ΜΙΑ ΑΣΒΕΣΤΟΛΙΘΙΚΗ ΠΛΑΚΑ

Μία ασβεστολιθική πλάκα,ηλικίας 37.000 ετών στήν οποία είναι χαραγμένο σχέδιο που απεικονίζει πιθανότατα ένα γυναικίο γεννητικό όργανο,ανακάλυψαν στήν νότιο Γαλλία,ανθρωπολόγοι από τήν Ευρώπη καί τίς ΗΠΑ.

Η σχετική μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας των Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS) και σύμφωνα με το "Science",ότι η ανακάλυψη, που έγινε στην περιοχή Αμπρί Καστανέ, δείχνει τον ρόλο που ήδη έπαιζε η τέχνη στην καθημερινή των ανθρώπων εκείνης της εποχής στην Ευρώπη.

Το Αμπρί Καστανέ, ένα ρηχό σπήλαιο στην κοιλάδα του ποταμού Βεζέρ, όπου διεξάγονται έρευνες εδώ και 15 χρόνια, όπως και στο γειτονικό Αμπρί Μπλανσάρ, θεωρούνται ανάμεσα στις αρχαιότερες τοποθεσίες σε όλη την έκταση της Ευρασίας, όπου έχουν βρεθεί ανθρώπινα τεχνουργήματα με συμβολισμό

Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο χρονολόγησης με ραδιενεργό άνθρακα, οι ερευνητές συμπέραναν ότι οι βραχογραφίες, που για πρώτη φορά ανακαλύφθηκαν το 2007, και μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν ζώα και γεωμετρικά σχήματα, είναι λίγο παλαιότερες από τις διάσημες σπηλαιογραφίες του Σοβέ στη νοτιοανατολική Γαλλία, που ανακαλύφθηκαν στο ομώνυμο σπήλαιο το 1994 και περιλαμβάνουν εντυπωσιακές απεικονίσεις λιονταριών, ρινόκερων και άλλων ζώων.

Η ανακάλυψη του Καστανέ, μαζί με άλλες της ίδιας περίπου εποχής στη νότια Γερμανία, τη βόρεια Ιταλία και τη νοτιοανατολική Γαλλία, σύμφωνα με τους ερευνητές, εγείρουν νέα ερωτήματα σχετικά με την εξελικτική σημασία της τέχνης στις ζωές των προγόνων μας, των homo sapien, οι οποίοι, προερχόμενοι από την Αφρική, αποίκισαν την Ευρώπη πριν από περίπου 40.000 χρόνια. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90 οι επιστήμονες πίστευαν ότι οι άνθρωποι δεν είχαν αναπτύξει τόσο πρόωρα τις καλλιτεχνικές δεξιότητές τους και θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο συνέβη μόνο σταδιακά, με αποκορύφωση τις γοητευτικές σπηλαιογραφίες στο Λασκό της Γαλλίας και την Αλταμίρα της Ισπανίας πριν από περίπου 15.000 χρόνια.

Η νέα ανακάλυψη στο Καστανέ έρχεται μάλλον οριστικά να επιβεβαιώσει ότι οι homo sapiens μπορούσαν να δημιουργούν έργα τέχνης πολύ πριν τα «θαύματα» του Λασκό και της Αλταμίρας. Μάλιστα τα γεννητικά όργανα του Καστανέ (αν όντως είναι τέτοια), από πλευράς τεχνοτροπίας, διαφέρουν από τα σχεδόν σύγχρονά τους σχέδια με κάρβουνο και ώχρα στο σπήλαιο Σοβέ, γεγονός που, κατά τους ερευνητές, δείχνει ότι ήδη από τότε είχαν διαμορφωθεί κατά τόπους διαφορετικά καλλιτεχνικά στιλ (παρόλο που το Καστανέ και το Σοβέ απέχουν λίγες μόνο εκατοντάδες χιλιόμετρα).

Read More

ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από.τη φυλακή της αυτοκρατορίας.

Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. “Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου”, έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του “Ελλάς”, “το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! ” Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην “ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη” στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο.

Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο – τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία. Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο – ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας. Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή.

Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης.

Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη.

Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή. Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα.

Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

Μαρκ Μαζάουερ,
Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας,
καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

Read More

ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΧΜΗ

Ποτέ δεν έσβησαν από τα συστήματα τους την δραχμή οι τράπεζες, ακόμα και όταν η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη το 2001, υποστηρίζει σε σημερινό δημοσίευμα του το πρακτορείο Reuters. Ωστόσο, από το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα το 2009, οι τράπεζες παγκοσμίως παρασκηνιακά προετοιμάζονται ενταντικά για την επανεισαγωγή της δραχμής στο τραπεζικό σύστημα.

«Πολλές εταιρείες, και ειδικά στην Ευρώπη, εξετάζουν αυτήν την πιθανότητα πολύ σοβαρά εδώ και καιρό» λέει στο Reuters, o Χάρτμουτ Γκρόσμαν που συνεργάζεται με πολλές τράπεζες της Wall Street. Όπως επισημαίνει το Reuters, μια ελληνική αποχώρηση από το ευρώ θα δημιουργούσε νομικά και πρακτικά προβλήματα για τις τράπεζες που θα επισκιάσουν την σχετικά απλή τεχνική εργασία για την αντιμετώπιση ενός νέου νομίσματος.

Read More

ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Με μια απόφαση – σοκ, ο δήμαρχος απαγόρεψε τις δύο συγκεντρώσεις για την γενοκτονία των Ποντίων, που μέχρι πέρυσι πραγματοποιούνταν, από την ΠΟΠΣ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων) και την Π.Ο.Ε. (Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας).

Η ΠΟΠΣ ανέκαθεν πραγματοποιούσε συγκέντρωση το πρωί, ενώ η Π.Ο.Ε. η οποία έχει περίπου 350 σωματεία στο δυναμικό της, έκανε μεγαλύτερη συγκέντρωση τις βραδινές ώρες.

Κάθε χρόνο, στην πλατεία Αγίας Σοφίας, οι ενώσεις ποντίων έκαναν τις δύο αυτές συγκεντρώσεις ξεχωριστά, όμως φέτος τα πράγματα άλλαξαν.

Ο κ. Μπουτάρης, πιστός στο δόγμα «αποφασίζω και διατάζω», απέρριψε το αίτημα της Π.Ο.Ε. και αποφάσισε να κάνει με το έτσι θέλω δική του συγκέντρωση, την οποία τελικά στηρίζει η ΠΟΠΣ η οποία να σημειωθεί πως έχει πολιτική απόχρωση που «γέρνει» προς …ΠΑΣΟΚ μεριά (η κόρη του προέδρου Τανιμανίδη είναι δημοτική σύμβουλος με τον συνδυασμό του κ. Μπουτάρη).

Read More

ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΑΝΤΑ ΜΑΛΒΙΝΑ

Η χώρα μας μετά τις εκλογές της 7η Μαΐου, βρίσκεται χωρίς κυβέρνηση με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος να είναι χωρίς ηγεσία και κατά συνέπεια χωρίς εκπροσώπηση σε σπουδαία εθνικά θέματα όπως η Σύνοδος Κορυφής του Νάτο.

Ταυτόχρονα, τα κόμματα της Αριστεράς, παρά το υψηλό ποσοστό που πήραν στις βουλευτικές εκλογές αδυνατούν να προχωρήσουν στο σχηματισμό ενός κυβερνητικού σχήματος.

Σε ότι έχει να κάνει τα εθνικά μας ζητήματα, στο «ΜΑΛΒΙΝΑ LIVE» η μοναδική δημοσιογράφος και παρουσιάστρια, τόνιζε πως η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που ανέχεται να της παραβιάζεται ο εθνικός εναέριος χώρος της είναι η Ελλάδα.

Παράλληλα, η Μαλβίνα υπογραμμίζει τις ευθύνες της Αριστεράς καθώς «άφησε τις εθνικές υποθέσεις στα χέρια πέντε “κουλών “ οι οποίοι δήλωσαν επαγγελματίες εθνικόφρονες, άρα αφού ο “κουλός” ήταν εθνικόφρων, ο Αριστερός έπρεπε να μην είναι!».

Επιπλέον, η ξεχωριστή συγγραφέας επισημαίνει ότι η Αριστερά «μηδένισε τη σημασία της εθνικής μας συνείδησης»!

Δεκαέξι χρόνια μετά και η εκπομπή της Μαλβίνας Κάραλη να μπορούσε να παιχτεί με την ίδια άνεση και σήμερα καθώς τίποτα από όλα αυτά που υποστηρίζει δεν άλλαξε…

Read More

ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ

Ακόμα και χοροί και ενδυμασίες παρουσιάζονται ως τουρκικά
Του Βλαση Αγτζιδη*
Η σχέση του τουρκικού εθνικισμού με τους προϋπάρχοντες πολιτισμούς ήταν προβληματική από τη στιγμή της εμφάνισής του. Ακόμη και ο οθωμανικός πολιτισμός έπρεπε να εξοβελιστεί και στη θέση του να αναπτυχθεί ένας καινούργιος αμιγώς τουρκικός, που θα συνέδεε την κεντροασιατική καταγωγή με την ευρωπαϊκή προοπτική. Αυτή η θέση αναπτύχθηκε υποδειγματικά από τον Ziya Gökalp (1876-1924), που θεωρείται ο πατέρας του τουρκικού εθνικισμού. Για τους Τούρκους εθνικιστές, οι «Αρχές του Τουρκισμού», του Ζιγιά Γκιοκάλπ, είναι ό,τι το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» για τους κομμουνιστές.
Ο Γκιοκάλπ, λοιπόν, θεωρεί ότι ο οθωμανικός πολιτισμός είναι βαθύτατα επηρεασμένος και αποτελεί συνέχεια του «ρωμαίικου». Και ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί και να καταστραφεί. Το πρώτο θύμα του τουρκικού εθνικισμού ήταν η οθωμανική γλώσσα και η εισαγωγή του λατινικού αλφάβητου. Με τον τρόπο αυτό, ο μουσουλμανικός κόσμος της Ανατολής αποκόπηκε οριστικά από την εξαιρετικά πλούσια οθωμανική και ισλαμική γραμματεία.
Μνημεία και κρίση ταυτότητας
Η κρίση ταυτότητας που μαστίζει τη σύγχρονη τουρκική κοινωνία δεν περνά απαρατήρητη στους μελετητές της ιδιόμορφης αυτής χώρας. Οπως δεν περνά απαρατήρητη και η γιγάντια προσπάθεια που καταβάλλει η κρατική γραφειοκρατία για οικειοποίηση του πολιτισμικού πλούτου των εθνών που προϋπήρχαν των Τούρκων και του Ισλάμ, και κάποια στιγμή εξοντώθηκαν ή εκδιώχθηκαν. Μνημεία, χοροί, ενδυμασίες παρουσιάζονται δημοσίως ως τουρκικά.
Τα ερείπια των αρχαίων ελληνικών πόλεων, όπως της Εφέσου, της Περγάμου και άλλων, τα ελληνικά χριστιανικά μνημεία της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης, των υπόσκαφων ναών της Καππαδοκίας και της Παναγίας Σουμελά της Τραπεζούντας, ακόμα και ο διασημότερος των ελληνικών χορών, ο ποντιακός πυρρίχιος Σέρα, παρουσιάζονται στο διεθνές κοινό ως τουρκικά. Βέβαια, ο χορός αυτός –που οι Τούρκοι τον ονομάζουν «Horon», δηλαδή «(τον) χορόν»– όπως και η ποντιακή λύρα, αποτελούν σημερινές μορφές έκφρασης των δεκάδων χιλιάδων ελληνόφωνων, μουσουλμάνων και κρυπτοχριστιανών, καθώς και των γεωργιανόφωνων Λαζών της Βόρειας Τουρκίας.
Για χιλιάδες χρόνια πριν από την εμφάνιση του Ισλάμ και των Τούρκων, ο γεωγραφικός χώρος που καταλαμβάνει σήμερα η τουρκική δημοκρατία υπήρξε χώρος δράσης, δημιουργίας και έκφρασης των Ελλήνων – αλλά και άλλων λαών που επιβιώνουν μέχρι σήμερα, όπως οι Αρμένιοι, οι Κούρδοι, οι Ασσυροχαλδαίοι. Στις παράλιες περιοχές της δυτικής και βόρειας Μικράς Ασίας, Ελληνες υπήρχαν από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. ενώ η Ιωνία, ο Πόντος, η Καππαδοκία, καθώς και η Ανατολική Θράκη υπήρξαν βασικοί χώροι δραστηριοποίησής τους μετά τους αλεξανδρινούς χρόνους.
Μέχρι την εμφάνιση του Ισλάμ και τον περιορισμό του ελληνικού κόσμου από Αραβες και Τουρκομάνους εισβολείς, η μικρασιατική χερσόνησος υπήρξε ελληνόφωνη περιοχή στο μεγαλύτερο μέρος της. Η τελική κυριαρχία του οθωμανικού Ισλάμ μετέβαλε τον θρησκευτικό χαρακτήρα της περιοχής και αύξησε τα ποσοστά τουρκοφωνίας.
Οταν ο τουρκικός εθνικισμός αποπειράθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα να μετατρέψει τον πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό οθωμανικό χώρο σε αμιγώς τουρκικό, χρησιμοποιώντας το Ισλάμ, συνάντησε την αμείλικτη πραγματικότητα. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού ανήκε σε διαφορετικές εθνικές ομάδες που είχαν ως θρησκεία τον χριστιανισμό και είχε βαθύτατη σχέση με τον τόπο. Σχέση που αποδεικνυόταν πλήρως από τα μνημεία που είχε δημιουργήσει. Με βάση το νεοτουρκικό πρόγραμμα του 1911, για τους πληθυσμούς αυτούς επελέγη η γενοκτονία και η εκδίωξη. Απέμειναν όμως τα μνημεία, ως αδιάψευστοι μάρτυρες μιας πολύ διαφορετικής κοινωνικής κατάστασης που υπήρχε μέχρι πρόσφατα και μιας εξαιρετικά οδυνηρής «τακτοποίησής της».
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν το ’22, το συναίσθημα ότι τα ελληνικά μνημεία –αρχαία, βυζαντινά και νεότερα– έθεταν σε διαρκή αμφιβήτηση τη «Νέα Τάξη» ήταν έντονο, τόσο στο στρατιωτικό κατεστημένο που ήλεγχε απολύτως τον γεωγραφικό χώρο που κατέκτησε, όσο και στην κεμαλική κρατική γραφειοκρατία. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα ελληνικά μνημεία που υπάρχουν στην Τουρκία είναι περισσότερα και εντυπωσιακότερα –με την εξαίρεση του Παρθενώνα– από αυτά που υπάρχουν στα ελλαδικά εδάφη. Γι’ αυτούς τους λόγους, η επίσημη πολιτική στόχευε στον πλήρη πολιτιστικό εκτουρκισμό του εδάφους που κατέλαβε ο τουρκικός εθνικισμός με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-1922.
Σε πρώτη φάση, πολιτιστικός εκτουρκισμός σήμαινε εξαφάνιση ή υποβάθμιση –στην καλύτερη εκδοχή– όλων εκείνων των στοιχείων που θύμιζαν ότι μεγάλο μέρος των εδαφών της τουρκικής δημοκρατίας αποτελούσε γενέθλιο έδαφος άλλων εθνών. Ετσι, σε γενικές γραμμές, οι ελληνικές αρχαιότητες υποβαθμίστηκαν, τα βυζαντινά μνημεία –πλην όσων είχαν μετατραπεί σε τεμένη– αφέθηκαν να καταρρεύσουν, τα νεότερα μνημεία καταστράφηκαν συνειδητά.
Η τουρκική πολιτική απέναντι στα ελληνικά μνημεία άλλαξε κατά τη δεκαετία του ’80. Η πολιτική οικειοποίησης αντικατέστησε την προηγούμενη αρνητική ή αδιάφορη στάση του κράτους και της κοινωνίας. Ο φόβος απέναντι στον ελληνικό αλυτρωτισμό εξαφανίστηκε και τα συναισθήματα ενοχής για την εξόντωση των γηγενών εθνών έπαψαν να ταλανίζουν τις επόμενες τουρκικές γενιές. Μεθοδικά άρχισε το τουρκικό κράτος να προσπαθεί να αλλάξει την ιστορία της περιοχής. Να δημιουργήσει την εντύπωση στις νέες γενιές και τους πολυάριθμους τουρίστες ότι όλα αυτά τα μνημεία τα δημιούργησαν οι διάφοροι ανατολικοί λαοί, που έχουν χαθεί σήμερα και τους οποίους εκπροσωπούν οι κληρονόμοι τους, οι Τούρκοι. Στις επίσημες επιγραφές στους ιστορικούς χώρους, όπως και στα αντίστοιχα βιβλία αναφέρεται ότι τα αρχαία μνημεία τα δημιούργησαν οι Λυδοί ή οι Πισίδες ή οι Λύκιοι ή οι Παφλαγόνες, τους οποίους αντικατέστησαν οι Πέρσες και στη συνέχεια οι Ρωμαίοι. Παρότι οι ιστορικοί χώροι είναι ελληνικοί και τα αντίστοιχα μουσεία είναι γεμάτα με ελληνικά ευρήματα και επιγραφές, δεν υπάρχει καμία απολύτως αναφορά στην πραγματική ταυτότητά τους. Η λέξη «Ελληνας», «Γιουνάν» ή «Γκρικ» απουσιάζουν παντελώς. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα ελληνικά μνημεία της χριστιανικής εποχής.Σε διεθνές επίπεδο η νέα προσέγγιση άρχισε με τη δειλή, στην αρχή, προβολή των αρχαιοτήτων στο πλαίσιο της τουριστικής πολιτικής. Χαρακτηριστική υπήρξε η χρήση του εντυπωσιακού εσωτερικού χώρου της Αγίας Ειρήνης στην Πόλη για επίδειξη μόδας πριν από μερικά χρόνια. Η πολιτική οικειοποίησης των μνημείων, αλλά και των μορφών, του ελληνικού πολιτισμού της Ιωνίας και της υπόλοιπης Μικράς Ασίας άρχισε βαθμιαία να γίνεται κτήμα του τουρκικού λαού. Πρώτη μαζική έκφραση της νέας στάσης υπήρξε η διεκδίκηση των γλυπτών της Περγάμου που βρίσκονταν στο Βερολίνο. Τα γλυπτά προβλήθηκαν ως τα τουρκικά ελγίνεια. Δήμοι της περιοχής και κοινωνικές ενώσεις με τη στήριξη του κράτους οργάνωσαν διαμαρτυρίες και κινητοποίησαν τους Τούρκους μετανάστες για τη διεκδίκηση της «επιστροφής των γλυπτών στην πατρίδα».
Η όλη απόπειρα –για όσους ήξεραν ότι οι απόγονοι των δημιουργών των γλυπτών εξοντώθηκαν με τον πιο άγριο τρόπο τον Σεπτέμβριο του ’22 και οι επιζήσαντες κατέφυγαν πρόσφυγες στα Βαλκάνια– είχε τα στοιχεία μιας εφιαλτικής φάρσας. Μικρό παράδειγμα –χαρακτηριστικό και γραφικό παράλληλα– των απίστευτων ιδεολογημάτων που διαχύθηκαν στην τουρκική κοινωνία, βρίσκεται στην ετικέτα του κρασιού Trakya (δηλαδή Θράκη), που πουλιέται στη δυτική Τουρκία.
Στην άκρως κλασικής τεχνοτροπίας ετικέτα αυτή, πάνω σε ένα βαρέλι κάθεται μια νύμφη περιτριγυρισμένη από κληματαριές και τσαμπιά σταφυλιών. Μόνο που δεξιά και αριστερά της νύμφης υπάρχουν, αντί για λέοντες, δύο γκρίζοι λύκοι. Να σημειωθεί ότι ο γκρίζος λύκος αποτελεί το σύμβολο του παντουρκισμού και δηλοί την «κόκκινη μηλιά», δηλαδή την αρχαία τουρκική κεντροασιατική κοιτίδα. Αυτή ακριβώς είναι και η μεθόδευση του τουρκικού κράτους: να καλλιεργήσει την πίστη ότι τα ελληνικά μνημεία της Μικράς Ασίας ανήκουν και συγκροτούν τον αρχαίο τουρκικό πολιτισμό.
* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας

Read More

Η ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Επιγραφή στον τάφο του Μεγ. Κωνσταντίνου στην Κωνσταντινούλη «προφητεύει» ότι οι Ελληνες θα επιστρέψουν εκεί.

Ο τάφος αυτός είναι στον Ναό των Αγίων Αποστόλων της Βασιλεύουσας. Για πάνω από 1.000 χρόνια το κείμενό της παρέμενε ένα μεγάλο μυστήριο. Εκείνος που μπόρεσε να την αποκρυπτογραφήσει ήταν, 13 μόλις χρόνια πριν από την αποφράδα μέρα της Άλωσης της Πόλης, ο μετέπειτα Πατριάρχης και σοφός της Ορθοδοξίας, ο Γεννάδιος Σχολάριος.

Το κείμενο της επιγραφής-προφητείας, όπως ακριβώς βρέθηκε πάνω στην πλάκα του μνήματος, ήτανε αυτό:

«Τ. πτ. τ. ιδτ. Η βελ. τ. ιμλ. Ο Κλμν. μαμθ. μ. δ. ν. τρπσ. γν. τ. πλολγ. τ. επτλφ. κρτσ. εσθ. βελε. εθν. ππλ. κτξ. κ. τ. νσ. ερμσ. μχρ. τ. εξν. πτ. ιστργτν. πθσ. τ. ινδκτ. πλυσ. κτδ. τ. εντ. τ. ιδκτ. ε. τβρ. τ. μρ. μλ. δ. ν. στρτσ. τ. δκτ. τ. ιδκτ. τ. δμτ. τρπσ. πλ. επστψ. ετ. χν. τ. δμτ. πλμ. εγρ. μγ. μρκτ. στρβν. κ. τ. πλθ. κ. τ. φλ. σνδ. τ. επρ. δ. θλσ. κ. ξρ. τ. πλμ. σνω. κ. τ. ισμλ. τρπσ. τ. απγν. ατ. βσλσ. ελτ. μκρ. ολγ. τ. δ. ξθ. γν. αμ. μτ. τ. πκτρ. ολ. ιμλ. τπσ. τ. επλφ. επρο. μετ. τ. πρμ. ττ. πλμ. εγρ. εφλ. ηγρων. μχ. τ. ππτ. ωρ. κ. φν. βσ. ττ. στ. στ. μτ. φβ. σπστ. πλ. σδω. ε. τ. δξ. τ. μρ. αδ. ερτ. γν. θμστ. κ. ρμλο. ττ. εξτ. δσπυ. φλ. γ. εμ. υπχ. κ. ατ. πρλβτ. θλμ. εμ. πλρτ.»

Το αινιγματικό κείμενο της επιγραφής-προφητείας το αποκωδικοποίησε μόλις το 1440 ο Γεννάδιος Σχολάριος:

«Τη πρώτη της Ινδίκτου, η βασιλεία του Ισμαήλ ο καλούμενος Μωάμεθ, μέλλει δια να τροπώση γένος των Παλαιολόγων, την Επτάλοφον κρατήσει, έσωθεν βασιλεύσει, έθνη πάμπολα κατάρξει, και τας νήσους ερημώσει μέχρι του Ευξείνου Πόντου. Ιστρογείτονας πορθήσει τη ογδόη της Ινδίκτου, εις τα βόρεια τα μέρη μέλλει δια να στρατεύση τη δεκάτη της Ινδίκτου τους Δαλμάτας τροπώσει, πάλιν επιστρέψει έτι χρόνον, τοις Δαλμάτοις πόλεμον εγείρει μέγαν μερικόν τε συντριβήναι και τα πλήθη και τα φύλα συνοδή των εσπερίων δια θαλάσσης και ξηράς τον πόλεμον συνάψουν, και τον Ισμαήλ τροπώσουν. Το απόγονον αυτού βασιλεύσει έλαττον μικρόν ολίγον. Το δε ξανθόν γένος άμα μετά των πρακτόρων όλον Ισμαήλ τροπώσουν, την Επτάλοφον επάρουν μετά των προνομίων. Τότε πόλεμον εγείρουν έμφυλον ηγριωμένον, μέχρι της πεμπταίας ώρας και φωνή βοήσει τρίτον, στήτε, στήτε, στήτε, μετά φόβου σπεύσατε πολλά σπουδαίως εις τα δεξιά τα μέρη άνδρα εύρητε γενναίον θαυμαστόν και ρωμαλέον, τούτον έξετε. Δεσπότην, φίλος γαρ εμού υπάρχει. Και αυτόν παραλαβόντες, θέλημα εμού πληρούται». Η επιγραφή-προφητεία του τάφου του Μεγ. Κωνσταντίνου αφορά σε γεγονότα 17 ολόκληρων αιώνων! Από την εποχή του Κωνσταντίνου (4ος αιώνας μ.Χ.) μέχρι και… την δική μας!!! Προλέγει την ακμή και την εξάπλωση των Μογγόλων-Τούρκων (οθωμανική αυτοκρατορία) και την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Προλέγει την νίκη των Ασιατών υπανθρώπων επί των βόρειων λαών («τους Δαλμάτας τροπώσει» – Δαλμάτες ήτανε οι λαοί που ζούσανε πάνω από τον Δούναβη). Προλέγει δηλ. την πολιορκία της Βιέννης από τους Μογγόλους-Τούρκους το 1683. Αλλά προλέγει και την συντριβή των βρομερών Εχθρών μας στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913 («και τα πλήθη και τα φύλα συνοδή των εσπερίων δια θαλάσσης και ξηράς τον πόλεμον συνάψουν και τον Ισμαήλ τροπώσουν»). Τέλος, επαληθεύτηκε και η γέννηση-δημιουργία της νέας Τουρκίας πάνω στις στάχτες της οθωμανικής αυτοκρατορίας υπό τον καταραμένο σφαγέα των Ελλήνων, τον Εβραίο ντονμέ Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ («το απόγονον αυτού βασιλεύσει έλαττον μικρόν ολίγον»)… Μέχρι αυτό το σημείο η προφητεία της θαυμαστής επιγραφής επαληθεύτηκε απόλυτα!

Μένει τώρα να επαληθευτεί και το υπόλοιπο μέρος της, που αρχίζει από την φράση «Το δε ξανθόν γένος άμα μετά των πρακτόρων όλον Ισμαήλ τροπώσουν» και τελειώνει στο «θέλημα εμού πληρούται». Ως Ισμαήλ στο Βυζάντιο αναφέρονταν στους Μογγολότουρκους-Μουσουλμάνους και βέβαια «ξανθό γένος» είναι οι Ομόδοξοί μας οι Ρώσοι! Είναι πεντακάθαρο το μήνυμα της προφητείας που είναι πάνω στο μνήμα του Κωνσταντίνου του Μεγάλου. Μιλάει για την συντριβή των Τούρκων από την Ρωσία και τους δορυφόρους της («πράκτορες» στο κείμενο) σε έναν πόλεμο που θα γίνει τώρα σύντομα! Προλέγει πως η Κωνσταντινούπολη θα κυριευθεί από τους Ορθόδοξους Ρώσους («Το δε ξανθόν γένος άμα μετά των πρακτόρων όλον Ισμαήλ τροπώσουν, την Επτάλοφον επάρουν μετά των προνομίων»). Και εκεί πέρα θα ακολουθήσει και θα γίνει φοβερός πόλεμος («Τότε πόλεμον εγείρουν έμφυλον ηγριωμένον»)…

Read More

Η ΕΛΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΤ ΟΥΣΙΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ,ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΓΛΩΣΣΑ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ,ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥΣ.
Τα Σκοπιανά Ταχυδρομεία, φαίνεται πως έδωσαν «λύση» στη διαφορά για το θέμα της ονομασίας, αφού στη νέα σειρά γραμματοσήμων που μόλις κυκλοφόρησαν με θέμα τα κράτη – μέλη της Ε.Ε, τα Σκόπια αναγράφονται ως «Μακντόνια».

Συγκεκριμένα στα νέα γραμματόσημα, αντί για «Македонија» («Μακεντόνια») όπως αρέσκονται να γράφουν, η χώρα αναγράφεται ως «Макдонија» («Μακντόνια»), αφού ουδείς πρόσεξε πως λείπει ένα «e» με αποτέλεσμα να τραβούν πλέον τα μαλλιά τους οι υπεύθυνοι των σκοπιανών ταχυδρομείων, που έγιναν στόχος επικρίσεων.

Σκοπιανά ΜΜΕ «στοχοποιούν» ως υπεύθυνο για την γκάφα, αρμόδιο υπεύθυνο αλβανικής καταγωγής, που εμμέσως πλην σαφώς, κατηγορούν πως εσκεμμένα προχώρησε στην έκδοση των επίμαχων γραμματοσήμων που «επιλύει» το θέμα της ονομασίας της χώρας.

Τι άλλο θα ακούσουμε με αυτούς που μπλέξαμε;

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΣ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ VARDRASKA ΩΣ ΟΝΟΜΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΜΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ Η ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ.

Read More