ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΑ ΔΙΝΟΥΝ
ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΗΣ ΡΩΞΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Δ;
Μπροστά σε μια μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη πιθανόν να βρίσκονται τα συνεργεία της ΚΗ’ Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Σερρών..... Μετά από έρευνες ετών και αξιοποιώντας την ιστοριογραφία και τις προφορικές παραδόσεις της περιοχής, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν σε μία «τούμπα» σε αγροτική περιοχή του Δήμου Αμφίπολης.
ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ
Πολλοί φίλοι και φίλες μου έχουν ζητήσει να γράψω ένα αρθρο με "Οδηγίες Επιβίωσης",γιατί μπορεί σύντομα να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις που να οφείλονται σε διάφορους λόγους,όπως πτώχευση και στάση πληρωμών,περίεργα και πρωτόγνωρα γεωφυσικά φαινόμενα και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 16/10/1912
Το έργο της απελευθέρωσης της Κατερίνης ανατέθηκε στην 7η Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλονίκης, που είχε διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Κλεομένη Κλεομένους. Στις.. 15 Οκτωβρίου 1912 εκδόθηκε η Διαταγή των Επιχειρήσεων.
ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
Οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος είναι 8. Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας. Και έχουνε όλοι αρχαία ελληνικά ονόματα προς τιμήν των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων που θεμελίωσαν την αστρονομία. Ας γνωρίσουμε λοιπόν τα μυθικά πρόσωπα των οποίων τα ονόματα πήραν οι πλανήτες.
Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
Αν καλούσαμε στις μέρες μας σ’ ένα γεύμα κάποιους αρχαίους Έλληνες όπως τον... Ηρόδοτο, τον Ηρακλή ή τον Αριστοφάνη..
Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ
Γράφει ο Λάζαρος Ελευθεριάδης
Ακούμε όλοι μας, εδώ και δύο χρόνια περίπου, διαπιστώσεις, σχολιασμούς ακόμη και παρατηρήσεις, για το τεράστιο χρέος της χώρας μας, μα δεν ακούω ή δεν βλέπω καμία πρόταση εξόδου ή προοπτική εξόδου, από αυτήν την “κρίση”, εκτός από τις συμφωνίες δανειακών συμβάσεων με προεξάρχουσα την εκχώρηση Εθνικής κυριαρχίας της χώρας έναντι αυτής της οικονομικής βοήθειας από την Ευρώπη.
Τις οποίες (συμφωνίες-δεσμεύσεις) μάς επέβαλλε ουσιαστικά η κυβέρνηση του ΓΑΠ και συνεχίζει ακάθεκτη η κυβέρνηση Λ.Παπαδήμου.
Η δανειακή σύμβαση της 26/27-10-2011 όμως, δεν μειώνει το χρέος, απεναντίας θα έλεγα μας οδηγεί πλέον σε χειρότερο σημείο από άποψη χρέους, διότι το παρατείνει διαρκώς αυξανόμενο, και επιπλέον αυτό συνοδεύεται από εκχώρηση πλήρως της Εθνικής μας κυριαρχίας στους πιστωτές μας.
Επιγραμματικά θα αναφέρω, ότι η πρόσφατη, υπό σοβαρή τροποποίηση πλέον συμφωνία, της 26/27-10-2011, με τούς Ευρωπαίους εταίρους μας, προέβλεπε ότι το χρέος ύστερα από “κούρεμα” 50% και δάνειο 130 δις Ευρώ, το 2021 το χρέος μας θα είναι το 120% του ΑΕΠ, δηλ. όσο όταν ανέλαβε την κυβέρνηση ο ΓΑΠ για να μας “σώσει”.
Επομένως τα επόμενα 15-20 χρόνια, ο Ελληνικός λαός, θα υποστεί την πιο σκληρή και μεθοδευμένη επέλαση στο βιοτικό του επίπεδο, θα φτωχοποιηθεί το μεγαλύτερο μέρος του, και θα υποστεί οικονομικά μέτρα, τα πιο ανάλγητα, από τον β! Παγκόσμιο πόλεμο και μετά.
Και ή εύλογη απορία μου είναι, γιατί να υποστούμε όλη αυτήν την ταλαιπωρία με όλα τα συνεπακόλουθα;
Για να επανέλθουμε στην κατάσταση στην οποίαν ευρισκόμασταν το 2009;
Ποιόν εξυπηρετεί αυτή η κατάσταση και γιατί να υποστούμε όλη αυτήν την τραγωδία; Μήπως κάποιες πολιτικές επιλογές και αποφάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου οδήγησαν την χώρα σε πορεία χωρίς επιστροφή (μνημόνια, μεσοπρόθεσμα προγράμματα, εφαρμοστικοί νόμοι, κτλ), σε ατραπούς υποτέλειας και εκχώρησης της Εθνικής Κυριαρχίας της Ελλάδος, χωρίς να έχουμε σήμερα την δυνατότητα υπαναχώρησης και αντιστροφής αυτών των επιλογών;
Σε τί δρόμους μάς οδήγησε αυτή η πολιτική του ΓΑΠ;
Όμως παρόλα αυτά πρέπει να παλέψουμε και να επιβιώσουμε και να εφεύρουμε λύσεις και εφαρμοστικές πολιτικές για να “βγούμε” από αυτό τον δρόμο τον οποίο μας έβαλε ο ΓΑΠ.
Αναρωτιόμουν τί σημαίνει “μόχλευση”, ορολογία η οποία είναι έξω του γνωστικού μου αντικειμένου και προσέτρεξα σε βιβλιοθήκες και συγγράμματα, ανακαλύπτοντας την οικονομική της ερμηνεία, σημαίνει “Η χρηματοοικονομική μόχλευση (financial leverage) είναι η διαδικασία ανάληψης χρέους με σκοπό την έναρξη, συνέχιση ή επέκταση μιας επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Μια επιχείρηση ή οργανισμός θεωρούμε ότι κάνει ιδιαίτερη χρήση χρηματοοικονομικής μόχλευσης αν επιδιώκει χρηματοδότηση μέσω ξένων κεφαλαίων έναντι ιδίων κεφαλαίων (έκδοση ομολόγων ή άλλου χρέους έναντι έκδοσης μετοχών-equity)”.
Το επόμενο στάδιο της συλλογιστικής μου είναι, γνωρίζοντας ότι αυτά που θα προτείνω παρακάτω έρχονται σε σύγκρουση με την διατραπεζική πρακτική και ίσως την αντίστοιχη νομοθεσία, το ερώτημα, εάν είναι δυνατόν στην Ελλάδα να ιδρύσουμε μια τράπεζα, ένα τραπεζικό ίδρυμα, ή ένα φορέα, με κύριο μέτοχο το Δημόσιο, αλλά και ιδιώτες μετόχους, ακόμη και found του εξωτερικού, τού οποίου οι ονομαστικές μετοχές, τα ομόλογά του, κτλ, θα διατεθούν στην εσωτερική αγορά της Ελλάδος, θα τις αγοράσουν οι Έλληνες πολίτες και η Ελληνική ομογένεια, ή όποιος άλλος θέλει να συμμετέχει σ’αυτήν την προσπάθεια.
Αντί να πληρώνουν τα “χαράτσια” οι Έλληνες πολίτες, να αγοράζουν μετοχές αυτής της Τράπεζας του Δημοσίου, χωρίς έλεγχο του “πόθεν έσχες”, που έτσι και αλλιώς δεν γίνεται σήμερα.
Αυτή η Τράπεζα θα αγοράσει σταδιακά το χρέος της Ελλάδος, με κεφάλαια τα οποία θα προέλθουν από την “χρηματοοικονομική μόχλευση” ενός αρχικού κεφαλαίου, το οποίο θα προέρχεται από την αγορά μετοχών, έκδοση ομολόγων, κτλ., σύναψη δανειακών συμβάσεων υπό την εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου, και θα αποτελεί το κεφάλαιο ίδρυσης της χρηματοοικονομικής αυτής εταιρίας.
Σ’αυτήν την τράπεζα, ίσως θα ήταν δυνατόν να παραχωρήσει το Ελληνικό Δημόσιο, μελλοντικές δραστηριότητες και υπηρεσίες, δικαιώματα εκμετάλλευσης, κτλ. Όπως και την οικονομική επιδότηση η οποία έως σήμερα ανέρχεται στα 120 δις ευρώ προς τις ιδιωτικές τράπεζες, ούτως ώστε να δύναται να παρουσιάσει αρχικό κεφάλαιο.
Σε αυτήν την Τράπεζα, υπό την εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου, με δυνατότητα εμπορικών συναλλαγών, το κράτος να παραχωρήσει αυτές τις δραστηριότητες τις οποίες σήμερα έχει εκχωρήσει στις ιδιωτικές τράπεζες, καταθέσεις ταμείων, οργανισμών, διαχείριση του ΕΣΠΑ, κτλ.
Γενικά να παρέχεται η εμπορική και οικονομική υποστήριξη του κράτους, όπως επίσης και την υποστήριξη ξένων διεθνών οργανισμών, όσων προφανώς έχουν την διάθεση, όπως τον δανεισμό από την ΕΚΤ, με επιτόκια 1%-1.5%, να πραγματοποιεί εμπορικές συναλλαγές κλίμακας, κτλ.
Με αυτόν τον τρόπο το Ελληνικό δημόσιο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, απεμπλέκεται από τον “βραχνά” τής διαχείρισης και εξυπηρέτησης του χρέους και στοχεύει στην απόλυτη μείωση του ελλείμματος, εφαρμόζοντας διαρθρωτικές αλλαγές, πολιτικά και οικονομικά, ανώδυνες κατά το δυνατόν για τον Έλληνα πολίτη.
Η στόχευση είναι σχετικά απλή, εφόσον το χρέος πρέπει να είναι κάτω του 60% του ΑΕΠ, για να είναι βιώσιμο (κατά δήλωση της κ.Μέρκελ και πολλών οικονομολόγων, αλλοδαπών και Ελλήνων) αυτό αποτελεί και στρατηγικό στόχο του προγράμματος των δύο δρόμων.
Δηλαδή αυτός ο τραπεζικός οργανισμός (η Τράπεζα του Ελληνικού Δημοσίου), ή ένας οικονομικός φορέας, θα έχει ως μοναδικό στόχο, την αποπληρωμή του χρέους, και την διανομή κερδών στούς μετόχους του, μέσα από οικονομικές-εμπορικές δραστηριότητες. Τήν αποπληρωμή ενός κεφαλαίου της τάξης των 210 δις Ευρώ, σε χρονικό διάστημα διαπραγματεύσιμο με τούς πιστωτές μας, ίσο ή ανώτερο με τουλάχιστον με 30 χρόνια.
Σκοπίμως δεν αναφέρομαι σε «κούρεμα του χρέους», διότι αυτό θα αποτελεί διαπραγματευτικό "ατού" στις όποιες διαπραγματεύσεις γίνουν με τους πιστωτές μας.
Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούμε δύο παράλληλους δρόμους πορείας, ως κράτος, πρώτον τον οικονομικό-αποπληρωμής του χρέους μέσα από δραστηριότητες της οικονομίας της χώρας, και όχι μόνον, από αυτόν τον τραπεζικό οργανισμό ή οικονομικό φορέα, με την εγγύηση του Δημοσίου, και με χαρακτηριστικά ιδιωτικο-οικονομικού φορέα, και δεύτερον τον αναπτυξιακό δρόμο, μέσα από άμεση εφαρμογή διαρθρωτικών αλλαγών στην δομή (οικονομική-παραγωγική) της χώρας, από μια κυβέρνηση με πολιτική δέσμευση επί αυτού του project.
Ίσως η παραπάνω πρόταση φανεί ανέφικτη σε πολλούς, όμως θα πρέπει να αποτελέσει έναυσμα μελέτης αντίστοιχων οικονομικο-πολιτικών προτάσεων, ή τουλάχιστον κίνητρο για την διερεύνηση άλλων, οι οποίες είναι σίγουρο ότι υπάρχουν και προσκρούουν σε συμφέροντα μεγάλα.
ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Δε χωράει στο ψέμα η αλήθεια… Ούτε το φως στο σκοτάδι…
Δε φτάνει ο κίβδηλος λόγος να δαμάσει τα αφηνιασμένα άλογα, να γητέψει τα τρομοκρατημένα όνειρα.
Με το πηχτό σκοτάδι να απλώνεται στη νεκρική κοιλάδα των μοιραίων και των δοσίλογων, οδοιπορούμε την οδό του μαρτυρίου.
Σε κάθε σταυροδρόμι το εκτελεστικό απόσπασμα των τοκογλύφων, σε κάθε ανηφοριά οι φονιάδες της ιστορίας υψώνονται φαντάσματα δυσθεώρητα με μάτια κόκκινα, με στόματα γλοιώδη και λαίμαργα.
Μας εκφοβίζουν, μας τρομοκρατούν…
Μας πυροβολούν με λόγους δόλιους από τις τηλεοπτικές οθόνες τα αδειανά κουστούμια και τα παραγεμισμένα στόματα.
Μας φτύνουν οι αρουραίοι των εφημερίδων, οι αρθρογράφοι του μεγάλου κενού, οι εθνοφθόροι και οι Ελληνόφοβοι.
«Θέμα χρόνου» αποφαίνονται οι ειδήμονες με τους υπερσύγχρονους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα ατσαλάκωτα κουστούμια και τα αρπακτικά χέρια που στάζουν αίμα.
Καλά κρατεί ο χορός των κερδοσκόπων και των εφιαλτών…το πανηγύρι της εκφοράς των ελπίδων και των οραμάτων.
Η μεγάλη ομήγυρη των αδημονούντων την απώλεια του έθνους των ανυπότακτων έχει κιόλας παραταχθεί με κάθε επισημότητα για να παρακολουθήσει το μεγάλο θέαμα.
Ο δήμιος με την κουκούλα, τις πλαδαρές σάρκες και τα διάστικτα μπράτσα με τα φασιστικά σύμβολα, αναμένει το νεύμα του «Μεγάλου Στοχαστή». Κι ο «Μεγάλος Οπισθοδρομιστής» ετοιμάζεται να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας τριάντα χρόνια πίσω.
Δεν επιθυμούν να πιστέψουν οι εξαγορασμένοι, οι υπόδουλοι και οι ματαιόδοξοι στη μεγάλη στρατιά των αρίστων της ιστορίας, των λαμπρών δημιουργών, των ποιητών, των αγωνιστών της ζωής, των εργατών, των καλλιτεχνών, των ανθρώπων της τίμιας δουλειάς και του πνεύματος.
Ότι είχαν να κλέψουν το έκλεψαν, ότι είχαν να προσβάλουν το πρόσβαλαν, ότι είχαν να ατιμάσουν το ατίμασαν. Ήρθε η ώρα να πετάξουν το αποστεωμένου κουφάρι του λαού στη χωματερή της εξαθλίωσης και της απέραντης θλίψης. Ήρθε ή ώρα να ανοίξουν τις πόρτες σε κυνηγούς κεφαλών, σε ζόμπι που τρέφονται με σάρκες ανθρώπινες και αίμα ζεστό…
Έτσι πιστεύει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στα κελεύσματα των καιρών ο «Μεγάλος Στοχαστής», ο δειλός πολεμιστής με τη λερωμένη σκελέα, ο αποτυχημένος ταχυδακτυλουργός με τα τρεμάμενα δάχτυλα και το θολωμένο μυαλό, ο θλιβερός ψεύτης, ο αμήχανος Οδυσσέας που ούτε ταξίδι, ούτε Ιθάκη του απέμεινε, παρά μόνο η χλεύη των ανθρώπων και της ιστορίας.
Ημέρα σκότους η μέρα που ξημερώνει…
Έκπληκτα τα μάτια της ιστορίας βλέπουν τη λαίλαπα να πλησιάζει.
Έντρομοι οι ένοχοι χειρουργοί βιάζονται να επικαλύψουν με το σεντόνι της υποταγής και της ανικανότητας το κέρινο πρόσωπο της ναρκωμένης πατρίδας.
Βιάζεται το τσούρμο των θρασύδειλων και των μισαλλόδοξων να τελειώνει μια και καλή με το γένος των αδάμαστων. Το βιβλίο που λέγεται Ελλάδα πρέπει να κλείσει, η σπορά να νοθευτεί , ο αγρός με τα γεννήματα να καταλειφθεί από αγριόχορτα και ζιζάνια και ακόμα μια «χαμένη πατρίδα» να προστεθεί στις τόσες χαμένες.
Δεν πρέπει ούτε νερό για τα διψασμένα χείλη να περισσέψει, ούτε φαί για τους πεινασμένους την περηφάνια και την αξιοπρέπεια.
Ακούστε ράκη ανθρώπινα, ξεχειλωμένα μυαλά, και κοιμισμένες συνειδήσεις…
Ακούστε υπερφίαλοι αγορητές του θράσους και της ανοησίας…
Ακούστε κύμβαλα αλαλάζοντα, σπιθαμιαίοι διανοητές και προσκυνημένοι υπηρέτες των ξένων συμφερόντων…
Ακούστε πουλημένα τομάρια…
ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΕΠΙΤΗΡΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΑ.
ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ… ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ।
ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ
ΠΩΣ ΓΕΝΝΑΣ ΕΝΑΝ ΕΛΛΗΝΑ: ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΧΤΕΣ
Μου πήρες την ελπίδα, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα μού πήρες και τον φόβο.
Καταπάτησες τα όρια της προσωπικής μου πατρίδας, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα έσπασες τις αλυσίδες που κρατούσαν στο μπουντρούμι της Κοινωνικής Ηθικής την Ελευθερία μου, ανόητε Κρατούντα.
Ήρθε η ώρα να σε ευχαριστήσω που μου τα στέρησες όλα και κατανόησα μετά από πολλά χρόνια τα λόγια του Έλληνα Καζαντζάκη.
Έχοντας την Ελπίδα ότι ό,τι έχεις θα ανδρωθεί και αν δεν έχεις θα το αποκτήσεις, γεννιέται ασυνείδητα ο φόβος της απώλειάς τους.
Παράλληλα με αυτόν και ο φόβος να αντιδράσεις σε όποιον τα απειλεί. Η ελπίδα σε κάνει να οπισθοχωρείς όταν δέχεσαι επιθέσεις παντός τύπου.
Και ήρθες, εσύ Κρατούντα, και τα πήρες όλα με τη μία θεωρώντας ότι ο φόβος θα είναι ο ίδιος με αυτόν που με διακατείχε τόσα χρόνια. Ότι θα κλειστώ και πάλι στο καβούκι μου λέγοντας : «Αύριο ξημερώνει άλλη μέρα».
Ξημέρωσε όμως η άλλη μέρα.
Και είμαι εδώ με τις τσέπες της ψυχής μου τρύπιες και την οργή του Άδικου να έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Στο επίπεδο της ανέλπιδης μάχης.
Τώρα πια, μικρόνοε Κρατούντα, δεν έχω τίποτε άλλο να χάσω.
Ό,τι με έκανε να νιώθω περήφανος το έχεις κάνει ψίχουλο να ταΐσεις τις κότες της πολιτικής σου αυλής και τους ξεφτιλισμένους πουλημένους τεμπέληδες της δημόσιας στρατιάς σου.
Δεν υπάρχουν μέσα μου πλέον αμυντικά κύτταρα να σταθούν στρατιώτες στις επόμενες επιθέσεις σου.
Δεν υπάρχει ούτε μία πέτρα όρθια στο κάστρο της ηθικής του συνόλου που είχα φτιάξει να προστατεύω αναμνήσεις και «πρέπει».
Και όλα αυτά, ηλίθιε Κρατούντα, τα κατάφερες από μόνος σου.
Δεν θα πέσουν απειλές σε αυτόν τον πόλεμο που μου κήρυξες άνευ λόγου.
Ούτε καν υποχθόνιες ματιές χολιγουντιανού τύπου.
Δεν θα υπάρξει ούτε μία διαπραγμάτευση μεταξύ μας.
Και ναι, αν ο Έλληνας Καζαντζάκης εννοούσε ότι μόνο νεκρός είσαι Ελεύθερος, τότε κατανοώ απόλυτα τι σημαίνει ζωντανός χωρίς Ελπίδα.
Κατανοώ την έννοια του ανέλπιδου χωρίς Πατρίδα.
Ανθέλληνα Κρατούντα, μέσα στην υπεροψία της ψηφοΛογικής δημοκρατίας σου δεν υπολόγισες ότι σκοτώνοντας τον Φόβο για την διατήρηση της Ελπίδας, γεννάς έναν Ελεύθερο.
Δηλαδή, έναν Έλληνα.
ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ
Όλοι θα έχετε παρατηρήσει , στον καθαρό ουρανό , τις ουρές-ίχνη που αφήνουν τα αεροπλάνα . Θα έχετε προσέξει επίσης κάποιες φορές ότι οι ουρές αυτές είναι ασυνήθιστα μακριές , και παραμένουν στο ίδιο σημείο στον ουρανό , ενώ σιγά-σιγά απλώνονται προς τα πλάγια . Τί είναι τελικά αυτά τα ίχνη , πως δημιουργούνται , τι σκοπό έχουν ; Μήπως μας κρύβουν κάτι ;
Φυσικά θα αναρωτηθεί κανείς για ποιό λόγο να υπάρχει κάτι ύποπτο στα αέρια που αφήνει ένα αεροπλάνο . Η αλήθεια είναι πως , σε μεγάλα υψόμετρα , όπου επικρατούν ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες , περίπου -50οC ή -60οC τα αέρια που εξέρχονται από τον κινητήρα του αεροπλάνου , τα οποία είναι υπεύθυνα για την προώθησή του , είναι δυνατόν να παγώσουν αμέσως μετά την έξοδό τους, και να εμφανιστούν συμπυκνωμένα υπό μορφή λευκού νέφους . Το νέφος αυτό γίνεται αντιληπτό ώς ένα λεπτό ίχνος πίσω ακριβώς από την ουρά του αεροπλάνου . Μετά την πάροδο κάποιων λεπτών , βέβαια , το νέφος αυτό διαλύεται . Συνεπώς , κάτω από κατάλληλες συνθήκες , ένα αεροπλάνο που πετάει σε μεγάλα ύψη μπορεί να αφήνει πίσω του ένα λευκό ίχνος , του οποίου όμως το μήκος παραμένει σταθερό καθ'όλη την διάρκεια της πτήσης στις συγκεκριμένες συνθήκες .
Αυτή είναι βέβαια και η επίσημη απάντηση σε όσους βλέπουν κάτι άλλο , ύποπτο , σε αυτές τις ουρές , τις αποκαλούμενες και ως chemtrails (χημικά ίχνη ) . Τι γίνεται όμως όταν οι ουρές αυτές εμφανίζονται να ξεκινούν από κάποιο συγκεκριμένο σημείο στον ουρανό και να τερματίζουν σε κάποιο άλλο, παραμένοντας εκεί αρκετή ώρα μετά την διέλευση του αεροπλάνου ;Αν τις παρατηρήσετε καλά , θα διαπιστώσετε ότι αυτά τα αέρια δεν εκτείνονται μέχρι κάποια απόσταση από το αεροπλάνο , ούτε και εξαφανίζονται αμέσως μετά . Μετά το πέρασμα τέτοιων "ύποπτων" αεροσκαφών , παραμένει στον ουρανό ένα τεράστιο σε μήκος , και σταθερό , λευκό ίχνος , που δεν εξαφανίζεται αμέσως , αλλά είναι ορατό πολύ ώρα μετά , ενώ σταδιακά απλώνεται προς τα έξω.
Πολλές φορές δε , θα παρατηρήσετε δυο και τρεις γραμμές , παράλληλες ή κάθετες , που δημιουργούνται από διαδοχικά περάσματα τέτοιων αεροσκαφών σε αντίστοιχες πορείες . Τα ίχνη αυτά συνήθως εκτείνονται σε ευθεία γραμμή , αλλά καμιά φορά μπορεί να διαγράφουν και στροφή
Tα μέχρι τώρα στοιχεία που παρέθεσα προφανώς απορρίπτουν την εξήγηση περί κρυσταλλοποίησης των αερίων εξόδου του κινητήρα . Τα ίχνη αυτά , που παραμένουν ακόμα και μετά από μια ώρα , στο ίδιο σημείο , δεν υπακούουν σε αυτήν την φυσική αρχή . Η όλη τους συμπεριφορά υποδηλώνει πως πρόκειτια για κάτι άλλο, που έχει σκοπίμως ψεκαστεί από το διερχόμενο αεροπλάνο , και με την ιδιότητα να παραμείνει σε αυτό το ύψος για αρκετή ώρα και να απλώνεται προς τα έξω,καλύπτοντας την γύρω περιοχή .
Ένα άλλο στοιχείο που συνηγορεί κατά του ότι πρόκειτια απλά για αέρια του κινητήρα , που εκπέμπονται από ένα συνηθισμένο πολιτικό αεροσκάφος , έιναι και η πορεία των συγκεκριμένων αεροσκαφών . Συγκεκριμένα στην Αθήνα , τα ίχνη αυτά ξεκινούν , συνήθως , από το νότιοδυτικό άκρο της πόλης (ποτέ νωρίτερα) , διέρχονται σχεδόν από το κέντρο και τελειώνουν στο βορειοανατολικό . Είναι όμως αυτή η διαδρομή επίσημος αεροδιάδρομος για τα πολιτικά αεροσκάφη ; Με λίγα λόγια , το επίσημο δρομολόγιο ενός πολιτικού αεροπλάνου περιλαμβάνει πορεία ακριβώς πάνω από την Αθήνα ; Δεν νομίζω . Όπως όλοι μάθαμε με το πρόσφατο ατύχημα Κυπριακής αεροπορικής εταιρίας , το σημείο ελέγχου πτήσης για τα αεροσκάφη που προσεγγίζουν το ελληνικό FIR είναι πάνω από την θάλασσα , και όλες οι προσεγγίσεις αεροσκαφών που προσγειώνονται στο Ελ.Βενιζέλος γίνονται από την μεριά της θάλασσας , όχι πάνω από την Αθήνα . Το ίδιο και με τα δρομολόγια αεροσκαφών που διασχίζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο χωρίς όμως να προσγειώνονται . Βέβαια αυτό αποτελεί προσωπική εκτίμηση , και θα το εκτιμούσα αν είχα λάθος , να μου υποδεικνύατε την σωστή πορεία . Πάντως , και αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για πολιτικά αεροσκάφη που εκτελούν προκαθορισμένα δρομολόγια , αλλά για ειδικές πτήσεις με σκοπό να ψεκάσουν "κάτι" πάνω από μεγάλα αστικά κέντρα . Και φυσικά αυτό το φαινόμενο δεν παρατηρείται μόνο στην Ελλάδα , αλλά διεθνώς . Και μόνο πάνω από αστικά κέντρα ( άραγε μόνο εκεί έχουμε χαμηλές θερμοκρασίες ;)
Και φυσικά το φαινόμενο παρατηρείται σχεδόν σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας . Το ερώτημα λοιπόν είναι : τι ακριβώς είναι αυτά τα "παράξενα" αέρια που αφήνουν τα ύποπτα αεροσκάφη ; Πόσο επικύνδυνα είναι για μας ;
Το άρθρο το χρησιμοποιήσαμε από το http://www.angelfire.com
ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ
Περιβαλλοντικός Σύμβουλος του Cameron αμφιβάλλει ανοιχτά για τη δήθεν υπερθέρμανση του πλανήτη
Και ο σύμβουλος για τα περιβαλλοντικά θέματα του Βρετανού πρωθυπουργού Cameron αμφιβάλλει για τη δήθεν υπερθέρμανση του πλανήτη σύμφωνα με την εφημερίδα DAILY MAIL .
Ας ελπίσουμε ότι θα προστεθούν κι άλλες φωνές ενάντια στην απάτη της δήθεν υπερθέρμανσης του πλανήτη από την ανθρώπινη δραστηριότητα που οδήγησε στην επιβολή ενός παγκοσμιοποιημένου φόρου για τους ρύπους ο οποίος μάλιστα μπήκε προς διαπραγμάτευση στα διεθνή χρηματιστήρια.
Οι ψεύτικες θεωρίες για την «υπερθέρμανση» που διαψεύστηκαν από το ίδιο το κλίμα φρόντισαν να προωθήσουν τον κλιματικό τρόμο μιλώντας πλέον για κλιματική αλλαγή.
Έτσι αν ξαφνικά χιονίσει στη Αίγυπτο,… θα αποτελεί κι αυτό δήθεν αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας και άρα μια καλή δικαιολογία για νέους φόρους.
Φυσικά θα πρέπει να ξεχάσουμε μέσα από ατελείωτη τηλεοπτική προπαγάνδα ότι το κλίμα στη γη πάντα άλλαζε και πάντα θα αλλάζει είτε υπάρχουν άνθρωποι επάνω της είτε όχι μιας και ο βασικός παράγοντας αλλαγής του κλίματος επάνω στη γη… είναι ο ήλιος.
Όμως οι επικυρίαρχοι του πλανήτη υποχρέωσαν τον Bill Gates να χρησιμοποιήσει την αναγνωρισιμότητά του για να μας πει ότι ο μόνος τρόπος να μειωθούν οι εκπομπές άνθρακα… είναι αυτός της δραστικής μείωσης του πληθυσμού!
Όμορφες δουλειές (μπίζνες στην πατρίδα του ΓΑΠ) , σατανικά σχεδιασμένες... με αμύθητα κέρδη και... χωρίς κεφάλαιο. Κάτι σαν την "πράσινη ενέργεια"
Και ο σύμβουλος για τα περιβαλλοντικά θέματα του Βρετανού πρωθυπουργού Cameron αμφιβάλλει για τη δήθεν υπερθέρμανση του πλανήτη σύμφωνα με την εφημερίδα DAILY MAIL .
Ας ελπίσουμε ότι θα προστεθούν κι άλλες φωνές ενάντια στην απάτη της δήθεν υπερθέρμανσης του πλανήτη από την ανθρώπινη δραστηριότητα που οδήγησε στην επιβολή ενός παγκοσμιοποιημένου φόρου για τους ρύπους ο οποίος μάλιστα μπήκε προς διαπραγμάτευση στα διεθνή χρηματιστήρια.
Οι ψεύτικες θεωρίες για την «υπερθέρμανση» που διαψεύστηκαν από το ίδιο το κλίμα φρόντισαν να προωθήσουν τον κλιματικό τρόμο μιλώντας πλέον για κλιματική αλλαγή.
Έτσι αν ξαφνικά χιονίσει στη Αίγυπτο,… θα αποτελεί κι αυτό δήθεν αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας και άρα μια καλή δικαιολογία για νέους φόρους.
Φυσικά θα πρέπει να ξεχάσουμε μέσα από ατελείωτη τηλεοπτική προπαγάνδα ότι το κλίμα στη γη πάντα άλλαζε και πάντα θα αλλάζει είτε υπάρχουν άνθρωποι επάνω της είτε όχι μιας και ο βασικός παράγοντας αλλαγής του κλίματος επάνω στη γη… είναι ο ήλιος.
Όμως οι επικυρίαρχοι του πλανήτη υποχρέωσαν τον Bill Gates να χρησιμοποιήσει την αναγνωρισιμότητά του για να μας πει ότι ο μόνος τρόπος να μειωθούν οι εκπομπές άνθρακα… είναι αυτός της δραστικής μείωσης του πληθυσμού!
Όμορφες δουλειές (μπίζνες στην πατρίδα του ΓΑΠ) , σατανικά σχεδιασμένες... με αμύθητα κέρδη και... χωρίς κεφάλαιο. Κάτι σαν την "πράσινη ενέργεια"
ΤΑ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΠΥΡΟΣ
Περί τα μέσα του 1ου αι. π.Χ. εις την πόλιν των Αθηνών ήκμαζε ένας διακεκριμένος φιλόσοφος ο Αμμώνιος, που είχε αναλάβει την εκπαίδευση πλειάδας επιμελών και γεμάτων από ανησυχίες νέων. Δίδασκε βάσει των αρχών της Ακαδημίας. Μεταξύ των καλύτερών του μαθητών, δια τον οποίον και δικαίως υπερηφανεύετο και τον οποίον συχνά προέτρεπε να εμφανισθεί δημόσια και να ομιλήσει, συγκατελέγετο ο εκ Χαιρωνείας Πλούταρχος, υιός του Νικάρχου και εγγονός του Λαμπιρίου.
Όπως οι πλείστοι των σοφών της Ελλάδος, ο Πλούταρχος μετέβη εις Αίγυπτον, ως προσκυνητής εις την κλασσικήν γην της μυήσεως και του εσωτερισμού· την οποίαν, αφ΄ου εμυήθη εις την μεγάλην ερμητικήν παράδοσιν, εγκατέλειψε και επέστρεψε στην πατρίδα του. Οι συμπολίται του, έκθαμβοι από τα μεγάλα πνευματικά του χαρίσματα και την ευγλωττία, τον απέστειλαν με ειδικήν αποστολήν εις Ρώμην. Αφιχθείς εις την πόλιν των αυτοκρατόρων, έμελλε να παραμείνει εκεί επί 25ετίαν περίπου, διανέμων τον χρόνο του μεταξύ της υπερασπίσεως των συμφερόντων των συμπατριωτών, της μελέτης και της διδασκαλίας της φιλοσοφίας.
Όταν επέστρεψεν εις Βοιωτίαν, οι συμπολίται του τον τίμησαν με το αξίωμα του άρχοντος και επιθεωρητού των δημοσίων κτιρίων - οι δε Αθηναίοι τον ονόμασαν επίτιμο δημότη των και τον εξέλεξαν αρχιερέα του εν Δελφοίς μαντείου του Απόλλωνος. "Αγαπώ", έλεγε, "την μικράν μου πατρίδα, κατοικώ δε αυτήν, ίνα μη η απουσία μου την καθίστα έτι μικροτέραν".
Ο βίος του Πλουτάρχου ηναλώθη έκτοτε εις την εκτέλεσιν όλων των οικογενειακών και πολιτικών του καθηκόντων, εις την αναθεώρησιν των αναριθμήτων του παρατηρήσεων και εις την σύνταξιν των "παραλλήλων βίων", ως και των πολυαρίθμων του ηθικών μονογραφιών - έργα τα οποία εξόχως συνέβαλαν εις την φήμην του.
Εις το "περί ενυπνίων" έργον του ο Αρτεμίδωρος διηγείται ότι, ολίγον προ του θανάτου του, ο αγαθός Χαιρωνεύς είδε καθ' ύπνον τον θεόν Ερμήν τον ψυχοπομπόν να τον οδηγή εις τους ουρανούς, προς το θείον φως: λίγες ημέρες μετά, μια μεγάλη ψυχή επανέκαμψεν ούτως, ηρέμα, εις την αληθή της πατρίδα.
Επιθυμών να αποσπάσει τους ομοίους του από κάθε ματαίαν περιέργειαν και, αντιθέτως, να τους ανυψώσει προς τις πνευματικές αλήθειες, έλεγε: "εάν αισθάνεστε την ανάγκη να πετάξετε προς το θείον, παρατηρήσατε τα θαυμάσια του ουρανού και της γης...". Ολόκληρη η σοφία του εγκρύπτεται εις τούτο!
Εκείνο όμως που προέχει, δεν είναι απλώς να βλέπουμε αλλά να παρατηρούμε διεισδυτικώς. Να μπορούμε να διακρίνουμε. Ήτοι: "πασών των αρετών η διάκρισις μείζων ". Να θαυμάζουμε, να διαλογιζόμεθα... να μπορούμε να διαβάζουμε το μέγα βιβλίον της ζωής, της εκδηλωμένης, δηλαδή, φύσεως, χωρίς λάθη, τελικώς. Τούτο και αποτελεί την πρώτην, την αγνοτέραν των αποκαλύψεων... να έχουμε οφθαλμούς, δια να βλέπουμε και να μη είμεθα ωσάν τους τυφλούς. Σου αρκεί να ανυψώσεις τους οφθαλμούς και θα ιδείς τον ουρανόν. Αυτό είναι το ουσιωδέστερον, παρ' όλην του την απλήν διατύπωσιν, μυστικόν του Πλουτάρχου.
Οι αρχαίοι έτρεφον μεγίστην υπόληψιν προς τα τέσσερα βασικά στοιχεία, τα οποία κατά τον Εμπεδοκλήν αποτελούν τις τέσσερις ρίζες της εκδηλώσεως του κόσμου.
Εις τα "συμποσιακά προβλήματα" ο Πλούταρχος εμελέτησεν ιδίως το πρώτον των στοιχείων, τον ηγεμόνα αυτών, το πυρ. Εις την πρώτην παράγραφον μας διδάσκει τα ακόλουθα:
"Λόγω της ομοιότητος του πυρός προς το άσβεστον πυρ, οι αρχαίοι δίσταζαν να σβήνουν οιανδήποτε φλόγα. "Υπάρχουν", λέγει ο Καισέρνιος, "δυο είδη θανάτου - τόσον δια το πυρ, όσον και δια τον άνθρωπον: είτε σβέννυται βιαίως, είτε αποθνήσκει κατά το μάλλον ή ήττον κατά φυσικόν τρόπον. Και καθ' όσον μεν αφορά εις το Ιερόν πυρ, οι δυο αυτοί τρόποι της φθοράς του παρεμποδίζονται δια της συνεχούς τροφοδοσίας του. Όσον όμως αφορά εις το άλλο, αυτό το αφήνουν να αποθάνη μόνον του, χωρίς ενάσκησιν βιας". Και προσθέτει: "πράγματι, τίποτε δεν ομοιάζει προς εν έμψυχον ον, όσον το πυρ. Κινείται και τρέφεται αφ' εαυτού. Όπως δε η ψυχή μας, κάνει όλα τα πράγματα να ακτινοβολούν εις το φως δια της φλογός του. Όταν δε το κάμνουν να σβεσθή, εμφανίζεται να κέκτηται ισχύν ουχί άμοιρον ζωτικότητος: βοά, ομιλεί και αμύνεται εαυτού, όπως ακριβώς εν έμψυχον ον το οποίον βιαίως θνήσκει και φονεύεται".
Και εμβαθύνει περαιτέρω εις το ζήτημα δια των εξής διαπιστώσεων: "διατί εις την Ρώμην δεν σβήνουν ποτέ μίαν λυχνίαν αλλά την αφήνουν να σβεσθή μόνη της;".
Απαντών εις το ερώτημα τούτο, προσεπιλέγει:
1. Η φλόγα είναι συγγενής του πυρός και αδελφή του ασβέστου και αθανάτου πυρός.
2. Είναι τούτο σύμβολον του ότι δεν πρέπει να καταστρέφεται και να φονεύεται εν έμψυχον ον εφ' όσον δεν βλάπτει.
3. Όταν καταστρέφη κανείς το πυρ, το ύδωρ ή άλλο τι αναγκαίον δια τους άλλους, βλάπτει εν τη πραγματικότητι τον πλησίον του, διότι αποστερεί αυτόν εκείνου του στοιχείου".
"Η λυχνία", γράφει, "είναι η εικών της εις το σώμα περιεχομένης ψυχής. Η φωτίζουσα φλοξ την αναπαριστά, εκθάλπουσα ένδοθεν της λυχνίας. Ούτω πρέπει και η ψυχή μας να παραμένει εν εγρηγόρσει, ενσαρκούσα το συνετόν και φρόνιμον - και ουδέποτε να παραπείθεται και να αποσβέννυται. Εκ σεβασμού προς την αρχήν ταύτην, οι Ρωμαίοι μάντεις, τους οποίους πρότερον μεν εκάλουν αυσπικας (haruspex), σήμερον δε καλούσι αυγουρας (augures), ώφειλον να κρατούν τους λύχνους των ηνεωγμένους και ουδέποτε να επιθέτουν πώμα επ' αυτών".
Από τα τρία αυτά αποσπάσματα συνάγουμε τα εξής πορίσματα:
1. Κατά τον Πλούταρχον υπάρχει εν αθάνατον πυρ. Πολλοί από τους αρχαίους Έλληνες, ως και σχεδόν από όλους τους αδελφούς αρίους λαούς, το προσωποποιούν με τον ήλιον.
2. Το επίγειον πυρ συγγενεύει με το ουράνιον. Παραγόμενον από τους ανθρώπους, είναι η εικών του αιωνίου πυρός. Όπως αυτό, είναι και εκείνο εμψυχον και φέρει το όνομα "Ιερόν πυρ", εφ' όσον καίει εντός ναού διαρκώς, εκδηλούν την θείαν παρουσίαν.
3. Το ιερόν πυρ ουδέποτε πρέπει να σβήνει αλλά να συντηρείται αγρύπνως.
4. Οιονδήποτε άλλο πυρ, υπό ανθρώπων συντηρούμενον, το οποίον δεν ευρίσκεται εις ιερόν μέρος, είναι επίσης έμψυχον και ζων. Δεν πρέπει να σβέννυται δια της βίας ή δια της εκπνοής αλλ' αφ' εαυτού.
5. Το πυρ είναι επίσης συμβολον της ψυχής, αυτής της πάντοτε αγρυπνούσης αρχής, η οποία διαρκώς ζωογονεί το σώμα μας.
Οι Πέρσαι, μάλιστα, εθεώρουν έγκλημα το να αφήσουν να σβεσθή πυρ εξ αμελείας. Εάν εσβέννυτο με ύδωρ, προεξενείτο πόλεμος μεταξύ δυο εξ ίσου ιερών στοιχείων. Δι' αυτό κι εν περιπτώσει πυρκαγιάς δεν μετεχειρίζοντο ύδωρ αλλ' άμμον, λίθους και κεράμους. Ούτε δ' επετρέπετο να μολύνει κανείς το πυρ με την πνοήν που εξέρχεται από το στόμα. Εθεώρουν δε μεγάλην ιεροσυλίαν την τροφοδότησιν του πυρός με χλωρά ξύλα, καθ' ότι δι' αυτών παρήγετο περίσσεια καπνού, δυναμένου να συσκοτίση την λάμψιν του.
Ακόμη και σήμερα δεν έχει εξαλειφθεί αυτή η παράδοσις. Η καθολική εκκλησία, έχουσα διατηρήσει διάφορα εσωτερικά μυστικά μεγίστης σημασίας, καθιέρωσε υποχρεωτικώς το αείζωον φως προ του βωμού των μυστηρίων εις όλους τους ναούς και τα παρεκκλήσια.
Το πυρ δεν είναι όμως μόνον εν ον δικαιούμενον του σεβασμού μας: ομιλών περί των καθαρτικών ιδιοτήτων του πυρός, ο Πλούταρχος μας αποκαλύπτει μιαν άλλην μυητικήν του πλευράν: εκ φύσεως το πυρ έχει μίαν κατ' εξοχήν καθαρτικήν ιδιότητα, την οποίαν μάλιστα πολλοί τύποι αξιοποιούν - όπως η εορτή των armi-lustrium εν Ρώμη, οι θρησκευτικές τελετές του φρυγικού θεού Άττυος, του οποίου η λατρεία εκομίσθη δια των καρχηδονιακών πολέμων, καθώς και οι ηλιακές-πατριαρχικές εορτές των ινδοευρωπαϊκών εθνών, απ' άκρου εις άκρην της υφηλίου, κατά τα ηλιοστάσια.
Το βάπτισμα του πυρός συνεπλήρωνε και ολοκλήρωνε την πράξιν του καθαρμού δια του προηγουμένου βαπτίσματος δι' ύδατος. Μέρος ιεράς τελετής, κατά την οποίαν το πυρ διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλον, είναι επίσης η παράδοσις του κεριού ενός διδασκάλου εις ένα μαθητήν, ενός αρχηγού εις τον διάδοχον του, ενός αθλητού εις τον νικητήν του.
Εις την δύναμιν του πυρός ανήκεν, επίσης, η αρχαία τελετή της λιτανείας, κατά την οποίαν όλοι οι μετέχοντες εκράτουν είτε λυχνίαν ή μιαν δάδα αναμμένην. Πρόκειται περί αρχαίας παραδόσεως.
Δεν εξαντλείται, όμως, εδώ η ισχύς του πυρός, διότι θεωρείται και ικανόν να αποτρέπει κάθε αρνητικήν επιρροήν, να εξουδετερώνει όλες τις εντροπιακές δυνάμεις, κάθε συσκοτισμόν των καρδιών και του πνεύματος. Δια τούτο η παρουσία του, αδιάφορον εις τίνα βαθμόν, είναι η αρίστη προστασία κατά των επιβλαβών επιδράσεων - ιδία δε κατά της διαβολής.
Τέλος το πυρ αποτελεί υποχρεωτικόν τμήμα κάθε θεουργικής πρακτικής, καθ' ότι πάντοτε πρέπει να ευρίσκεται κερί αναμμένον επί του βωμού. Συμπληρώνει δε και ευνοεί την πνευματικήν ακτινοβολίαν της προσευχής: όθεν και η ευσεβής συνήθεια να ανάπτονται κεριά προς τιμήν του ενός ή του άλλου αγίου αποβλέπει εις την επικουρικήν του ενέργειαν προς επίνευσιν της θείας χάριτος. Μια λειτουργία χωρίς κεριά είναι ακατανόητος, ένας ναός χωρίς φως είναι πράγμα αδύνατον, γιατί θα αποσπούσε από την τελετή κάθε αξία και θα παράλλασσε και αυτήν την ύλην, καθ' ότι θα την αποστέρει του σπουδαιοτάτου στοιχείου (φωτός), ως φορεύς του οποίου αναβαθμίζεται. Πόσο λυπηρό, ψεύτικο και χαρακτηριστικό, αλήθεια, μαρτύριον κηβδιλότητος συνιστά το ότι οι περισσότεροι χριστιανοί ορθόδοξοι «ιερείς» εθέσπισαν την χρήσιν ηλεκτρικών λαμπτήρων αντί κηρίων ... μετερχόμενοι ούτω νεκρόν, εικονικόν πυρ - μιαν απομίμησιν πυρός.
Το πυρ δεν είναι απλό βοηθητικό μέσον ή κενόδοξον δείγμα τιμής, ούτε απλή ανάμνησις του πνευματικού φωτός! είναι ο σύνδεσμος μεταξύ "άνω" και "κάτω", σε όλες τις αρχαίες θρησκείες, οι οποίες αντελήφθησαν πολύ καλά το γεγονός τούτο - διό και εφρόντιζον να το διατηρούν άσβεστον, εκ φόβου μη διακοπή η συζευγνύουσα γέφυρα (πόντος) μεταξύ ουρανού και γης, η σύζευξις του θείου μετά της χώρας (πολιτείας).
«τα απόρρητα του Άδου»
Ο Πλούταρχος απέδωσε, εις όλα τα έργα του, προεξάρχουσαν θέσιν εις το ενδιαφέρον πρόβλημα της ανθρωπίνης ψυχής και των πεπρωμένων της.
Εις το πυρφόρον έργον του το αφιερωμένον εις την ανασκευήν των επικουρείων αντιλήψεων, επιτίθεται σθεναρώς κατά των υλοφρόνων, οι οποίοι διδάσκουν ότι τα πάντα τελειώνουν με τον αφανισμόν του σώματος, αντιτιθέμενοι ούτως εις τον πλατωνισμόν.
"Θα ήτο σκληρόν", λέγει ο Πλούταρχος, "να καταργήσωμεν τας (πνευματοκρατικάς) αντιλήψεις του Πλάτωνος, που παρηγορούν τους ζώντας δια την απώλειαν των προσφιλών των και τους παρέχουν πληροφορίας περί του ιδίου των πεπρωμένου. Είναι ως να προκαλούμεν δις τον θάνατον των ανθρώπων, εφ' όσον διηνεκώς τους επαναλαμβάνωμεν ότι η εκμηδένισις, αντί της αιωνιότητος, θα είναι ο κλήρος των ".
Φιλόσοφος και Αρχιερεύς, ανεκάλυψε και υπενθύμισε τα πραγματικά μυστικά -υποχρεούμενος όμως, ως μεμυημένος, να τηρήση σιγήν επ' αυτών, συνεκάλυψε τας σχετικάς με τα πλέον εμπιστευτικά απόρρητα πληροφορίας του υπό τον πέπλον θρησκευτικών μύθων. Εμιμήθη κατά τούτο τον πνευματικόν του διδάσκαλον Πλάτωνα, όστις επίσης δια της αυτής μεθόδου απεκάλυψε πολύτιμα μυητικά μυστικά.
Δια της ατραπού του συμβολισμού, απεκαλύφθησαν μεγάλαι αλήθειαι εις τους ανθρώπους : "ο μύθος", λέγει ο Πλούταρχος, "είναι ένα σπασμένο κάτοπτρον της αληθείας, όπως το ουράνιον τόξον είναι η αντανάκλασις του φωτός του ηλίου, του οποίου αι ακτίνες διαθλώνται εντός των νεφών. Από τον σπασμένον, όμως, αυτόν καθρέπτην μας είναι δυνατόν να συγκεντρώσωμεν τα θραύσματα, να τα συνάψωμεν και να ανασυνθέσωμεν την αρχικήν εικόνα. ".
Τα σύμβολα, πράγματι, έχουν τον χαρακτήρα της προφανεστέρας παγκοσμιότητος: διδάσκουν παντού και πάντοτε την αυτήν διδασκαλίαν. Και προσθέτει ο Πλούταρχος: "τα μεν σκοτεινότερον, τα δε σαφέστερον, οδηγούν όλα μαζί την νόησιν του ανθρώπου προς τα θεία ζητήματα".
Χάρις εις τρεις πολυτίμους διατριβάς, μας εκληροδότησεν επί των μεγάλων τούτων προβλημάτων απαντήσεις επακριβείς.
H ψυχή μας είναι ηλιογενής. Ο αριθμός των ψυχών είναι αμετάβλητος, πραγματοποιούν δ' αυταί διηνεκώς το μεταξύ ουρανού και γης ταξείδιον. Το πεπρωμένον των ομοιάζει προς εκείνο των σταγόνων της βροχής. Ευρίσκονται υψηλά εις τον ουρανόν αλλά, πίπτουσαι επί της γης, δοκιμάζουν ποικίλας τύχας. Αι μεν, εισερχόμεναι εις την γην, καθαίρονται, εξέρχονται δ' αύθις εξ αυτής υπό μορφήν ψυχρού και διαυγούς ύδατος πηγής, φθάνουσαι μέχρι του ωκεανού· και όταν αναχθούν εις την κορυφήν των κυμάτων, απορροφώμεναι υπό του ηλίου επανακάμπτουν εις τον ουρανόν, την πρωταρχικήν των πατρίδα. Άλλαι πάλιν, συλλεγόμεναι υπό των ανθρώπων εισάγονται εντός δοχείων, τα οποία τας φυλακίζουν επί τινα χρόνον - ή απελευθερούνται αμέσως δια του βρασμού. Πλην, άπασαι αι σταγόνες αποπερατώνουν, θάττον ή βράδιον, το γήινον ταξείδιόν των, επανέρχονται εις την ουράνιον κατοικίαν των, μεθ' ο επαναρχίζουν εκ νέου τον οδυνηρόν των περίπλουν. Είναι αι αυταί σταγόνες ύδατος που πηγαίνουν και έρχονται: διότι ουδέν γεννάται και ουδέν απόλυται εν τη φύσει.
Εις τον υποσεληναίον μας κόσμον, ο ήλιος, ζώσα εικών της θεότητος, παίζει τον ρόλον του μεγάλου σπορέως των ψυχών, εκπέμπων τα σπέρματα προς την γην, όπου και ενσαρκούνται.
Mόνον όμως το υψηλότερον μέρος της ψυχής, ο νους, είναι ηλιακής καταγωγής, εκ φύσεως αθάνατος - όστις, προερχόμενος εκ του ηλίου θα επανέλθη μιαν ημέραν εις αυτόν. Η κάθοδος αυτή της ψυχής χρησιμοποιεί ως όχημα τας ηλιακάς ακτίνας. Αυταί προβάλλονται επί της σελήνης, η οποία τας αποστέλλει προς την γην.
Η διέλευσις αυτή δια της σελήνης είναι απαραίτητος: διότι ο νους, οφείλει να δεχθή αστρικόν περίβλημα, την ψυχήν - είδος αιθερικού ειδώλου, πεπροικισμένου μετ' ευαισθησίας και κινητικότητος - μετά του οποίου θα σχηματίση, ως και με το σαρκικόν σώμα, την πλήρη και ολοκληρωμένην προσωπικότητα του ανθρώπου.
Και ο Πλούταρχος μας εμπιστεύεται σχετικώς με την τριαδικότητα αυτήν του ανθρώπου τα εξής: ο ήλιος, η σελήνη και η γη είναι επομένως τα αληθή συστατικά του: ο ήλιος μας παρέχει τον νουν, όστις εξασφαλίζει εις τον άνθρωπον νόησιν και λογικήν. Η σελήνη μας δίδει την ψυχήν, έδραν της αισθητικότητος και της ευαισθησίας. Η γη μας δανείζει μόνον το υλικόν υποστήριγμα, το σώμα· αυτός είναι ο άνθρωπος: μια τριαδικότης - εν πνεύμα, εξυπηρετούμενον υπό κινητικής ευαισθησίας και εγκεκλεισμένον εις το σώμα.
Μόνον ο νους είναι αθάνατος. Επιβιώνει του πρώτου θανάτου, όστις σημαίνει την φθοράν του υλικού σώματος - και κατά του δευτέρου θανάτου, όστις είναι η φθορά της ψυχής και έπεται του πρώτου. Δια του πυρός του πνεύματός μας παραμένομεν συνεχώς συνδεδεμένοι με το ουράνιον πυρ, με την αθάνατον αρμονίαν.
"Το σώμα, προελθόν εκ της γης, παραμένει επ' αυτής. Ο νους, το πνεύμα, περιβεβλημένος το λεπτοφυές ένδυμά του, την ψυχήν, επανέρχεται εις τον ήλιον αφ' ου διέλθη δια της σελήνης, όπου θα αποθέση το φωτεινόν και ευαίσθητον ένδυμά του".
Τι όψιν παρουσιάζει η αναπεπταμένη αυτή ψυχή; μια λεπτομέρεια αξιοπαρατήρητος, την οποίαν ήδη ο Πλάτων μας εγνώρισεν: κάθε ψυχή εμφανίζεται με αποτυπωμένα τα γήινα ελαττώματα της, διότι ταύτα αφήνουν ουλάς και κηλίδας ανεξαλείπτους. Δεν χρειάζεται, άρα, ουδεμία "εξομολόγησις της ψυχής" κατά την στιγμήν της κρίσεως ενώπιον του ουρανίου Κριτού, ουδεμία «ομολογία» των αμαρτημάτων - διότι ταύτα παρουσιάζονται αυτομάτως προ του οφθαλμού της κρίσεως.
Επί πλέον αι εν λόγω απεσαρκωμέναι ψυχαί δεν αφήνουν σκιάν όπισθεν των, διότι η παρουσία σκιάς χαρακτηρίζει μόνον τους ζώντας , τους οποίους η ύλη συσκοτίζει.
Εάν τις διορατικός τας παρατηρήση, θα σημειώση ότι "ο οφθαλμός των δεν παίζει". Αυτό είναι ένα από τα πυθαγόρεια μυστικά, δια του οποίου και δυνατόν να επαληθευθή εάν τα οράματα τα οποία εν ονείρω δεχόμεθα αναφέρονται εις ζώντας ή τεθνεώτας: ο οφθαλμός των πρώτων είναι ευκίνητος, εν ω ο των δευτέρων ακίνητος.
Είναι φυσικόν να εμφανίζεται το ερώτημα, εάν και κατά πόσον αι ψυχαί αναμιμνήσκονται τα περιστατικά τα οποία συνετέλεσαν, διαρκούντος του εν τω υλικώ σώματι βίου των, εις την δημιουργίαν της προσωπικότητός των. Ο Πλούταρχος απαντά καταφατικώς: «λόγω της απελευθερώσεως των εκ της ύλης, εκτυλίσσονται, αποκτώσαι πλήρη ελευθερίαν και ισχύν.» Είναι και τούτο παλαιά πυθαγόρειος άποψις.
Και πρέπει τούτο να συμβαίνει - διότι, εάν η άποψις του Αριστοτέλους ήτο αληθής, εάν δηλαδή από τον φυσικόν θάνατον δεν υπελείπετο παρά μόνον μια ψυχή εστερημένη μνήμης και ευαισθησίας, ανίκανος να γνωρίση και να διαισθανθή, εάν δεν διεσώζετο από το ανθρώπινον ναυάγιον παρά εν είδος ανωτέρας αρχής, πως είναι δυνατόν να συλλάβωμεν τον εξισορροπιστικόν μηχανισμόν της κρίσεως της ψυχής; η κρίσις είναι αναπόσπαστος από την έννοιαν της θείας δικαιοσύνης και της παγκοσμίου αρμονίας, είναι αναγκαία δια την ηθικήν τάξιν του κόσμου και απαραίτητος προϋπόθεσις δια την καλήν λειτουργίαν παντός υπαρκτού. Χωρίς αξιολόγησιν των πράξεων δεν υπάρχει δικαιοσύνη - και χωρίς δικαιοσύνην δεν μπορεί να νοηθή θεότης.
Το ότι ο Πλούταρχος διδάσκει μιαν κρίσιν σύμφωνον προς τας γνώμας των πυθαγορείων και του Πλάτωνος, συνεπάγεται ότι η αποχωρισθείσα ψυχή ουδέν ουσιώδες απώλεσεν, ούτε από την πείραν του κόσμου, ούτε από την προσωπικήν της μνήμην.
Ο θεός, αφ' ετέρου, κατ' Αριστοτέλην, κινεί μεν όλον τον κόσμον αλλά δεν τον εδημιούργησεν, διότι και εκείνος είναι αιώνιος ως αυτός. Παραμένει δε περιέργως στεγανώς απ' αυτού διακεκριμένος. Τον αγνοεί συστηματικώς, ως αντικείμενον εκτός της αντιλήψεώς του. Ο κόσμος, αι ψυχαί, οι άνθρωποί του είναι δια παντός αποκεκλεισμένοι - και εάν συμπωματικώς παράγη την τάξιν και την αρμονίαν του κόσμου, το πράττει χωρίς να τον βλέπη και χωρίς να τον γνωρίζη.
Αντιθέτως προς μιαν τόσον περιοριστικήν σύλληψιν, ο Πλάτων διδάσκει ότι ο θεός και ενδιαφέρεται δια τους ανθρώπους διαρκούντος του βίου των, όσον και εξασφαλίζει εις αυτούς αμοιβάς ή κυρώσεις εν τω αοράτω κόσμω. Ο Πλούταρχος επιβεβαιώνει εξ ολοκλήρου τις περί της κρίσεως αντιλήψεις του Πλάτωνος. Αι ψυχαί παρουσιάζονται και κρίνονται. Εκείναι αι οποίαι τιμωρούνται καθίστανται και πάλιν φωτειναί, ευθύς ως εκτίσουν την επιβληθείσαν ποινήν: τότε πλέον κάθε ίχνος των προηγουμένων των σφαλμάτων έχει απαλειφθή. Μερικαί, όμως, ούσαι ανίατοι, υποχρεούνται να αναδράμουν ενσαρκούμεναι και εις σώματα ζώων, διερχόμεναι δια μυρίων δοκιμασιών κατά την νέαν των ύπαρξιν. Καταλαμβάνονται τότε από ακατάσχετον επιθυμίαν προς γένεσιν - οπότε βυθίζονται μέσα εις μιαν τεραστίαν άβυσσον, την λήθην, η οποία τους υπομιμνήσκει δελεαστικώς την σαρκικήν ζωήν και τους βαραίνει με μιαν ιδιάζουσαν υγρότητα. Τότε αμέσως καταπίπτουν επί της γης. Ο Πλούταρχος ομιλεί και περί του προσώπου του θεού, της αφάτου εκείνης παρουσίας, της οποίας ο φυσικός ήλιος δεν αποτελεί παρά ασθενή ανταύγειαν επί των αισθήσεών μας. Όμως, αφ' ενός σημείου και επέκεινα τηρεί σιγήν, συμμορφούμενος προς το αρχαίον "άκουσμα" των πυθαγορείων, το οποίον ασφαλώς είχεν εμπεδώσει ο σοφός χαιρωνεύς : "λάτρευε εν σιγή!".
Δεν εξαντλείται, όμως, εδώ η ισχύς του πυρός, διότι θεωρείται και ικανόν να αποτρέπη κάθε αρνητικήν επιρροήν, να εξουδετερώνη όλες τις εντροπιακές δυνάμεις, κάθε συσκοτισμόν των καρδιών και του πνεύματος. Δια τούτο η παρουσία του, αδιάφορον εις τινα βαθμόν, είναι η αρίστη προστασία κατά των επιβλαβών επιδράσεων - ιδία δε κατά της διαβολής.
Συμπληρώνει δε και ευνοεί την πνευματικήν ακτινοβολίαν της προσευχής: όθεν και η ευσεβής συνήθεια να ανάπτωνται κεριά προς τιμήν του ενός ή του άλλου αγίου αποβλέπει εις την επικουρικήν του ενέργειαν προς επίνευσιν της θείας χάριτος. Μια λειτουργία χωρίς κεριά είναι ακατανόητος, ένας ναός χωρίς φως είναι πράγμα αδύνατον, γιατί θα αποσπούσε από την τελετή κάθε αξία και θα παρήλλασσε και αυτήν εισέτι την ύλην, καθ' ότι θα την απεστέρει του σπουδαιοτάτου στοιχείου (φωτός), ως φορεύς του οποίου αναβαθμίζεται.
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟΣ ΚΑΙ ΑΚΜΗ
Η ανθρωπότητα οφείλει να υποκλίνεται στην ελληνική ιστορία δηλώνει ο Robin Williams, λέγοντας ακόμα ότι μπορεί η οικονομία της χώρας μας να μην πηγαίνει καλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε ανίσχυροι.
«Τα οικονομικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς για όλους. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η κληρονομιά, η ταυτότητά σας. Ο Παρθενώνας δεν φεύγει από την Αθήνα. Είναι ακόμα εκεί για να θυμίζει ότι η πρόοδος και η ακμή μπορούν να επιστρέψουν», δήλωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» ο διάσημος κωμικός Robin Williams.
Είπε ακόμα, ότι έχει κάνει διακοπές με σκάφος στα ελληνικά νησιά και πώς δεν ήταν αρκετό για να δει όλα όσα έχει διαβάσει στην ελληνική μυθολογία. «Στην Αγγλία για παράδειγμα, δεν πήγα πουθενά. Τι να δω; Το παλάτι του Μπάκιγχαμ; Δεν με νοιάζει. Όπως κι αν πάω στην Γερμανία, δεν θα πάω να δω το Τείχος του Βερολίνου. Ωστόσο, την Δήλο, τον Παρθενώνα και τις Μυκήνες δεν μπορείς να τις αγνοήσεις«.
