Η ΕΥΡΩΠΗ ΘΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ

Ο νομπελίστας οικονομολόγος, Joseph Stiglitz σε συνέντευξη του στη Γενεύη δήλωσε τη Δευτέρα πως 
«Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να διαμοιραστούν το χρέος και να προωθήσουν μια τραπεζική ένωση με εγγύηση καταθέσεων για να αποτραπεί η φυγή κεφαλαίων». 
Παράλληλα πρόσθεσε: 
«Aν δεν το κάνουν αυτό, οι αδύναμες χώρες θα γίνουν πιο αδύναμες και το όλο σύστημα θα καταρρεύσει. 
Και αυτό πρέπει να γίνει σχετικά γρήγορα γιατί σε δύο το πολύ χρόνια δεν θα υπάρχουν χρήματα στις ισπανικές τράπεζες.
Οι ισπανικές τράπεζες θα είναι πολύ αδύναμες για να περιμένουν τόσο πολύ. 
To σύστημα μπορεί να καταρρεύσει πλήρως ή ο δανεισμός να συρρικνωθεί τόσο πολύ που η οικονομία να πάει ακόμα πιο κάτω και να εξελιχθεί ένα καθοδικό σπιράλ. 

Τα πράγματα είναι άσχημα τώρα και θα γίνουν ακόμα πιο άσχημα».

Read More

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ STERN ΘΥΜΙΖΕΙ

«37 εκατομμύρια ευρώ, είναι το ποσό που η Γερμανία έδωσε στην Ελλάδα στο πλαίσιο της σωτηρίας του Ευρώ. 
Σε σχέση με τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ που οι Έλληνες θα ήθελαν να εισπράξουν από τους Γερμανούς, αυτό το ποσό είναι ελάχιστο. 
Εντούτοις, τα 300 δις είναι ένας αριθμός που κάθε Έλληνας μαθητής γνωρίζει. 
Γιατί είναι αυτά που χρωστάει η Γερμανία στην Ελλάδα ως αποζημίωση για τις καταστροφές και τις θηριωδίες κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου». 
Το εβδομαδιαίο γερμανικό περιοδικό STERN με δημοσίευμα του, αναφέρεται ανοικτά στις γερμανικές αποζημειώσεις.
 «Αυτός ο αριθμός», γράφει, «επανεμφανίζεται τακτικά στις ελληνικές εφημερίδες και αποτελεί το σύνολο όλων των αποζημιώσεων που διεκδικεί η Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και 70 δισεκατομμύρια ευρώ σε τόκους». 
Στο δημοσίευμα του Stern το οποίο αναπαρήγαγε το γαλλικό ειδησεογραφικό site Slate.fr, επισημαίνεται πως δεν υπάρχει κάποια συζήτηση επί του θέματος ανάμεσα στις δύο χώρες, ενώ δεν έχει γίνει καμία επίσημη επαφή. 
Η απόρριψη όμως  από το Βερολίνο στο ενδεχόμενο να καταβάλλει στη χώρα μας πολεμικές αποζημιώσεις για την περίοδο της ναζιστικής κατοχής ήταν κατηγορηματική.
 «Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θεωρεί ότι έπειτα από πολλές δεκάδες χρόνια, το θέμα των αποζημιώσεων έχει χάσει το νόημά του», δήλωσε εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας στην καθιερωμένη κυβερνητική ενημέρωση. 
Τέλος, πρόσφατο δημοσίευμα στη γερμανική έκδοση των «Financial Times» αναφέρει μεταξύ άλλων ότι, η Γερμανία έχει ήδη καταβάλει αποζημιώσεις για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. «Μόνο που τα χρήματα δεν έφθασαν ποτέ στον παραλήπτη τους», υποστηρίζει. 

Σύμφωνα μάλιστα με τον καθηγητή Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, Χάιντς Ρίχτερ, αποζημιώσεις έχουν καταβληθεί πολλές φορές. «Αμέσως μετά τον πόλεμο, η Γερμανία ενέκρινε την αποστολή 30.000 τόνων βιομηχανικών αγαθών προς την Ελλάδα. 
Δέκα χιλιάδες τόνοι φορτώθηκαν σε βρετανικά πλοία με κατεύθυνση προς την Ελλάδα. 
Δεν έφθασαν ωστόσο ποτέ», λέει ο Χάιντς Ρίχτερ. «Τα υπόλοιπα σκούριαζαν επί 2 χρόνια στο λιμάνι του Αμβούργου μέχρι που πουλήθηκαν στους Βρετανούς. 
Τα χρήματα δεν έφτασαν ποτέ στην Αθήνα. 
Το 1953 η Βόννη χορήγησε 200 εκατ. μάρκα επενδυτική βοήθεια προς την Ελλάδα, ένα είδος κεκαλυμμένης αποζημίωσης χωρίς ωστόσο να την αναγνωρίσει ως τέτοια. 
Τέλος η Ελλάδα έλαβε 115 εκατ. μάρκα ως επανορθώσεις για τις θηριωδίες των ναζί. Και αυτά τα χρήματα όμως χάθηκαν», προσθέτει. 
Προς τι, τότε, η ανακίνηση του θέματος, αναρωτιέται η εφημερίδα. 
«Λόγω της πίεσης των δανειστών για απολύσεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων», δίνουν την απάντηση οι Financial Times Deutschland.

Read More

ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

Οι καταναλωτές που τους ζητείται φωτοτυπία της ταυτότητας από διάφορες ιδιωτικές εταιρείες ή από το Δημόσιο, για να προστατεύονται από τυχόν πλαστογραφία της ταυτότητάς τους με όλες τις δυσάρεστες συνέπειες, πρέπει να ενεργούν ως εξής:
 – Αν τους ζητείται φωτοτυπία Επάνω στην φωτοτυπία της ταυτότητας και στις δύο πλευρές να γράφουν την εταιρεία που συναλλάσσονται και την ημερομηνία. Π.χ. «μόνο για χρήση εταιρείας τάδε, ημερομηνία… ». 
Τα γραφόμενα να διαπερνούν και τις 2 απεικονίσεις της ταυτότητας.
 – Αν τους ζητείται σκανάρισμα της ταυτότητας Σε καμία περίπτωση μην παραδίνουν την ταυτότητά τους για σκανάρισμα, αλλά να ενεργούν όπως στην παραπάνω περίπτωση, να φωτοτυπούν την ταυτότητά τους, να γράφουν πάλι «μόνο για χρήση εταιρείας τάδε ημερομηνία…» και να παραδίδουν την φωτοτυπία με το εν λόγω κείμενο για σκανάρισμα. Αυτές είναι οι ελάχιστες προφυλάξεις για την ασφάλεια της συναλλαγής, μέχρι το ΙΝΚΑ να διερευνήσει πλήρως από πλευράς νομιμότητας το θέμα και να δημιουργήσει αυστηρότερες προφυλάξεις υπέρ των καταναλωτών. 

Τέλος το ΙΝΚΑ συνιστά σε περιπτώσεις σαν τις παραπάνω οι καταναλωτές να αποφεύγουν να δίδουν τα προσωπικά τους δεδομένα «στο δρόμο» από τραπεζάκια που στήνονται για πώληση διαφόρων υπηρεσιών, και να προτιμούν τα καταστήματα.

Read More

Η ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΤΩΝ

Μετά από αυτοψία στην περιοχή της Πλατανίας Δράμας και στον χώρο που υπέδειξαν ο δήμαρχος Παρανεστίου κ. Νικόλαος Καγιάογλου, άλλα και κάτοικοι της περιοχής, επιστήμονες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με συντονισμό της καθηγήτριας Γεωλογίας–Βιολογίας και Δρ. Παλαιοντολογίας κας Ευαγγελίας Τσουκαλά, διαπιστώθηκε η παρουσία απολιθωμένων οστών προϊστοριών ζώων, ηλικίας 5-9 εκατομμυρίων ετών. 
Τα ευρήματα βρίσκονται σε καλή κατάσταση μέσα σε αργιλο-ασβεστικά ιζήματα. 
Η καθηγήτρια κ. Τσουκαλά στην επιστολή που απέστειλε στον Δήμο -Δήμαρχο Παρανεστίου κ. Καγιάογλου αναφέρει μεταξύ άλλων: «Πρόκειται για μια πραγματική πολύ ενδιαφέρουσα παλαιοντολογική θέση από τις ελάχιστες στην Ανατολική Μακεδονία, τα απολιθωμένα ευρήματα παρουσιάσουν ποικιλία παλαιοπανίδας και πρόδρομα αποδίδονται σε δυο διαφορετικά είδη ιππαρίων ( μικρόσωμων βοοειδών μεγέθους γαζέλας, αντιλόπης και ένα είδος καμηλοπάρδαλης). 
Η πρώτη εξέταση αποδίδει, ότι τα ζώα είναι ηλικίας 5 έως 9 εκατομμυρίων ετών». Οι έρευνες θα συνεχιστούν στην περιοχή μιας και σε αυτήν φιλοδοξούν να έχουν και άλλα ευρήματα αυτής της περιόδου που κρίνεται ιδιαίτερα αξιόλογη. 
Επίσης αποτελεί φυσική κληρονομιά της Πλατανίας Δράμας και γενικότερα της ευρύτερης περιοχής, και μπορούν να αναδειχτούν στο πλαίσιο μιας παλαιοντολογικής μουσειακής έκθεσης .

Read More

ΜΙΑ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ ΑΡΝΗΣΗ

Την πρωτοφανής εμπνεύσως και περίεργων σκοπιμοτήτων επιστολή του δημάρχου Σουφλίου Ευάγγελου Πουλιλιού με την οποία ζητούσε να ανασταλεί και να ματαιωθεί το τεράστιας εθνικής σημασίας έργο της αντιαρματικής τάφρου στο νομό Έβρου κατά μήκους του ποταμού που χωρίζει την Ελλάδα από την Τουρκία. 
Ένα έγγραφο το οποίο καταδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πώς τα τοπικά μικροσυμφέροντα τίθενται πάνω από τον ύψιστο σκοπό, αυτόν της άμυνας της χώρας. 
Στην επιστολή ζητείται χωρίς περιστροφές αλλά και με αρκετή δόση θρασύτητας η άμεση παύση των εργασιών της αντιαρματικής τάφρου στον Έβρο! 
Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο κείμενο του Δημάρχου Σουφλίου υποτίθεται ότι "φορείς και αγρότες της περιοχής διαμαρτύρονται" για άγνωστους στην ουσία λόγους στην κατασκευή ενός έργου που όχι τυχαία δεν αναφέρεται ως «αντιαρματικό», όπως και είναι, αντίθετα αποκαλείται ως «αποστραγγιστικό» και μόνο. 
Μήπως ο δήμαρχος του Σουφλίου, νομίζει ότι το Μηχανικό που δίνει τιτάνιο αγώνα για το ετοιμάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, είναι υπηρεσία του υπουργείου Γεωργίας; 
Η μόνη αιτιολόγηση που παρατίθεται στο τέλος του εγγράφου είναι το απίστευτο που χαρακτηρίζεται «μορφολογία του εδάφους που απαγορεύει την υλοποίηση του έργου»! Λες και ο δήμος γνωρίζει αν είναι κατάλληλη η μορφολογία του εδάφους και δεν το γνωρίζει ο Στρατός και ειδικότερα το Μηχανικό. 
Με άλλα λόγια ένα έργο που έχει ξεκινήσει το Μηχανικό βάσει μελέτης κρίνεται από τον δήμο ως μη εκτελέσιμο γιατί… έτσι έκριναν οι τοπικοί παράγοντες της περιοχής. Φοβερά πράγματα! 
Καμία σοβαρή αιτιολογία, καμία επιχειρηματολογία για ένα έργο το οποίο πρώτα και κατά κύριο λόγο προορίζεται για τους ίδιους του κατοίκους της περιοχής. 
Αυτό γιατί εκτός της αυταπόδεικτης αμυντικής του υπόστασης το έργο της αντιαρματικής τάφρου προσφέρει παράλληλα προστασία των αγροτικών περιοχών από πλημμύρες, ενώ παρέχεται πλούσια αρδευτική παροχή στους αγρότες που επίσης εμπλουτίζουν τα χωράφια τους με γόνιμα εδάφη που τους παρέχονται από τις εκσκαφές. 
Ταυτόχρονα όμως συνιστά και σημαντικό αποτρεπτικό παράγοντα στην είσοδο λαθρομεταναστών στον Έβρο, ένα πρόβλημα για το οποίο διαμαρτύρονται επίσης οι τοπικοί φορείς!
 Και όμως ο δήμαρχος Σουφλίου παρά την πολλαπλή χρησιμότητα της τάφρου θεωρεί ότι για λόγους μορφολογίας του εδάφους αυτό πρέπει να διακοπεί καλώντας μάλιστα τις αρμόδιες αρχές να προβούν στις απαιτούμενες ενέργειες. 
Διαβάστε την επιστολή στο ΓΕΣ του Δήμου Σουφλίου: ΘΕΜΑ: Κατασκευή αποστραγγιστικής τάφρου Εδώ και αρκετό καιρό σχεδιάζεται από το Γενικό Επιτελείο Στρατού και σε ορισμένες περιοχές της παρέβριας ζώνης έχει ήδη ξεκινήσει, το έργο κατασκευής της αποστραγγιστικής τάφρου. 
Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Σουφλίου της 7ης Αυγούστου 2012 έπειτα από την εκδήλωση έντονου προβληματισμού αγροτικών κυρίως φορέων της περιοχής μας τέθηκε προς συζήτηση το θέμα της κατασκευής της αποστραγγιστικής τάφρου. 
Όλοι οι φορείς που παραβρέθηκαν στη συνεδρίαση, ήτοι ο Πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Σουφλίου, οι Πρόεδροι όλων των Τ.Ο.Ε.Β. της επικράτειας του Δήμου Σουφλίου, οι εκπρόσωποι των αγροτών κατοίκων του Δήμου Σουφλίου δήλωσαν τη δυσαρέσκειά τους για το σχεδιασμό της αποστραγγιστικής τάφρου στα όρια του Δήμου Σουφλίου και την άρνησή τους στο θέμα της επίταξης των αγροτεμαχίων τους για το σκοπό αυτό. 
Λαμβάνοντας υπόψη μας την απόλυτα δικαιολογημένη στάση των αγροτών μας, καθώς και τα δύο υπό εξέλιξη μεγάλα έργα που πραγματοποιούνται στην περιοχή του Δήμου Σουφλίου, ήτοι α) τη χάραξη και κατασκευή της νέας παράκαμψης της ΕΓΝΑΝΤΙΑΣ οδού και
 β) την κατασκευή του έργου «Μετατόπιση σιδηροδρομικής γραμμής εκτός ορίων οικισμού Δήμου Σουφλίου», καθώς επίσης και την ομόφωνη γνώμη των μελών του Δημοτικού μας Συμβουλίου, σας γνωστοποιούμε ότι η επίσημη θέση του Δήμου Σουφλίου για την κατασκευή της αποστραγγιστικής τάφρου είναι αρνητική. 
Η μορφολογία του εδάφους σε όλη την έκταση του κάμπου στα όρια του Δήμου Σουφλίου απαγορεύει την υλοποίηση αυτού του έργου και επιβάλλει την παύση όλων των εργασιών. Παρακαλούμε να επανεξετάσετε το θέμα και να προβείτε στις απαιτούμενες ενέργειες. 
Ο Δήμαρχος Σουφλίου Ευάγγελος Πουλιλιός Υπενθυμίζεται ότι η αντιαρματική τάφρος με πλάτος στέψης 30-35 μέτρων βάθος 7 μέτρα, ύψος αναχώματος 7 μέτρα και εκτιμώμενη χωρητικότητα νερού με πλήρη πλήρωση 27.230.000 κμ αποτελεί μία χαμηλού κόστους λύση, δεδομένου ότι κατασκευάζεται από τον ΕΣ, για την εξουδετέρωση των τουρκικών αρματικών και μηχανοκίνητων μονάδων. 
Και όμως ο Δήμος Σουφλίου αντί να επικροτεί το έργο διατυπώνει αίτημα για την διακοπή του. 
Εάν έτσι βλέπουν την άμυνα της χώρας, είτε από τον τουρκικό Στρατό είτε από τις ορδές των λαθρομεταναστών οι ίδιοι που αντιμετωπίζουν την απειλή αυτή, πραγματικά φοβόμαστε να αναρωτηθούμε πως θα την βλέπουν κάποιοι καρεκλοκένταυροι της εξουσίας εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο μακριά στην Αθήνα. 
Ένα πραγματικά ανησυχητικό σημάδι για το πόσο βαθιά έχει προχωρήσει η σήψη και η έλλειψη παιδείας ασφάλειας ακόμα και στους ακρίτες...

Read More

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΩΣ ΕΔΩ

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος. 
(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books. 
Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες. 
Το κείμενο αυτό θα πρέπει να φυλαχτεί στο αρχείο σας. 
Είναι μια σύντομη Ιστορική Έρευνα που περιλαμβάνει βαρυσήμαντα Ιστορικά Στοιχεία). 
Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. 
Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. 
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής.
 «Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.
 «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα.
 Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. 
Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…». 
«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. 
«Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. 
Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει. 
«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. 
Γνώριζε επίσης ο ίδιος –όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου– ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. 
Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.
 Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: 
Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του –όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα– Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία.
 Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός. 
Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. 
Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». 
Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.
 «Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». 
Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. 
Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989. 
Η δημιουργία των μηχανισμών
 Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. 
Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. 
Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». 
Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις. 
Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. 
Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία. 
Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. 
Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. 
Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. 
Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο! 
Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. 
Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. 
Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. 
Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών. 
Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. 
Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). 
Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. 

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… 
Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα. 
Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. 
Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. 
Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής». 
Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. 
Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου. 
 Αριθμοί και γεγονότα 
Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά.
 Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. 
Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια –η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της– αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. 
Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. 
Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε. Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. 
Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. 
Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. 
Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ. 
Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες –ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ)– είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. 
Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. 
Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ. 
 Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 εκ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. 
Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. 
Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν. 
 Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ. 
Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. 
Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. 
Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων. 
Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα[4]. 
Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. 
Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. 
Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. 
Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. 
Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. 
Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ. 
Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. 
Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. 
Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. 
Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. 
Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. 
Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. 
Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. 
Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος. Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. 
Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. 
Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. 
Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα. 
 [1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96. 
[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax [3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005. [4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

Read More

ΕΛΈΥΣΕΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Ο Μύθος της Δήμητρας και της Περσεφόνης . 
 Παρόλο που οι περισσότεροι από τους αρχαίους λαούς φαντάζονταν τους θεούς να κατοικούν στον ουρανό, η θεότητα της γης είναι πολύ παλαιότερη και τα Ελευσίνια Μυστήρια περιστρέφονταν γύρω από αυτή. 
Στην αρχή την αποκαλούσαν Γαία αλλά με το πέρασμα των αιώνων, απέκτησε το όνομα Δήμητρα, το οποίο κατά μια πιθανότατα σημαίνει «Γη μήτηρ», ενώ κατά μια άλλη «μητέρα του σταχυού». 
Η λατρεία της Δήμητρας ήταν ... άμεσα συνδεδεμένη με τους αγρότες, με τον κύκλο των εργασιών από τη σπορά ως τη συγκομιδή. Ξεκινώντας από τις εύφορες πεδιάδες της νότιας Θεσσαλίας, εξαπλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και είχε ευρύτατη διάδοση σε όλο τον ελληνισμό από την Μικρά Ασία μέχρι την Ιταλία. 
 Ο μύθος της Δήμητρας και της Περσεφόνης (κόρη της Δήμητρας και του Δια) που αποτελεί το κέντρο της λατρείας των Ελευσίνιων έχει ως εξής σύμφωνο με τον ομηρικό ύμνο: 
η Κόρη έπαιζε σε μια πανέμορφη, καταπράσινη περιοχή, το Νυσσιον Πεδίο, μαζί με τις Ωκεανίδες Νύμφες όταν είδε ένα πανέμορφο νάρκισσο και θέλησε να τον κόψει. 
Τότε εμφανίστηκε ο Άδης (Πλούτωνας) και την έκλεψε, αφού προηγουμένως είχε πάρει την συγκατάθεση του Δια. 
Η Δήμητρα μάταια έψαχνε να την βρει. 
Κάποια μέρα μίλησε με τον βασιλιά Ήλιο ο οποίος της εξήγησε τι είχε γίνει, κι αυτή έχοντας θυμώσει παρά πολύ με το Δια που επέτρεψε την αρπαγή της κόρης τους, αντί να γυρίσει στον Όλυμπο, μεταμορφώθηκε σε γριά και άρχισε να περιπλανείται στις πόλεις. 
Έτσι έφτασε στην Ελευσίνα όπου ζήτησε να της χτίσουν έναν ναό κάτω από την Ακρόπολη. Αποσύρθηκε στον ναό λοιπόν, έκοψε κάθε επαφή με τον κόσμο και όλη μέρα θρηνούσε για τον χαμό της Κόρης της μέχρι που η γη έπαψε να βλασταίνει και ο αφανισμός των ανθρώπων απειλούσε τον κόσμο. 
Βλέποντας αυτά, ο Δίας έστειλε τον Ερμή στον Άδη ζητώντας του να επιτρέψει την άνοδο της Κόρης για να ηρεμήσει η Δήμητρα.
 Ο Άδης την έστειλε αφού πρώτα της έδωσε να φάει καρπό ροιάς (ροδιού) για να εξασφαλίσει την επιστροφή της. 
Η Κόρη συνάντησε την μητέρα στην Ελευσίνα, όμως μόλις η Δήμητρα αντιλήφθηκε ότι η κόρη της έφαγε τον καρπό κατάλαβε ότι δεν μπορεί να την κρατήσει για πάντα κοντά της. 
Την λύση έδωσε η Ρέα (μητέρα του Δια, του Άδη και της Δήμητρας) μέσω της οποίας έγινε συμβιβασμός ανάμεσα στους θεούς και αποφάσισαν ότι η Περσεφόνη θα περνούσε το 1/3 του χρόνου με τον σύζυγο της Άδη και τα 2/3 στον Όλυμπο με την μητέρα της. 
Έτσι πείστηκε και η Δήμητρα να γυρίσει στον Όλυμπο και μόλις βγήκε από τον ναό που είχε κλειστεί, η γη άνθισε και η Δήμητρα έδειξε στους άρχοντες της πόλης τον τρόπο με τον οποίο ήθελε να την λατρεύουν, τα «Σεμνά Όργια*», τα οποία δεν επιτρεπόταν για κανένα λόγο να φανερώνονται στους αμύητους.
 *Σημείωση: η παρεξηγημένη λέξη όργια σημαίνει μυστικές τελετές, μυστική λατρεία. 
 Ιστορικό των Μυστήριων Προς τιμήν της Δήμητρας γίνονταν πολλές γιορτές (τα Θεσμοφόρια, τα Αλώα, τα Θαλύσια) η σημαντικότερη όμως ήταν τα Ελευσίνια μυστήρια στα οποία η Δήμητρα λατρευόταν ως πανίσχυρη, χθόνια και γόνιμη θεά και γιορτάζονταν στον ναό της Ελευσίνας. 
Θεωρείται ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια ιδρύθηκαν από τον Εύμολπο το 1.400 π.Χ. κι ότι άρχισαν να λειτουργούν επίσημα τον 8ο αιώνα π.Χ. 
 Επίσης, οι μυστικές αυτές τελετές φαίνεται ότι ήταν μέρος της λατρείας των Πελασγών, των οποίων η θρησκεία περιστρεφόταν γύρω από τη λατρεία της γης, τις χθόνιες θεότητές της, το μυστήριο της ζωής και του θανάτου και της μετά θάνατον ζωής. 
 Μετά την κάθοδο των ελληνικών φύλων, των Αχαιών και των Ιώνων, οι οποίοι λάτρευαν τους ουράνιους θεούς, οι Πελασγοί ζήτησαν να προστατέψουν τις θρησκευτικές παραδόσεις και τη λατρεία τους από τη βεβήλωση των αλλόθρησκων κατακτητών και γι’ αυτό χρησιμοποίησαν το σκότος της νύχτας. 
Τα μυστήρια λοιπόν της Ελευσίνας είναι η θρησκεία των κατακτηθέντων Πελασγών, οι τελετές της οποίας, εξαιτίας του φόβου των επιδρομέων γίνονταν σε μυστικές συναθροίσεις. 
Αν και αρχικά η θρησκεία των προελληνικών φύλων υπέστη τους διωγμούς των κατακτητών, με το πέρασμα του χρόνου οι θρησκευτικές τελετές και δοξασίες κατακτητών και κατακτημένων αφομοιώθηκαν.
 Υπήρχαν τα μικρά (Ελάσσονα), τα εν Άγραις και τα μεγάλα (Μείζονα) μυστήρια.
 Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, δεν πρέπει να ταυτίζονται τα μικρά (Ελευσίνια) με τα Ελευσίνια Μυστήρια. 
Κατά τη διάρκεια του Ανθεστηρίωνα (Β΄ 15ήμερο Φεβρουαρίου και Α΄ 15ήμερο Μαρτίου) τελούνταν τα μικρά Ελευσίνια ενώ τα μεγάλα τελούνταν το μήνα Βοηδρομιώνα (Β΄15ήμερο Σεπτεμβρίου και Α΄15ήμερο Οκτωβρίου). 
Υποστηρίζεται ότι τα μικρά τα Ελευσίνια ήταν εισαγωγικές και προπαρασκευαστικές τελετές για τα Μεγάλα Μυστήρια. 
Τα Ελευσίνια προσέλκυαν ανθρώπους από ολόκληρο τον Ελληνικό κόσμο και τη Ρωμαϊκή περίοδο από όλη την αυτοκρατορία, καθώς ο εορτασμός τους διατηρήθηκε μέχρι την εποχή του Θεοδοσίου. 
Τα Μικρά Ελευσίνια ... 
Τα μυστήρια αυτά διαρκούσαν 9 μέρες, όσες δηλαδή είχε κρατήσει και η περιπλάνηση της Δήμητρας και η διοργάνωσή τους έκαναν δυο γνωστές οικογένειες, οι Ευμολπίδες και οι Κήρυκες. 
Από τους πρώτους προερχόταν ο Ιεροφάντης, ο οποίος προΐστατο στις απόκρυφες τελετές ενώ από τους δεύτερους ο Δαδούχος, που είχε σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της μύησης, και ο Ιεροκήρυκας, ο οποίος κήρυσσε την έναρξη των Mυστηρίων. 
Mε τον Iεροφάντη συνεργαζόταν η ιέρεια της Δήμητρας που διέμενε μόνιμα στο ιερό της Ελευσίνας. 
Την πρώτη μέρα μεταφέρανε τα μυστικά ιερά της Δήμητρας από το άδυτο του Τελεστήριου στην Αθήνα και τα τοποθετούσαν στο Ελευσίνιο, το ιερό της. 
Την επόμενη μέρα στην αγορά των Αθηνών, μπροστά στην Ποικίλη Στοά, ο ιεροφάντης και ο κήρυκας αναγγέλλανε την έναρξη της γιορτής. 
Οι επόμενες μέρες ήταν αφιερωμένες σε θυσίες. 
Την έκτη μέρα επιστρέφανε με πομπή τα «ιερά» στην Ελευσίνα. 

Η πομπή ξεκινούσε το πρωί και έφτανε στον προορισμό της με τη δύση του ήλιου. Η έβδομη μέρα ήταν αφιερωμένη πάλι σε θυσίες. 
Στις δύο τελευταίες μέρες γίνονταν οι μυστικές τελετές για τις οποίες γνωρίζουμε ελάχιστα. Γινόταν κάποια τελετή (δρώμενα), οι ιερείς έλεγαν κάποιες ιερές φράσεις (τα λεγόμενα) και έδειχναν στους μυημένους (μύστες) τα δεικνύμενα. 
Λίγο πιο συγκεκριμένα, οι μυούμενοι θυσίαζαν δέλφακα (χοιρίδιο) και με τα νερά του ποταμού Ιλισού καθαρίζονταν από τα μιάσματα με τη βοήθεια ειδικού ιερέα που λεγόταν «Υδρανός». Ακολουθούσε ο μέγας όρκος τους μπροστά στον Ιεροφάντη και έπειτα γινόταν η κατήχησή τους από τον τελευταίο. 
Στο τέλος, οι μυούμενοι ενθρονίζονταν και οι ιερείς χόρευαν τελετουργικά γύρω τους ως σημάδι ότι τους αποδέχονταν στον κύκλο της πρώτης μύησης. Επίσης οι μύστες ένα χρόνο μετά τη μύησή τους έπρεπε να πάνε στα Μεγάλα Μυστήρια για να γίνουν επόπτες, πού ήταν και ο μεγαλύτέρος βαθμός μύησης. 
 Τα Μεγάλα Ελευσίνια 
 Η γιορτή τελούνταν κάθε χρόνο κατά το μήνα Βοηδρομιώνα. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν όχι μόνο οι πολίτες αλλά και οι γυναίκες, οι δούλοι και οι ξένοι. 
Η συμμετοχή στη γιορτή δεν προϋπέθετε τη μύηση. 
Αυτό ήταν καθαρά θέμα προσωπικής επιλογής. 
Η μύηση αποσκοπούσε στη συμφιλίωση με το θάνατο και την προσδοκία της μεταθανάτιας ζωής και γι' αυτό το λόγο είχε μεγάλη απήχηση την εποχή εκείνη. 
 Η πρώτη ημέρα της μύησης λεγόταν «Αγυρμός» (που σημαίνει συγκέντρωση) κατά την οποία οι υποψήφιοι μύστες συγκεντρώνονταν στο Ιερό της Ελευσίνας. 
Η δεύτερη ημέρα λεγόταν «΄Αλαδαι Μύσται» και περνούσε με πομπή προς τη θάλασσα και καθαρμούς στα νερά της. 
Την τρίτη ημέρα καθιερωνόταν απόλυτη νηστεία κι άρχιζε η χορήγηση του περίφημου ποτού «Κυκεών». 
Η νηστεία σταματούσε το ίδιο βράδυ με τα «ιερά τρόφιμα» που δίνονταν στους μυούμενους μέσα από μια «Μυστική Κύστη». 
Την τέταρτη ημέρα έκαναν θυσίες στις θεότητες της Ελευσίνας και χόρευαν ιερατικούς κυκλικούς χορούς ενώ την πέμπτη ημέρα γινόταν «Λαμπαδηφορία» όπου οι μυούμενοι με πυρσό στο χέρι και ανά δυάδες σχημάτιζαν σιωπηλή πομπή με επικεφαλή τον «Δαδούχο» ιερέα κι έμπαιναν στο Ναό της Θεάς Δήμητρας. 
 Η έκτη ημέρα λεγόταν «Ίακχος» και ήταν αφιερωμένη σε λατρευτικές πράξεις προς τιμή του θεοπαίδα Ιάκχου με περιφορά του αγάλματός του, το οποίο ήταν στεφανωμένο με μυρσίνη σε ένδειξη πένθους, και των ιερών του αντικειμένων (Λικμός, Κάλαθος, Φαλλός) από τον Κεραμεικό στην Ελευσίνα μέσω της «Ιεράς Οδού». 
Η νύχτα προς την έβδομη ημέρα ήταν η «Ιερά Νυξ» και εγκαινίαζε τη Μεγάλη Μύηση που ολοκληρωνόταν την ένατη ημέρα με την τελική Ιεροφάνεια και τη Θεαματική επιφάνεια της Θεάς Περσεφόνης που ανερχόταν από τον Άδη. 
Το ακριβές περιεχόμενο των τελετών παραμένει πάντως ως τις μέρες μας άλυτο μυστήριο, καθώς οι συμμετέχοντες τηρούσαν απόλυτη μυστικότητα και η πολιτεία επέβαλλε σ’ αυτούς που την παραβίαζαν την ποινή του θανάτου.

Read More

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΛΛΑΔΑ

ΒΕΒΑΙΑ ΠΡΙΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΟ ΑΣ ΣΑΣ ΘΥΜΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ ΛΕΥΚΩΜΑΤΟΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΩΝ ΣΛΑΒΩΝ ΤΟΝ ΟΡΟ Η ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΛΕΞΕΩΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ.
ΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΣΑΜΑΡΑ ΑΝΤΩΝΙΟ ΩΣ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΜΑΣ ΕΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΤΕ ΤΟ ΣΛΑΒΙΚΟ ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕ ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟΝ ΟΡΟ Η ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΟΤΙ : ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΦΥΣΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ,ΟΤΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΑΛΛΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΨΕΜΑ,ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΤΑΣΕΤΕ ΩΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ.
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ:VARDRASKA 
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΕ ΑΥΤΟ ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΛΗΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
Ευθεία απορριπτική απάντηση στο αίτημα για συναντήσεις, ψευδών εντυπώσεων, χωρίς προηγούμενη συμμόρφωση προς τους αυστηρούς όρους της Ε.Ε. και χωρίς βούληση λύσης στο θέμα της ονομασίας, δίνει ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς σε επιστολή προς τον ομόλογό του της ΠΓΔΜ Ν. Γκρούεφσκι. 
Η επιστολή Σαμαρά, που απεστάλη στις 4 Σεπτεμβρίου προς απάντηση πρωτοβουλίας της ΠΓΔΜ της 31ης Ιουλίου, διαψεύδει την περίεργη φιλολογία των τελευταίων ημερών για «μυστικές συνομιλίες» και, κυρίως, γι’ απομάκρυνση του πρωθυπουργού από την απαίτηση υιοθέτησης ενός ονόματος για όλες τις χρήσεις κι έναντι όλων (erga omnes). 
Το κείμενο της επιστολής απορρίπτει τις αιτιάσεις των Σκοπίων γι’ αντιπαραγωγική στάση της Αθήνας, καθώς η ελληνική πλευρά επιβεβαιώνει την προσήλωση στο πλαίσιο διαλόγου του ΟΗΕ και στην ευρωπαϊκή προοπτική της γειτονικής χώρας. 
Υπογραμμίζεται μάλιστα ότι, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση των σχέσεων καλής γειτονίας, η Αθήνα θα προωθήσει τις επαφές όλων των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων με την Ε.Ε. κατά την ελληνική προεδρία του 2014. 
Με το δεδομένο ότι η αλληλογραφία των δύο πρωθυπουργών είναι γνωστή στον ΟΗΕ και σε τρίτα μέρη, ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές συμπίπτουν στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση Σαμαρά δεν πρόκειται να κάνει εκπτώσεις στα θέματα εξωτερικής πολιτικής υπό την πίεση της οικονομικής κρίσης. 
Αλλωστε στο ίδιο κλίμα υλοποιείται και η στρατηγική της Αθήνας στα θέματα ενεργειακής και αμυντικής συνεργασίας στη ΝΑ Μεσόγειο και στον διάλογο με την Αγκυρα. 
Το αίτημα στην τρισέλιδη επιστολή του, ο πρωθυπουργός της ΠΓΜΔ αναφέρει ότι απευθείας συναντήσεις σε υψηλότατο επίπεδο θα ήραν τα εμπόδια στην ευρω-ατλαντική ολοκλήρωση της χώρας του. 
Ο κ. Γκρούεφσκι παραδέχεται ότι οι συναντήσεις με τους προκατόχους του κ. Σαμαρά «ίσως δεν βοήθησαν να επιλυθεί η μακρά διένεξη», αλλά κρίνει ότι συνέβαλαν «στο να γνωριστούμε καλύτερα». 
Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ ισχυρίζεται ότι η «παρεμπόδιση» της έναρξης ενταξιακών συνομιλιών με την Ε.Ε. και εισόδου στο ΝΑΤΟ έχει συνέπειες στην ανάπτυξη της χώρας του, ενώ επικαλείται την (καταδικαστική για την Ελλάδα) απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995. 
Με άκομψο ύφος, αναφέρει ότι οι οικονομικές δυσκολίες της Ελλάδας δεν θα πρέπει να αποτελούν αιτία παθητικής στάσης και προτείνει συναντήσεις «σε διάφορα επίπεδα» επί έξι θεμάτων: συμφωνία φιλίας και συνεργασίας, κοινή εκπαιδευτική και ιστορική επιτροπή, πλαίσιο βελτίωσης των διμερών σχέσεων, μεικτή διασυνοριακή επιτροπή, αποφυγή διπλής φορολογίας και κέντρο επαφής των υπουργείων Εσωτερικών Υποθέσεων (σ.σ.: Δημοσίας Τάξεως). 
 Ο Ελληνας πρωθυπουργός στην τετρασέλιδη επιστολή του εκφράζει ειλικρινή διάθεση ανάπτυξης διμερών σχέσεων «σε πολύ περισσότερα πεδία» από τα έξι που αναφέρει ο κ. Γκρούεφσκι και υπογραμμίζει: «Θα ήθελα όμως να επαναλάβω ότι το ζήτημα του ονόματος παραμένει πρωταρχικής σημασίας για εμάς και ότι η επίλυσή του θα λειτουργήσει ως καταλύτης που θα επιτρέψει την πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο λαών μας. Διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις», υπενθυμίζει ο κ. Σαμαράς, «προσπάθησαν να επιλύσουν το θέμα και να γεφυρώσουν την απόσταση που χωρίζει τις δύο χώρες μας. 
Από την πλευρά σας, έχετε παραμείνει στάσιμοι σε αυτό το θέμα τα τελευταία 17 χρόνια. Αρνείστε ακόμα και την πλέον λογική και προφανή προϋπόθεση για την επίτευξη συμφωνίας, η οποία είναι ότι -ανεξαρτήτως από την ονομασία που τελικά συμφωνηθεί- αυτή θα πρέπει να είναι για όλες τις χρήσεις και να εφαρμόζεται από όλους (erga omnes). 
Αυτή η θέση σας έχει, επίσης, ευρέως μεταφερθεί στο παρελθόν από τους πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας, κ. Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου.
 Εκτός από αυτό, επιμένετε στην προώθηση μιας αντιπαραγωγικής και εχθρικής ρητορικής έναντι της Ελλάδος, η οποία καθιστά μια λύση ακόμα πιο δύσκολη. 
Θα ήθελα να προσθέσω ότι αυτή η ρητορική προσβάλλει και ενοχλεί τους Ελληνες, όπως και οι προσπάθειές σας για σφετερισμό της ιστορίας και των συμβόλων μας, αυξάνοντας έτσι τις δικαιολογημένες αμφιβολίες ως προς το αν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον από την πλευρά σας για την επίλυση του ζητήματος». 
Ο κ. Σαμαράς δίνει έμφαση στη διαδικασία στον ΟΗΕ, που εξελίσσεται επί 15 χρόνια, σημειώνοντας ότι προσβλέπει «στην παραγωγική συνέχιση» των καλών υπηρεσιών του απεσταλμένου Μ. Νίμιτς. 
Αποκαλύπτει δε ότι, σε πρόσφατη τηλεφωνική συνομιλία του με τον γ.γ. του ΟΗΕ, επιβεβαίωσε την εποικοδομητική θέση του, προσθέτοντας ότι «στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, θα πρέπει να επιδεικνύεται εμπράκτως ειλικρινής επιθυμία για αμοιβαία αποδεκτή λύση». 
Ο Ελληνας πρωθυπουργός, αφού αποκαθιστά την πραγματικότητα στα έξι θέματα που ήγειρε ο ομόλογός του, χαρακτηρίζει «απολύτως λανθασμένο» τον ισχυρισμό περί «παρεμπόδισης» της ευρωπαϊκής πορείας της ΠΓΔΜ, γράφοντας: «Σύμφωνα με τις προβλεπόμενες προ-ενταξιακές και ενταξιακές διαδικασίες, η Ελλάδα, ακριβώς όπως και κάθε άλλο κράτος-μέλος, έχει το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να παρακολουθεί την πρόοδο κάθε υποψήφιας χώρας στην εκπλήρωση των κριτηρίων και υποχρεώσεων». 
Επομένως, όπως αναλύει ο κ. Σαμαράς, οι όροι ένταξης «περιλαμβάνουν το σεβασμό προς την αρχή των καλών γειτονικών σχέσεων», η οποία αποτελεί «τον ακρογωνιαίο λίθο» της Ε.Ε. Ως αποτέλεσμα, ο σεβασμός προς την ίδια αρχή «απαιτεί την επίτευξη μιας συμφωνημένης και αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο ζήτημα της ονομασίας». 
Αποκαθιστά την αλήθεια για θέματα συνεργασίας ο κ. Σαμαράς, αποδεικνύοντας την αναξιοπιστία του κ. Γκρούεφσκι, αποκαθιστά την αλήθεια ως προς τη διμερή συνεργασία: Μεικτή Επιτροπή Ιστορίας, καθοδηγούμενη από πολιτικές επιδιώξεις, δεν μπορεί να μεταβάλει τα επιστημονικά δεδομένα αιώνων, αλλά είναι χρήσιμη η διαγραφή εχθρικών αναφορών από τα σχολικά βιβλία. 
Συμφωνία αστυνομικής συνεργασίας υφίσταται από το 1998, ενώ η ΠΓΔΜ δεν έχει ανταποκριθεί σε ελληνική πρόταση, του 2011, για συχνές συναντήσεις. 
Η Ελλάδα πρότεινε συμφωνία αποφυγής διπλής φορολογίας το 2006, η ΠΓΔΜ απάντησε το 2010 κι έκτοτε εξετάζονται επιμέρους στοιχεία. 
Οι προτάσεις για νέους συνοριακούς σταθμούς παραγνωρίζουν την έλλειψη υποδομών και τεχνικά προβλήματα. 
Η αμερικανική στάση με το μυαλό στην οικονομία Σχεδόν από την επομένη των εκλογών, μετεβλήθη η θέση των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, ότι στην οικονομική κρίση δεν έπρεπε να προστεθεί το -πάντα εκρηκτικό- θέμα της ΠΓΔΜ. Χάρη σε αυτήν τη θέση, είχε ξεπεραστεί η ελληνική ήττα στο Δικαστήριο της Χάγης τον Δεκέμβριο και είχαν προληφθεί επικίνδυνες συζητήσεις στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Μάιο στο Σικάγο. 
Η αλλαγή πολιτικής πρωτοδιατυπώθηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία της υπουργού Εξωτερικών Χ. Κλίντον με τον ομόλογό της Δημ. Αβραμόπουλο και ακολούθησαν κινήσεις του Επιτρόπου Διεύρυνσης της Ε.Ε. Στ. Φούλε, για να επιτευχθεί συμβιβασμός ως το τέλος του έτους. Το Βερολίνο είχε επίσης αλλάξει άποψη, αλλά στηρίζει πάλι την Αθήνα μετά τη συνάντηση Μέρκελ-Σαμαρά. 
Αλέξανδρος Τάρκας

Read More