους «καθαρό» από τα ελληνικά αρχαία μνημεία που βρίσκονται στο εσωτερικό του, αφού μέχρι πρότινος το κτίριο λειτουργούσε ως μουσείο.
Ήδη, η συντήρηση και η ανακαίνιση στο τζαμί Φετιχιέ, το οποίο βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πελοπίδα και Πανός, στο βόρειο άκρο εντός του αρχαιολογικού χώρου της άλλοτε Ρωμαϊκής Αγοράς, έχει προχωρήσει σημαντικά και βαίνει προς την ολοκλήρωσή της. Τα περισσότερα από τα αντικείμενα που υπάρχουν μέσα στο τζαμί πρόκειται, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, να μεταφερθούν στη λυόμενη αποθήκη στον περίβολο του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου της Ακρόπολης. Πρόκειται για μια αυθαίρετη κατασκευή που φτιάχτηκε προκειμένου να στεγάσει τα αντικείμενα που βρίσκονταν κατά τη διάρκεια ανέγερσης του μουσείου και με την προοπτική να γκρεμιστεί πριν από τα επίσημα εγκαίνιά του, ενάμιση χρόνο πριν περίπου. Η συγκεκριμένη αποθήκη το τελευταίο χρονικό διάστημα αδειάζει από το περιεχόμενό της, το οποίο μεταφέρεται με οχήματα τύπου «κλαρκ» στα υπόγεια του μουσείου. Μάλιστα, για το σκοπό αυτό βρέθηκαν εν ριπή οφθαλμού και τα χρήματα που απαιτούνταν προκειμένου να φτιαχτούν τα απαραίτητα –πολύχρωμα– ράφια πάνω στα οποία τοποθετούνται τα αντικείμενα που μεταφέρονται. Ήδη από τους τρεις ορόφους της λυόμενης αποθήκης έχουν αδειάσει οι δύο κάτω, προκειμένου εκεί να δημιουργηθεί χώρος για τις αρχαιότητες που έρχονται από το τζαμί Φετιχιέ στο Μοναστηράκι.

Η επιθυμία του Ερντογάν

Η δημιουργία ενός λατρευτικού χώρου των μουσουλμάνων στο κέντρο της Αθήνας αποτελεί μία από τις πλέον βασικές προτεραιότητες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στις σχέσεις με τη χώρα μας. Κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα τον περασμένο Μάιο, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν είχε ζητήσει από τον κ. Γιώργο Παπανδρέου να επισπεύσει τις σχετικές διαδικασίες, συνδέοντας τη λειτουργία τζαμιού στην ελληνική πρωτεύουσα με την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Το θέμα, εξάλλου, ήταν σε περίοπτη θέση και στην ατζέντα των συζητήσεων που είχε η υπουργός Παιδείας κυρία Άννα Διαμαντοπούλου με τον Τούρκο ομόλογό της, ο οποίος συνόδευε, μεταξύ άλλων, τον κ. Ερντογάν σε εκείνο το ταξίδι του στην Αθήνα. Η λειτουργία του τζαμιού Φετιχιέ, στην κυριολεξία κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης, προβάλλεται ως αναγκαιότητα λόγω της καθυστέρησης της κατασκευής του τζαμιού στον Βοτανικό, αλλά και της αύξησης των «εσωτερικών» και «εξωτερικών» πιέσεων για τη δημιουργία ενός μουσουλμανικού λατρευτικού χώρου στο κέντρο της πόλης.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, εξαιτίας του τεράστιο αριθμού μουσουλμάνων παράνομων μεταναστών που έχουν εγκατασταθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και ιδιαίτερα μέσα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, εκτιμάται ότι ακόμη και όταν φτιαχτεί το τζαμί στον Βοτανικό, το Φετιχιέ θα εξακολουθήσει να λειτουργεί ως λατρευτικός χώρος των μουσουλμάνων, αφού το πρώτο δεν θα αρκεί για να καλύπτει τις λατρευτικές τους ανάγκες. Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι όμως ότι το τζαμί αυτό βρίσκεται στην καρδιά του ιστορικού κέντρου της Αθήνας και πλησίον σε έναν από τους πλέον δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρα μας, που κάθε χρόνο κατακλύζεται από εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες. Το παραπάνω γεγονός δημιουργεί αυτόματα ορισμένα ερωτηματικά, όπως τι θα γίνεται όταν οι μουσουλμάνοι έχουν Ραμαζάνι; Θα μετατρέπεται η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη σε ανατολίτικο παζάρι κάπου στο Ισλαμαμπάντ; Θα ερχόμαστε αντιμέτωποι με εικόνες οι οποίες θα παραπέμπουν σε κάτι μεταξύ σουκ της Αραβίας και προσκυνήματος στη Μέκκα; Θα μπορούν, άραγε, να κινούνται ελεύθερα οι τουρίστες στη γύρω περιοχή ή θα αντιμετωπίζουν την εχθρότητα, ενδεχομένως και τις φραστικές ή άλλου είδους επιθέσεις των μουσουλμάνων, που θα νιώθουν εξαιτίας της ενδυμασίας τους και της συμπεριφοράς τους ότι προσβάλλουν την ιερότητα του λατρευτικού τους χώρου; Να σημειώσουμε ότι ανάλογες επιθέσεις, ιδιαίτερα κατά γυναικών, που κατ’ αυτούς ήταν ντυμένες «άσεμνα», έχουν σημειωθεί σε περιοχές της Αθήνας όπου λειτουργούν παράνομα τζαμιά και με έντονη την παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου.
Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης και η λυόμενη αποθήκη…
Η λειτουργία του τζαμιού Φετιχιέ ως μουσουλμανικού τεμένους, εκτός όλων των άλλων, ενέχει και μία άλλη σημαντική παράμετρο που σχετίζεται με τη λυόμενη αποθήκη που είναι κατασκευασμένη στον προαύλιο χώρο του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, προσβάλλοντας τη γενικότερη αισθητική της περιοχής. Η συγκεκριμένη αποθήκη είναι κατασκευασμένη μεταξύ της οικίας του Μακρυγιάννη και της βυζαντινής εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και είναι ορατή από τους επισκέπτες τόσο από τον πεζόδρομο της οδού Μακρυγιάννη, όσο και από τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Κανονικά η αποθήκη θα έπρεπε να κατεδαφιστεί πριν από τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, προκειμένου να μην προσβάλλει την αισθητική του χώρου. Κάτι τέτοιο όχι μόνο τελικά δεν έγινε, αλλά όπως φαίνεται η συγκεκριμένη αποθήκη τείνει να λάβει μόνιμο χαρακτήρα, αφού εκεί, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, θα μεταφερθούν οι αρχαιότητες που βρίσκονται μέσα στο τζαμί Φετιχιέ. Η ύπαρξη της λυόμενης αποθήκης δείχνει όμως και κάτι άλλο: ότι στη χώρα που γεννήθηκε η αισθητική, ανθεί για τα καλά πλέον το κιτς και η προχειρότητα, και μάλιστα δίπλα σε έναν από τους πλέον ιερούς χώρους του ελληνικού πολιτισμού. Δεν συζητάμε βεβαίως για τα εκατομμύρια ευρώ που ξοδεύτηκαν από το υστέρημα του ελληνικού λαού, προκειμένου να στεγαστεί και να εκτεθεί ένα μέρος του πολιτισμού του και τα οποία αποδεικνύεται ότι κάποιοι δεν σέβονται στο ελάχιστο, διαιωνίζοντας την ύπαρξη λυόμενων κατασκευών στον προαύλιο χώρο του.
Τα «Επίκαιρα» επιχείρησαν δύο φορές να επικοινωνήσουν με το διευθυντή του Νέου Μουσείου Ακρόπολης κ. Δημήτρη Παντερμαλή, κάτι όμως που δεν κατέστη τελικά δυνατό. Την πρώτη φορά μας είπαν ότι ο κ. Παντερμαλής έλειπε από το γραφείο του και ότι θα επέστρεφε την επόμενη ημέρα. Την επόμενη ημέρα που ξαναπήραμε μας είπαν ότι «δεν είναι και τόσο εύκολο να επικοινωνήσουμε μαζί του…». Όταν όμως σχολιάσαμε για ποιο λόγο δεν μπορούμε να μιλήσουμε με το διευθυντή ενός μουσείου έστω κι αν πρόκειται για της Ακρόπολης, προσθέτοντας ότι δεν ψάχνουμε και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έσπευσαν να συμπληρώσουν ότι «λείπει συνεχώς ταξίδια στο εξωτερικό…». Να σημειώσουμε, επίσης, ότι όταν ο φωτογράφος του περιοδικού επιχείρησε να φωτογραφήσει τη συγκεκριμένη αποθήκη, οι φύλακες του χώρου τον απομάκρυναν άρον άρον, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν μέσα στον προαύλιο χώρο του μουσείου. Η ύπαρξη της συγκεκριμένης αποθήκης έχει προκαλέσει τη διαμαρτυρία ακόμη και των περίοικων, οι οποίοι αδυνατούν να πιστέψουν ότι υπάρχουν υπεύθυνοι του μουσείου οι οποίοι υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την κουλτούρα και τον πολιτισμό και ανέχονται τέτοιες καταστάσεις.
Φετιχιέ Τζαμί
Το μουσουλμανικό τέμενος, γνωστό ως «Φετιχιέ Τζαμί», δηλαδή «τζαμί του Πορθητή», χτίστηκε αμέσως μετά την άλωση της Αθήνας από τον Ομάρ το 1456, στο βόρειο άκρο της άλλοτε Ρωμαϊκής Αγοράς. Επί Τουρκοκρατίας ήταν κοινώς γνωστό ως το«τζαμί του Σταροπάζαρου» ή «καταραμένο τζαμί». Οικοδομήθηκε επάνω στα λείψανα τρίκλιτης μεσοβυζαντινής βασιλικής, μέρος των οποίων είναι ορατό στη βόρεια πλευρά του τεμένους. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ως υλικό για να χτιστεί το Φετιχιέ Τζαμί χρησιμοποιήθηκε μια από τις στήλες του αρχαίου ναού του Ολυμπίου Διός. Την ανατίναξαν και τη χρησιμοποίησαν ως μαρμαροκονίαμα στους τοίχους. Μετά την εγκατάσταση της πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους στην Αθήνα, το 1834, χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό αρτοποιείο, μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Σήμερα περικλείεται εντός του αρχαιολογικού χώρου και στεγάζει αρχαιότητες. Το συγκεκριμένο τέμενος θεωρείται από τους Τούρκους ως πολιτιστικό μνημείο του τουρκισμού στην Ευρώπη.

Read More

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ

Σύγκριση ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών σχολικών εγχειριδίων
Η διδασκαλία της ιστορίας μπορεί να έχει διάφορους στόχους: την δημιουργία ταυτίσεων και την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης, την παροχή ηθικών διδαγμάτων, την ιστορική ανάλυση όσον αφορά την ιστορική αλλαγή και ιστορικά φαινόμενα, την δημιουργία ενσυναίσθησης (empathy) και την κατανόηση διαφορετικών οπτικών, ή και την ιστορική έρευνα καθ’ αυτήν και δημιουργία κριτικά σκεπτόμενων πολιτών, μεταξύ άλλων (Barton and Levstick 2004).

Στις δυο πλευρές της Κύπρου, όπως και στην Τουρκία και Ελλάδα από όπου υιοθετούνται οι βασικές αρχές διδασκαλίας της ιστορίας και τα ιστορικά μοντέλα, έχει καθιερωθεί η διδαχή της ιστορίας ως εθνική ιστορία με στόχο την καλλιέργεια εθνικής συνείδησης και ταύτισης με το τουρκικό ή ελληνικό έθνος αντίστοιχα. Τα βασικά ιστορικά μοντέλα που έχουν υιοθετηθεί στην Κύπρο είναι ταυτόσημα με αυτά της Ελλάδας και της Τουρκίας, με την ιστορία της Κύπρου να παρουσιάζεται ως παρένθεση της ιστορίας της Ελλάδας ή της Τουρκίας (Κoullapis 2002α, 2002β).

Τα ελληνοκυπριακά και τουρκοκυπριακά βιβλία Ιστορίας της Κύπρου ακολουθούν τα αντίστοιχα της Ελλάδας και Τουρκίας και όσον αφορά την βασική ιδεολογία που τα διέπει, τον εθνοτικό εθνικισμό (ethnic nationalism). Ως ιδεολογία, ο εθνοτικός εθνικισμός υποστηρίζει ύπαρξη του έθνους ανέκαθεν το οποίο καθορίζεται κυρίως στη βάση καταγωγής και κουλτούρας (Smith 1991). Ως εκ τούτου θεωρείται δεδομένη η ύπαρξη των «Ελλήνων» και «Τούρκων» ως έθνη εδώ και χιλιάδες χρόνια σε αντίθεση με άλλες ακαδημαϊκές απόψεις που θεωρούν το έθνος ως απόρροια κοινωνικών μετασχηματισμών που επέφερε η νεωτερικότητα.(Anderson 1983, Gellner 1983, Kitromilides 1989).

Εξετάζοντας τα δυο βασικά ελληνοκυπριακά εγχειρίδια που παρουσιάζουν τις πιο ολοκληρωμένες επισκοπήσεις της ιστορίας για το δημοτικό (Πολυδώρου 1991) και το γυμνάσιο (ΥΑΠ 2005), προκύπτει ότι το βασικό ιδεολογικό σχήμα που τα διαπνέει είναι η έννοια του «Κυπριακού Ελληνισμού». «Ο εξελληνισμός του νησιού από τους Μυκηναίους, γεγονός που σημάδεψε την ιστορική του πορεία» (ΥΑΠ 2005α: 2) θεωρείται το σημαντικότερο γεγονός που καθόρισε τον χαρακτήρα της Κύπρου.

Ως αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης, οι μεταγενέστερες περίοδοι της κυπριακής ιστορίας (με εξαίρεση τη Βυζαντινή) θεωρούνται ως περίοδοι υποδούλωσης σε ξένους δυνάστες, εξού και χαρακτηρίζονται ως –κρατία (Φραγκοκρατία, Ενετόκρατία, Τουρκοκρατία, Αγγλοκρατία). Υπό το πρίσμα αυτό, οι κοινότητες που κατοικούν στο νησί και δεν είναι Έλληνες αλλά βρίσκονται στην Κύπρο ως αποτέλεσμα διαφόρων κατακτήσεων ή μεταναστεύσεων θεωρούνται ως εξωγενή στοιχεία που αλλοιώνουν τον ελληνικό της ιστορικό χαρακτήρα.

Στα ελληνοκυπριακά εγχειρίδια, χρησιμοποιείται συστηματικά η έννοια «Κύπριοι» ως ταυτόσημη με την έννοια «Έλληνες της Κύπρου» (Κουλλαπής 1998-1999). Άλλες εθνοτικές ομάδες, όπως οι Τουρκοκύπριοι, παρουσιάζονται ως να μην ανήκουν ουσιαστικά στην (ιστορικά ελληνική) Κύπρο, αλλά ως υπολείμματα ξένων δυναστών. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το βιβλίο του δημοτικού, «Οι Κύπριοι ήταν και είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.» (Πολυδώρου 1991: 58).

Οι Τουρκοκύπριοι αποκαλούνται συνεχώς «Τούρκοι», με εξαίρεση ελάχιστες αναφορές σε αυτούς ως Τουρκοκύπριοι στο τέλος των βιβλίων. Κατηγοριοποιούνται ως μέρος του Τουρκικού έθνους που εμφανίζεται τόσο στα βιβλία Ιστορίας της Κύπρου όσο και αυτά της Ιστορίας της Ελλάδας ως ο βάρβαρος δυνάστης και εχθρός του «Ελληνισμού».
Τα τουρκοκυπριακά σχολικά εγχειρίδια που χρησιμοποιούνταν ως πρόσφατα (2004) ουσιαστικά αντιστρέφουν τους όρους, ακολουθώντας όμως την ίδια λογική του εθνοτικού εθνικισμού. Βασική έννοια που τα διέπει είναι η έννοια του Τουρκισμού με την Κύπρο να παρουσιάζεται ως ιστορικά τουρκική.

Σε όλα τα βιβλία, ως αρχή της Ιστορίας της Κύπρου παρουσιάζεται η κατάκτηση της από τους Οθωμανούς το 1571 μ.Χ. Αν η ιστορία της Κύπρου ξεκινά από αυτό το έτος, τότε η Κύπρος εμφανίζεται ως «Τουρκική» για τα τρία τέταρτα της ιστορίας της, και άρα ως μια ιστορικά τουρκική επικράτεια. Η κατάκτηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς παρουσιάζεται επίσης ως το καθοριστικό ιστορικό γεγονός που σφράγισε τον χαρακτήρα της: «Σε τέτοιο βαθμό που η σημερινή Κύπρος με τα πολυάριθμα τουρκικά της μνημεία έχει σήμερα διατηρήσει τον Τουρκικό της Χαρακτήρα.» (Serter 1990: 7).

Τα τουρκοκυπριακά εγχειρίδια εστιάζονται κυρίως στη ενδεκαετία 1963-1974 ως τη σημαντικότερη περίοδο της ιστορίας τους. Αυτή, όπως υποστηρίζουν, χαρακτηρίζεται από συνεχή επιθετικότητα σε βαθμό βαρβαρότητας των «Ρωμιών» (δηλαδή των Ελληνοκυπρίων) εναντίον των «Τούρκων της Κύπρου». Επιπλέον, ένα ολόκληρο βιβλίο με τίτλο «Ιστορία του Αγώνα των Τούρκων της Κύπρου» (Serter και Fikretoglu 1982) αφιερώνεται σχεδόν αποκλειστικά σ’ αυτή την περίοδο.

Ο βασικός πολιτικός στόχος αυτών των βιβλίων, που κυκλοφορούσαν όταν η τουρκοκυπριακή Δεξιά μονοπωλούσε την εξουσία, ήταν η νομιμοποίηση της διχοτόμησης μέσω της επιλεκτικής παρουσίασης ενός παρελθόντος ανελέητης θυματοποίησης των «Τούρκων της Κύπρου» και απροκάλυπτης δαιμονοποίησης των «Ρωμιών» που οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι «η ιστορία αποδεικνύει πως οι δυο κοινότητες ποτέ δεν μπόρεσαν και άρα ούτε θα μπορέσουν να ζήσουν μαζί.»

Ενώ όμως η τουρκοκυπριακή δεξιά προωθούσε ένα μοντέλο εθνοτικού εθνικισμού δίνοντας έμφαση στην κοινή καταγωγή και κουλτούρα με τους Τούρκους, η αριστερά προωθούσε ένα μοντέλο πολιτειακού εθνικισμού [civic nationalism] (Smith 1991) ή κυπροκεντρισμού, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον κοινό χώρο της Κύπρου και των ανθρώπων που ζουν σε αυτό ως (εν δυνάμει) κοινή πολιτεία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Με την άνοδο στην εξουσία του αριστερού κόμματος CTP (Ρεμπουπλικανικό Τουρκικό Κόμμα) ξεκίνησε μια ριζοσπαστική αλλαγή των σχολικών εγχειριδίων ιστορίας με την άμεση παραγωγή τριών νέων βιβλίων για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση τα οποία καλύπτουν την ιστορία της Κύπρου από την άφιξη των πρώτων κατοίκων μέχρι το παρόν. Τα βιβλία αυτά πρωτοκυκλοφόρησαν το 2004 και αναθεωρήθηκαν το 2005 (ΜΕΚΒ 2005α, 2005β, 2005γ).

Η βασικότερη διαφορά με τα προγενέστερα εστιάζεται στην προσέγγιση τους στις έννοιες έθνος, εθνικισμός και ταυτότητα. Ο όρος «μητέρα-πατρίδα» για την Τουρκία δεν χρησιμοποιείται καθόλου και αντί αυτού χρησιμοποιείται συχνά η φράση «το νησί μας», ώστε να δημιουργηθεί ταύτιση με την Κύπρο αντί της Τουρκίας. Η λέξη «πατρίδα» χρησιμοποιείται τώρα αποκλειστικά για την Κύπρο (ΜΕΚΒ 2005β: 75). Γίνεται μάλιστα κριτική στα προγενέστερα βιβλία για το ότι «διδασκόταν ότι η Κύπρος είναι μια Τουρκική πατρίδα» (ΜΕΚΒβ: 65).

Χρησιμοποιείται συχνά η λέξη «Κύπριοι», μια έννοια που συμπεριλαμβάνει και ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους, υποστηρίζοντας, για παράδειγμα, ότι η Κύπρος ήταν ο τόπος που όλοι αναγνώριζαν ως κοινή τους πατρίδα (ΜΕΚΒ 2005β: 59).

Επισημαίνεται ότι οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι είχαν πολλές ομοιότητες και ότι αυτά που τους διαχώρισαν ήταν τα κινήματα των εθνικισμών, προερχόμενα από τις «μητέρες-πατρίδες», που υιοθετήθηκαν στην Κύπρο και η πολιτική του «Διαίρει και Βασίλευε» που εφάρμοσαν οι Βρετανοί (ΜΕΚΒ 2005β: 59).

Η ιστορία δεν παρουσιάζεται ως μονοδιάστατη ιστορία έχθρας, όπως στα προγενέστερα βιβλία. Αντίθετα δίνεται ιδιαίτερη έμφαση σε παραδείγματα συνύπαρξης και συνεργασίας καθώς και ακόμα έμφαση στην οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική ιστορία, δηλαδή στις σχέσεις και δραστηριότητες των λαϊκών στρωμάτων.

Όπως υποστηρίζεται, η συνεργασία ήταν συνηθισμένο φαινόμενο της καθημερινότητας από την Οθωμανική ως την πολύ πρόσφατη περίοδο σε πολλούς τομείς, όπως εργατικοί αγώνες, μουσική, ποδόσφαιρο, και εμπόριο (ΜΕΚΒ 2005β: 32, 39; ΜΕΚΒ 2005γ: 22, 32, 46-48, 51, 110-111). Οι Τουρκοκύπριοι (όπως και οι Ελληνοκύπριοι) δεν παρουσιάζονται ως μονολιθική κατηγορία και ούτε φέρονται να υπάρχουν ως εθνότητα εξ ανέκαθεν, αλλά εξηγείται πως σταδιακά καλλιεργήθηκε και υιοθετήθηκε τόσο η τουρκική όσο και η ελληνική εθνική ταυτότητα στην Κύπρο.

Εφόσον η ταυτότητα δεν παρουσιάζεται ως ιστορικά προκαθορισμένη και δεδομένη, αλλά ως κοινωνική διαδικασία και ως πολιτική επιλογή, το πεδίο αφήνεται ελεύθερο και για μια μελλοντική ανασυγκρότηση της τουρκοκυπριακής ταυτότητας στο πλαίσιο μιας επανενωμένης Κύπρου, που αποτελεί και το πάγιο πολιτικό αίτημα της τουρκοκυπριακής αριστεράς.

(Για μια εκτενέστερη κριτική ανάλυση όλων των βιβλίων στα ελληνικά: Γιάννης Παπαδάκης, «Ιστορίες για Κυπρίους: Ταυτότητα και Ετερότητα στα Ελληνοκυπριακά και Τουρκοκυπριακά Σχολικά Εγχειρίδια Ιστορίας της Κύπρου», στο Ετερότητα και Εκπαίδευση, επιμ. Ι. Ιωσήφ και Γ. Σωκράτους, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 2008. Για το ίδιο θέμα στα αγγλικά, “History Education in Divided Cyprus: A Comparison of Greek Cypriot and Turkish Cypriot Schoolbooks on the History of Cyprus” στην ιστοσελίδα www.prio.no/cyprus)

Βιβλιογραφία

Anderson, Benedict. 1983. Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism. Λονδίνο: Verso.
Barton, Keith και Levstik, Linda. 2004. Teaching History for the Common Good. Νιού Τζέρσεϊ: Laurence Erlbaum Associates.
Gellner, Ernest. 1983. Nations and Nationalism. Λονδίνο: Blakcwell.
Kitromilides, Paschalis. 1989. ‘Imagined Communities’ and the Origins of the National Question in the Balkans. European History Quarterly, Vol. 19, No. 2, 149-192.
Κουλλαπής, Λώρης. 1998-1999 ‘Ιδεολογικοί Προσανατολισμοί της Ελληνοκυπριακής Εκπαίδευσης με Έμφαση στο Μάθημα της Ιστορίας.’ Σύγχρονα Θέματα no. 68-69-70: 276-296.

Koullapis, Loris. 2002α ‘The Subject of History in the Greek Cypriot Educational System: A Sub-set of the Greek Nation’. Στο Clio in the Balkans: The Politics of History Education, επιμέλεια Christina Koulouri. Θεσσαλονίκη: Center for Democracy and Reconciliation in Southeast Europe.
____ 2002β ‘The Presentation of the Period 1071-1923 in Greek and Turkish Textbooks Between 1950-2000’. International Textbook Research 24, no. 3: 279-304.
ΜΕΚΒ 2005α. Kibris Tarihi 1 (Ιστορία της Κύπρου 1). Λευκωσία: MEKB.
____ 2005β. Kibris Tarihi 2 (Ιστορία της Κύπρου 2). Λευκωσία: MEKB.
____ 2005γ. Kibris Tarihi 3 (Ιστορία της Κύπρου 3). Λευκωσία: MEKB.
Παπαδάκης, Γιάννης. 2008. Ιστορίες για Κυπρίους: Ταυτότητα και Ετερότητα στα Ελληνοκυπριακά και Τουρκοκυπριακά Σχολικά Εγχειρίδια Ιστορίας της Κύπρου. Στο Ετερότητα και Εκπαίδευση, Ι. Ιωσήφ και Γ. Σωκράτους (επιμ.), 193-200. Αθήνα: Παπαζήσης.
Πολυδώρου, Ανδρέας. 1991. Ιστορία της Κύπρου (για την Ε και Στ Δημοτικού). Λευκωσία: Βασιλείου.

Serter, Vehbi. 1990. Kibris Tarihi (Ιστορία της Κύπρου). Λευκωσία: Kema Ofset
Serter, Vehbi και Fikretoglu, Ozan.1982. Kibris Turk Mucadele Tarihi (Ιστορία του Αγώνα των Τούρκων της Κύπρου). Λευκωσία: Kema Ofset.
Smith, Anthony. 1991. National Identity. Λονδίνο: Penguin
ΥΑΠ (Υπηρεσία Ανάπτυξης Προγραμμάτων) 2005. Ιστορία της Κύπρου (για το Γυμνάσιο). Λευκωσία: Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού..

Read More

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ...ΑΚΟΥΜΕ

Την ύπαρξη μυστικού ελληνοτουρκικού διαλόγου για τον επιχειρησιακό διαμοιρασμό στο Αιγαίο αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ με την δημοσιοποίηση του περιεχομένου ενός τηλεγραφήματος όπου εμφανίζεται η ελληνική πλευρά να παραιτείται από τις αναχαιτίσεις "μακριά από τις ελληνικές ακτές" και "να αποφεύγει να εμπλέκεται σε αερομαχίες όταν τα τουρκικά μαχητικά παραβιάζουν τον εναέριο χώρο μεταξύ 6 και 10 μιλίων". Πρόκεται για την πρώτη επιβεβαίωση αυτού που πρώτο είχε γράψει το defencenet.gr, ότι τα ελληνικά μαχητικά πλέον - και σίγουρα κατόπιν εντολών - δεν εμπλέκονται σε αερομαχία με τους εισβολείς! Σύμφωνα με το δημοσίευμα οι συνομλίες διακόπηκαν ότι η Άγκυρα έβγαλε σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο τα ερευνητικά σκάφη "Τσεσμέ" και "Πϊρι Ρέϊς" και προχώρησε σε έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, παραβιάζοντας το πρωτόκολλο Γιλμάζ-Παπούλια και αυτό της Βέρνης του 1976. Η όλη διαπραγμάτευση προήλθε από πρόταση της Τουρκίας που αποδέχθηκε η Αθήνα και αφορά τις δέσμη προτάσεων και μέτρων που έχει υποβάλει η Αγκυρα στην Αθήνα για τα αεροναυτιλιακά θέµατα στο Αιγαίο τόσο το 2006 όσο και το 2009 αλλά είχαν απορριφθεί από την τότε κυβέρνηση. αυτή την φροά η κυβέρνηση Παπανδρέου δέχθηκε να τις συζητήσει μέχρι που διαπιστώθηκε ότι η Άγκυρα απλώς κέρδιζε χρόνο να για προωθήσει τις γενικότερες επιδιώξεις της.
Ο Ταγίπ Ερντογάν κατά την επίσηµη επίσκεψή του στην Αθήνα τον Μάιο πρότεινε στον Γιώργο Παπανδρέου να υπάρξει "παράλληλος δίαυλος διαλόγου για τη µείωση της έντασης και του κινδύνου πρόκλησης ατυχηµάτων στο Αιγαίο" - ουσιαστικά συζήτησης για την εκχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο! Η πρόταση έγινε δεκτή από την ελληνική πλευρά και όπως προκύπτει από το σχετικό απόρρητο τηλεγράφηµα του ΥΠΕΞ στις 18 Ιουνίου, έναν µήνα µετά την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα, ο γενικός γραµµατέας του ΥΠΕΞ Ι. Αλέξιος Ζέππος και ο Τούρκος ΥΦΥΠΕΞ και επικεφαλής των διερευνητών επαφών από την τουρκική πλευρά Φεριντούν Σινιρλίογλου, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη µε ατζέντα τα αεροναυτιλιακά θέµατα στο Αιγαίο.
Η τουρκική πλευρά ζήτησε αντικείµενο των συζητήσεων να αποτελέσει η δέσµη µέτρων που είχε προτείνει τον Αύγουστο του 2009, ο «κώδικας συµπεριφοράς» που είχε προτείνει το 2006, καθώς και µέτρα πτητικής συµπεριφοράς που είχε αντιπροτείνει η ελληνική πλευρά το 2006 και για τα οποία ουδέποτε έλαβε απάντηση. Σε αυτά προστέθηκαν οι δύο προτάσεις που απηύθυνε δηµοσίως στην Αθήνα ο τούρκος Πρωθυπουργός και αφορούν στις άοπλες πτήσεις πάνω από το Αιγαίο και στην ανταλλαγή «daily flight schedules» (ηµερησίων σχεδίων πτήσης). Μάλιστα ο Φ. Σινιρλίογλου διευκρίνισε ότι στόχος πρέπει να είναι να βρεθούν πρακτικοί τρόποι να µειωθεί η ένταση στο Αιγαίο και όχι να αντιµετωπισθεί η ουσία των προβληµάτων.
Οπως χαρακτηριστικά ανέφερε, σύµφωνα µε το τηλεγράφηµα, «to turn the basketball into a volleyball game by putting a saftey net in the middle» («να µετατραπεί ο αγώνας µπάσκετ σε αγώνα βόλεϊ, βάζοντας ένα δίχτυ ασφαλείας στη µέση»). Εµµέσως πλην σαφώς δηλαδή, σηµειώνουν διπλωµατικές πηγές, όποια και να είναι η τελική συµφωνία, να µη θίγει τις πάγιες θέσεις των δύο πλευρών.
Τα τρία βασικά σηµεία της τουρκικής πρότασης είναι τα εξής:
α) να υπάρξει µυστική «συµφωνία κυρίων» για να εφαρµοστεί «κώδικας συµπεριφοράς» πέραν των 10 ναυτικών µιλίων,
β) να αποφευχθούν οι τουρκικές υπερπτήσεις πάνω από τα ελληνικά νησιά, εφόσον οι ελληνικές αναχαιτίσεις γίνονται µε λιγότερο επιθετικό τρόπο (!) και
γ) να µειωθούν οι τουρκικές παραβιάσεις εντός των 6-10 ναυτικών µιλίων, εφόσον µειωθούν και οι ελληνικές αναχαιτίσεις στον διεθνή εναέριο χώρο µακριά από τις ελληνικές ακτές. Πρότειναν ακόµη να υπάρξει νέα συνάντηση η οποία και έγινε στις 29 Ιουνίου στην Αθήνα– προκειµένου να συγκεντρωθούν οι προτάσεις που έχουν διατυπώσει και οι δύο πλευρές κατά καιρούς και να διαµορφωθεί µια κοινή βάση συζήτησης.
Με το πρόσχηµα ότι τα εν λόγω ζητήµατα πρέπει να αντιµετωπισθούν άµεσα, ο Τούρκος ΥΦΥΠΕΞ πρότεινε να προχωρήσουν οι συνοµιλίες ανεξάρτητα από την πορεία των διερευνητικών επαφών και µάλιστα έθεσε ως πρόταση να ολοκληρωθούν στα τέλη του Σεπτεµβρίου. Ωστόσο, οι συνοµιλίες «πάγωσαν», με εντολή του πρωθυπουργικού γραφείου, γράφουν ΤΑ ΝΕΑ, πρακτικά γιατί "εκτιµήθηκε ότι οι τουρκικές προτάσεις θίγουν κυριαρχικά δικαιώµατα και επιχειρούν να επιβάλουν καθεστώς συνδιαχείρισης στο Αιγαίο". Ως εκ τούτου, σύµφωνα µε πληροφορίες, τα αεροναυτιλιακά τελούν αυτήν τη στιγµή υπό καθεστώς ιδιότυπης εξαίρεσης από τις διερευνητικές επαφές.
Η παραπάνω αποκάλυψη κάποτε θα αρκούσε για να στείλει στο εδώλιο του κατηγορουμένου τους εμπνευστές της επί "εσχάτη προδοσία". Υπό τις σημερινές συνθήκες, μάλλον πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι από το γεγονός ότι κάποιοι, στο ΥΠΕΞ ή στο πρωθυπουργικό γραφείο θεώρησαν ότι και ο ενδοτισμός έχει κάποια όρια. Αλλά για το θέμα θα επανέλθουμε.

Read More

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ

Η Τουρκία "τραβάει το σχοινί" στην Ανατολική Μεσόγειο και εξήγγειλε σήμερα την απόφασή της να προχωρήσει σε πειρατική γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ και εν συνεχεία εκμετάλλευσή των κοιτασμάτων που θα βρει. Σύμφωνα με σημερινές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Ενέργειας Taner Yildiz "Η Τουρκία θα ξεκινήσει την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων στη θαλάσσια περιοχή γύρω από την Κύπρο και μέσα στην αποκλειστική ζώνη της νήσου και εν συνεχεία......
αν μπορεί να εφοδιάζει αυτή με πετρέλαιο και φυσικό αέριο τον ελληνοκυπριακό τομέα"!
Ο Τούρκος υπουργός δεν χρειάστηκε καν να προσδιορίσει γεωγραφικά την περιοχή στην οποία αναφερόταν, αλλά είπε γενικά "γύρω από την Κύπρο ως αναφερόταν σε τουρκικό έδαφος! Οι δηλώσεις του Τούρκου υπουργού μπορεί να έχουν και ως στόχο την αποτροπή της εμπλοκής της μεγαλύτερης ισραηλινής εταιρείας φυσικού αερίου της Delek Group Ltd, στην αξιοποίηση των κυπριακών ενεργειακών κοιτασμάτων αφού η ισραηλινή εταιρεία δείχνει να ενδιαφέρεται για συνεργασία με την εταιρεία Noble Energy που ήδη έχει αναλάβει την εκμετάλλευση μίας περιοχής στα νοτιοανατολικά του νησιού εντός της κυπριακής ΑΟΖ.
Οι δύο εταιρείες συνεργάζονται ήδη σε προγράμματα αξιοποίησης κοιτασμάτων στην ΑΟΖ του Ισραήλ στην ίδια θαλάσσια περιοχή νοτιότερα της κυπριακής ΑΟΖ. Πιο συγκεκριμένα οι δύο εταιρείες πρόκειται σύντομα να ξεκινήσουν την εκμετάλλευση του πολλά υποσχόμενου κοιτάσματος Leviathan.

Η κοινοπραξία της εταιρείας Noble Energy των ισραηλινών εταιρειών Delek Drilling (θυγατρική της Delek Group Ltd), Avner Oil Exploration (θυγατρική της Delek Group Ltd) και Ratio Oil Exploration, έχει ξεκινήσει ήδη τις γεωτρήσεις στην θαλάσσια περιοχή που βρίσκεται το κοίτασμα Leviathan σε βάθος θαλάσσης 1,6 χλμ και συνολικό βάθος γεώτρησης 7,2 χλμ.
Σύμφωνα με την κοινοπραξία υπολογίζεται ότι το κοίτασμα περιέχει 453 δις κυβικά μέτρα φυσικού αερίου με την πιθανότητα επιτυχίας να φτάνει το 50%, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες το φυσικό αέριο του κοιτάσματος αυτού πρόκειται να αξιοποιηθεί μόνο για εξαγωγές.
Πέρα από όλα αυτά η απόφαση της Άγκυρας "να τραβήξει το σχοινί" στην παρούσα φάση, μόνο τυχαία δεν είναι. Θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι αδύναμη να υπερασπιστεί την Κύπρο και φυσικά η Κύπρος δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στην Τουρκία. Μόνο που μπορεί να έχει εκπλήξεις από την πλευρά του Ισραήλ ή και της Γαλλίας...

Read More

ΤΟ 1821 ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση του τουρκικού σχολικού εγχειριδίου (Emin Oktay, Tarih, Lise: III, έκδ. 1988, σσ. 237-240) και καταδεικνύει τον τρόπο που διδάσκονται οι γείτονες την κοινή μας Ιστορία. Τα σχόλια και οι υποσημειώσεις είναι των συγγραφέων Κατσουλάκου Θ.,Τσαντίνη Κ. από το βιβλίο τους “Προβλήματα Ιστοριογραφίας στα Σχολικά Εγχειρίδια των Βαλκανικών Κρατών. Επανάσταση του. ΄21, Βαλκανικοί Πόλεμοι. εκδ. Εκκρεμές”
Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1820-1829), κατά το Τουρκικό εγχειρίδιο

Οι Έλληνες, οι οποίοι είχαν περισσότερα προνόμια απ’ όλους τους χριστιανικούς λαούς που τελούσαν υπο οθωμανική κυριαρχία ζούσαν κυρίωσ στην Ελλάδα στην Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου, στη Δυτική Μικρασία και στα παράλια της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου, όπου ήταν εγκαταστημένοι σε πόλεις και κωμοπόλεις και ασχολούνταν με τις τέχνες και το εμπόριο και ιδιαίτερα με τη ναυτιλία.
Οι Έλληνες είχαν υποταχτεί οριστικά στο οθωμανικό κράτος επί Μωάμεθ του Πορθητή4. Είχαν παραχωρηθεί τότε και σ’ αυτούς, όπως και στους άλλους χριστιανούς, ελευθερίες ως προς τα θέματα θρησκείας και γλώσσας. Στην Πελοπόννησο μάλιστα και στα νησιά του Αιγαίου οι Έλληνες ζούσαν σχεδόν αυτόνομοι5.
Οι Οθωμανοί θεωρούσαν ανώτερους τους Έλληνες από τους άλλους χριστιανούς και τους διόριζαν σε ορισμένες θέσεις και ιδιαίτερα σε θέσεις διερμηνέων6. Ορισμένοι μάλιστα Έλληνες άρχοντες από το Φανάρι της Κωνσταντινουπόλεως προωθούνταν σε θέσεις ηγεμόνων της Βλαχίας και της Μολδαβίας7.
Σε σχέση με τους άλλους χριστιανικούς λαούς οι Έλληνες ήταν πιο εύποροι και πιο φωτισμένοι. Οι σχέσεις που είχαν αναπτύξει με τη Ρωσία κατά τον 18ο αιώνα συντέλεσαν στη διάδοση εθνικοαπελευθερωτικών ιδεών μεταξύ τους8. Στην πραγματικότητα οι Ρώσοι ήδη από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου9 ξεσήκωναν τους Έλληνες σε κάθε ευκαιρία εναντίον του οθωμανικού κράτους. Όταν στη διάρκεια της εκστρατείας του 1768 ο ρωσικός στόλος είχε καταπλεύσει στην Πελοπόννησο, οι Έλληνες είχαν επαναστατήσει, αλλά η επανάσταση είχε κατασταλεί αμέσως10. Στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης τα ελληνικά πλοία υπό τουρκική σημαία κυκλοφορούσαν ελεύθερα παντού και μονοπώλησαν το εμπόριο της Μεσογείου11. Έτσι πλούτισαν πολλοί Έλληνες που ζούσαν σε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης (όπως η Μασσαλία, η Τεργέστη, η Οδησσός) και ίδρυσαν στην Ελλάδα πολλά σχολεία και διέδωσαν σ’ όλους τους Έλληνες τις ιδέες της εθνικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Τις ιδέες τις ενίσχυσε η Γαλλική Επανάσταση. Τέλος οι Έλληνες ίδρυσαν μια μυστική οργάνωση που στόχευε στην απόκτηση της ανεξαρτησίας τους και ονομαζόταν Εθνική Εταιρεία12.
Η Εθνική Εταιρεία ιδρύθηκε αρχικά το 1814 στην Οδησσό από τρία άτομα (δύο Έλληνες και ένα Βούλγαρο)13. Ουσιαστικός στόχος της ήταν η επανίδρυση της αρχαίας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας14. Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ο τσάρος της Ρωσίας ήταν πληροφορημένοι σχετικά με την ίδρυση της Εταιρείας.
Η Εθνική Εταιρεία ενδυναμώθηκε σε μικρό χρονικό διάστημα και ίδρυσε πολλά παραρτήματα στην Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα. Οι κυριότεροι εύποροι και φωτισμένοι Έλληνες έγιναν μέλη της, ανάμεσά τους και ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως15. Αρχηγός της ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, γιος του πρώην ηγεμόνα της Βλαχίας και υπασπιστής του τσάρου.
Χάρη στις ενέργειες της Εθνικής Εταιρείας οι Έλληνες είχαν προετοιμαστεί πλήρως για να επαναστατήσουν. Δεν άφηνε όμως περιθώριο για να ξεσπάσει η επανάσταση ο Αλή πασάς16, βαλής των Ιωαννίνων, που ήταν γνώστης όλων των δραστηριοτήτων της Εταιρείας. Όταν πάντως ο Αλή πασάς έκανε τη δική του επανάσταση εναντίον του σουλτάνου, οι Έλληνες επωφελήθηκαν: ενώ οι οθωμανικές δυνάμεις ήταν απασχολημένες μ’ αυτόν, η Εθνική Εταιρεία αποφάσισε να ξεσπάσει η επανάσταση.
σημειώσεις/ επεξηγήσεις

1 Χρησιμοποιούνται δύο λέξεις στο τουρκικό κείμενο για την απόδοση του όρου «Έλληνες», “Rum” και “Yunan”. Η πρώτη αποδίδεται γενικά στους Έλληνες της Τουρκοκρατίας: ρωμιούς, ραγιάδες, ενώ η λέξη Yunan = Ίωνες, χαρακτηρίζεται η Ελληνική Επανάσταση και το ελληνικό κράτος. Με τον όρο “Rum” χαρακτηρίζεται και σήμερα η ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινουπόλεως.
Για ένα μεγάλο διάστημα Ρούμελη ονομαζόταν ολόκληρο το ευρωπαϊκό οθωμανικό κράτος (Rum-eli, χώρα των Ρωμαίων, Ρωμιών, Ελλήνων, πρβλ. Ρωμυλία). Το άλλο τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το ασιατικό, ονομαζόταν Anadolu (Ανατολή).
2 Το θέμα των προνομίων είναι αρκετά σκοτεινό ως προς την έκταση και την εφαρμογή σε διάφορες περιοχές της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας. Βασικό στοιχείο για την εκχώρησή τους υπήρξε η ειδική μνεία στο Κοράνι για τους λαούς της Βίβλου, χριστιανούς και εβραίους. Εδώ λαμβάνονται με την ευρεία έννοια, της παραχωρήσεως δηλαδή ελευθερίας σχετικά με τη θρησκεία, τη γλώσσα, την κοινοτική διοίκηση και άλλα, που ποίκιλλαν κατά τον τρόπο παροχής, το χρόνο και τον τρόπο εφαρμογής. Η πολιτική των προνομίων χρησιμοποιήθηκε από τους Τούρκους για να ενισχυθεί το ανθενωτικό πνεύμα των Ορθοδόξων.
Στο κείμενο, πάντως, έμμεσα τονίζεται η «αχαριστία» των Ελλήνων, οι οποίοι, μολονότι είχαν περισσότερα προνόμια, επηρεασμένοι από τους ξένους, επαναστάτησαν.
3 Εννοεί τη Στερεά Ελλάδα.
4 Βλέπε 15η παρατήρηση του βουλγαρικού κειμένου.
5 Προφανώς υπονοούνται τα προνόμια και οι οικονομικές διευκολύνσεις (αχτναμέδες) που χορηγήθηκαν σε ορισμένες περιοχές, όπως τα νησιά (Χίος, Κυκλάδες), η Ήπειρος (Γιάννενα, Ζαγοροχώρια), η Μακεδονία (Μαντεμοχώρια), που παράλληλα εξασφάλιζαν και τα συμφέροντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γ. Κοντογεώργη, 1983, σ. 15. Αντίθετα η Πελοπόννησος δεν έχει προνομιακό καθεστώς και αρχικά παραχωρείται σε Τούρκους τιμαριώτες (βλ. Ι.Ε.Ε., ΙΑ΄, σ. 207). Τον 18ο αι. μεγάλες εκτάσεις κατέχουν Τούρκοι ιδιώτες στο Ναύπλιο, Μεθώνη, Κορώνη (Ι.Ε.Ε. σ. 210), ενώ όλη η Πελοπόννησος διαιρείται σε 24 βιλαέτια, Μ.Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν 1715-1821, ανατύπωση, Αθήνα 1978, σ. 99. Διοικείται από το «μόρα-βαλεσή» ως πασαλίκι με κέντρο την Τριπολιτσά. Ιδιότυπη εξαίρεση αποτελεί μόνο η Μάνη, που υπάγεται στη δικαιοδοσία του Καπουδάν πασά και αυτοδιοικείται από ντόπιο καπετάνο, τον «μανιάτ-μπέη» (1776-1821), Π. Καλονάρου, Μάνη, εδ. Π. Πατσιλινάκος, Αθήνα 1981, σ. 57.
6 Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης επάνδρωσαν σε μεγάλο βαθμό τον τουρκικό κρατικό μηχανισμό. Ιδιαίτερα διέπρεψαν ως διερμηνείς (δραγουμάνοι).
7 Η ευνοϊκή μεταχείριση των Φαναριωτών από το σουλτάνο παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της εκτίμησης και της ειδικής μεταχείρισης που είχαν οι Έλληνες από την Υψηλή Πύλη. Άρα το συμπέρασμα για το μαθητή είναι εύλογα η αχαριστία των Ελλήνων προς τον «ευεργέτη» τους σουλτάνο. Αποσιωπάται τελείως η αδήριτη αναγκαιότητα που επέβαλε τους Φαναριώτες στην τουρκική διοίκηση ως Μεγάλους Διερμηνείς και ως ηγεμόνες στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες (1709-1821). Η ανάγκη επικοινωνίας με τις χώρες της Δύσης (συνθήκες-διομολογήσεις) κατέστησε απαραίτητη την παρουσία των γλωσσομαθών Φαναριωτών, μια και το Κοράνι απαγόρευε την εκμάθηση γλωσσών των απίστων.
8 Οι απελευθερωτικοί αγώνες των Ελλήνων θεωρούνται κινήματα που προήλθαν αποκλειστικά και μόνο από την επαφή των Ελλήνων με τη Ρωσία. Αγνοούνται όλα τα επαναστατικά κινήματα πριν από τον Μεγάλο Πέτρο. Τον 15ο αι. κατά τον τουρκοβενετικό πόλεμο επαναστατεί η Πελοπόννησος. Τον 16ο αι. η Ήπειρος και η Πελοπόννησος, παραμονές της ναυμαχίας της Ναυπάκτου (1571). Από το 1600 έως το 1611 ο επίσκοπος Διονύσιος Τρίκκης, ο «Σκυλόσοφος», ξεσηκώνει τη Θεσσαλία και την Ήπειρο.
9 Είναι η εποχή που ο Μεγάλος Πέτρος αναπροσαρμόζει την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, αναζητώντας παράθυρο στο Νότο, και καλεί τους Έλληνες «εις το ασκέρι του και εις το μεγάλο φλάμπουρό του». Από τότε διαμορφώνεται η πεποίθηση ότι η απελευθέρωση των Ελλήνων θα έρθει από το ξανθό γένος του Βορρά, και αρχίζουν να διαδίδονται οι προφητείες του Αγαθάγγελου, Κ.Ν. Σάθα, Τουρκοκρατούμενη Ελλάς, Αθήνησι 1869, σ. 213.
10 Πρόκειται για τα Ορλωφικά κατά τη διάρκεια του Α΄ επί Μεγάλης Αικατερίνης Ρωσοτουρκικού πολέμου (1767-1774), που κλείνει με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, Τ. Αθ. Γριτσοπούλου, Τα Ορλωφικά, εν Αθήναις 1967.
11 Τονίζεται ιδιαίτερα το γεγονός ότι χάρη στη ρωσική σημαία κυκλοφορούσαν ελεύθερα τα ελληνικά πλοία. Η εμπορική και ναυτιλιακή ανάπτυξη των Ελλήνων οφείλεται φυσικά και στη γενικότερη οικονομική και πολιτική συγκυρία στη Μεσόγειο. Επισημαίνουμε ενδεικτικά ορισμένα γεγονότα: την παρακμή της Βενετίας, τη ναυτολόγηση Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τις ελληνικές παροικίες, την αδράνεια του εμπορικού αγγλογαλλικού στόλου λόγω των πολέμων, την πλήρη αδιαφορία των οθωμανικού στρατιωτικού κράτους για το θαλασσινό εμπόριο. Ασφαλώς σπουδαίο ρόλο έπαιξε και η ναυτική παράδοση των Ελλήνων. Με ιδιαίτερη συμφωνία (1783), που ουσιαστικά ήρθε ως επεξήγηση των ασαφειών της προηγούμενης συνθήκης (1774), τα ελληνικά πλοία με ρωσική σημαία απέκτησαν το δικαίωμα ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά.
12 Έτσι αποδίδεται η Φιλική Εταιρεία.
13 Προφανώς το σλαβοκατάληκτο όνομα του Γιαννιώτη εμπόρου Αθανασίου Τσακάλωφ οδήγησε τον Τούρκο συγγραφέα να εκλάβει ως Βούλγαρο τον πιο μορφωμένο Έλληνα από τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, του οποίου ουδέποτε αμφισβητήθηκε η ελληνικότητα. Ο Τσακάλωφ είναι γιος του Γιαννιώτη εμπόρου Ιωάννη Τσακάλογλου, που μετοίκησε στη Μόσχα για εμπορικούς λόγους και άλλαξε το όνομά του από Τσακάλογλου στο «ρωσοπρεπές» Τσακάλωφ, κατά τη συνήθεια της εποχής.
14 Ο στόχος της Φιλικής δεν είναι σαφής. Σύμφωνα με την προκήρυξή της «η Εταιρεία συνίσταται από καθ’ αυτό Έλληνας φιλοπάτριδας και ονομάζεται Εταιρεία των Φιλικών. Ο σκοπός των μελών αυτής είναι η καλυτέρευση του Έθνους και, αν ο Θεός το συγχωρέσει, η ελευθερία του» (από κείμενο της Φιλικής στα κρατικά αρχεία της Ρουμανίας, που δημοσιεύτηκε στα Ντοκουμέντα για την ιστορία της Ρουμανίας, τ. Δ΄ σσ. 32-39, βλ. Η Επανάσταση του ’21. ΚΜΕ σ. 76). Η ελληνική άποψη είναι ότι μοναδικός «σκοπός της Φιλικής ήταν η απελευθέρωση της πατρίδας και πέρα από αυτό δεν υπάρχουν μαρτυρίες ότι αποφασίστηκε οτιδήποτε άλλο, π.χ. ποιο θα ήταν το καθεστώς της ανεξάρτητης Ελλάδας βασιλεία ή αβασίλευτη δημοκρατία» (Ι.Ε.Ε., τ. ΙΑ΄, σ. 425).
15 Νεότερες έρευνες πιστοποιούν τη σχέση του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ με τους Φιλικούς, Θ. Ζώρα, Ο απαγχονισμός του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ εις έκθεσιν του Ολλανδού επιτετραμμένου Κωνσταντινουπόλεως, Παρνασσός ΙΒ (1976), 127-138. Αντίθετα ο τσάρος, που αρχικά αγνοεί την ύπαρξη της Εταιρείας, θα αντιταχθεί στα σχέδια του Υψηλάντη και των Φιλικών, όπως μαρτυρεί ο Καποδίστριας, απαντώντας σε επιστολή Έλληνα της Οδησσού, Βλ. Μέντελσον-Μπαρτόλδυ, σ. 52.
16 Πράγματι από τους βασικούς λόγους που επέβαλαν την επίσπευση της Επανάστασης ήταν η εμπλοκή της Πύλης σε πόλεμο με τον Αλή πασά. Αλλά ο Αλής ήταν εκείνος που περίμενε εναγωνίως την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, όπως μαρτυρεί και το αλβανικό εγχειρίδιο (σ. 162), το οποίο αναφέρει ότι ο Αλής βοήθησε τη Φιλική Εταιρεία και ανυπομονούσε να ξεσπάσει η Ελληνική Επανάσταση στο Μωριά, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Όταν την Άνοιξη του 1820 η Πύλη τον καταδίκασε σε θάνατο, στήριξε τις ελπίδες του στους σαράντα χιλιάδες στρατιώτες του· ήλπιζε μάλιστα ότι ο σουλτάνος θα ζητούσε να συμβιβαστεί μαζί του.

Read More

CASUS BELLI: ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

Κανένα απολύτως αποτέλεσμα δεν φέρνει η πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου στα ελληνοτουρκικά - όσον αφορά...

τουλάχιστον στον φραστικό έστω μετριασμό των μονομερών τουρκικών διεκδικήσεων της Αγκυρας εναντίον κυριαρχικών ή διαχειριστικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο.
Αυτό είναι το συμπέρασμα της συνέντευξης που παραχώρησε ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατ' αποκλειστικότητα στον Αλέξη Παπαχελά, θέλοντας να καταστήσει σαφείς τις θέσεις του στα ελληνοτουρκικά πριν από την αυριανή άφιξή του στην Αθήνα.
Παράλληλα, απέτυχε παταγωδώς η προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου να πουλήσει εκδούλευση στους Ισραηλινούς μέσω της παγίδευσης του Ερντογάν σε μια ντε φάκτο συνάντησή του στην Αθήνα με τον αιμοσταγή πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος στα τέλη Μαΐου έδωσε την εντολή δολοφονίας των εννέα Τούρκων φιλειρηνιστών που συμμετείχαν στην αποστολή του "Στόλου της Ελευθερίας" που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στον αποκλεισμένο από τους Ισραηλινούς παλαιστινιακό πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας.
Οσο και αν ο Ερντογάν ηγείται μιας χώρας τόσο εχθρικής προς την Ελλάδα όπως η Τουρκία που συνιστά την υπ' αριθμόν ένα απειλή για την πατρίδα μας, δεν μπορεί κανείς να μην θαυμάσει την ανυποχώρητη στάση εθνικής αξιοπρέπειας -έννοια παντελώς άγνωστη στους κορυφαίους Ελληνες πολιτικούς ηγέτες τελευταία- με την οποία ο Ερντογάν απέρριψε απερίφραστα την απόπειρα του Γ. Παπανδρέου να εκμεταλλευθεί τη σύνοδο για τις κλιματικές αλλαγές προκειμένου να "στήσει" συνάντηση Ερντογάν - Νετανιάχου.
"Αν συμμετάσχει και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, τότε εγώ δεν θα παρίσταμαι", δήλωσε χωρίς περιστροφές ο Ερντογάν. "Δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο, γιατί πριν από λίγο καιρό, στα διεθνή ύδατα, τα πλοία μας δέχτηκαν επιθέσεις από ξηράς και αέρος, πλοία που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια. Υπήρξε ένοπλη επίθεση και είχαμε θύματα - εννέα νεκρούς. Ενας πρωθυπουργός που είναι περήφανος για μια τέτοια ένοπλη επέμβαση, είναι ένας πρωθυπουργός με τον οποίον εγώ δεν δέχομαι να συνομιλήσω" υπογράμμισε ο Τούρκος πρωθυπουργός. "Εγώ δεν μπορώ να συνομιλήσω με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ και με τους συνεργάτες του. Νομίζω ότι πρέπει να πληρώσουν τη θρασύτητα η οποία χαρακτηρίζει την πολιτική αυτής της κυβέρνησης" τόνισε κατηγορηματικά ο Ερντογάν, μη αφήνοντας κανένα περιθώριο παρερμηνείας της στάσης του εκ μέρους του Γ. Παπανδρέου.
Μπορεί κανείς εύκολα να κατηγορήσει τον Ερντογάν για αλαζονεία, σε καμιά περίπτωση όμως για πολιτικό ραγιαδισμό, ο οποίος αντιθέτως ενδημεί στους Ελληνες πολιτικούς...
Φυσικά, όταν ο Ερντογάν έχει το πολιτικό ανάστημα να εμφανίζεται αδιάλλακτος απέναντι στους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς, μόνο αφελείς θα μπορούσαν να έχουν την αυταπάτη ότι θα κάνει παραχωρήσεις απέναντι στην Αθήνα. Οντως, υπήρξε ανυποχώρητος στα πάντα.
Πρώτον, όχι μόνο εξίσωσε τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα με τις αναχαιτίσεις των αεροσκαφών αυτών από ελληνικά μαχητικά, αλλά επιπροσθέτως έριξε την κύρια ευθύνη για το πρόβλημα αυτό στη... δική μας πλευρά:
"Η Ελλάδα κάνει πτήσεις των μαχητικών αεροσκαφών της σε μια πολύ μεγάλη έκταση - δηλαδή φτάνουν μέχρι τη δική μας υφαλοκρηπίδα", δήλωσε χαρακτηριστικά.
Δεύτερον, ζήτησε να... υπαχθεί στο ΝΑΤΟ όλος ο ελληνικός εναέριος χώρος στο Αιγαίο! Να αποφασίζει το ΝΑΤΟ δηλαδή αν θα πετάει στο άλφα ή βήτα σημείο του Αιγαίου ελληνικό ή τουρκικό πολεμικό αεροπλάνο!
"Πιστεύω ότι τα αεροσκάφη πρέπει πια να έχουν σαν κέντρο το ΝΑΤΟ και να ελέγχονται από εκεί. Μπορούν να γίνονται τέτοιες πτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών, αλλά να ελέγχονται από το ΝΑΤΟ", υποστήριξε ο Ερντογάν.
Τρίτον, διακήρυξε ότι θα συνεχιστούν οι προκλητικές υποθαλάσσιες έρευνες από ερευνητικά σκάφη. "Σκάφη που διενεργούν υποθαλάσσιες έρευνες, τα οποία ανήκουν σε ένα πανεπιστημιακό ερευνητικό κέντρο, πιστεύω ότι δεν είναι προκλητικές ενέργειες, είναι επιστημονικές έρευνες. Εάν υπάρχουν πολεμικά σκάφη που παρενοχλούν, είναι κάτι που δεν το γνωρίζω" ισχυρίστηκε.
CASUS BELLI
Λύση είναι να μην προκαλεί η... Ελλάδα!
Διαψεύστηκαν παταγωδώς οι αυταπάτες όσων είχαν την ελπίδα ότι ο Ερντογάν θα προχωρούσε σε άρση της απόφασης της τουρκικής Βουλής για κήρυξη πολέμου κατά της Ελλάδας, αν η χώρα μας ασκήσει το δικαίωμά της που απορρέει από το διεθνές δίκαιο και επεκτείνει από 6 σε 12 μίλια τα χωρικά της ύδατα. "Οι χώρες δεν πρέπει να κάνουν πράξη αυτά που συνιστούν casus belli" δήλωσε σχετικά ο Ερντογάν. Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι κατά τον Ερντογάν το ζήτημα δεν είναι να άρει το τουρκικό κοινοβούλιο την απειλή πολέμου. Η λύση κατά τον Τούρκο πρωθυπουργό έγκειται στο ότι "δεν πρέπει να κάνει πράξη" η Ελλάδα αυτό που συνιστά την αιτία πολέμου - να μην ασκήσει δηλαδή το δικαίωμά της για 12 μίλια! Εκτακτα.

Read More

ΚΑΙ ΤΩΡΑ.......ΦΟΒΗΘΗΚΑΜΕ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Επικίνδυνες θέσεις εκφράζει σήμερα σε συνέντευξή του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ουσιαστικά «νίπτει τα χείρας του» και ομολογεί ότι δεν μπορεί να ελέγξει τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας προχωρόντας απλώς σε … «συστάσεις» (!) προς το στρατιωτικό κατεστημένο "να μην πετάνε επάνω από ελληνικά νησιά" και (άκουσον-άκουσον!) ότι "λαμβάνει σαφείς αποστάσεις από τις επιλογές που ακολουθούν οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας του".
Που σημαίνει ότι δεν έχει καμία δύναμη να ελέγξει τους στρατιωτικούς. Άρα τι ακριβώς μπορεί να εγγυηθεί ο Τούρκος πρωθυπουργός πέρα από τις επικοινωνιακές αερολογίες του;

Μάλιστα τα λεχθέντα στην συνέντευξη από τον Ρ.Τ. Ερντογάν αγγίζουν τα όρια του γελοίου που μόνο ραγιάδες οσφυοκάμπτες θα μπορούσαν να τα εκλάβουν στα σοβαρά. Υποστήριξε ανερυθρίαστα ότι οι πτήσεις πάνω από τα νησιά «δε γίνονται τόσο συχνά όσο παλιά» και μας το παίζει και ολίγον … "Ονούρ" με το δραματικά γελοίο επιχείρημα: «Εμείς θέλουμε να μη γίνονται καθόλου πτήσεις αλλά το Γενικό Επιτελείο Στρατού έχει μία «ευαισθησία» και εγώ στεναχωριέμαι». Α, τον κακομοίρη τι τραβάει! Και γιατί δεν παραιτείται αφού το Γενικό Επιτελείο «τον γράφει» κανονικά;
Η συνέντευξη δίνεται στον καλό δημοσιογράφο, αλλά και μέλος του περιβόητου ΕΛΙΑΜΕΠ, Αλέξη Παπαχελά για την εκπομπή του ΣΚΑΪ «Νέοι Φάκελοι». Εδώ πλέον επιβεβαιώνονται όλοι εκείνοι και κυρίως οι Έλληνες στρατιωτικοί, οι οποίοι θεωρούν ότι σήμερα, λόγω της σφοδρής σύγκρουσης κεμαλικών και νεο-οθωμανών στην Τουρκία, η κατάσταση στο Αιγαίο ενέχει περισσότερους κινδύνους από οποιαδήποτε άλλη φορά στο παρελθόν. Χαρακτηριστική απόδειξη είναι η επιχείρηση «Βαριοπούλα» με το σενάριο της κατοχής του Βορείου Έβρου, αλλά και η αναβάθμιση και προσαρμογή των τουρκικών σχεδίων της «Βαριοπούλας», όπως αποκαλύπτει η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφορεί.
Αλλά στην συνέντευξή του ο Ρ.Τ.Ερντογάν λέει και άλλα πολλά ενδιαφέροντα, όπως ότι «Δεν πρόκειται να προχωρήσει σε μονομερείς κινήσεις στο Αιγαίο» (δηλαδή ζητεί να δηλώσουμε ότι παραιτούμεθα του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια για να άρει το casus belli, αποδεικνύοντας), ρίχνει την καραμέλα της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο, δηλώνει ότι αρνείται να έρθει στην Αθήνα αν παρευρεθεό ι Μ.Νετανιάχου (ελπίζουμε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός να μην φοβηθεί τον Τούρκο ομόλογό του) κατηγορώντας την ισραηλινή κυβέρνηση για «Πολιτική θρασύτητα».
Από εκεί και πέρα λέει ότι « Δεν βλέπω γιατί να μην υπάρξει συμφωνία στο Αιγαίο και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για συνεργασία... Με το φίλο μου τον κ. Παπανδρέου προσπαθούμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων.»

Ο Ταγίπ Ερντογάν ρωτήθηκε ακόμα για τις πτήσεις τουρκικών αεροσκαφών πάνω από το Αιγαίο.
Πάνω σε αυτό, όμως, επέρριψε ευθύνες στην ελληνική πλευρά, λέγοντας ότι η Ελλάδα κάνει πτήσεις μέχρι τη δική μας υφαλοκρηπίδα και εδώ χρειάζεται μία αλληλοκατανόηση μόλις χθες το defencenet.gr αποκάλυψε ότι θεωρούν τουρκικό εναέριο χώρο την περιοχή του Αγαθονησίου. «Αν ένα σκάφος απογειώνεται από τη μία χώρα, ένα άλλο αεροσκάφος θα πρέπει να απογειωθεί και από την άλλη» Και βάζει στην μέση την ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου: «Οι πτήσεις θα πρέπει να ελέγχονται από το ΝΑΤΟ»
Από εκεί και πέρα μιλάει και για «αλλαγή της ψυχολογίας της κοινής γνώμης» (που προφανώς δεν πρέπει να αντιδρά όταν τα τουρκικά μαχητικά παραβιάζουν τα σύνορά μας) Αλλά θα πρέπει να αλλάξουμε και την ψυχολογία της κοινής γνώμης , αν μην βλέπει δηλαδή τα πράγματα από την στρατιωτική πλευρά. Νομίζω ότι υπάρχει μία κόπωση απ΄αυτή τη συζήτηση».
Καμία κόπωση αγαπητέ Ταγίπ! Εδώ είναι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και σας περιμένουν απόλυτα ξεκούραστες…

Read More

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΘΑΛΑΣΣΗΣ

Διεθνολόγοι, ειδικοί στο Δίκαιο της Θάλασσας και τις διεθνείς σχέσεις, επισημαίνουν ότι η Κύπρος έχει όλο το δίκαιο με το μέρος της, όσον αφορά την οριοθέτηση της ΑΟΖ.
Για το ευρύ κοινό, οι όροι του Δικαίου της Θάλασσας μπορεί να είναι περίπλοκοι, όμως ο απλός πολίτης αντιλαμβάνεται τι διεκδικεί η Κύπρος και ποιες είναι οι δυσκολίες που συναντά.

Τελευταίως, προέκυψε η απορία τι γίνεται σε περίπτωση που βρεθούν μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου στο ύψος της θαλάσσιας περιοχής των βρετανικών βάσεων. Οι απαντήσεις που πήραμε από έγκυρους νομικούς, ανάμεσά τους ο Λουκής Λουκαΐδης, πρώην δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, και ο Λουκής Παπαφιλίππου, είναι σαφείς ότι η Κύπρος έχει το αποκλειστικό δικαίωμα του υποθαλάσσιου πλούτου τους.

Οι βάσεις δεν είναι κράτος για να έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη και υφαλοκρηπίδα. Δεν υπάρχει κυριαρχία επί του εδάφους της Κύπρου, αλλά προσωρινή, εκχωρημένη για συγκεκριμένο σκοπό, κυριότητα. Με αυτό το δεδομένο, δεν μπορεί να προβληθεί θέμα άντλησης ή συνεκμετάλλευσης πετρελαίων στην κυπριακή ΑΟΖ.

Άλλωστε, ουδέποτε οι Βρετανοί τόλμησαν να ζητήσουν κάτι τέτοιο, γιατί γνωρίζουν ότι θα υπάρξουν έντονες αντιδράσεις.

Παράλογες οι τουρκικές διεκδικήσεις
Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυσή του ο άνθρωπος που υπέγραψε για την Κύπρο το Δίκαιο της Θάλασσας, ο πρέσβης μας Αντρέας Ιακωβίδης, αναλύει τον παραλογισμό των τουρκικών διεκδικήσεων.

Όπως παρατηρεί, το επιχείρημα που προβάλλει η τουρκοκυπριακή πλευρά, ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν πρέπει να προχωρήσουν, από μόνοι τους, στην εκμετάλλευση φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι εντελώς ανυπόστατο από νομικής πλευράς.

Ο Ανδρέας Ιακωβίδης, σε ανάλυσή του για το Δίκαιο της Θάλασσας, απέρριψε ως μη έχοντα νομική υπόσταση τα επιχειρήματα της τ/κ πλευράς, ότι η τ/κ κοινότητα είναι συνιδιοκτήτης της Κυπριακής Δημοκρατίας και υπό αυτή την ιδιότητα θα πρέπει να συμμετάσχει στο διαμοιρασμό των πετρελαίων. Δεν έχει αυτό το δικαίωμα η κοινότητα σε βάρος του αναγνωρισμένου κράτους, να ζητεί συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Ο κ. Ιακωβίδης επικαλέστηκε επί του προκειμένου τα ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ 541 και 550, που αναφέρονται στο κατοχικό καθεστώς και τη «νομικά άκυρη» ανακήρυξη του ψευδοκράτους.

Όπως λέει: «Τυχόν κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου θα πρέπει να εκμεταλλευτεί η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Όπως επεσήμανε, η κυπριακή Κυβέρνηση, σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960, είναι ο δικαιούχος του όποιου ορυκτού πλούτου ενδεχομένως εντοπιστεί και στην περιοχή των βρετανικών βάσεων. Με την επίλυση του Κυπριακού, εξήγησε, στο σύνολό του ο κυπριακός λαός της επανενωμένης Κύπρου, μέσω της Κυβέρνησης που θα συσταθεί, θα είναι ο ιδιοκτήτης του ορυκτού πλούτου που θα εντοπιστεί στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Ανέφερε, ακόμα, ότι η κυπριακή κυβέρνηση μπορεί από τώρα να προβαίνει σε εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου και να μην αναμένει την επίλυση του Κυπριακού. Σε περίπτωση μη λύσης, είπε, δεν έχει καμιά επιπρόσθετη υποχρέωση, όπως π.χ. η κατάθεση πόρων σε ειδικό λογαριασμό.

Οι ίδιες παράνομες αξιώσεις όπως στο Αιγαίο
Οι αξιώσεις της Τουρκίας, συνέχισε ο κ. Ιακωβίδης, σε περιοχή της ΑΟΖ της Κύπρου που αφορούν τη διμερή διακρατική συμφωνία Κύπρου-Αιγύπτου, βασίζονται στο ίδιο επιχείρημα που προέβαλε η Τουρκία στη διαφορά της με την Ελλάδα στο Αιγαίο για την υφαλοκρηπίδα. Απαιτούσε αυθαίρετα το διαχωρισμό του Αιγαίου σε δύο ίσα μέρη μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας. Στο παράλογο αίτημά της δεν βρήκε καμία διεθνή ανταπόκριση κατά τη συζήτηση της Διεθνούς Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Οι χώρες που συμμετείχαν στο συνέδριο απέρριψαν τις τουρκικές θέσεις. Υιοθετήθηκε τελικά το άρθρο 121 της Συνθήκης, που αναφέρει ότι όλα τα νησιά στο Αιγαίο έχουν τη δική τους υφαλοκρηπίδα. Το συνέδριο απέρριψε, επίσης, τη θέση της Άγκυρας ότι σε κλειστές θάλασσες και ημίκλειστες θάλασσες θα πρέπει να ισχύουν διαφορετικοί κανόνες σε ό,τι αφορά την εφαρμογή της Διεθνούς Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Η Τουρκία, σημείωσε ο κ. Ιακωβίδης, παραμένει η μόνη χώρα που ψήφισε εναντίον του ψηφίσματος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που ρυθμίζει αυτά τα θέματα.

«Διχοτόμησαν» ΑΟΖ και εναέριο χώρο
Ο κ. Ιακωβίδης τονίζει ότι η ΚΔ έχει τη διεθνή νομιμότητα με το μέρος της. Ως εκ τούτου, παρατήρησε, θα μπορούσαν να γίνουν κάποιες κινήσεις επί του θέματος, λαμβάνοντας υπόψη και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Η Κύπρος, είπε, μπορεί να δηλώσει την ετοιμότητά της για προσφυγή στο International Court of Justice (Διεθνές Δικαστήριο) για γνωμάτευση επί των τουρκικών αξιώσεων.

Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επί παρεμφερούς θέματος λύνει τα χέρια στην Κυπριακή Δημοκρατία να προχωρήσει ταχύτατα σε νέες αδειοδοτήσεις, όσον αφορά τον ορυκτό της πλούτο.

Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε σε κεκλεισμένων των θυρών σύνοδο της Επιτροπής Άμυνας σε ανύποπτο χρόνο και με την παρουσίαση φωτεινών διαφανειών, η Τουρκία έχει διχοτομήσει ΑΟΖ και εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και με την ισχύ της υποβάλλει σε διεθνή κέντρα να αντιμετωπίζουν μια νέα κατάσταση. Στις φωτεινές διαφάνειες παρουσιάστηκε η νοητή γραμμή με την οποία η Τουρκία ασκεί έλεγχο στη θάλασσα και τον αέρα.

Για να μπορέσει η Κύπρος να διαχειριστεί τον εθνικό της πλούτο, χρειάζεται αεροναυτικές δυνάμεις και συμμαχίες. Προς το σκοπό αυτό συνήφθη το μνημόνιο στρατιωτικής συνεργασίας με την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν αρκεί, επισημαίνουν στρατιωτικοί αναλυτές. Χρειάζεται διεύρυνση της συμμαχίας και στρατιωτικής συνεργασίας, για να αντιληφθεί η Τουρκία ότι η Κύπρος είναι διατεθειμένη να υπερασπιστεί με όλα τα διαθέσιμα μέσα την εθνική της κυριαρχία και τον εθνικό της πλούτο

Read More

ΤΙ ΘΑ ΞΑΝΟΥΜΕ; ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ

Υπάρχουν κοινές παράμετροι στον γνωστό πρόξενο κι εκεί ενεργοποίησε τουρκική Τράπεζα και δραστηριοποίησε επιχειρηματίες, οργάνωσε πολιτιστικές θρησκευτικές κι άλλες εκδηλώσεις
Δέκα χρόνια πριν η Τουρκία διαμόρφωνε το κλίμα χειραγωγώντας μειονοτικούς πληθυσμούς, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες…
Συνήθως οι δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι όταν αναφέρονται στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Θράκη από τη συμπεριφορά εξωθεσμικών κέντρων της αλλοδαπής που ασκούν επιθετική πολιτική προπαγάνδας και πολυεπίπεδης δολιοφθοράς, διατυπώνουν τον όρο "Κοσσοβοποίηση" εννοώντας μάλλον το αποτέλεσμα παρά την διαδικασία που οδήγησε στην απόσχιση τμήματος (στρατηγικού) της σερβικής επικράτειας.
Οι παρατηρητές -και ίσως γνώστες- της βαλκανικής πραγματικότητας επιμένουν πως ο όρος αυτός πρέπει να χρησιμοποιείται κυρίως για να προσδιορισθεί η ολιγωρία του επίσημου κράτους, καθώς και τα ατοπήματα τοπικών φορέων και μεμονωμένων ατόμων που οδήγησαν στη διαμόρφωση της κατάστασης, με τη γνωστή σε όλους μας κατάληξη.
Περιοριζόμενοι στην πολιτική της Τουρκίας ως προς το "Κοσσοβικό" κατ' αρχάς πρέπει να επισημάνουμε ότι η γειτονική χώρα εφήρμοσε όλες τις μεθόδους διείσδυσης και παρέμβασης στα εσωτερικά μιας κυρίαρχης χώρας, υποστηρίζοντας και χειραγωγώντας πληθυσμούς μειονοτικούς που ζούσαν στο Κοσσυφοπέδιο (Αλβανοί, Τουρκογενείς, Αθίγγανοι, Αιγύπτιοι, Πομάκοι κοκ) πολύ πριν το αντιληφθούν διπλωμάτες άλλων χωρών.
Η Τουρκία είχε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90 (μόλις άρχισε και η γιουγκοσλαβική κρίση), αναπτύξει σχέσεις σε θρησκευτικό, πνευματικό, επιστημονικό, ανθρωπιστικό και πολιτικό επίπεδο προσβλέποντας και σε αμιγή πληθυσμιακά στρώματα στο γειτονικό Νόβι Παζάρ (Σαντζάκιο). Βασικό μέλημα των Τούρκων ήταν να εκτοπίσουν την επιρροή περιθωριακών ισλαμικών αιρέσεων: Καντέρι, Ριφάνι, Σάντι, Χαλβέτι, Νακσιμπεντί, Νοκτασι και Μπεκτασί, Εχλ-Μπειτ, Χανέφι και να διαδώσουν το σουνιτικό Ισλάμ. Από θρησκευτικά κέντρα της Τουρκίας ενισχύθηκαν οι Ρετζέπ Μπόγια, Νετζάτ Ιμπραχίμι ενώ δίνονταν υποτροφίες σε υποψηφίους φοιτητές Θεολογίας για Πανεπιστήμια της Τουρκίας.
Παράλληλα ενισχύονταν διάφορες "ανθρωπιστικές" οργανώσεις που υπεράσπιζαν τους "καταπιεζομένους" μη χριστιανικούς πληθυσμούς του Κοσσυφοπεδίου. Η Τουρκία χρηματοδότησε τη δραστηριότητα οργανώσεων όπως η Al Muhajiroun-Kosovo Support Council, TWRA, κοκ.
Σε πολιτικό επίπεδο υποστήριξε την σύσταση ομάδων και την ίδρυση συνδέσμου για την υποστήριξη των Αλβανοκοσοβάρων στην Κωνσταντινούπολη με εκπροσώπους τους Ergun Zoga, Celalettin Olmezcan, Enver Tali κα ενώ ενεργό ρόλο στο Κοσσοβικό ανέπτυξαν και οι Deniz Baykal, Tuna Koc κα.
Επίσης ήταν η εποχή των ενόπλων συγκρούσεων και η Τουρκία διέθεσε ολόκληρο δίκτυο της ΜΙΤ για την εκπαίδευση σκληροπυρηνικών Κοσσοβάρων. Στη συγκεκριμένη ιστορική φάση συνδέεται ο Βοσνιακός χώρος με τον Τουρκικό σε επίπεδο οργανώσεων μαφίας και οργανωμένου εγκλήματος με βασικούς συνδέσμους παλιούς συμπολεμιστές από το Βοσνιακό μέτωπο
• Σύμφωνα με τις πληροφορίες του γράφοντος η πρώτη ομάδα Αλβανοκοσοβάρων που εκπαιδεύθηκε από Τούρκους στρατοπέδευσε στην περιοχή της Σμύρνης στο στρατόπεδο Baba Eski στα τέλη της δεκαετίας του 90. Σύνδεσμος των Αλβανοκοσοβάρων στην Τουρκία ήταν ο Refet Karjagdun.
• Ένα από τα παραδοσιακά κέντρα των Βοσνίων μουτζαχεντίνων στην Τουρκία βρίσκεται στο χωριό Halibejli κοντά στη Σμύρνη ( Izmir). Από το 1992 και μέσω της οργάνωσης IGASA από το χωριό αυτό πέρασαν περίπου 300 άνδρες που έλαβαν μέρος στη Βοσνιακή κρίση ως εθελοντές μαζί με Άραβες μουτζαχεντίνους στη Βοσνία..
Με το τέλος των εχθροπραξιών στο Κοσσυφοπέδιο η Τουρκία φρόντισε να εκμεταλλευθεί τα ερείσματα που είχε κατασκευάσει και επιδόθηκε στην ενδυνάμωση της οικονομικής και επιχειρηματικής παρουσίας της στο Κοσσυφοπέδιο η οποία εντοπίζεται στα εξής σημεία:
• Ρόλο συντονιστικού οργάνου έχει αναλάβει το ΤΙΚΑ που είναι επιφορτισμένη υπηρεσία για θέματα αναπτυξιακής βοήθειας. Έδρα της είναι η Πριζρένη όπου δραστηριοποιείται και ο Σύνδεσμος Επιχειρηματιών στην πόλη. Με την ομάδα αυτή οικονομικών συμφερόντων σε στενή συνεργασία και από κοινού σχεδιασμό γίνονται επαφές με τον Adnan Nas (Turkish-American Business Association) ο οποίος προσφάτως έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για επενδύσεις στη Μιτρόβιτσα.
• Η ΕΝΩΣΗ ΤΟΥΡΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ ΚΟΣΣΟΒΟΥ διατηρεί στενές σχέσεις με το τουρκικό τμήμα της KFOR. Σύμφωνα με πληροφορίες από ντόπιες πηγές το 2003 οριστικοποιήθηκαν οι δεσμοί και σε θεσμικό επίπεδο κάτω από την επίβλεψη των Metin KILIC, Agmagan DEMIRER, οι οποίοι μέσα από τον Σύνδεσμο Επιχειρηματιών ανέπτυξαν δίκτυο πληροφοριών .
• Η ΤΙΚΑ λειτουργώντας και ως μηχανισμός πίεσης συμμετείχε και στο ταξίδι του Besim Beqai τον Απρίλιο 2006 όπου μετέβη στην Τουρκία όπου και υπέγραψε συμφωνία για την προστασία των τουρκικών επενδύσεων στο Κοσσυφοπέδιο
Επίσης συνεχίσθηκε η εκπαίδευση Αλβανοκοσσοβάρων από Τούρκους στρατιωτικούς εκπαιδευτές ενώ Αλβανοκοσσοβάροι μετέχουν σε ΝΑΤΟικές αποστολές ενταγμένοι στα τουρκικά τάγματα.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΣΑΡΝΙΤΣ ΣΤΟ ΚΟΣΣΟΒΟ
Σε αυτό το πλαίσιο ο Μουσταφά Σαρνίτς, Τούρκος πρόξενος, απλώς διαχειρίζεται την πραγματικότητα αυτή και συντονίζει τις δραστηριότητες μηχανισμών που ήδη βρήκε σε πλήρη ανάπτυξη. Στα θετικά του σημεία καταλογίζεται και η δημιουργία τουρκικής μειονότητας στο Κοσσυφοπέδιο και η αφομοίωση των Γκοράντσι (αντίστοιχοι Πομάκοι δικοί μας), καθώς και η λειτουργία του Τουρκικού Δημοκρατικού Κόμματος Κοσσόβου. Αφού εγκατέστησε τα δίκτυα της ΤΙΚΑ προχώρησε και στην λειτουργία τουρκικής τράπεζας "Turk Ekonomi Bankasi" (TEB).
Ο Σαρνίτς εγκαταλείπει το Κοσσυφοπέδιο όταν αυτό πλέον περνά στη φάση της επίσημης ανεξαρτησίας του και έρχεται στη Θράκη όπου συνεχίζει ακριβώς το ίδιο έργο με το συντονισμό και τη διαχείριση μηχανισμών που υφίσταντο, έχοντας ήδη "διδαχθεί" από το Κοσσυφοπέδιο, ενώ φαίνεται ότι ξέρει να εντοπίζει τα αδύνατα σημεία της χώρας υποδοχής και βεβαίως των ντόπιων φορέων της Ροδόπης.
Η δραστηριότητα του Μ. Σαρνίτς μπορεί να ανακοπεί μόνον με την αλλαγή ορισμένων παραμέτρων σε τοπικό επίπεδο και κυρίως, όσο είναι ακόμη νωρίς…

Read More

ΟΙ ΗΡΩΕΣ

ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΗΡΩΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ ΠΟΝΤΙΟΥΣ ΗΡΩΕΣ
ΑΛΛΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 2009 ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ

Μοναδική φωτογραφία της Ποδοσφαιρικής Ομάδας «Π» (Πόντος) του Κολλεγίου «Ανατόλια» πριν τη θανάτωσή της

Η κατηγορία ήταν ότι η φανέλα της Ομάδος αποτελούνταν από μπλε και άσπρες ρίγες, που θύμιζαν την ελληνική σημαία

Από το γήπεδο στην Αγχόνη

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος»

Ποδοσφαιρικός αγώνας στην Καβάλα (Τρίτη 12 Μαΐου 2009)

στη μνήμη των αθλητών του «Πόντου»

του Φάνη Μαλκίδη

Η μεγάλη σημασία της ανάδειξης των μαζικών εγκλημάτων που υλοποιήθηκαν σε χρονικές περιόδους, κατά τη διάρκεια των οποίων η διεθνής κοινότητα δεν είχε ούτε τις διατάξεις ούτε τους θεσμούς είναι αναμφισβήτητη. Σ΄ αυτό το πλαίσιο ανήκει και η Γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία σε συνδυασμό με το μαζικό έγκλημα ενάντια στους Αρμένιους και τους Ασσύριους, αποτελούν τις πρώτες οργανωμένες και προσχεδιασμένες διώξεις του 20^ου αιώνα. Όλες από τον ίδιο θύτη, το οθωμανικό κράτος και την κυβέρνηση των Νεότουρκων και τον Μουσταφά Κεμάλ. Μάλιστα όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια, ο Κεμάλ, αφού εξόντωσε το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων στράφηκε στον τελευταίο του στόχο. Την ηγεσία των Ελλήνων του Πόντου, δολοφονώντας την μαζικά το Σεπτέμβριο του 1921 στην Αμάσεια.

Τα «δικαστήρια» της Αμάσειας, ήταν η αρχή και το τέλος της διαδικασίας εξόντωσης της Ποντιακής ηγεσίας. Οι σημαντικότερες μορφές του ποντιακού Ελληνισμού, «το άνθος της ελληνικής κοινωνίας του Πόντου», όπως ανέφερε σε κείμενο διαμαρτυρίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ανάμεσά τους, ο πρώην βουλευτής Τραπεζούντος, Ματθαίος Ι. Κωφίδης, ο εργοστασιάρχης Αλέξανδρος Γ. Ακριτίδης, ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Εποχή» της Τραπεζούντας Νίκος Καπετανίδης, ο έμπορος από την Κερασούντα Γεώργιος Θ. Κακουλίδης, ο γραμματεύς του Μητροπολίτη Κερασούντας Σπύρος Ι. Σουρμελής, οι έμποροι Ιορδάνης Ι. Σουρμελής, Ιωάννης Κ. Ατματζίδης, Ιωάννης Π. Σπαθόπουλος, από την Ορντού, οι Αβραάμ Τοκατλίδης και Επαμεινώνδας Γρηγοριάδης, οι Α. Ασλίδης, Χ. Ιωάννου και Ι. Δαζαράκης, ο δικηγόρος Π. Βαϊμανίδης, ο Αρχιμανδρίτης Πλάτων Ν. Αιβαζίδης, Πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης ο Ι. Καδέμογλου, αντιπρόσωπος του Μητροπολίτη του Καβάκ ο Α. Τσίνογλου, γραμματέας της Μητρόπολης Β. Παπαδόπουλος, διευθυντής της εφημερίδας «Διογένης» ο Λ. Κυρ. Πατσιόγλου, δικηγόρος και δημοσιογράφος ο Ι. Ιορδανίδης, δικηγόρος ο Κ. Κωνσταντινίδης, ο Π. Παπαδόπουλος, διευθυντής της Οθωμανικής Τράπεζας, οι καθηγητές του Αμερικανικού Κολεγίου της Μερζιφούντας «Ανατόλια» Γ. Θεοχαρίδης, Χ. Γεωργίου και Α. Συμεών και οι μαθητές του ίδιου κολλεγίου Αναστάσιος Παυλίδης και Συμεών Ανανιάδης!

Ο Συμεών Ανανιάδης, απόγονοι του οποίου ζουν στην Καβάλα, ήταν εξαιρετικός μαθητής και αθλητής. Αρχηγός της ομάδας και πρωταθλητής στα 100 μέτρα, ονειρευόταν να γίνει πρωταθλητής. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ηγετικές του ικανότητες και αναδείχθηκε σε φυσικό ηγέτη της ομάδας «Πόντος».

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», ιδρύθηκε από αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» της Μερζιφούντας το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολλεγίου, ενώ η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του πνεύματος, της τέχνης και του αθλητισμού, φτάνοντας το 1913, τα 180 μέλη. Ο σύλλογος διέθετε τρία τμήματα: το φιλολογικό, το οποίο οργάνωνε τακτικές συζητήσεις για ποικίλα θέματα και διαγωνισμούς, το αθλητικό, το οποίο διοργάνωνε αθλητικούς αγώνες, και το μουσικό, με διευθυντή επί σειρά ετών το Ν.Σ. Σειρηνίδη, το οποίο από το 1913 είχε ορχήστρα εγχόρδων. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού Πόντος.

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων του Πόντου εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για το Ποντιακό Ζήτημα, διακηρύσσοντας την ελληνική εθνική ταυτότητα των μελών του!

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», συμπυκνώνει την νεότερη ιστορία των Ελλήνων, η οποία κατέληξε με ευθύνη των Νεότουρκων και των Κεμαλικών στην Γενοκτονία. Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 θα γίνει η σύλληψη των μαθητών - αθλητών του αθλητικού συλλόγου «Πόντος», οι οποίοι θα απαγχονιστούν στα μέσα Ιουνίου του ίδιου έτους στην Αμάσεια. Ειδικότερα, οι μαθητές- αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» θα καταδικασθούν σε θάνατο έχοντας σαν βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας: άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος! Έτσι η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αθλητές της, μικροί μαθητές, νέοι άνθρωποι ήταν ανάμεσα στα θύματα της Γενοκτονίας, που δολοφονήθηκαν μετά την διαδικασία των αποκαλούμενων «δικαστηρίων ανεξαρτησίας».

Μετά από πρότασή μας στη Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας, και τη στήριξη των τοπικών δημοτικών και νομαρχιακών αρχών, θα διεξαχθεί την Τρίτη 12 Μαΐου 2009 στις 4.30 το απόγευμα στο Δημοτικό Γήπεδο Καβάλας «Ανθή Καραγιάννη» ποδοσφαιρικός αγώνας παλαιμάχων, στη μνήμη των θυμάτων του ποντιακού ελληνισμού! Από τη μια πλευρά θα παραταχθεί μια ομάδα διεθνών επιλέκτων παλαιμάχων του ΠΣΑΠ και από την άλλη μια ομάδα παλαιμάχων του ΑΟΚ με την εμφάνιση του Πόντου Μερτζιφούντας: Με άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος!

Πέραν του αγώνα, στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν ποντιακοί χοροί από τα τμήματα του συλλόγου, ένα δρώμενο της γενοκτονίας και του ξεριζωμού από τον πόντιο ηθοποιό Λάζο Τερζά και θα τιμηθούν οι συγγενείς του Ανανιάδη, που ζουν στην Καβάλα και ο διευθυντής του «Ανατόλια» για την προσφορά του κολλεγίου στον ποντιακό ελληνισμό.

Με την ομάδα των επιλέκτων παλαιμάχων του ΠΣΑΠ θα αγωνιστούν μεγάλες δόξες του ελληνικού ποδοσφαίρου μεταξύ των οποίων οι Σαραβάκος, Φραντζέσκος, Ξανθόπουλος, Παντελής, Γκουλής, Αμανατίδης, Γεωργάτος, Τσαλουχίδης, Κελεσίδης, Λαγωνίδης, Ουσταμπασίδης, Καπετανόπουλος, Αλεξανδρίδης. Την ιστορική φανέλα του «Πόντου» θα φορέσουν οι παλαίμαχοι του Α.Ο. Καβάλας, μεταξύ των οποίων οι Λιόλιος, Παρίδης, Γιαννακίδης, Μιχαηλίδης, Χρυσαφίδης, Μασμανίδης, Τσαπανίδης, Ιωσηφίδης, Ζεϊτίδης, Μαχαιρίδης και άλλοι.

Ας είμαστε εκεί. Τιμούμε τα θύματα της Γενοκτονίας και συνεχίζουμε να παλεύουμε για την αλήθεια.

Read More